Είναι μια πληγή μικρή…

Η εικόνα ίσως περιέχει: ωκεανός, σύννεφο, ουρανός, υπαίθριες δραστηριότητες, νερό και φύση

Poem : Stamatina Vathi

Είναι μια πληγή μικρή…
6-8-2019

Είναι μια πληγή μικρή,
αόρατη και δυνατή,
που με την πρώτη αχτίδα αιμορραγεί,
σταλιά σταλιά και προσευχή.
Στέλνει του ουρανού κραυγή
και της θάλασσας ευχή καυτή.

Άγγελοι και φτερά,
σπαθιά με μύτη, κοφτερά,
που μπαίνουν μέσα στην καρδιά
και κάνουν την μνήμη πίσω να γυρνά…
Θάλασσα μου αφρισμένη
απο δάκρυα παλιά, ευλογημένη,
χτύπα χτύπα δυνατά,
με ψυχή και με φορά.

Κύματα και καημοί,
μέχρι τον πάτο μια ρουφηξιά κρασί,
με ένα παράπονο πικρό,
να μου πνίγει την αναπνοή και το μυαλό.
Θέλω ή δεν θέλω να θυμάμαι
και να απορώ…

Πως η θαλασσιά χτυπά με ορμή,
τούτη την γλυκιά τη γη,
με αίμα και δάκρυ κεντημένη,
τέτοιο παράπονο να βουλιάζει το στήθος,
την ειμαρμένη…

Βουλιάζω στο πόνο και κλαίω,
χώμα και αλμυρό νερό να λέω…
Δάκρυ από τον αγέρα τον πελαγίσιο,
τάμα στην Παναγιά,
στην πιο ψηλή κορφή να κατοικήσω…
με το λαούτο να σιγοτραγουδήσω…

Είναι μια πληγή μικρή,
αόρατη και δυνατή,
που με την μνήμη φέρνει φτερά
και κοφτερά Χρυσά σπαθιά…
Στέλνει του ουρανού κραυγή
και της θάλασσας ευχή καυτή.

Φωτογραφία : Lakis Lambrianides

Ξέπλεκα μαλλιά…

Η εικόνα ίσως περιέχει: δέντρο, φυτό, υπαίθριες δραστηριότητες, φύση και νερό

Poem : Stamatina Vathi

Ξέπλεκα μαλλιά…
5-8-2019

Ναϊάδες και χοροί,
νερό άφθονο να χύνεται στη γη,
αμβροσία και χαρά,
η γη τραντάζεται, γελά.

Ορεστιάδες και κορμοί,
δέντρα ψηλά σαν φρουροί,
φλογέρες, κύμβαλα πολλά,
η φύση έχει χαρά.

Είναι γλυκόλαλα τα πουλιά,
τραγουδάνε για δύο βλέφαρα μαγικά,
βελανίδια πάνω στα χέρια της τα γυμνά,
πόδια στο χώμα που τραντάζει εκστασιακά.

Φεγγαρόπλαστη και μυθική,
φαρέτρα, βέλη και φωνή,
δρυάδες που δέχονται την κάθε σταγόνα
με προσμονή,
φύλλα που φτερουγίζουν στου αγέρα την ριπή.

Ελάφι που πίνεις από την λαλίστατη πηγή νερό,
μόνο η φωτιά μπορεί να σου κάνει το μεγαλύτερο κακό,
μην οι κορμοί από τα ιερά δέντρα καούνε
γιατί οι νύμφες παντοτινά θα κοιμηθούνε.

Πώς να ξεχάσω τα λυτά σου τα μαλλιά,
τα βλέφαρα από τις φεγγαροαχτίδες τα ζωγραφιστά,
όπως έγερνες να πιεις νερό,
όλη η πλάση γύρω σε έναν αισθησιακό χορό.

Αλλά εσύ εκεί…
Άτεγκτη κόρη και δυνατή.
Μια φεγγαρένια νεράιδα στην άκρη της πηγής,
ξέπλεκα μαλλιά κυματιστά ,
σταλιές ζωής παντοτινά.
Κελαηδάει το νερό…
Λέει λόγια μυστικά,
αντιδραστικά,
για ξεσηκωμό…

Φωτογραφία : Stuart Sanderson

Σταλιές ζηλευτές

Poem : Stamatina Vathi

4-8-2019

Σταλιές ζηλευτές,
ρέουσες, μεθυστικές,
φως κυματιστές.

