Γνώση… 12-2-2020

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

Poem : Stamatina Vathi

Γνώση…
12-2-2020

Ερωτώ… Ερωτώ…
Ζητάω λύσεις χωρίς το εγώ.
Είμαι φθαρτός ή έχω πορεία?!
Μέσα στο μέλλον με σημασία.

Υπάρχει ζωή μετά από το τέλος??
Υπάρχει ον στο υπερσυμπαντικό πέλος??
Μια μαύρη τρύπα ή ένα ερωτηματικό,
Δίας και Κρόνος το ένα και το αυτό.

Πλανήτες και άνθρωποι σε μια πορεία,
άραγε είναι το υπέρτατο αγαθό
η γνώση και η σοφία??
Μέσα στο ρουν τι έχουμε μάθει??
Έχουμε λάβει γνώσεις μέσα από τα λάθη??

Δεν ξέρω…. Δεν ξέρω…
Και αναζητώ…
Αναζητώ με έναν φανό…
Αστέρια και φεγγάρια και ότι γίνεται πιο μακρινό…
Αλλά εμένα…!!!! Την ψυχή μου??!!
Τι κάνω για αυτό??!!

Θέλω… Θέλω…
Θελω την μήτρα να δω από όπου έχω προέλθει.
Ένα έμβρυο σε συνεχές ταξίδι,
με την θέα Αθηνά χωρίς πυξίδα, χαρτί και μολύβι,
υπογραφή και σφραγίδα.
Μόνο οι σφαίρες που γυρνούν,
σκάλες σαν γενετικό υλικό που είναι άγνωστο από που ξεκινούν.

Και κραυγάζω και αναζητώ,
από που προήλθα τέτοιο ον,
τόσο αυτοκαταστροφικό!
Έχω χάσει τον λόγο,
έχω χάσει τον στόχο,
μόνο κέρδος,
κέρδος χωρίς αναλογισμό του χρόνου.

Γιατί…
Γιατί αυτός τρέχει, τρέχει και σβήνει,
αλλάζει δεδομένα,
νέες παραμέτρους δίνει…

Και εκεί…
Εκεί καταλαβαίνω ότι κάπου έχω χάσει τη γνώση,
σε ένα κάλπικο εγωισμό,
χωρίς ελπίδα κάποιος να την σώσει.

Γαλαξίες και ελπίδες,
να ζήσω μέσα από τις γενιές,
να δω τι είδαν,
τι είδες…

Μια σταγόνα, μια τελεία,
αλλά ένα εκατομμυριοστό του τίποτα,
μπορεί να αλλάξει την πορεία.

Ο ήλιος να βγει από την Δύση
και η Ανατολή να του δώσει ένα φιλί,
πριν αυτός σβήσει.

Τακ τακ οι δώδεκα ώρες…
Γίνονται μέρες, μήνες και αιώρες.
Και από κάτω το κενό,
κάπου που ο άνθρωπος είναι απών.
Μικρόβιο που τρώει το τώρα,
που καταστρέφει το γήινο
και ας φάει ο ένας τον άλλο από υπερπληθώρα.

Ίσως μικροοργανισμοί σε ένα τρυβλίο,
ίσως άνθρωποι χωρίς έλεγχο,
χωρίς φόβο για το Θείο…
Χωρίς σεβασμό,
χωρίς σκέψη….
Ίσως η πραγματική γνώση να έχει στερέψει…

Πίνακας : Vaios Pappas

Γνώση και αιωνιότητα… 13-2-2020

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Poem : Stamatina Vathi

Γνώση και αιωνιότητα…
13-2-2020

Περιφερόμουν και αναρωτιόμουν…
Δέντρα με καρπούς,
φίδια και πονηρούς λογισμούς…
Άραγε τι να υπάρχει μετά??!!
Θάνατος, ζωή…??!!
Ψυχή που αιωρείται,
πνεύμα,
φως στην απέραντη σιωπή??
Χάρτινα καραβάκια σε γιγαντιαίους κυματισμούς,
αλυσίδες και δεσμοί,
κιβωτοί και καταποντισμοί??
Δέσμιοι, δέσμιοι στην ροή.

