Μια φρεσκάδα, μια ζωή.

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi
18-9-2016

Μια φρεσκάδα, μια ζωή, ένα γάργαρο γέλιο, μια αιθέρια μορφή.
Μαλλιά μακριά σαν ηλιαχτίδες,
ματιά του ονείρου, φωτεινές αστερένιες περσίδες.
Χείλη συμμετρικά και θελκτικά,
που σαν κινούνται προκαλούν πυρκαγιά.
Μάτια διαμάντια, φως των τεχνών, ζητούμενο των σχέσεων και των δημιουργών.

Είναι η φύση το κορμί της,
είναι η μαγεία στην ύπαρξή της.
Τα λουλούδια του κόσμου όλου στα μαλλιά και στο λαιμό της,
μια καρδιοκλέφτρα όλου του κόσμου το μερτικό της.
Στολίδια τα δέντρα και οι καρποί τους,
τροφή του θεϊκού και κορώνα στο μέτωπό της.
Είναι το ζητούμενο στης ζωής τα καθιερωμένα, στα άψυχα αλλά και στης ψυχής τα θεωρημένα.

Είναι το Α της αρχής, είναι το Ρ της ρόδινης αυγής
Είναι το Μ της μόρφωσης της δικιάς της, είναι το Ο της ολοκληρωτικής ομορφιάς της.
Είναι το Ν το γράμμα της νίκης, είναι το Ι της ιπποσύνης.
Είναι το Α το τελειωτικό, ότι όλα από αυτήν ξεκινάνε και τελειώνουν και πάλι εδώ.
Είναι η Αρμονία η εδραιωμένη, που η ομορφιά και η αξία της είναι διαχρονική και δεδομένη.

Πίνακας : Stylianos Papadopoulos

What can I say? How can I stay?

Poem: Stamatina Vathi

What can I say? How can I stay?
You gave the last word under thunder and rain.
I have to go away.
Acts like a year without any season,
words without logical and sentimental reason.
Black and gray whatever you say.
And I am looking forward to understand my mistakes.
Are you insane?

A sky full of clouds, lightings, thunders and rain without bounds.
Misunderstandings, drops of tears and lies.
And no results to the problems,
in front of your blind eyes.
How selfish can you be???
I am lying in the bottom of a dark, deep sea.
How cruel??
You have lost your destination,
you live in ruins.

Two lips in a dessert path, without light into the dark.
No water, no smile, are you a human or you have lost your heart??
My heart is smashed from your behavior in parts
and hurts too much.
A soul near Hades door and a Kerveros waiting to lick my wounds blood all.
And I am wondering » Did you love me or you were acting a role?? »

The rain of my tears is becoming harder than a diamond and sharper than a knife.
I am gonna smashed my soul to the roughest of your sight.
A rock on my throat,
I am chocking from the bitter of your love.
What can I say?How can I stay?
A storm is coming,birds are flying.
Be ware!!!
You will regret at the end.

Φωτογραφία: ‘Αγγελος Τόλιας

Wishpers

Poem: Stamatina Vathi

Whispers, whispers, whispers,
hear the wind.
Hear the rustling,
they are telling stories, they predict.
Autumn is coming,
yellow, orange, green, all are gifts.
In a path, I feel the sunbeams of the King
and I dream.

A nightingale is singing,
a woodpecker is digging
and butterflies are dancing with the rhythm.
I hear the gently flowing of a nearby river,
tinkle with a choir of bees and beavers,
in a gossip with the stream.
I hear hearts trembling, dancing and spelling,
words of lovers, unspoken wonders.

Hear, hear, hear,
let your senses be free.
Don’t have any fear,
we are creatures with open mind and we feel.
Smell the earth,
see the sky,
look at once with open mind.
Feel, Live.

Whispers, whispers, whispers,
I am in love with no drifters.
I am sure, I feel my soul,
vibrations and mysterious rules without borders.
The leaves are talking,
the sky is so blue,
I will take the path to the unknown,
that is the truth.

The heart is beating,
the nature is breathing.
Birds are singing
and a fairytale is beginning.
Hear, hear, hear
don’t miss anything,
don’t feel any fear.
LIVE.

Φωτογραφία: Makis Bitos

Άκου άκου πως μιλώ

 

Poem: Stamatina Vathi

Άκου άκου πως μιλώ,
κάνω παρέα με τον αετό.
Τα κλαδιά μου χέρια ανοιχτά,
προς τον ήλιο να τον χαϊδεύουν
και αυτός να ανταποδίδει και να τα χαιρετά.

