Μυρίζει γιασεμί και τζιράνι

Ποίημα: Stamatina Vathi

Μυρίζει γιασεμί και τζιράνι,
φύλλα γλυκά, ολόδροσο στεφάνι.
Η άνοιξη και το καλοκαίρι,
έχουν γλυκά πιαστεί στο χέρι.
Σε λίγο αποχωρούν,
με μια ανάμνηση από θάλασσα και πονηρό μελτέμι.
Γλυκές ορμές, αναπόλησης λιμάνι,
κύμα, γλάροι, παγωτό χωνάκι στο χέρι.

Ένα αγεράκι ντροπαλό,
με ροδαλά μαγουλάκια, παχουλό,
χαϊδεύει τα φύλλα, το ρίχνει στο χορό.
Και όπως θροΐζουν τα φύλλα από χαρά,
ένα σύννεφο κρύβει τον ήλιο,
του λέει γλυκά μυστικά.
Του μιλάει για βροχές
για νοτισμένη γη,
για χτύπους πάνω στο κεραμίδι, την σκεπή.

Ο μαντρότοιχος θα χάσει τα πλουμίδια,
θα πέσουν στο χώμα,
θα γίνουν τροφή στου νέου χρόνου τα καλούδια.
Και μερικά φύλλα το αγέρι θα τα στροβιλίσει,
θα τα πάει στην σκεπή,
στο δρόμο θα τα ακουμπήσει.

Η βροχή θα παίξει με αυτά,
θα κελλαρύσει, θα τα στολίσει,
θα δώσει μυρωδιά, θα τα αναγεννήσει.
Ποταμάκια θα αρχίσουν να τρέχουν γοργά,
να θέλουν να ποτίσουν,
να φτάσουν στην θάλασσα,
να γίνουν φιδάκια τορνευτά.

Και τα χελιδόνια θα φύγουν,
θα πάνε σε μέρη μακρινά,
θα αποχαιρετήσουν την γειτονιά,
θα δώσουν υπόσχεση ότι θα έρθουν ξανά.
Με μια άνοιξη στο πέταγμα και την καρδιά.
Η ημέρα έχει αρχίσει και μικραίνει,
η νύχτα τα καλά της φορεί και προσμένει.

Το αεράκι θα μεγαλώσει,
θα γίνει δυνατό, θα έχει ανδρειώσει.
Με πείσμα θα ρίξει όλα τα φύλλα χάμω
και με την στέγη θα δώσει αγώνα μεγάλο.
Θα τινάζει τα γυμνά κλαδιά στον τοίχο,
να δείξει ότι είναι ατρόμητο,
θα κάνει μεγάλο γδούπο και ήχο.

Θα σφυρίζει με όλη του την χάρη
και με τα παντζούρια θα τα βάλει.
Ομπρέλες θα παρασύρει,
πόρτες με φούρια μεγάλη και πάταγο θα κλείνει.
Θα διώχνει τα σύννεφα με αισιοδοξία,
θα φέρει τον ήλιο αλλά θα περιμένει τον χιονιά και τα κρύα.

Σε λίγο θα ξεμυτίσουν και τα σαλιγκάρια,
θα αφήσουν ασημένιες κλωστές,
θα κεντήσουν με λαχτάρα.
θα έρθουν και τα πουλιά από τα βουνά,
να προϋπαντήσουν του χειμώνα τα μακρινά χτυποκάρδια με μια αγκαλιά.
Καπνός θα βγει από την καμινάδα,
θα προσπαθήσει να φτάσει μέχρι τον ουρανό,
να κάνει μια βεραντζάδα.

Θα κοκκινίσουν μυτούλες,
σκουφιά, παλτά,
θα τρίξει το ξύλο από του τζακιού την φωτιά.
Η μάντρα θα μείνει γυμνή,
θα περιμένει το χάδι από τον ήλιο που θα έχει κρυφτεί.
Οι γάτες θα προσμονούν αρπαχτές για λίγο ήλιο,
θα τεντώνονται νωχελικά,
θα νιαουρίζουν πονηρά.