Άμπελος και έρωτας,
πέτρα, πάθος και ζωή.

Γη και ιδρώτας
έξαψη πληρωτική,
καταιγιστική.

Η φύση έχει γιορτή,
όναρ, σταλιά στο κορμί.

Τόσο ευαίσθητη η ψυχή της…

Η εικόνα ίσως περιέχει: λουλούδι, φυτό, φύση και υπαίθριες δραστηριότητες

Poem : Stamatina Vathi

Τόσο ευαίσθητη η ψυχή της…

4-8-2019

Τόσο ευαίσθητη η ψυχή της!!
Φτερά να πάλλονται στον αγέρα γλυκά.
Είχε πληγωθεί με του τυφώνα το χάδι,
είχε καεί με του καύσωνα το φιλί,
είχε ματώσει με του φεγγαριού το τραγούδι,
είχε προδωθεί με του βοριά την ριπή.
Και αυτή εκεί… Απατηλά ονειρική.

Πόνεσε η ψυχή…
Έγινε δάκρυ.
Σταλιά πάνω στου φύλλου την μορφή.
Και αυτή αιώνια να πεταρίζει για μια αγάπη,
να ξεσηκώνει αραχνοΰφαντα σύννεφα,
να πίνει νέκταρ με προσμονή.
Τόσο ευαίσθητη αυτή η αγάπη,
τόσο δυσεύρετα αληθινή.

Δεν έχει βάρος σε χρυσάφι,
ούτε σε πετράδια λαμπερά,
έχει έναν χτύπο που τραγουδάει,
μόνο και μόνο στην δική του ματιά.
Γιατί τα μάτια μιλάνε,
της λένε στίχους για να πετά,
να γίνεται ένα με τα ουράνια,
αστέρια στο στερέωμα θεϊκά.

Ένα διαμάντι ή ένα αστέρι??!!
Εναν κρίκο χρυσό ή μια αγκαλιά??!!
Είναι υπερβατική η αγάπη γλυκέ μου,
πρέπει να βυθιστείς στον ωκεανό χωρίς οξυγόνο,
χωρίς την στολή του εγώ
και παράσημα στην καρδιά.
Ένα λουλούδι που μόλις γεννήθηκε από το χώμα,
χωρίς προικιά,
μόνο μια ΚΑΡΔΙΑ.

Να ακούς τον ήχο της και να λαμπυρίζεις,
ηλιαχτίδα και φεγγάρι,
στο κακό ασπίδα δυνατή.
Να αγαπάς την ψυχή της,
το γέλιο της,
τις ρυτίδες από το κορμί της,
της βλεφαρίδες της,
την κάθε της λέξη,
την κάθε γκριμάτσα και ας είναι χαζή.
Να θέλεις να την ακούς,
να την νιώθεις,
γεράκι να πετάς στο δρόμο της,
τον εχθρό της να ματώνεις.

Γιατί είσαι εσύ,
είναι ο εαυτός σου,
είναι το άλλο το μισό σου.
Τόσο ευαίσθητη η ψυχή της,
νεράιδα αληθινή.
Ένα χαμόγελο όλο νέκταρ,
λάβα στο φιλί.
Δροσερό νερό στης ερήμου την κάψα,
ζεστή αγκαλιά το πρωί.
Κάθε της καμπύλη,
κάθε ψεγάδι,
να της το λατρεύεις μέσα στο βράδυ.

Έχει πληγωθεί,
έχει ματώσει,
έχει καεί,
έχει προδωθεί,
αλλά είναι ο χτύπος της καρδιάς σου,
η τελευταία αναπνοή.
Άραγε πώς είναι της αγάπης της αληθινής τα φτερουγίσματα??!!
Οι χτύποι της ζωής??…
Αναρωτιέσαι, αναρωτιέσαι και είσαι χαμένος,
μέσα στην δική σου οπτική.