Είμαι στην πιο ψηλή κορυφή,
ξέρω τι πάει να πει μοναξιά,
την έχω αισθανθεί πολύ.
Οι ρίζες μου τόσο βαθιές,
έχουν γίνει ένα με την γη, τόσο συμπαγές.

Οι ριπές του ανέμου με χτυπούν δυνατά,
ζηλεύουν που είμαι τόσο στον Θεό κοντά.
Τα φύλλα μου τα δέρνουν αλύπητα,
λυσομανούν χωρίς μυαλό,
με φθονούν ασύλληπτα, χωρίς αγάπη σε δυνατό σκοπό.

Αλλά εγώ εκεί,
βάζω τις ρίζες μου πιο βαθιά στο χώμα,
γίνομαι ένα με της γης το πλούσιο στρώμα.
Και μιλώ μόνο με τα πουλιά
και τον αετό τον βασιλιά.

Πηγαίνετε πηγαίνετε χέρια μου πιο ψηλά.
Και εσείς ρίζες και εσείς κλαδιά,
κάνετε χαράς σχέδια,
δώστε χρώμα σε όλο το γαλαζιο του Ουρανού,
σε όλο το καφέ, το γκρι, όλα τα χρώματα της ζωής.

Η μοναξιά δεν είναι τόσο σκληρή
και ας είμαι πάνω στην πιο ψηλή κορυφή.
Έχω τις αχτίδες του ήλιου και του φεγγαριού,
έχω το θρόισμα σαν γέλιο ενός μικρού παιδιού.
Πηγαίνετε πιο βαθιά και πιο ψηλά, η ζωή γρήγορα κυλά.

Πίνακας: Ανδρεας Πετουσης

Μια μελωδία από μαντολινάτα

Poem: Stamatina Vathi

Μια μελωδία από μαντολινάτα,
να παίζει με τα περίτεχνα κάγκελα στα μπαλκόνια,
να κουδουνίζει γλυκόσυρτα με τα χειροποίητα κεραμίδια στα σπίτια, στα ξύλινα καδρόνια.
Να τρέχει παίζοντας κρυφτό αντιλαλώντας στης παλιάς πόλης τα καντόνια.
Να ξυπνά αισθήσεις, γεύσεις, οσφρήσεις.
Να γαργαλάει αυτιά, να γλυκαίνει με λουλουδάτο μέλι την καρδιά,
να τυραννά το μυαλό,
να το τριβελίζει σε χρόνια παρελθοντικά σε έναν ευγενικό σκοπό.

Να χαϊδεύει τις τοξοτές καμάρες,
να τινάζει ανεπαίσθητα τα φύλλα από το βασιλικό,
να κουδουνίζει στις γλάστρες.
Με τις γάτες να το ρίχνει στο κρυφτό.
Να βρίσκει αντίσταση στις γυαλιστερές από τον ήλιο καμπάνες.
Να στριφογυρίζει τα φύλλα της βοκαμβίλιας,
να παίζει με τα πλακάκια στα δρομάκια,
στα παραθύρια, στις αυλές και τις καμπύλες.
Να γίνεται χαμόγελο, δάκρυ χαράς, γεύση μιας άλλης εποχής νοσταλγικής, παλιάς.
Να μυρίζει αναμνήσεις στα βάθη του χρόνου μεμιάς.

Να ακούγονται οι καντάδες,
να γίνονται φιδογυριστές νότες,
να λειαίνονται στις συστάδες.
Να φτάνουν μέχρι της σμαραγδοπράσινης θάλασσας τα λικνιστά κυματάκια,
να αναμιγνύονται με του Ιονίου τα χρώματα,
τα μεθυστικά από άρωμα Κερκυραϊκά σοκάκια.
Δίπατα αρχοντικά, γιασεμί, μαντζουράνα και μαγικά μπαλκόνια με βασιλικά.
Μια αναγέννηση με γεύση από το παρελθόν
και ηρεμία στην ψυχή και την καρδιά με βλέμμα στο παρόν.

Πίνακας: Dimitra Psilopanagioti

Φτερουγίζω σαν θαλασσοπούλι

 

Poem: Stamatina Vathi
14-9-2016

Φτερουγίζω σαν θαλασσοπούλι,
σε ένα του ανέμου γλυκό τραγούδι.
Οι ριπές του με μπερδεύουν,
με τινάζουν, με χαϊδεύουν.