Γιατί άραγε να πιστεύω μόνο σε ότι βλέπω??!!
Πώς ξέρω ότι είναι μόνο αυτό και όχι κάτι άλλο που με τις πέντε αισθήσεις δεν μπορώ να δρέπω…??!!
Μα όλα είναι θέμα οπτικής.
Και εάν έχω εστιάσει στο δέντρο
και όχι σε όλο το δάσος κατά αρχής??!!

Απορίες, απορίες…
Θεοί και αθεΐες…
Και ο άνθρωπος εκεί…
Που δεν ξέρει εάν είναι θύμα ή θύτης κατά συρροή…
Ή μάλλον ξέρει αλλά δεν θέλει να το παραδεχτεί…
Θέλει να μολύνει,
να καταστρέφει ότι βρει…
Να έχει ουρανούς,
να δημιουργεί οχετούς…
Να σκοτώνει, να μειώνει
και όλα σε χρήμα να τα μετουσιώνει…
Να βρωμίζει, να θερίζει,
με ραδιενεργά υλικά και σκουπίδια τη γη που τον μεγαλώνει να γεμίζει.

Νερό…
Αυτό που είναι και το πρωτεύον συστατικό…
Να το κάνει τοξικό, ραδιενεργό,
με πλαστικά και αφιλόξενο στο κάθε ον…
Μόνο όποιος μεταλλαχθεί θα επιβιώσει…
Θα τρώει πλαστικά και χαρτιά ως κύρια βρώση.

Δέντρα στα νερά,
καράβια στα ανοιχτά,
αλλά η ψυχή να αγκομαχά,
γιατί υπάρχει και πονά…

«Δεν με βλέπουν??!!!»
Φωνάζει…
Και τα αόρατα χέρια μέσα στα κύτταρά της βάζει…

Ροπή,
ροπή στο μηδέν,
στο τίποτα,
στο ότι πιάνει σήμα κατατεθέν.

Μόνο υλικό, αλλά και αυτό αποπνικτικό,
να δημιουργεί φυλακές από την ρύπανση, το μπετόν.

Και όλοι στιβαγμένοι σε μια λογική,
σπίτι δουλειά, δουλειά σπίτι,
χωρίς υπέρβαση νοητική.
Κότες μέσα στην σειρά,
γεμάτες ορμόνες να γεννήσουν αυγά.
Αυγά χρυσά,
έτσι ώστε εάν μείνουμε από τροφή,
σαν τον Μίδα θα έχουμε χρυσό να χορτάσουμε την πείνα με υπομονή…
Αλλά…

Αλλά αυτή θεριεύει…
Θέλει φυσική τροφή,
νερό, έρωτα…
Να χορεύει…
Θέλει αγάπη,
γέλιο, καρδιά,
θέλει να τρίζει η φλόγα στο τζάκι,
γιορτή και αγκαλιά…
………..
Και οι αλυσίδες να μας δένουν όλο και πιο βαθιά…
Είλωτες,
ζητιάνοι,
στη σιλικόνη,
στα συμπληρώματα διατροφής,
στο σκοτάδι…
Και οι αλυσίδες κροταλίζουν…
Στέλνουν σήματα στο σύμπαν…
Στην αποδέσμευσή τους ελπίζουν…

Άνθρωπος…
Χαμένος…
Με λιμαριές και εμπόδια, ποδοπατημένος….
Σε ένα βωμό…
Σε ένα βωμό του κέρδους…
Σε ένα δεδομένο χωρίς αξία,
αντίκρισμα και ουσία…

Εάν ρωτήσεις εμένα…
Θα σου πω ότι πιστεύω…
Υπάρχει κάτι που εσύ και εγώ δεν βλέπω…
Μέσα στην ατέλεια,
η τελειότητα δωσμένη,
ο ρόλος του δυνατού,
που και αυτός θα φαγωθεί…
Η ειμαρμένη…

Άσε λοιπόν τα χάρτινα καράβια να ταξιδεύουν…
Ίσως υπάρχουν κανόνες που το υπαγορεύουν.
Ίσως ξέρουν ότι το ανέφικτο είναι εφικτό
και ότι αυτά μπορεί να επιπλέουν
γιατί έχουν κοντά τους τον Θεό…
Κάτι να πιστέψουν…
Να ελπίζουν…
Να αποτινάζουν αλυσίδες…
Σε γαλαξίες να σεργιανίζουν…

