Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi
17-9-2016

Μέσα σε σύννεφα αραγμένη,
από σκοπούς του μυαλού μου μπερδεμένη,
αναζητώντας να βρω μια λύση,
στων δήθεν σχέσεων το αλισβερίσι.
Είδα με τον νου μου Πολιτείες, ακριβοθώρητες ευκαιρίες,
μεγάλα λόγια του ανέμου καμωμένα και με την νύχτα στεφανωμένα.

Πληγώθηκαν από αστραπές τα φτερά μου,
από καταιγίδες τα όνειρά μου.
Μεγάλες φουρτούνες στην καρδιά μου,
προσπαθώντας να βυθίσουν τα χίλια μύρια καλά μου.
Αλλά με την μοίρα είναι γραμμένο,
ανακωχή με τα θεριά έχω υπογράψει είναι δεδομένο.
Η καταιγίδα με θεριεύει,
η αστραπή με αντριεύει,
η φουρτούνα με αρμενίζει και με τα σύννεφα με νανουρίζει.

Όλα είναι θέμα οπτικής γωνίας δημιουργημένα,
πολλά φαίνονται αλλά δεν είναι δεδομένα.
Μέσα στα σύννεφα του ουρανού καθισμένη να θαυμάζω την θάλασσα την αγαπημένη.
Φιγούρες, λόγια και υποσχέσεις με τον αγέρα και την θάλασσα αναδημιουργημένα, μες της ζωής την στράτα ξεχασμένα.

Του ήλιου τα χρώματα να χαϊδεύουν,
τα αποστάγματα της ψυχής να ημερεύουν.
Να δίνουν ελπίδα, να δίνουν θάρρος,
να στέκονται φρουροί στης καρδιάς να φτερουγίζει στον ουρανό σαν γλάρος.
Πουλιά οι σκέψεις σε γαλάζια πελάγη,
θαλασσινός αέρας στα πανιά να με ταξιδεύει,
δυο μάτια αγάπης καπετάνιοι,
χείλια καυτά της ζωής σταθερό λιμάνι.

Φωτογραφία: Μάνος Γαμπιεράκης

Poem:Stamatina Vathi
15-9-2016

Φυσάει ο αγέρας, πονάει η ψυχή.
Θυμίζει πράξεις, λόγια, ζωή.
Πέφτει βροχή δυνατή, σκιρτάει η καρδιά.
Αγάπη, προδοσία, μίσος, στην ίδια αγκαλιά.

Βροχή και αγέρας σε κρεσέντο της στιγμής.
Από εκείνες τις ώρες που δεν μπορείς να κρυφτείς.
Βροντές τα λόγια, αστραπές φωτεινές οι μνήμες του χτες.
Άνθρωποι του τώρα με πληγές που δεν κλείνουν ποτέ.

Δάκρυ διαμάντι σταγόνα βροχής.
Να τρέχει από το μάτι τα χείλια να βρει.
Να θυμηθεί φιλιά του παρελθόντος με προδοσία πολύ,
να γίνει στο λαιμό ένας κόμπος που δεν λέει να ξελυθεί.

Να στάζει το σώμα, νερό από το πάθος του κορμιού
και το μυαλό μια φλόγα από μνήμες ενός χωρισμού.
Αγέρας να σου τρυπώνει στο βρεγμένο κορμί,
να σε θανατώνει, να σου παίρνει την ψυχή.

Η καρδιά όμως της αλήθειας το δρόμο τραβά.
Διδαχές μιας ζωής που στην ωριμότητα σε οδηγεί.
Θα ανθίσει λουλούδι, θα μοσχοβολίσει η ανάσα ξανά,
από του έρωτα το τραγούδι αρκεί πικρίες να μην τραβάς κοντά.

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Poem: Stamatina Vathi
1-7-2017

Ένα καλάθι στάχυα του αγρού γλυκιά μου Αφροδίτη,
όπως λαμπυρίζουν από του ήλιου τα χάδια,
πλανεύτρα η ματιά τους να παίζουν στο θρόισμα του καλοκαιρινού ζεστού αγέρα.

Και μια φλογέρα μακρινή να κεντά τους κάμπους δίνοντας του ήχου καυτό φιλί,
μέχρι να βρεθεί με της θάλασσας το γλυκομιλητό,
να δροσιστεί, να παίξει με τα θαλασσοπούλια κρυφτό.

Και εκεί κόκκινες παπαρούνες σαν τα χείλη σου τα ερωτικά,
μπλεγμένες με το χρυσαφί τους,
να θυμίζουν χαμόγελα λάγνα και εξουσιαστικά,
του πάθους το φιλί σου.