Και το δέντρο θα χαϊδεύει με τα κλαδιά τον ουρανό,
γυμνά χέρια προς τις ηλιαχτίδες,
θα τις παρακαλά για φιλί γλυκό.
Φθινόπωρο χρυσαφί και πορτοκαλί,
μέλι στα χείλη και στην ψυχή.
Θα μυρίσει νοτισμένη γη.

Πίνακας: Odysseas Anninos

Ένας διαβάτης της αυταπάτης

Poem: Stamatina Vathi
3-9-2016

Ένας διαβάτης της αυταπάτης,
σε δρόμους χαμένους και ξεχασμένους,
πουλώντας όνειρα στα περιθώρια,
ήταν η μορφή του, η θύμησή του.

Μπουκάλι άδειο από φτηνό κρασί,
μια ζωή στο μηδέν από την ενοχή,
ματιά άδεια στο λαθρεμπόριο,
μνήμες στο τίποτα από της καρδιάς το εμπόριο.

Δοσμένος σε ουρανούς άγριους,
χωρίς καμία ελπίδα,
μην πιστεύοντας σε κανένανε,
ούτε στην ψυχή του την ίδια.

Λόγια σπασμένα, χωρίς καμία ουσία,
πράξεις καταναγκαστικές από την ψυχής την οκνηρία.
Χωρίς φτερά, χωρίς μια αγκαλιά,
χωρίς συναίσθημα, χωρίς ζεστασιά.

Πάλλεται και περιστρέφεται,
ζει και ονειρεύεται,
σε έναν μικρόκοσμο,
απρόσωπο και αδυσώπητο.

Μια διαφάνεια εικονική στο βλέμμα του,
μια ύπαρξη νεκρή, χωρίς αίσθηση το γέλιο του.
Χωρίς αρχή, χωρίς ένα τέλος.
Ένας πόλεμος ψυχής ανελέητος.

Σύντροφοι σαν τον ίδιον πολλοί.
Χτυπημένοι και αυτοί από την ίδια λογική.
Αλλά καθένας στον δικό του κόσμο αφημένος.
Των κόσμο των τρελών και των αδικημένων.

Φωτογραφία: John Gill

Σαν σπόρος Χαράς πετάω ψηλά στην δικιά σου αγκαλιά

 

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi
5-9-2016

Σαν σπόρος Χαράς πετάω ψηλά στην δικιά σου αγκαλιά.
Θέλω να σε φτάσω, να σου χαϊδέψω τα μαλλιά,
να σου αγγίξω το κορμί, να σου δώσω ένα φιλί.

Ο αέρας με πάει μια εδώ μια εκεί.
Δίνω δύναμη να σε φτάσω πιο πολύ.
Αλλά αυτός είναι πιο δυνατός.
Θα με πάρει, θα με στείλει σε μέρη ξένα,
σε άλλους ουρανούς, σε άλλη πόλη, άλλη γη.

Προσπαθώ να φωνάξω, από κάπου να κρατηθώ.
Θα ήθελα από εσένα αλλά δεν είσαι εδώ.
Πιάνομαι σε ένα δέντρο, προσπαθώ να βγάλω κραυγή.
Αλλά φωνή δεν υπάρχει, έχει εξαφανιστεί.

Ένα πουλί πετάει, μου έρχεται κοντά.
Με βάζει πάνω στην πλάτη του, με φέρνει πιο σιμά.
Ο ήλιος με χαϊδέυει μου δίνει δύο φιλιά.
Μια ηλιαχτίδα με αγκαλιάζει, μου δίνει δύναμη, πυγμή, ενέργεια φωτεινή.

Πέφτω στης λίμνης το νερό,
αυτό που μου δώσανε για να σε ξεχάσω, να σε απαρνηθώ.
Ξάφνου παίρνω την μορφή μου πάλι,
γίνομαι άνθρωπος με ορμή και πάλη.

Μαύρα μαλλιά να σε χαϊδεύουν,
όταν στο στέρνο σου ξαποσταίνουν.
Μαύρα μάτια να σε κοιτάνε, με λατρεία να σε αγαπάνε.
Χείλη μικρά να σου μιλάνε, με θαυμασμό να σου τραγουδάνε.