Ξόρκισε την μοναξιά,
όχι με ομορφιά,
αλλά με ψυχή,
αυτή που θα σου φέρει την αγάπη την πραγματική.
Άραγε….
Άραγε???..
Θε είσαι τυχερός??!!!
Θα είμαι τυχερή…
Η προδοσία είναι αίμα,
αίμα και δάκρυ,
η πιο βαθιά πληγή.

Και η εμπιστοσύνη??!!
Σύννεφα και υδρατμοί,
λόγια πονηρά και κλονισμοί…
Άραγε??….
Ένα διαμάντι ή ένα αστέρι??!!!
Ένα κρίκο χρυσό ή μια αγκαλιά??
Ένα βλέμμα του μίσους ή μια ματιά να σε πλέει σε ταξίδια μακρινά….??
Τόσο ευαίσθητη η ψυχή της!!!
Εύθραυστο φτερούγισμα στον βοριά…
Γίνε ασπίδα, γίνε γη, γίνε αγέρας με υπομονή.
ΑΓΑΠΗ… Μια λέξη τόσο ακριβή!!
Με όλο το χρυσάφι του κόσμου δεν μπορεί να αγορασθεί.

Άκου τα φτερά πάλλονται…!!!
Ίσως αγαπήσεις και αγαπηθείς αληθινά….
Άκου…

Φωτογραφία : Chikao Nishida

Τουρλίτης

Η εικόνα ίσως περιέχει: ωκεανός

Poem : Stamatina Vathi

4-8-2019
Τουρλίτης

Τουρλίτης φωτός,
φλόγας επιδεικτικός,
φάρος σταθερός.

Πορφυρόλουστα σκληρός,
καταιγιστικά λαμπρός.

Κύκλος και χάδι,
της αγάπης σημάδι,
ώμος φλογερός.

Πρώτες αχτίδες ήλιου,
στάλες, πουλιά, αγκαλιά.

Πορφυρόλαμπρες

Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός, ωκεανός, λυκόφως, υπαίθριες δραστηριότητες και νερό

Poem : Stamatina Vathi

Πορφυρόλαμπρες
29-7-2019

Πορφυρόλαμπρες,
καταδυναστευτικές,
στο νου, στις καρδιές.

Νύμφες, μάγισσες, φιλί,
δύση και γλυκό κρασί.

Οι ηλιαχτίδες,
ξεσηκωτικές πηγές,
ήλιου μαγικές.

Λαλίστατοι ζωηροί,
παλμοί, ρυθμοί, παφλασμοί.

Γαλάζιο φως…

Poem : Stamatina Vathi

Γαλάζιο φως…

26-7-2019

Γαλάζιο φως,
Θάλασσα και ουρανός,
νιφάδες, ρυθμός.

Στόματα ονειρικά,
κύματα και αγκαλιά.

Κλωστές χρυσαφιές,
πορφυρές δροσοσταλιές,
ματιές δροσερές.

Παφλασμοί ερωτικοί,
φτερουγίσματα, ζωή.

Ουράνιο άτι

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Poem : Stamatina Vathi

Ουράνιο άτι

26-7-2019

Αργέστης και Βορέας, Ζέφυρος και Νοτιάς,
κάρβουνα αναμμένα και μια μπουρού να αντηχεί δυνατά.
Λουλούδια να χορεύουν και νερό να χύνεται απαλά στη γη,
η ζωή έχει γιορτή.
Έρχονται προάγγελοι και σύντροφοι, καθένας με την εποχή, με δώρα μυρωμένοι, οι γιοι της ροδόσταμης Ηούς.
Η Σελήνη την χαιρετά πονηρά και ο Ήλιος την περιμένει ανυπόμονα για μια αγκαλιά.
Λακτίσματα και καλπασμοί
να ανοίξουν την πόρτα στης αδαμαντόλαμπρης Ανατολής την αρχή.

Χλιμιντρίσματα και αλαλαγμοί,
ουράνιο άτι να τρέχει στην Χαραυγή.
Πλατύφωτη και αιθέρια κόρη,
σύννεφα χρυσά και υδάτινα του στερεώματος ατίθαση κώμη.
Χτυπούν, χτυπούν όλο και πιο δυνατά,
οπλές, φωνές, ρουθουνίσματα, χρωμόλουστες φανταστικές πυρκαγιές.
Φτερά και ροδόσταμο,
σταγόνες υδάτινες, νέκταρ του ουρανού, θεϊκή δροσοσταλιά.
Υδρίες που στολίζουν με διάφανες πιτσιλιές
το πέπλο της Κυράς του νέου πρωινού.