Και το καλάθι έγειρε να αποκοιμηθεί,
πως να αντέξει τόσο πόθο σε μια στιγμή.
Και ένας Άρης αμαρτωλός σε πήρε με μιας μια αγκαλιά,
σε έκανε ένα με της ανατολής και της δύσης όλο το φως.

Στάχυα του Ήλιου από χρυσάφι και αχτίδες καμωμένα,
κόκκινο του έρωτα σε μια ανάσα όλα μπλεγμένα.
Και άνθισε ο Άρης μέσα στο βλέμμα σου,
έγινε ένας πύρινος, του αγέρα ισχυρός Θεός.

Χάθηκε σε όλο το πορφυρό και το χρυσό,
κεντήθηκε μέσα στα μάτια σου,
έγινε σάρκα σου, κάμποι, βουνά, τυφώνας φωτεινός.
Από ένα καλάθι εποχών Αρης και Αφροδίτη στου Ήλιου το απάνεμο βιός.

Πίνακας: ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΚΥΡΙΤΣΗ

Poem: Stamatina Vathi
20-9-2016

Μια γυναίκα, μια ουσία, μια Θεά, μια ηλιαχτίδα.
Πλάσμα του κόσμου, χέρια γεμάτα, μια αγκαλιά, μια της φλόγας ζέστη ματιά.
Ένα χαμόγελο που να αναστατώνει, μια σε γκρεμούς να σε ταλαντώνει,
μια στα ύψη να σε ανεβάζει,
σαν σε Ολύμπιο Θεό να σε βάζει.
Ένα διαμάντι με αξία, ένα στολίδι, μια της ζωής κυρία.

Μια λέξη, χίλιες εικόνες.
Μια να σε νευριάζει, μια με ένα χαμόγελο να σε δαμάζει.
Μια νεράιδα να σε φωτίζει, σε χίλια αστέρια να σε ανεβάζει και να σε ορίζει.
Μια στον Άδη να σε κατεβάζει,
μέσα σε φωτιά και καυτή ματιά να σε καίει και να σε τραυματίζει.
Τραύμα καρδιάς, με μια της αγάπης μαχαιριά, αόρατη πληγή και ομορφιά.
Μια ζητιάνο να θυμίζεις, για ένα φιλί της, ένα του ανέμου γλυκό της χάδι, ένα γέλιο, ένα δάκρυ,
μια Βασιλιάς του ονείρου, με θρόνο, της καρδιάς της το διαμάντι.
Αλλά και κακούργο μπορεί να σε βαφτίσει, με μια πράξη της, με μια πρότασή της.

Χείλη κατακόκκινα του πάθους λουλούδια, να τα κάνεις μόνο τραγούδια.
Να τα μυρίσεις σαν τρελός, να τα φιλήσεις σαν να είναι το τέλος και είσαι μοναχός.
Δύο βελούδα, δύο ρόδα , δύο καυτά γλυκά κόκκινα κεράσια του καλοκαιριού καλούδια.
Είναι τα δύο της χείλια τα αγαπημένα από όλο το μέλι της γης καμωμένα.
Μια ουσία, μια αξία, μια θάλασσα του κόσμου, μια παγκόσμια καταιγίδα και εξουσία.
Να είσαι μέσα στην αγκαλιά της και να γεύεσαι τα χάδια τα δικά της.

Πίνακας:Maria Bozia

Poem: Stamatina Vathi
19-9-2016

Πνίγηκε η γη από την κακία του ανθρώπου την πολλή.
Βρόντηξε ο Θεός, αστραπές και βροντές και ο ουρανός με πυγμή.
Δώθηκε εντολή σε έναν ενάρετο, τον Νώε τον σοφό,
Μέγα έργο να κάνει και θαυματουργό.
Ήταν εντολή, ήταν απόφαση καταιγιστική και έπρεπε άμεσα να εκτελεστεί.

Φθόνος, κακεντρέχεια, φόνος, μεγάλος πόνος.
Ψυχές στην λάσπη την αληθινή, κοροϊδία, μεγάλη καταστροφή.
Δυσωδία ψυχών,
μαύρες μες την αμαρτία και την καταστροφή όλων των μεγάλων αξιών.
Νώε εσύ είσαι πλέον υπεύθυνος για την συνέχεια του γένους της ζωής,
εσύ είσαι ο τεχνίτης και ο εκτελεστής.