Να περιμένουν να σε ανταμώσουν,
να σε γευτούνε και γλυκά να σου θυμώσουν.
Να σου γελάσουν και το γέλιο να φτάσει μέχρι την καρδιά.
Να γίνει βάλσαμο και χάδι για την πληγωμένη σου ματιά.

Τα χέρια μου σαν φτερά σε αγκαλιάζουν με στοργή και αφόρητη προσμονή.
Οι ηλιαχτίδες μου χαϊδεύουν τα μαλλιά και με στέλνουν όλο και πιο πολύ στην δική σου αγκαλιά.
Γίνομαι ένα, έχω απορροφηθεί.
Κύτταρο στο κύτταρο έχω ενωθεί.

Μια νεράιδα από της ανατολής τα σωθικά.
Μαύρα μάτια, μαύρα μαλλιά, ψυχή του ανέμου,
νερό στην ομορφιά.
Καρδιά της φωτιάς, μορφή της γης,
ένα μείγμα από τον ουρανό, τον ήλιο και το φεγγάρι της ζωής.

Γεράκι στην ψυχή, αετός στην καρδιά.
Μια καρδιά από περίεργη πάστα που μόνο εσένα θα αγαπά.
Αλλά θέλει προσοχή γιατί ο άνεμος θα φυσήξει πάλι και νερό θα θέλει να της δώσει να πιει.
Το νερό της λησμονιάς.
Αλλά εκεί θα δείξεις πόσο την αγαπάς.

Τραγούδι θα σου τραγουδίσει,
μόνο για εσένα.
Με την ματιά της θα σου μιλάει και γλυκά θα σε φιλάει.
Θα την κρατήσεις δυνατά για να μην σου φύγει πότε πια.

Φωτογραφία: Stuart Sanderson

Γυρνώ το σώμα, αρχίζω χορό

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

Γυρνώ το σώμα, αρχίζω χορό, χέρια ανοιχτά σαν τον αετό.
Φέρνω στροφή μες στην ψυχή, μιλάω με εμένα, κάνω ενδοσκοπιση κανονική.
Λυγίζω τα γόνατα, το ένα το ακουμπάω κάτω,
χτυπάω με δύναμη το χώμα με την παλάμη μου γεμάτο.

Βγάζω κραυγή, φωνάζω δυνατά,
τα μάτια ψηλά, με τον ουρανό πιάνω κουβέντα και τα θεριά.
Σηκώνομαι πάλι, τα χέρια ψηλά, σαν η ψυχή μου από το σώμα μου να φεύγει γοργά.
Αλλά είμαι ζωντανός και δυνατός,
γίνομαι ένα με την βροντή σαν κεραυνός.

Ποτέ το ένα πόδι λυγίζω πότε το άλλο,
ποτέ την πλάτη μου γέρνω σαν όλα τα βάρη να τα έχω πάνω.
Ποτέ βάζω τα δύο γόνατα κάτω και την πλάτη στο χώμα γυρίζω.
Ποτέ τα δύο χέρια σαν γροθιά της γης το χώμα να χτυπά, το βουνίσιο.

Όταν πια έχω γίνει μια ψυχή, ένα σώμα, μια κραυγή αισθάνομαι ελεύθερος πραγματικά,
να έχω στην πλάτη αληθινά φτερά.
Ένας αετός έτοιμος να πετάξει,
τον ουρανό για να τραντάξει.
Ματιά δυνατά, γερακίσια,
ψυχή της φωτιάς και του ανέμου, αετίσια.
Μια πυγμή, μια κραυγή, μια ελεύθερη ψυχή.

Φωτογραφία: Stavros Troul

Ένας άνεμος, μια ζωή,μια ολόχρυση χαραυγή

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi
8-9-2016

Ένας άνεμος, μια ζωή, μια ολόχρυση χαραυγή.
Δυο πουλιά, δυο καρδιές, δύο ολόκαυτες ματιές.
Ένα σώμα της φωτιάς σε μια στράτα της μοναξιάς.
Μια ψυχή κονταροχτυπημένη από της κακίας την ειμαρμένη.

Άστραψε χάδι της ζωής και σημάδι της υποταγής,
χείλη γλυκά σαν πυρκαγιά, μάτια του κόσμου μια μαχαιριά.
Πρόσωπο του φεγγαριού σημάδι, γέλιο του ουρανού χτυποκάρδι,
μια συνάντηση ξαφνική που κατέβηκε στην γη.