Τα δεδομένα είναι για να καταπατηθούν…
Υπάρχουν μνήμες,
δονήσεις,
ίσως κάτι πιο ανώτερο από τις πέντε αισθήσεις…

Η κάμπια που σέρνεται δεν σε βλέπει,
το πάτημά σου νιώθει και προσέχει…
Και το μυρμήγκι τρέχει για τροφή,
σε βλέπει αλλά δεν το ενδιαφέρεις.
Για να ζήσει έχει ορμή…
Δεν θέλει κανένας να υποφέρει…
Μόνο τροφή…

Αλλά…
Είσαι εκεί….
Εκεί…
Ίσως ένα «μυρμήγκι» να είσαι και εσύ που δεν σταματάς….
Αλλά…
Καταστρέφεις,
επεμβαίνεις,
κάνεις το φυσικό, αφύσικο,
στην καταστροφή ρέπεις….

Αντανακλάσεις,
εστιάσεις,
ας αφήσουμε κούφια τη γη,
το μηδέν να πάρει διαστάσεις….

Ίσως φύγουμε σε άλλους πλανήτες,
ξενιστές, θύματα και θύτες…
Ίσως δημιουργήσουμε μια γυάλα
και για οξυγόνο να πίνουμε από μια μπουκάλα…
Ίσως και μεταλλαχθούμε,
να τρώμε ο ένας τον άλλον όσο μπορούμε…

Τι…???!!!
Το κάνουμε αυτό??!!
Α!!!! Εννοώ κυριολεκτικά…
Ζώα προς βρώση,
χωρίς ιδανικά….
Σε σίγουρη πτώση.

Άσε το καραβάκι να επιπλέει…
Ίσως ξέρει καλύτερα αυτό τη ζωή,
χωρίς σε άσχημους λογισμούς να τρέχει…
Ίσως έχει ένα χέρι από επάνω,
κάτι που ξέρει μόνο αυτό,
προστασία εκ των άνω…

Δεν ξέρω… Δεν ξέρεις….
Τα αποτελέσματα όμως βλέπω και βλέπεις…
Τα δέντρα μειώνονται…
Το ίδιο και τα ζώα…
Το οξυγόνο και το νερό ρυπαίνονται,
της φύσης τα δώρα…
Από ποιόν???
Ξέρεις καλά, όπως και εγώ….
Ας μαζέψουμε χρήματα για τα παιδιά μας,
να καθαρίσουν τον κόσμο,
όλα να τα κάνουμε δικά μας…
Νίκη σε καμμένη γη…?!!
Νίκη χωρίς καμιά ανταμοιβή….
Ε και τι…
Θα έχουμε χρήμα,
χρήμα και «καλή ζωή»…

Το καραβάκι αρμενίζει
και οι αλυσίδες προσμένουν τα δεσμά τους να λύσουν.
Γνώση και αιωνιότητα σε ένα ατέρμονο ταξίδι…
Υπάρχεις??!!
Υπάρχω…???
Μεταβλητών και δεδομένων…
Χρόνων, νόμων και υπερθέτων…
Και το ταξίδι συνεχίζει…

Πίνακας : Lena Vaka

Ήθελα… 13-2-2020

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα

Poem : Stamatina Vathi

Ήθελα…
13-2-2020

Ακούω έξω τον ίδιο ρυθμικό ήχο.
Η βροχή παίζει αργά…
Και η σκέψη τρέχει μακριά…
Σε θυμήθηκα, σε θυμάμαι όλο και πιο γλυκά…

Πού είσαι?? Πού??
Σε ποιά αγκαλιά…
Πού γέρνεις το κεφάλι και αναζητάς δυο χείλη καυτά?!

Ήθελα…
Ήθελα να σου πω ότι δεν με άφησε να μιλήσω ο εγωισμός.
Η ατολμία, η στιγμή…
Δεν ξέρω…
Το στόμα ήταν κλειστό και η καρδιά βουβή.