Έργο τεράστιο ξεκινά και δημιουργεί.
Πλοίο τεράστιο για αυτόν και για άλλα πλάσματα και ζωντανά πάνω στη γη.
Την ξακουστή την Κιβωτό, του Νώε το δημιούργημα με αρχιτέκτονα το Θεϊκό μυαλό.
Μόνο ο Νώε, τα παιδιά και οι γυναίκες τους οι επιβάτες σε αυτό,
Μαζί με ζεύγη του κάθε είδους πλασμάτων, από φίδια μέχρι ιπτάμενα πουλιά,
έντομα και ερπετά.

Άρχισε βροχή πολλή πάνω στην γη.
Μέρες και νύχτες, χωρίς σταματημό, χωρίς ντροπή.
Χωριά, πόλεις, Πολιτείες, όλες στου ολέθρου τον κατακλυσμό,
εξαφανίζοντας γοργά κάθε άνθρωπο, κάθε ζωντανό οργανισμό.
Μόνο ο Νώε μαζί με όλα τα καλά, κατάφερνε να επιβιώσει από αυτήν την κοσμοχαλασιά.

Αφού η βροχή τελειώνει και η γη απορροφά σιγά σιγά τα καταρρακτώδη νερά, στέλνει κοράκι να δει εάν υπάρχει δυνατότητα να πατήσει πάνω στην γη.
Αλλά αυτό δεν γυρνά ξανά.
Οπότε περιμένει να δει τι στο τέλος θα γενεί.
Στέλνει στο τέλος Περιστέρι λευκό σαν της αθώας ψυχής το υλικό.
Αυτό επιστρέφει έχοντας στο ράμφος του κλαδί ελιάς,
υπάρχει άραγε πιο ενδεικτικό από αυτό!!!
Η ζωή θα συνεχιστεί, το ανθρώπινο γένος και όλη η ζωή θα παραμείνει πάνω στην γη.

Σαν αυγά του κόσμου οι ψυχές,
που μπορεί από πεταλούδες να βγάζουν μέχρι φονικές καταστροφές.
Μέσα σε υλικά και ανούσια να ψυχοραγούνε,
να ζητούν τα ανούσια και τα επούσια να αναιρούνε.
Σώματα στα θέλω της σάρκας δούλοι,
καρδιές μαχαιρωμένες από της ζωής το γενέσθαι σε υλιστικά θέλω, άβουλοι.
Χωρίς φόβο για έναν επερχόμενο ” κατακλυσμό ” αληθινό ή εικονικό.
Μια “κιβωτός” είναι το ζητούμενο σε κάθε ψυχή, σε κάθε καρδιά, σε κάθε άνθρωπο με αξίες ευνομούμενο.

Πήγασοι, γοργόνες, σκακιέρες της ζωής.
Όλα σε έναν κατακλυσμό αναπηδούν στην στιγμή.
Φιγούρες, θέλω, όνειρα και γιατί.
Συμπεριφορές με την καρδιά αλλά και την λογική.
Μια συνθήκη, μια ουσία, μια διαχρονική αξία, μια κιβωτός όλου του κόσμου, μια συνέχεια όλου του βιός του.
Μια σφραγίδα για συνέχεια, μια ελπίδα για άσπρα της ειρήνης περιστέρια.
Μια ματιά από το Θεϊκό, ότι ενδιαφέρεται και ότι είναι υπαρκτό.
Μια ζωή, μια ανάσα, μια στιγμή,μια παγκόσμια συνθήκη για μια ονειρική Ειρήνη πάνω στην Γη.

Έργο: Vassilis Michailidis

Poem: Stamatina Vathi
21-9-2016

Κόκκινη αιθέρια ομορφιά, μια του ονείρου καρδιά.
Αίμα σαν της αγάπης χυμένο, από το βέλος του έρωτα ριγμένο.
Σταγόνες πορφυρές από του ήλιου τις ματιές ,
να απορροφούν τις ηλιαχτίδες και να κάνουνε χορό με του κάμπου τις μέλισσες και τις πυγολαμπίδες.
Ένα χορό αισθαντικό, να λικνίζονται με του αγέρα τον ρυθμό.

Του Μορφέα λουλούδι συμβολικό,
από την Νύχτα και τον Υπνο δημιουργημένο,
με την φαντασία συνυφασμένο.
Λεπτεπίλεπτο και θεϊκό,
ευαίσθητο και απατηλό.
Λίγο από σύννεφο, λίγο από αυγή,
λίγο από όνειρο, λίγο από χείλι κόκκινο που έχει πρωτοφιληθεί.
Δάκρυα του πάθους, από τα μάτια του έρωτα,
πάνω στης γης το εύφορο μήκος και πλάτος.

