Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

23-12-2016

Αχ να ήμουν ένα αέρινο πλάσμα να έρθω να σε γνωρίσω,
να γίνω ένα με τα σύννεφα να σε γλυκοφιλήσω.
Να γευτώ αυτό το απραγματοποίητο,
ένα αστέρι τόσο φωτεινό πάνω στον έναστρο ουρανό.

Μια νύχτα να μας αγκαλιάζει, να μας φέρει πιο κοντά σαν ταξίδι μαγικό.
Δάκρυα τα θέλω μου πάνω στα μαύρα μου μαλλιά, τόσο όμοιοι, τόσοι κομήτες να μας απομακρύνουν μαγικά και δυνατά.

Λάμπει η ματιά μου στης σκέψης σου τα φανταστικά φιλιά.
Αλλά είσαι μακριά και τόσο κοντά, θάλασσα και νησιά, φωνές σύνδεσης και απομάκρυνσης ταυτόχρονα και διαφορετικά.
Θα ήθελα έστω για μια φορά να σε έβλεπα,
το γέλιο σου, τα μάτια σου,
να άγγιζα το χέρι σου, αστέρι στο μονοπάτι σου.

Άραγε τι?
Μια θάλασσα, κομήτες, τα πρέπει και τα γιατί.
Θέλω να γευτώ ένα σου φιλί.
Ένα λευκό τριαντάφυλλο το πρώτο μας συναπάντημα και μετά τι?
Αστέρια στον ουράνο, ψυχές σε αναζήτηση να βρουν το κοινό Συμπαντικό αγαθό.

Θα σε αγαπούσα μέχρι το τέλος της φλόγας στης καρδιάς και του νου το συφερτό.
Ένα φιλί κάτω από τον έναστρο ουρανό θα αποζητώ.
Λάμπουν τα μαλλιά μου από της νύχτας τα μυστικά.
Διαμάντια να φεγγίζουνε, κεντήματα στην δική μου την ματιά.
Σε σκέφτομαι. ΓΕΙΑ.

Poem: Stamatina Vathi

20-12-2016

Είναι μια ώρα που ανταρτεύει η λογική και πονάει η ψυχή,
ένα αγκάλιασμα με τον θάνατο,
ένα τραγούδι με λόγια για μια χωρίς σύνορα φυγή.
Ένα ποτήρι σπασμένο που σαν αίμα είναι χυμένο το κρασί,
να γίνεται ένα με τα γράμματα τα ανεξίτηλα γραμμένα με δάκρυα από το βάθος μιας ανείπωτης κραυγής.
Ένα αδιευκρίνηστο γιατί να πάλλεται στα χείλη και να φοβάται να ειπωθεί.
Σαν ταλάντωση στο χρόνο με εικόνα από το παρόν και σημεία της ζωής από το ολέθριο παρελθόν,
σημάδι καρδιάς και νου σε δύσκολα μονοπάτια του Θεού.
Και εσύ; Λαθρεπιβάτης της ζωής, αυτόχειρας μιας ψεύτικης λογικής.
Θέλει δύσκολες αποφάσεις η ζωή και το σίγουρο είναι ότι το δεδομένο είναι αυτό που θεριεύει και επαναστατεί.
Τα φαινόμενα απατούν και το γέλιο δεν είναι σημάδι ενός αγαθού παιδιού,
γίνεται όπλο, γίνεται χάδι, γίνεται αποσιωπητικά το βράδυ.
Κρύβει πολλά, μιλάει με μυστικά.
Γίνεται άνεμος, καταιγίδα, θύελλα μανιασμένη αλλά και δροσοσταλίδα.
Όπως του φερθείς, ανάλογα θα ανταποκριθεί.
Είναι αμοιβαία η ζωή αρκεί να βγάλεις τα γυαλιά του εγωισμού που μαυρίζουν την ψυχή.

Poem: Stamatina Vathi

19-12-2016

How deep is the sight of your eyes?
I am asking to the wind,
I am asking to the black sea.
The wind is laughing, the sea is crying
and my heart is trembling looking for your smile.
What a tremendous feeling.
I am breaking in a wave of unbelieving.
Black sea is so wild, the wind is so tight
and me at the edge of no bind.
Fearless, giving difficult fights,
like an eagle with open wings and penetrative eyes.
Trees your hands,
the branches wanted to give me a hug.
But what can I believe??
You are a false answer in the exercise of my life.