Ένα φιλί, ένα χάδι, το στέρνο σου που ακουμπούσα το κεφάλι
και παραδίπλα η καρδιά να τραγουδάει σιγανά.
Αλλά δεν την άκουσα εκείνη την ώρα,
την ώρα που έπρεπε να είχε ανταρτέψει και να φωνάξει :
«Μην φύγεις τώρα…»

Πόσο γλυκό και δύσκολο το σ’αγαπώ,
όταν είσαι χαμένος,
χαμένη στον κυκεώνα του εγώ.
Στην απρόσωπη ζωή,
που πρέπει να την συντρίψεις,
να γίνει αληθινή.

Να αναπνέεις καθαρά,
να γεύεσαι το τώρα,
να μην παίρνεις κάθε αποτυχία προσωπικά …

Έρμαια της γρήγορης καθημερινότητας,
στο χέρι μας είναι να γίνουν μαγικά.
Να σταματήσουμε μόνο να αφουγκραστούμε τα θέλω τα κρυφά.

Η ψυχή πρέπει να αναπνέει.
Η καρδιά να χαμογελά.

Ήθελα… Θέλω…

Σε είδα χτες…
Με κοίταξες με παράπονο.
Σε κοίταξα με ενοχές…
Έπρεπε να παλέψουμε για εμάς,
τα εμπόδια είναι για να δούμε τις δικές μας συνοχές…
Η αγάπη θέλει τόλμη, υπομονή και αντοχές…

Είναι εύκολο το σ’αγαπώ όταν ενώνονται οι ψυχές…

Πίνακας : Maher A. Hassan

Η Παναγιά η Βρεττή…

Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός και υπαίθριες δραστηριότητες

Poem : Stamatina Vathi

Η Παναγιά η Βρεττή…
16-2-2020

Μικρή και παραπονεμένη η Παναγιά,
να προσεύχεται για κάθε ζωντανό μέσα στην σιγαλιά
και να γίνεται ένα με της θάλασσας τους παφλασμούς,
βράχοι και τραχιά γη,
πέτρα και μαγική φωνή.
Γλυκολαλεί η κόρη η Βρεττή.

Φριτιλλάριες και πορφυρές δρακοντιές,
ροζ κυκλάμινα, μπλε ίριδες μαγευτικές,
όλα σε ένα χορό,
χώμα και πέτρα,
ήλιος και ουρανός.

Φιδαετοί, μπούφοι και μαυροπετρίτες,
καλντερίμια, κάστρα και τουλίπες,
όλα σε ένα εναγκαλισμό με της θάλασσας το μεράκι και της εκκλησίας το καμπαναριό.

Αν και μόνη και παρατημένη,
δίνει ευχές και περιμένει,
μια καμπάνα να ηχήσει
και ένα δάκρυ της μετάνειας να αναβλύσει.

Δάκρυ, δάκρυ άφεσης, δάκρυ προσμονής,
δάκρυ μιας άλλης ηρωικής εποχής,
πάνω στα λίθινα τοιχία της Παναγίας της Βρεττής.

Υγρό και ζεστό,
μέσα από το είναι της ψυχής,
δυνατό και καυτό,
να παρασύρει κάθε τι κακό
και να φέρει ήχους από ένα φανταστικό καμπαναριό…

Να φτάσει όλο και πιο μακριά,
να γίνει ένα με τους βράχους που κρέμονται άγρια και τα πουλιά ψηλά
και να τραγουδάει για ελπίδες,
για χρόνια παλιά και για λεβέντικες πικραλίδες.

Έτσι είναι αυτού του τόπου οι ψυχές…
Δυνατές και εκδικητικές.
Πέτρινες, σκληρές και ανθεκτικές.
Να αντέχουν παντού.
Μέσα στην καυτή ανάσα του ήλιου,
βεντέτες και όπλα,
κάτω από την ματιά του Θεού.

Πόσοι χάθηκαν για ένα γδικιωμό??
Νέοι, γέροι και πεταρούδια,
γίνανε πένθιμα τραγούδια κάτω από του ήλιου το λάβρο αγαθό.
Και μετά??!!