Μια εύθραυστη συγχορδία,
να δένει με τον γαλάζιο ουρανό και να ταξιδεύει τον νου μέσα σε σύννεφα και σε άλλο γαλαξία.
Μια αιωνιότητα, μια μυσταγωγία,
μια θεϊκή ύπνωση πριν την ερωτική επικοινωνία.
Στέλνει μηνύματα μυστικά,
Θεραπεύει μια πληγωμένη καρδιά.

Άλικο χρώμα των πετάλων,
ανάσταση και θάρρος της ζωης,
δώρο αναγέννησης και πυγμής.
Ένα βοτάνι δύναμης, αγάπης,
μια απαρχή ειρήνης, ζωτικής ευδαιμονοσίνης.

Poem: Stamatina Vathi

I am thinking and thinking.
A heart of moon is bleeding
and my soul is overdreaming.
How can I distinguish what is real and what is fake?!
I am a common person,
a simple heartbreaking, an insane.
I feel the sky so deeply blue,
becomes part of my sea,
like I was for you.
And a knife cut my hopes,
our problems from mistakes are unsolved.

So red like flames of our passion,
yellow and pink,
my feelings are in caution.
My mind is so confused,
a twisted rope,
like a noose on my throat.
Tears and tears,
an inner cry for help,
to see the escape of what we have done
and what you say.

You were my amazing blue sky,
I was the sea,
I was thinking that you were by my side
but you are far away from me,
a wound on my skin.
An infection of senses,
a storm with bad tenses,
alcohol in my blood,
a person without emotions, no demand.

An Aphrodite without her love,
emerged from the foams of your behavior bad role.
And I am thinking how beautiful would be our stunning blue,
our red,
our yellow of the sun,
our colors of life.
I thought that we had made an amazing sense of art,
an enviable creation of two people,
who were looking each other with pure eyes.
Souls without clouds, where Eagles come around.

I am thinking and thinking,
my heart is over dreaming.
Tears of the extensive sea,
blood of our comprehensive ruins of guilt.
Blue, red, yellow and pink,
colors of what we would have for real.
I miss you my dear.
Cries and bleeding,
smiles and feelings.

Art: Michael Belodedoff

Ποίημα: Stamatina Vathi

11-9-2017

Έστειλα πουλιά σε κάθε σημείο του ορίζοντα,
καρδιά ανοιχτή, ψυχή και αυτή, μάτια σε εσένα ουρανέ,
παράθυρα χωρίς μυστικά, φωτεινά.
Πήρα αναπνοή από του αγέρα τα ψιθυρητά,
πήρα νερό από της αθανασίας τα μουρμουρητά,
πήρα φωτιά από το άσβεστο πυρ,
παιδί της Εκάτης, κόρη της προσμονής,
πήρα και γη από τα συθέμελα της ζωής
και έκανα εδώ στα πόδια χάμω να νιώθω ότι ζω,
μείγμα αφιερωμένο σε εσένα μάνα φύση ταγμένο,
ότι μέσα από τα βάθη του είναι μου σε παρακαλώ.

Κάνε στεφάνι από τον Ήλιο και το φεγγάρι,
πάνω στα μαλλιά της,στέμμα προστασίας, μαργαριτάρι.
Δώσε όλου του ουρανού και της γης,
όλης της καρδιάς και της ψυχής δύναμη,
μεγάλης δυσθεώρητης όρασης, νόησης και αντοχής.
Δώσε φτερά να την αγκαλιάζουν προστατευτικά,
σε κάθε κίνηση, σε κάθε σκέψη, σε κάθε κακοτοπιά.
Αίμα από αίμα μιας ιέρειας της φύσης, δικιάς σας καμωμένο,
από απόσταγμα της Γης και του Ουρανού ανδρειωμένο.
Έδωσα δάκρυ μέσα στον αιώνα, έδωσα πόνο ψυχής,
έδωσα σταγόνα αίμα καταγής.
Ένα μάτι τεράστιο, ανοιχτό να κοίτα από παντού να μην την βρει κακό.