Θαλάσσια νέφη, κεραυνοί και καταιγίδες,
δύναμη να ξετυλίγεται αποθεωτική,
μούσες να χορεύουν εδώ και εκεί,
πάνω στις κορφές των αθάνατων βουνών,
οι τέχνες έχουν χορό.
Χαίτη του έναστρου ουρανού,
να σέρνει το άρμα των πρώτων αχτίδων του ρόδινου ξεσηκωμού.
Πέπλα χρυσοποίκιλτα,
ροζ, κόκκινα, γαλαξιακά ευρήματα.
Αιθέρια ενδιαιτήματα.
Πόσο αγέρωχο, πόσο θεϊκό, πόσο ουράνιο,
πόσο δυνατό!
Τρέχει και περνά και το βράδυ κάθεται εκεί ψηλά,
με άστρα στολισμένο να μας κοιτά και να χαμογελά.
Ξέρει πολλά, ναι ξέρει πολλά.
Νερό, γη και φωτιά, αγέρας να του ανακατεύει την κόμη, άστρα φωτεινά.

Πίνακας : Konstantina Kratimenou

Αιωνιότητα

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Poem : Stamatina Vathi

25-7-2019
Αιωνιότητα

Τι είναι χρόνος?? Τι αιωνιότητα?? Τι ζωή??
Ξύσε με πάθος,
με νύχια και ράμφος,
αυτό το αγκωνάρι στη μέση της γης.
Κόκκινες πινελιές, οι μικρές χαρές και στιγμές,
να φωτίζουν τον χρόνο που κυλά,
ατίθασο ποτάμι που πίσω δε γυρνά.
Μόνο οι μνήμες, οι μνήμες που ξεπηδούν σαν αχτίδες,
να εισχωρούν παντού,
να φέρνουν αισθήσεις και γεύσεις ενός παλιού καιρού, δροσοσταλίδες.
Και το δάκρυ και αυτό σταλιές δροσερές, πότε για λύπη πότε για χαρές,
να αφήνει σημάδια πάνω στον καμβά,
να τα παρασύρει μακριά,
να τα γράφει μυστικά από παλιές εποχές.

Κάθε χίλια χρόνια ένας αετός να προσπαθεί,
να λειάνει τον βράχο,
τον λίγο χρόνο που έχουμε στο βιβλίο της ζωής, μια ελπίδα ότι νικούμε τον Χάρο.
Αλλά αυτός πανάθεμά των δεν είναι ολιγαρκής,
θέλει τριβή, τριβή και περισσότερο χρόνο,
το ρολόι μας αφηνιασμένα τρέχει για κάθε σημάδι αναπνοής,
εντεταλμένος συμβουλάτορας μομφής στον ατέλειωτο δρόμο.
Είναι τύραννος, του νήματος ο εκτελεστής.
Μια ματιά στην αιωνιότητα…
Μια ματιά….
Κάμποι, ραχούλες, δέντρα, ζωντανά.
Και ο λεπτοδείκτης να μας πιλατεύει,
να είναι υποκειμενικός,
μαζί μας να χωρατεύει.
Έλα γλυκό μου πουλί, πέτα δυνατά,
ένα δάκρυ μέσα στην αθανασία, μια κοψιά.
Θέλω να γίνω ένα με τις παπαρούνες,
να παίξω, να συρθώ,
να ζήσω την κάθε στιγμή, στο γήρας να εναντιωθώ.
Πέτα, πέτα σου λέω… Έλα πιο κοντά.
Ξύσε με πάθος, με νύχια και ράμφος.
Έλα…. Στο ζητώ.

Πίνακας : Ανδρεας Σιαχος

Σελήνη εξουσιαστική.

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Poem : Stamatina Vathi

Σελήνη εξουσιαστική.