Χύθηκε όλο το δάκρυ,
έμεινε τοπίο άγριο και σκληρό.
Σκληρό και δυνατό,
πέτρινο, αγέρωχο και κοφτό.
Όπως η ματιά του πετρίτη,
που πετάει στον ουρανό.

Αλλά η φύση είναι φοίνικας και προσευχή,
μέσα από την στάχτη μπορεί να αναγεννηθεί,
όπως και κάθε δυνατή ψυχή,
που κάθε ημέρα προσεύχεται για αυτή η Παναγιά η Βρεττή…

Ακούω…
Ακούω τους ψιθύρους και τις προσευχές,
τα σιγανά λόγια όπως χτυπάει το κύμα πάνω στις ακτές,
τους αετούς που κράζουν από ψηλά
και τα γεράκια με τα μάτια τα κοφτά…
Κοιτάνε, κοιτάνε καλά…!!

Κάστρα και κουμπούρια,
δρομάκια και σιγαλιές.
Βράχια, φρύγανα και χώμα,
σφαίρες, βεντέτες και προσευχές…
Φώναξε, φώναξε κόρη,
για όλες τις αετόλουστες ψυχές.

Ψυχή… 22-2-2020

Η εικόνα ίσως περιέχει: φυτό, λουλούδι, φύση και υπαίθριες δραστηριότητες

Poem : Stamatina Vathi

Ψυχή…
22-2-2020

Αυτό το γλυκοθρόισμα των φύλλων
πάνω στης γης το χώμα,
όπως φτερούγιζαν οι ψυχές,
πάνω στα πέταλα της λιλά ανεμώνης,
όλο το στερέωμα τρανταζόταν στο σώμα,
από της καρδιάς τους παλλόμενους ήχους.
Δάκρυ και ευχές,
αστέρια, κομήτες και ανατροπές.

Ένα παράπονο πνιχτό,
για ότι αγαπημένο πήρε ο αγέρας στο λεπτό,
σε ένα μακραίωνο ταξίδι,
με μόνο σταλαγματιές και αναφιλητό.

Σταλαγματιές ψυχής,
φτερά ζωής,
τι είναι εδώ,
τι θα βρεις…
Σύμπαντα, γαλαξίες,
ταξίδι της μεγάλης φυγής…

Πού είσαι μαμά??!!
Σε αγαπώ…
Την τελευταία πνοή σου,
το δάκρυ της ευχής σου,
η καρδιά της καρδιάς σου,
η ίδια η ψυχή σου.
Που είσαι μαμά??
Σε αγαπώ…
Δεν σε έχω ξεχάσει ποτέ στον κόσμο αυτό…

Φτερά, φτερά στα χέρια σου,
να στροβιλίζονται οι ψυχές,
αιθέριες, όμορφες και φωτεινές.
Δώσε τους φιλιά και κάντε ευχές,
για αυτόν εδώ το κόσμο τον πρόσκαιρο και απλανές.

Φωτογραφία : Savvas Nicolaides

Ήταν ένα γλυκό βράδυ… 23-2-2018… Συνέχεια…. 23-2-2020

Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο που λέει "By Garsot"

Ποίημα : Stamatina Vathi

Ήταν ένα γλυκό βράδυ…
23-2-2018…
Συνέχεια….
23-2-2020

Ήταν ένα γλυκό βράδυ ,
μύριζε νοτισμένη γη από την βροχή.
Η σάρκα ήταν γυμνή και η σκέψη αμυδρή.
Ένα χέρι σαν πουλί, ένα στόμα σαν πύρινη αυγή.
Και αυτή σκεφτόταν το δικό του το φιλί.

Μια κουκουβάγια χαιρόταν το σκοτάδι
και έπαιζε με μια φεγγαροαχτίδα από την νέα Σελήνη που φώτιζε μέσα στην απεραντοσύνη.
Ένα χειμωνιάτικο βράδυ που μύριζε όμως ανοιξιάτικη ευδαιμονοσύνη.
Δυο μάτια καυτά να φαίνονται από τα παραθυρόφυλλα τα ανοιχτά.