Άνεμος φύσηξε ολούθε,
φύλλα του φθινοπώρου γέμισε σε όλα τα πορτοκαλί και κίτρινα της γης,
γέμισε με υποσχέσεις, για συνέχεια της ζωής.
Το ένα πουλί αποζητούσε το αλλο,
μέσα στου κόσμου το καρνάγιο.

Θάλασσες πλατιές και κυματοχτυπημένες,
καρδιές σκληρές και αγριεμένες.
Δύο ζευγάρια χείλη σαν τσαμπιά από σταφύλι,
έτοιμα για να γευτούν τον τρύγο,
να πιουν τον ολόχρυσο τον οίνο.

Χρώματα στης γης τα κιτάπια,
όλες οι μυρωδιές του φθινοπώρου στα ρουθούνια σαν τρυπάνια.
Χρώμα αφράτο από την βροχή, να δεχτεί τον σπόρο με πυγμή.
Μια μεγάλη αλλαγή, μια προετοιμασία για ζωή.

Ξίφος δυνατό στα σωθικά, σε κάθε άπονη καρδιά.
Σύννεφα τον ουρανό να ορίζουν,
να ρίξουν σταγόνα σταγόνα θησαυρού, να ποτίζουν.
Ένας σπόρος, δυο ψυχές, δύο του κόσμου προσταγές.
Μια αγάπη, δυο καρδιές στου φεγγαριού τις ομορφιές.
Ήλιος και φεγγαρένια στου έρωτά τους την μοναδική έννοια.

Φωτογραφία: Makis Bitos

Μέσα στα σπάργανα της Ιστορίας

 

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Ποίημα: Stamatina Vathi

Μέσα στα σπάργανα της Ιστορίας, ένας Πολεμιστής ιερός με ανεξίτηλα γράμματα ξακουστός.
Ένας κληρονόμος Αετών, ίδιος Δίας των θνητών, με υστεροφημία των Θεών.
Τα κυματιστά του μαλλιά, η δυνατή του η ματιά, η οξύνοια του νου από την Πέλλα ξεκινούν.
Για να του πλέξουν εγκώμια διθυραμβικά, σε παγκόσμια γραπτά.

Με Περηφάνια και Φιλοδοξία,
με οργάνωση και Σοφία,
με δάσκαλους δίπλα του που τους έγραψε Η ιστορία,
τα δύο του πόδια εξερεύνησαν όλο τον τότε κόσμο,
τον κατακτήσαν και έγιναν το χώμα το αγιασμένο,
του ελληνικού πολιτισμού και του πνεύματος το καθηγιασμένο.

Ω Μεγάλε Μακεδόνα Στρατηλάτη,
έφτασε μέχρι τον Τίγρη και τον Ευφράτη και ακόμα παραπέρα, η θωριά σου η γενναία.
Είσαι εσύ, το «ζην» του Βασιλιά Φιλίππου και το «ευ ζην» του σοφού του Αριστοτέλη, που με τα άστρα και τον Ήλιο στο ανθρώπινο γένος σε είχαν προσφέρει.
Ένας μαχητής μοναδικός, γεράκι μαζί και αετός.
Ένας Θεός της Ελληνικής ιστορίας, ένας Μέγας πολεμιστής και σοφός υποκινητής της κυριαρχίας.

Τα χώματα πέρα έως πέρα, έχουν πάρει αέρα από την Μακεδονία, χώμα ιερό και νερό ιστορικό από της Ελλάδας τον πολιτισμό.
Μια φυσιογνωμία της φωτιάς, ένας βλέμμα της ομορφιάς,
Κύτταρο διαχρονικό, στης ζωής το πηγαιμό.
Μέγας και Πάνλαμπρος, Ήλιος αληθινός και ηγέτης οικουμενικός.
Ένας κατακτητής, ένας άξιος μαχητής και Παμμέγιστος εξουσιαστής.