Κάπως έτσι και η ματιά του.
Της καταιγίδας η κορμοστασιά του.
Βασιλικό, δυόσμο και θαλασσινό αεράκι,
της σάρκας του το αεράκι.

Φτερά ανάσες του ανέμου,
χέρια δυνατά να με παιδεύουν.
Στόμα του ήλιου ηλιαχτίδα,
κόκκινη παπαρούνα στου κάμπου την δροσοσταλίδα.

Σηκώνω το βλέμμα,
ψηλά το κεφάλι.
Του κάνω ένα νεύμα,
φιλί στου αγέρα την σκυτάλη.

Ένα σώμα φωτιάς,
να θεριεύει περισσότερο με την δική του θωριά.
Ένας ήλιος φευγάτος στης δύσης την στράτα,
φεγγάρι ολόγιομο στης θάλασσας την τράτα.

Αγκαλιά του ονείρου,
κορμιά και φεγγάρι.
Αστέρια καντήλια,
η αγκαλιά του για μαξιλάρι.

Μέσα στης νύχτας της μυρωδιές,
καρδιές, ψυχές σε ανταλλαγές.
Μέσα στην απόλυτη την ησυχία,
μια νεράιδα και ένα παλικάρι η πεμπτουσία.

Μόλις το ρόδινο στην άκρη φανεί,
το παλικάρι θαλασσοπούλι θα γενεί.
Μια ηλιαχτίδα θα κεντήσει τα κορμιά τους
και η νεράιδα θα γίνει αγέρι να τον συντροφεύει στα φιλιά του.

Φωτογραφία : Μάνος Γαμπιεράκης

Πάνω σε σκέψεις και υποθέσεις

Φωτογραφία της Zanna Vrettou.

Poem: Stamatina Vathi
11-9-2016

Πάνω σε σκέψεις και υποθέσεις,
σε άπειρες των σχέσεων προσθαφαιρέσεις.
Σε εντυπώσεις με γεύση από λάθος
και σε λόγια γραμμένα από της πονηριάς το άσχημο πάθος.
Ψυχές που αντιπαλεύουν ποια έχει το δίκιο,
χρησιμοποιώντας μεγάλες αλήθειες για να πουν του ψέματος το μεγαλύτερο μύθο.
Περπατούσα με ενός ήλιου την παρέα αλλά μέσα στην καρδιά μου και την υπόστασή μου καταιγίδα είχε μοιραία.

Πληγωμένη από πράξεις, από λόγια και καταστάσεις,
απορούσα ποια είναι η λύση ώστε η ψυχή μου να επιζήσει,
να επιβιώσει σε αυτήν την κατάσταση με μεγάλο Ηράκλειο άθλο.
Να υποστεί των » φίλων» την » καθάρια» αγάπη ή μήπως να επαναστατήσει στης ζωής της τα πάθη.
Να ζει σε έναν μικρόκοσμο που απομυζεί ο ένας τα λάθη του άλλου;
Που του κάνει τον φίλο αλλά τον χλευάζει και από πάνω;
Που χαίρεται με τις κακουχίες του » φίλου «και διαβάλλει τις αξίες του;
Που υποβιβάζει το ανώτερο και εξυψώνει το χειρότερο σαν να κάνει Ολύμπιο κατόρθωμα,
άξιας μεταλλίου μόρφωμα;

Αποφάσισα λοιπόν να επαναστατήσω, την καταιγίδα μου να ορίσω.
Μου αρέσουν οι ήλιοι οι αληθινοί, οι ακατέργαστοι, οι πραγματικοί.
Ένα γέλιο που βγαίνει από την ψυχή.
Ένα χάδι της αθωότητας εφαρμογή.
Ένας λάθος της παραδοχής, μια πράξη χωρίς την απαίτηση της ανταπόδωσης, της ανταλλαγής.
Οι σχέσεις λογικά δεν είναι εμπόριο,
ούτε σανίδι θεατρικό για ψυχαγωγία στον εγωισμό και του παραλόγου το λαθρεμπόριο.
Είναι καρδιά, είναι ψυχή, είναι φως, είναι ζωή.
Οι αληθινές σχέσεις πλάθουν ήθος, αποδέχονται αξίες, παραδέχονται ιδιαιτερότητες, κατανοούν συμπεριφορές και λειτουργίες.
Δεν διαβάλλουν, ούτε χλευάζουν, δεν φθονούν, ούτε κοροϊδεύουν και πισώπλατα αποδοκιμάζουν.
Άλλωστε και αυτοί κάτι ανάλογο γεύονται από την ζωή, μόνο με τον φοβο έως ουσία και με επικάλυψη υποτιθέμενη σεβάσμια αξία.