Καντήλι αναμένο το μυαλό και η σκέψη να τρέχει αλλοπαρμένα σε ότι θύμιζε παλιό.
Τα σύννεφα βαρέθηκαν την τόση την βουβαμάρα και ξύπνησαν την βροχή
που άρχισε να χτυπάει τα παραθυρόφυλλα με δύναμη πολλή, με μένος, χωρίς ντροπή.

Τα βλέφαρα έκλεισαν από το βάρος του ύπνου,
οι σκέψεις πέταξαν μακριά, έγιναν σε παλιό τετράδιο στίχος.
Μόνο η ανάσα κλωθογύριζε στο δωμάτιο,
μέσα σε όνειρα μακρινά το μυαλό, σε ένα νέο αύριο, σε ένα νέο γέλιο, σε ένα νέο καημό.

Λευκό φτερό και μελάνι έτοιμο να γράψει μια νέα ημέρα,
να βγει η ζωή σε νέο σεργιάνι.
Τριαντάφυλλα και ρόδα, γλυκά φιλιά,
δάκρυα πόνου και χαράς,
να γραφτούν σε νέο κεφάλαιο μεμιάς.
Σε λίγο θα έρθει ο ηλιάτορας να χαϊδέψει τα παντζούρια, να δώσει υπόσχεση χαράς.

Και αυτή σαν νέα Αφροδίτη να παλεύει με του Ποσειδώνα τα κύματα της καρδιάς.
Το φέγγος αμυδρό και ο έρωτας είχε τεντώσει το βέλος μέσα στης ερχόμενης αυγής το σκοπό.
Ακροβατούσε το φιλί,
μέλι που έλιωνε στην σκέψη την καυτή.
Και η ανάσα κοβόταν ερεθιστικά,
κύματα και τρίαινες,
σειρήνες και άτια με φτερά…
Και η ματιά…. Η ματιά…
Ήλιος που ερχόταν να κάψει κάθε σκέψη και φόβο,
χτύπος που χτυπά βαθιά…
Τακ τακ τακ…
«Ήλιε μου και σταυροδρόμι,
πνοή μου, ανάσα μου, της ζωής μου ρώμη,
έλα γλυκά και φώτισέ με,
με τις αχτίδες σου ξελογιασέ με…
Να εδώ σε αυτά τα χείλη τα σαρκικά,
τα καμπύλα και πληθωρικά…
Σβήσε με και άναψέ με,
με το χάδι σου ξελόγιασέ με…»

Κύματα, κύματα ο Ποσειδώνας και νεροποντές,
γυμνή σάρκα, ιαχές…
Ο ηλιάτορας ξεπρόβαλε με φωνές…
Βούκεροι, άρπες και παιανισμοί,
ροδαύγινες φτερούγες και ερωτικοί βρυχηθμοί.
Λιοντάρια, λιοντάρια να χυθούν στην αγκαλιά,
όχι σαν εχθροί,
δούλοι της εκεί σιμά…

Πίνακας : Sotirios Gardiakos

Είναι μια πληγή μικρή…

Η εικόνα ίσως περιέχει: ωκεανός, σύννεφο, ουρανός, υπαίθριες δραστηριότητες, νερό και φύση

Poem : Stamatina Vathi

Είναι μια πληγή μικρή…
6-8-2019

Είναι μια πληγή μικρή,
αόρατη και δυνατή,
που με την πρώτη αχτίδα αιμορραγεί,
σταλιά σταλιά και προσευχή.
Στέλνει του ουρανού κραυγή
και της θάλασσας ευχή καυτή.

Άγγελοι και φτερά,
σπαθιά με μύτη, κοφτερά,
που μπαίνουν μέσα στην καρδιά
και κάνουν την μνήμη πίσω να γυρνά…
Θάλασσα μου αφρισμένη
απο δάκρυα παλιά, ευλογημένη,
χτύπα χτύπα δυνατά,
με ψυχή και με φορά.