Δίνω ψυχή, δίνω ματιά, κοιτάω ψηλά, παράθυρα ανοιχτά.
Δίκαιο ζητώ, ψυχή βιβλίο δυνατά γραπτό.
Μαλλιά της νύχτας, μια Σελήνη,
καρδιά ψυχή στον Ήλιο,ηλιαχτίδα σε κάθε δίνη.
Αίμα δικό μου συνέχεια να παραμείνει.
Θυμηθείτε.
Πυρσούς αναμένους σε εσάς αφιερωμένους,
θάλασσας το κύμα, μέλι από των λουλουδιών το στίγμα.
Ανοίγω καρδιά περπατώ με της σκέψης την Ιερά Οδό,
τάμα κάνω σε κάθε κατεύθυνση με εσάς Οδηγό.
Κύτταρο από την σάρκα σας, διαχρονικό.
Θυμηθείτε.

Πάνω στα μάρμαρα του Παρθενώνα όπου κάθησε το προγόνων μου το σώμα.
Δάδα κρατούσα στο χέρι, ακτίνες του ήλιου είχα σαν στολίδι στο κεφάλι και στο χέρι.
Μικρά Ασία, Αίγινα, Άργος, Επιδαύρια γη, ομφαλός της πυγμής,
δύο κόσμοι, η συνέχεια της ζωής.
Θυμηθείτε.
Δώστε προστασία στην συνέχεια της κόρης που σας καλεί.
Κύτταρο, αίμα, μάτια, Σελήνης στέμμα.
Γέλιο, ψυχή σε εσάς προστρέχει, τον Ήλιο καλεί και το Φεγγάρι για αρωγή.
Θυμηθείτε.

Πίνακας: Κωνσταντίνα Καφύρα Βαρελά

Poem: Stamatina Vathi

Sunbeams and moonbeams playing with my mind,
sun of my soul,
moon of my heart.
How can we be through the era apart??
I am calling your name,
I am calling with flame
eyes looking in the future
we can’t be troopers,
it’s insane.
Sunbeams and moonbeams trickling with my kind.

Black hair, black lace,
in the dark night sky
and a candle is trembling
by the wind of your sight.
See, see, a woman is talking about her dream,
watching the stars, like diamonds in a golden ring,
moonbeams of my heart.
And your smile like an amazing sun,
so magic, so warm, flame in the sky.
Sunbeams of my soul we can’t be apart.

Photo : Stamatina Vathi

Ποίημα: Stamatina Vathi

Πέτρα στην πέτρα για ισορροπία,
ακροβατώντας σε μια νέα καταιγιστική ουσία,
ζητώντας την γνώση που θα σε εξυψώσει,
μέσα από της ζωής την εμπειρία.
Δάκρυ χυμένο, θάλασσας αλάτι,
που έχει γίνει ένα με της ψυχής το κάθε κομμάτι.
Ένα βουνό από αντιθέσεις σε δύσκολους δρόμους
και επικίνδυνες πλεύσεις.
Εσύ ένας ισορροπιστής μέσα από θηρία και αντιδράσεις.
Και κάτω το απόλυτο κενό,
χάσμα, τέλος, θανατηφόρος γκρεμός.
Ο εαυτός σου ο χειρότερος εχθρός.

Σκέψη διαπεραστική χωρίς όρια,
να σε διακτινίζει σε όλα τα δύσκολα τα περιθώρια.
Καρπός σκληρός, σύνθετος, συνολικός,
από το αίμα που έχει χυθεί,
από τα λάθη, από κάθε άυλη ουλή,
από το σκοτάδι που κρύβεις,
από τα λάθη, σκληρός ναυαγός.
Ένα κουκουνάρι, της φύσης καρπός.
Και στο τέλος Το ΦΩΣ.
Να παίζει σε κάθε μέρος του μυαλού σου,
σε κάθε φόβο, σε κάθε παρελθόν, μέλλον, παρόν.
Είμαι ζωντανός, ΖΩ.

Καθώς της δύσης το χάδι το ύστατο τελειώνει,
προσπαθώντας να εξημερώσεις το θηρίο μέσα σου
και ότι σε πληγώνει.
Καθώς βλέπεις τα πράγματα με άλλη μορφή ,
ένα τρίτο μάτι, αυτό της ψυχής να σε καθοδηγεί.
Έχεις χτυπήσει σε ξέρες,
έχεις δεχτεί φουρτούνες και άγριες φοβερές,
αλλά αυτή η δέσμη να σε αγκαλιάζει,
να σε φτάνει στο υπέρτατο, να σε ενθουσιάζει.
Είσαι εσύ, με άλλη σκέψη, νέα πνοή,
ατενίζοντας το γίγνεσθαι με άλλη οπτική.
Και η ηλιαχτίδα να σε χαϊδεύει, άλλη ζωή.

Φωτογραφία: Konstantinos Evgenidis