Ίσως ο στοχασμός είναι κακός αλλά πλάθει αξίες, λειτουργεί έως δάσκαλος εσωτερικός.
Ο άνθρωπος δεν είναι αντίγραφα.
Είναι ο καθένας μας ιδιαίτερος,
με προσωπικότητα και δική του σφραγίδα και οντότητα.
Μην λοιπόν το διαφορετικό το ποδοπατάμε,
ούτε να το διαβάλλουμε και να το περιγελάμε.
Η διαφορετικότητα στην σκέψη,
έκανε την ανθρωπότητα να διαπρέψει.

Πίνακας: Βησσαρίων Γκεκόπουλος

Ένας χτύπος, σταγόνα βροχής στο τζάμι

Φωτογραφία της Zanna Vrettou.

Poem: Stamatina Vathi
12-9-2016

Ένας χτύπος, σταγόνα βροχής στο τζάμι, δυνατά την καρδιά μου να κονταροχτυπά.
Δεύτερος χτύπος και ακόμα πιο πολύ να μου τυραννούν το μυαλό, να με τριβελίζουν στην σιωπή.
Καταιγίδα ξεσπά έξω και στην καρδιά,
κομμένη στα δυο αόρατο του πόνου αίμα σωρό.
Είναι αυτό το αίμα που δεν μπορείς να το δεις,
που είναι σιωπηλό και φονικό.

Πεθαίνει η ψυχή, σιγά σιγά αιμορραγεί,
μαζί με την καρδιά,
ένας χορός συναισθημάτων και πίκρας με μιας.
Τα δάκρυα ποτάμι αλλά δεν θέλουν να βγουν.
Σιωπηλοί δολοφόνοι να περιμένουν την τελευταία μαχαιριά.
Είναι εκείνη που κόβει το νήμα,
το τέλος σχέσης μεμιάς.
Που πρέπει να πάρεις αποφάσεις πριν η καρδιά σου στην λήθη γυρνά.

Αστραπές στην ψυχή, φουρτούνες στην καρδιά.
Από μια λεπτομέρεια κρίνονται όλα σε μια του ανέμου ριπή.
Τραγούδι με πόνο, βροχή δυνατή να πέφτει στο δρόμο.
Να αισθάνομαι ότι με παρασύρει,
με στροβιλίζει, στο τέλος του πουθενά με βυθίζει.
Ένα μαύρο στο βλέμμα, η καρδιά γίνεται πέτρα.
Δεν μπορεί να εμπιστευτεί,να τον αγαπήσει χωρίς φόβο, να αναγεννηθεί.

Μπαίνουν πια οι αμφιβολίες, η έλλειψη εμπιστοσύνης, οι απορίες.
Άραγε τι εννοούσε, σε τι αλήθεια μου μιλούσε;
Σταγόνα, ποτάμι, θάλασσα ολάκερη, οι αμφιβολίες πληθαίνουν,
την τελευταία μαχαιριά λειαίνουν.
Όλα εξαρτώνται από μια λέξη, μια πράξη, μια σκέψη.
Ας είναι η αλήθεια να φωτίσει την κάθε στιγμή, την κάθε λύση, την κάθε σκέψη την σκοτεινή.
Εγώ ήμουν αληθινή. Έδωσα ψυχή, εμπιστοσύνη, έσπειρα αγάπη, άνοιξα όλη μου την ζωή.
Έκανα ότι το δυνατόν μπορούσα.
Ότι στο χέρι μου ήταν δυνατό και το εννοούσα.

Φωτογραφία:Kostas Orologas

Πάνω σε πονηρούς χειρισμούς

Φωτογραφία της Zanna Vrettou.

 

Poem: Stamatina Vathi

11-9-2016

Πάνω σε πονηρούς χειρισμούς και υστερόβουλους διαλογισμούς,
να έχεις πρόσωπα πολλά και να δουλεύεις ύπουλα και μεθοδικά,
να κάνεις δήθεν τον καλό, τον πετυχημένο, τον απλό,
είσαι άραγε ευτυχισμένος πραγματικά ή κοροϊδεύεις τον εαυτό σου τελικά.