Κύματα και καημοί,
μέχρι τον πάτο μια ρουφηξιά κρασί,
με ένα παράπονο πικρό,
να μου πνίγει την αναπνοή και το μυαλό.
Θέλω ή δεν θέλω να θυμάμαι
και να απορώ…

Πως η θαλασσιά χτυπά με ορμή,
τούτη την γλυκιά τη γη,
με αίμα και δάκρυ κεντημένη,
τέτοιο παράπονο να βουλιάζει το στήθος,
την ειμαρμένη…

Βουλιάζω στο πόνο και κλαίω,
χώμα και αλμυρό νερό να λέω…
Δάκρυ από τον αγέρα τον πελαγίσιο,
τάμα στην Παναγιά,
στην πιο ψηλή κορφή να κατοικήσω…
με το λαούτο να σιγοτραγουδήσω…

Είναι μια πληγή μικρή,
αόρατη και δυνατή,
που με την μνήμη φέρνει φτερά
και κοφτερά Χρυσά σπαθιά…
Στέλνει του ουρανού κραυγή
και της θάλασσας ευχή καυτή.

Φωτογραφία : Lakis Lambrianides

Ξέπλεκα μαλλιά…

Η εικόνα ίσως περιέχει: δέντρο, φυτό, υπαίθριες δραστηριότητες, φύση και νερό

Poem : Stamatina Vathi

Ξέπλεκα μαλλιά…
5-8-2019

Ναϊάδες και χοροί,
νερό άφθονο να χύνεται στη γη,
αμβροσία και χαρά,
η γη τραντάζεται, γελά.

Ορεστιάδες και κορμοί,
δέντρα ψηλά σαν φρουροί,
φλογέρες, κύμβαλα πολλά,
η φύση έχει χαρά.

Είναι γλυκόλαλα τα πουλιά,
τραγουδάνε για δύο βλέφαρα μαγικά,
βελανίδια πάνω στα χέρια της τα γυμνά,
πόδια στο χώμα που τραντάζει εκστασιακά.

Φεγγαρόπλαστη και μυθική,
φαρέτρα, βέλη και φωνή,
δρυάδες που δέχονται την κάθε σταγόνα
με προσμονή,
φύλλα που φτερουγίζουν στου αγέρα την ριπή.

Ελάφι που πίνεις από την λαλίστατη πηγή νερό,
μόνο η φωτιά μπορεί να σου κάνει το μεγαλύτερο κακό,
μην οι κορμοί από τα ιερά δέντρα καούνε
γιατί οι νύμφες παντοτινά θα κοιμηθούνε.

Πώς να ξεχάσω τα λυτά σου τα μαλλιά,
τα βλέφαρα από τις φεγγαροαχτίδες τα ζωγραφιστά,
όπως έγερνες να πιεις νερό,
όλη η πλάση γύρω σε έναν αισθησιακό χορό.

Αλλά εσύ εκεί…
Άτεγκτη κόρη και δυνατή.
Μια φεγγαρένια νεράιδα στην άκρη της πηγής,
ξέπλεκα μαλλιά κυματιστά ,
σταλιές ζωής παντοτινά.
Κελαηδάει το νερό…
Λέει λόγια μυστικά,
αντιδραστικά,
για ξεσηκωμό…

Φωτογραφία : Stuart Sanderson

Σταλιές ζηλευτές

Poem : Stamatina Vathi

4-8-2019

Σταλιές ζηλευτές,
ρέουσες, μεθυστικές,
φως κυματιστές.

Άμπελος και έρωτας,
πέτρα, πάθος και ζωή.

Γη και ιδρώτας
έξαψη πληρωτική,
καταιγιστική.

Η φύση έχει γιορτή,
όναρ, σταλιά στο κορμί.

Τόσο ευαίσθητη η ψυχή της…

Η εικόνα ίσως περιέχει: λουλούδι, φυτό, φύση και υπαίθριες δραστηριότητες

Poem : Stamatina Vathi

Τόσο ευαίσθητη η ψυχή της…

4-8-2019

Τόσο ευαίσθητη η ψυχή της!!
Φτερά να πάλλονται στον αγέρα γλυκά.
Είχε πληγωθεί με του τυφώνα το χάδι,
είχε καεί με του καύσωνα το φιλί,
είχε ματώσει με του φεγγαριού το τραγούδι,
είχε προδωθεί με του βοριά την ριπή.
Και αυτή εκεί… Απατηλά ονειρική.