Πίνακας: Michail Karapanagiotidis

Ενα τραγούδι από λιβάδια του ονείρου

https://z-p3-scontent-mxp1-1.xx.fbcdn.net/v/t1.0-9/21317929_795805420581541_5138526071691371206_n.jpg?oh=a169b5dd01e8ed7ec58d7bea014220f2&oe=5A543F0E

Poem: Stamatina Vathi
8-9-2016

Ένα τραγούδι από λιβάδια του ονείρου,
ένα δάκρυ καυτό από πληγή του απείρου.
Σταγόνα από αίμα της αγάπης,
να πέφτει σιγά, μελωδικά,στο χώμα όλης της πλάσης.
Το χώμα να το απορροφάει διψασμένο,
στα έγκατα της γης να το τραβάει απεγνωσμένο.
Να γίνεται ένα με την λάβα,
να αποκτάει οντότητα, να γίνεται μια ψυχή από καύτρα.

Να εκτινάσσεται από το ηφαίστειο πέρα έως πέρα,
με ένα πείσμα άγριο, μια τρομερή φοβέρα.
Να χρωματίζει με κόκκινο όλη την φύση,
να γίνεται ένα με το νερό για να ποτίσει.

Μόνο δυο μάτια στης γης το χώμα,
με την ψυχή φίλοι μέσα στου χρόνου τον αιώνα,
που τον γνωρίζει από την αρχή του κόσμου,
μπορεί να τον δαμάσει, να γίνει η σύντροφός του.

Είναι στης ζωής τα γραμμένα,
με αίμα και δάκρυ καμωμένα,
όταν την δει θα σταματήσει και η επανάσταση θα αρχίσει.
Μια επανάσταση καρδιάς,
με άρωμα από την αιωνιότητα μιας ματιάς.

Μέσα σε πέπλα του ουρανού,
με ουράνια τόξα ενός Θεού,
φωτιά, νερό, χώμα και αγάπη σε δύο σώματα,
στου ήλιου και του φεγγαριού το κρεβάτι.

Λάβα στα χρόνια της προσμονής,
νερό στα λόγια της υπομονής,
αίμα για συμβόλαιο μιας ζωής,
μέχρι στα πέρατα και το τέλος όλης της γης.

Δύο ψυχές πέρα έως πέρα διαφορετικές,
αλλά από μνήμη και ουσία υπαρκτές,μέσα στης μοίρας το γραμμένο,
να μην μπορεί η μία χωρίς την άλλη, είναι δεδομένο.

Είναι από τα μυστήρια από την απαρχή της γης,
από τα συμβόλαια με κόκκινο νερό μιας πληγής,
με αίμα, νερό και φωτιά υπογεγραμμένο
και με τον αέρα διασκορπισμένο.

Φωτογραφία: Sotos Con

Σύννεφα πολλά, μαζεύονται γοργά.

Σύννεφα πολλά, μαζεύονται γοργά.
Αποχρώσεις του γκρι να κρύβουν του ουρανού το θαλασσί.
Όλα κρύβουν μια αναμονή, πριν η βροντή να ακουστεί.
Στον αέρα πλανιέται μια ανησυχία,
μια κραυγή από πουλί φωνάζει για βοήθεια.

Ένας κεραυνός σκίζει με δύναμη και ανυπομονησία.
Θέλει να αναδειχτεί στο στερέωμα με μανία.
Σταγόνα βροχής σαν από δάκρυ καμωμένη.
Πέφτει πάνω στης γης το καφετί,
σαν από λάβα και φωτιά ζωγραφισμένη.

Από του ήλιου την πυρπολία το χώμα έκαιγε,
διψούσε απεγνωσμένα σαν από έρημο να ήταν δημιουργημένο.
Δύο καρδιές καμωμένες από χώμα, ουρανό και αστραπές αναζητούσαν η μία την άλλη.
Δύο καρδιές και δύο ψυχές στο ίδιο προσκεφάλι.

Οι σταγόνες γίνονται και πιο πολλές.
Πέφτουν με λύσσα, γίνονται δυνατές.
Πολεμούν με του ήλιου τα κατορθώματα.
Ποτίζουν τη γη με πάθος και καμώματα.
Νερό στο νερό, το χώμα γίνεται δροσερό.
Πηγαίνει στις ρίζες των δέντρων, γίνεται αναζωογονητικό.