Χρησιμοποιείς κείμενα μεγάλα και φιλοσοφικά,
πομπώδη, με ερωτηματικά,
αλλά στο βάθος της ψυχής σου ξέρεις πολύ καλά,
ότι η ζωή πολύ απλά και λακωνικά αλλά με μεγάλη ουσία τραβά.
Η ευστοχία είναι αποδεκτή αλλά με μεταδοτικότητα και απλότητα πρέπει να δωθεί, για να γίνει κατανοητή.

Μην με διαβάλλεις, μην με παιδεύεις, μην με βρώμικα αισθήματα με κοροϊδεύεις.
Έχω καθάρια την ψυχή και αυτή πονάει, σκίζεται στα δύο, το δίκαιο αποζητάει.
Φτάνει ο πόνος για την αδικία μέχρι τα ουράνια,
γίνεται ένα με τα πουλιά και όλα τα πλάσματα με φτερά και ελευθερία.
Γίνε καλός, γίνε καθάριος, γίνε έντιμος με την μορφή μου,
γίνε ουράνιος.

Η ανατολή του ήλιου να ρίξει άπλετο το φως,
είσαι ένας φίλος και όχι της αλήθειας ο εχθρός.

Φωτογραφία:Παύλος Παυλίδης

Είμαι τόσο μικρή

Φωτογραφία της Zanna Vrettou.

Poem: Stamatina Vathi

11-9-2016

Είμαι τόσο μικρή, μια κουκκίδα αληθινή.
Ένας αέρας δυνατός, του βοριά φίλος καλός να με παρασέρνει,
να με χτυπά, να με καταδυναστεύει.

Ένα σύρσιμο από τα φύλλα του φθινοπώρου να γίνονται ένα με εμένα,
να φτάνουν μέχρι τα στενά όλου του κόσμου.
Θα ήθελα εκεί να πάω να κρυφτώ, ένα τραγούδι να τραγουδήσω, κρασί κόκκινο να γευτώ.

Αλλά ο αέρας με τραβάει προς την δύση, μαυρίζει ο ουρανός,
είναι έτοιμος μαύρο καπνό να εκσφεδονίσει.
Σαν ηφαίστειο πάρα πέρα, λάβα καυτή χύνεται, σύννεφα φτάνουν μέχρι τον αέρα.
Κοιτάω όλο το γαλάζιο, όλα τα νησιά, όλο το μουράγιο.

Ένα δάκρυ από της καρδιάς μου τα κρυφά τα μονοπάτια,
γίνεται χιόνι στις αρχές του χειμώνα τα κιτάπια.
Κόκκινο θα γευτεί το χιόνι από της λάβας το καμιόνι.
Θα χυθεί μέχρι της θάλασσας τα βάθη,
θα μου φέρει μαργαριτάρι από της ψυχής σου το δάκρυ.

Εγώ κατεύθυνση θέλω να αλλάξω αλλά οι καιροί είναι δύσκολοι και δεν ξέρω που να ξαποστάσω.
Ο αέρας θα φυσήξει με ακόμα πιο δύναμη μεγάλη,
θα φτάσω μέχρι τον ήλιο, θα γίνω μια ηλιαχτίδα, ένα φεγγάρι.
Θα πάρουν οντότητα πολλά φανταστικά και αγαπημένα, αλλά εγώ θα αποζητώ μονάχα εσένα.
Θα είμαι όμως του ήλιου η ηλιαχτίδα για να φωτίζω την ψυχή του. Τα χίλια μύρια.

Μα σαν φεγγάρι που θα είμαι πάλι από το μυαλό μου ποτέ δεν θα σε έχω βγάλει.
Το ίδιο και εσύ και θα με αποζητάς και πιο πολύ.
Θα θέλεις να χαθείς, ίσως να μην με είχες δει,
αλλά είναι της μοίρας το γραμμένο και από τους θεούς καθορισμένο.

Όταν οι δύο σταγόνες γίνουν ένα,
θα είμαστε μέσα στου χρόνου τα δεδομένα.
Δύο δάκρυα αγάπης, δύο καρδιές,
μια ουσία, μια του κόσμου παληγγενεσία.
Λάβα της καρδιάς το αίμα που θα ζητάει μόνο εσένα.
Μόνο όταν το δύο γίνει ένα θα βρει η γη μου της αλήθειας της τα αγαπημένα.

Φωτογραφία:Stuart Sandersonn

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by