Πόνεσε η ψυχή…
Έγινε δάκρυ.
Σταλιά πάνω στου φύλλου την μορφή.
Και αυτή αιώνια να πεταρίζει για μια αγάπη,
να ξεσηκώνει αραχνοΰφαντα σύννεφα,
να πίνει νέκταρ με προσμονή.
Τόσο ευαίσθητη αυτή η αγάπη,
τόσο δυσεύρετα αληθινή.

Δεν έχει βάρος σε χρυσάφι,
ούτε σε πετράδια λαμπερά,
έχει έναν χτύπο που τραγουδάει,
μόνο και μόνο στην δική του ματιά.
Γιατί τα μάτια μιλάνε,
της λένε στίχους για να πετά,
να γίνεται ένα με τα ουράνια,
αστέρια στο στερέωμα θεϊκά.

Ένα διαμάντι ή ένα αστέρι??!!
Εναν κρίκο χρυσό ή μια αγκαλιά??!!
Είναι υπερβατική η αγάπη γλυκέ μου,
πρέπει να βυθιστείς στον ωκεανό χωρίς οξυγόνο,
χωρίς την στολή του εγώ
και παράσημα στην καρδιά.
Ένα λουλούδι που μόλις γεννήθηκε από το χώμα,
χωρίς προικιά,
μόνο μια ΚΑΡΔΙΑ.

Να ακούς τον ήχο της και να λαμπυρίζεις,
ηλιαχτίδα και φεγγάρι,
στο κακό ασπίδα δυνατή.
Να αγαπάς την ψυχή της,
το γέλιο της,
τις ρυτίδες από το κορμί της,
της βλεφαρίδες της,
την κάθε της λέξη,
την κάθε γκριμάτσα και ας είναι χαζή.
Να θέλεις να την ακούς,
να την νιώθεις,
γεράκι να πετάς στο δρόμο της,
τον εχθρό της να ματώνεις.

Γιατί είσαι εσύ,
είναι ο εαυτός σου,
είναι το άλλο το μισό σου.
Τόσο ευαίσθητη η ψυχή της,
νεράιδα αληθινή.
Ένα χαμόγελο όλο νέκταρ,
λάβα στο φιλί.
Δροσερό νερό στης ερήμου την κάψα,
ζεστή αγκαλιά το πρωί.
Κάθε της καμπύλη,
κάθε ψεγάδι,
να της το λατρεύεις μέσα στο βράδυ.

Έχει πληγωθεί,
έχει ματώσει,
έχει καεί,
έχει προδωθεί,
αλλά είναι ο χτύπος της καρδιάς σου,
η τελευταία αναπνοή.
Άραγε πώς είναι της αγάπης της αληθινής τα φτερουγίσματα??!!
Οι χτύποι της ζωής??…
Αναρωτιέσαι, αναρωτιέσαι και είσαι χαμένος,
μέσα στην δική σου οπτική.

Ξόρκισε την μοναξιά,
όχι με ομορφιά,
αλλά με ψυχή,
αυτή που θα σου φέρει την αγάπη την πραγματική.
Άραγε….
Άραγε???..
Θε είσαι τυχερός??!!!
Θα είμαι τυχερή…
Η προδοσία είναι αίμα,
αίμα και δάκρυ,
η πιο βαθιά πληγή.

Και η εμπιστοσύνη??!!
Σύννεφα και υδρατμοί,
λόγια πονηρά και κλονισμοί…
Άραγε??….
Ένα διαμάντι ή ένα αστέρι??!!!
Ένα κρίκο χρυσό ή μια αγκαλιά??
Ένα βλέμμα του μίσους ή μια ματιά να σε πλέει σε ταξίδια μακρινά….??
Τόσο ευαίσθητη η ψυχή της!!!
Εύθραυστο φτερούγισμα στον βοριά…
Γίνε ασπίδα, γίνε γη, γίνε αγέρας με υπομονή.
ΑΓΑΠΗ… Μια λέξη τόσο ακριβή!!
Με όλο το χρυσάφι του κόσμου δεν μπορεί να αγορασθεί.

Άκου τα φτερά πάλλονται…!!!
Ίσως αγαπήσεις και αγαπηθείς αληθινά….
Άκου…

Φωτογραφία : Chikao Nishida

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by