24-7-2019

Αγέρι, φεγγάρι και σεληνοφώς,
ποτάμι από χρυσάφι της καρδιάς σοφός.
Δυο χείλη του ουρανού θελκτικές καμπύλες κλωστές,
βήμα που ανταρτεύει του μυαλού την ευθεία,
σεληνιακές διαδρομές.
Γυναίκα, οπτασία, γαλαξιακή συμφωνία,
αστέρι που γυρίζει σε συμπαντική αλληλουχία.

Τι αστέρια, τι αστρικά νέφη,
φιλήδονα χείλη, της αγάπης το ντέφι.
Στήθη στητά, μαγνητικά πεδία,
της σκέψης και του κορμιού γλυκιά κυριαρχία.
Έρεε, έρεε το φως διάφανο πάνω στην επιδερμίδα,
αέριο οξυγόνο να πάρει μια ανάσα το αρσενικό στην δροσοσταλίδα.
Και ο Πόθος φούντωνε το μυαλό,
το έκανε να τρέχει ασύστολα και όσο αντέξει, αδυσώπητα σκληρό.

«Ωωωω…πολύ σε αγαπώ….
Πολύ φεγγαρένια μου σε αγαπώ!
Σταγόνα από αλκοόλ να σβήσει το πάθος που λάβα καίει καυτό.
Κάθε κέντρο μου σου ανήκει,
βάσανό μου, λατρεία μου και λήθη.
Πως να σε ξεχάσω?? Πες μου πως??
Του φεγγαρένιου σου ποταμού θέλω να γίνω οδηγός.
Πως λικνίζεσαι, πως περπατάς,
θέλω να γύρω το κορμί μου επάνω σου,
καβαλάρης με μιας.
Τι λάσα, τι σπιρούνια θεϊκά,
ατίθασο άτι που πετάς μακριά.
Θεϊκή ανατριχίλα…
Ωωωωωω ναι. Θεϊκή ανατριχίλα. »

» Ελίσσομαι και γυρίζω,
μια αδειάζω από αγάπη, μια γεμίζω.
Φτερά έχω στην καρδιά,
αγέρα και φωτιά βαθιά μέσα στην ματιά.
Θάλασσες φουντώνω και ηρεμώ,
μήτρες και νερό σε περιοδικό σκοπό
κινώ.
Ναιιιιιι… Θα εκραγώ….
Φεγγαρόλουστη και ονειρική,
άυλη, άπιαστη και υπερβατική.
Ποτέ σταθερή μα πάντα εκεί,
δορυφόρος σου αναπνοή και ζωή.
Στήθη, θάλασσες, ροές,
βουνά που απαιτούν φιλιά αληθινά,
ανατροπές.
Έλα, έλα την σάρκα μου να γευτείς,
άτια να καλπάζουν σε κάθε γωνιά,
καταδυναστευτική.
Φίλα με, φίλα με καυτά.
Φλόγα που ρέει στην ύλη δυνατά. »

Μη… Μη…
Το μυαλό σου θα το υποτάξει,
δούλος και υπηρέτης της,
της ψυχής σου αντάρτης.
Κοίτα, κοίτα πως γυρνά,
πως ελίσσεται, πως όλα τα ξεπερνά!
Κινεί βουνά,
φέρνει καταιγίδες, καταστροφές,
μέσα σου θα αποτυπωθεί,
ηφαίστεια και λάβα θα συρθεί,
έκρηξη στο στόμα, στην ψυχή,
σε δεδομένα θα εναντιωθεί.
Θα σε υποτάξει! Προσοχή!

Κύκλος, κύκλος και καμπύλες σε περιοδική ροή.

Άραγε τι είναι ελεύθερος, τι πολιορκημένος,
τι σκλάβος μέσα σε αόρατη σιδεριά, του έρωτα λαβωμένος.
Τι θέλουμε, τι ζητάμε,
φουρτούνες και νηνεμίες,
έρωτα και τρικυμίες κυβερνάμε.
Λιμάνια και φάρους,
γυναίκες φεγγάρια,
αέρινους χρυσαφένιους γλάρους,
όμορφα δυνατά παλικάρια.

Γυναίκα, Σελήνη, ψυχή,
αστρικά νέφη,
ζωή υπερβατική.

Πίνακας : Stauroula Andreou

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by