Πληθαίνουν οι σταγόνες, δίνουν δύναμη στις δυό καρδιές.
Σαν να τις εξαγνίζουν και όλα τα εμπόδια και τις λύπες τους να ορίζουν.
Μυρίζει χώμα, μυρίζει ζωή.
Μυρίζει αγάπη, μυρίζει υπομονή.
Πόσο περίμενε το χώμα αυτή την ευχή να γευτεί!
Να γευτεί πλούτο, να γευτεί ομορφιά.
Να πάρει τροφή, να πάρει ζωογόνα ανατροπή.

Οι καρδιές δυο, γίνονται μια.
Οι ψυχές στο ίδιο σκοπό με της φύσης την δροσιά.
Ο ουρανός ηρεμεί, ένα ουράνιο τόξο κάνει εμφάνιση με πυγμή.
Ένα κεφάλι έχει γύρει στης αγάπης του το προσκεφάλι.
Όμορφες μυρωδιές από χώμα και λουλούδια εκλεπτυσμένα, τους κάνουν παρέα,
με έναν ήλιο που ξεπροβάλλει φοβισμένα.

Όμορφε ήλιε την είχες και εσύ ανάγκη την βροχή.
Όπως και εσύ χώμα και εσύ ζωή.
Δύο καρδιές σε μια.
Ήλιος και βροχή σαν αγάπη και χώμα, μια συνοχή.
Σταγόνες βροχής σαν δάκρυ στης γης το μεγάλο κρεβάτι.
Θα γεννηθεί ζωή, ανάπτυξη που θα πατήσει την καταστροφή.
Ανάσα στην ανάσα, η δημιουργία σε όλη της την πεμπτουσία.

Πίνακας: Odysseas Anninos

Μέσα στο ασημένιο από λάμψεις βράδυ

Ποίημα:Stamatina Vathi

Μέσα στο ασημένιο από λάμψεις βράδυ,
ακούω το κροταλισμα των χτυπων της καρδιάς σου.
Ένα σιγομουρμουρητο παράπονο στα χείλη σου,
μια γλυκιά μελαγχολία στο βλέμμα σου.

Έχουμε μία αίσθηση γλυκόπικρη στo στόμα μας,
την αίσθηση του αποχωρισμου.
Η ησυχία του τοπίου μεγαλώνει την ένταση μας,
την κάνει να φτάσει μέχρι τον ουρανό.

Τα λιγοστά λόγια δείχνουν την φτώχεια της ψυχής μας
και τα άπειρα αστέρια, τονίζουν περισσότερο με το φως τους τις συσπάσεις των προσώπων μας.
Θέλουμε να κλάψουμε, να πέσουν τα δάκρυα σαν πεφταστερια, να νωπευσουν τα χείλη μας.

Να δωθουμε ολότελα στο σκοτάδι της ψυχής μας.
Να θρυμματιστουμε και να γίνουν ένα οι καρδιές μας
Μια ψυχή σε δύο κορμιά, μέσα στο σκοτάδι του μυαλού μας.
Πόσο υπομονή να αντεξουμε, η έλλειψη μεγάλη.

26-5-2016

Φωτογραφία :Kostas Orologas

Oh I hear the waves

Poem: Stamatina Vathi

Oh I hear the waves of the deep blue sea,
I smell the ocean,
reminding me the breath of your internal beat.
Bodies and souls,
cares like sunbeams and breathtaking roles.
And the sea is playing with my memories and wind,
talking so loud,
dancing with passion
and flirting with the creatures of my mind and the seagulls on her surface
all around.
As a flame of water and salt,
beating the earth and the ground, without love.
Senses and feelings,
lies like sharp rocks and heartless words, bleedings.
Eyes like thunders
and thoughts like the heart of Hades.
Questions and questions,
tremendous unpretentious,
a boat is sinking to doubts.
But you know that at the end you will come to the beginning of your thoughts and spells,
without words and questions to ask,
without lies and decisions to sign.
A drop of the ocean on my heart’s wound,
a tear of my blood on my flesh cells and my life breath,
till will be apart.
Rain and sun,
clouds your undefined words and your secrets to make me blind,
I am the Goddess of your heart.
Open your mind.

Φωτογραφία: Μάνος Γαμπιεράκης

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by