A black Rock of doubts is hurting my heart,
chains of unfinished words,
of misunderstood conversations,
of lies and cheats on our relationship map.
And me in an unknown path,
without direction, without light, just in the dark.
Two eyes loosing their faith in God.
And you?
Doing the ruler of the secret wrap.
Give me a trustworthy word,
a real hope, release my soul.
A light in my dark hole,
my diamond crown of the unknown.
Where are the real you??
I am asking to know.
Do you exist or you are a mythical man?

Like a snake is rattling your lie,
under the stones of the broken heart,
you break it to one thousand parts.
And they are calling for you,
with desperate voices and cries,
whispering your name, tenderly arrives.
Oh my beloved sun,
where are your real feelings,
in what sea they are sinking without air,
without dreamings?
Desperate lovers in a gray cloud of unfaithful lyrics.
The earth is bleeding
and the sky takes the color of my hearts red,
like the dawn of the day.

Φωτογραφία :Theotokis Flemotomos

Poem: Stamatina Vathi

17-12-2016

Γυρίζω γύρω από τον εαυτό μου, χάνομαι.
Θέλω να φτάσω τον ουρανό, το αισθάνομαι.
Σε μια απόλυτη συστροφή, στρόβιλος κανονικός,
πάλλεται η ψυχή, θέλει να βγει, να ελευθερωθεί.

Βλέπω κάτι απόκοσμο, μοναδικό,
στον ουρανό πετάει ελεύθερα ένας αετός.
Ανοίγει τα φτερά, βγάζει μια κραυγή,
οιωνός για μια συνέχεια με την άδεια της ψυχής.

Χρώματα γύρω μου, εικόνες μπερδεμένες,
λιθαράκια μιας καρδιάς, όπλα επανδρωμένες
και η ψυχή να συντονίζεται, να γίνεται ένα με το θεϊκό,
να απορρίπτει με πάθος το σώμα, αυτό είναι φθαρτό.

Φλόγες πύρινες, γαλάζιες σκιές,
είναι όταν αγγίζεις το μέγιστο, νιώθεις τις σιωπές.
Μόνο το σώμα να γυρίζει, γη κανονική,
ήλιος το πνεύμα να πετά, να σκίζει τον ουρανό, με μια ματιά.

Κόκκινος στρόβιλος, αίμα στην φυγόκεντρο της αέναης φυγής,
αέρας που γίνεται πιο δυνατός, σε πάει στην σφαίρα της άπειρης εναλλαγής,
πράσινο χρώμα, βαθύ, ζωντανό, η γη οδύρεται, φωνάζει τον ουρανό.

Μετά το πνεύμα αιωρείται, φτάνει το υπερθετικό.
Ον, σύμπαν, αέναο υπαρκτό.

Πίνακας: Michel Kokkinos

Poem: Stamatina Vathi

15-12-2016

Παίρνω νερό από τον Αχέροντα ποταμό,
το εξατμίζω, το κάνω σύννεφο, γκρίζο δυνατό.
Ενέργεια από του Δία την αστραπή,
την ρίχνω με πυγμή.
Χωρίζω το σύννεφο με δυνατή μαχαιριά,
φωτιά.
Δυό περιστέρια φεύγουν φοβισμένα, ψάχνουν για απάγκιο,
μια αγκαλιά.
Βγάζω τον αιθέρα από τα έγκατα της ψυχής,
τον κάνω ενέργεια, τον κάνω πάθος μιας εκδίκησης πραγματικής.
Σηκώνω τα μάτια παρακαλώ από τα τρίσβαθα του νου,
Άδη μην με παιδεύεις, γίνε τραγούδι ενός αθώου, μικρού παιδιού.
Τρέχει το δάκρυ, αίμα αληθινό της ψυχής.
Διάφανο και ουράνιο, απόσταγμα μια παλιάς καταγωγής.
Και ρωτώ, ρωτώ με πόνο στην ματιά,
Σελήνη μου και Ήλιε μου τα αξίζω εγώ όλα αυτά;
Αγκαλιάστε με, δώστε μου φως και πνοή,
μια θυγατέρα που κακία έχει δεχτεί στην ζωή.
Γίνετε ουραγός, γίνετε δεξιός και αριστερός σκοπός,
κάντε το σύννεφο να βγάλει βροχή άπλετη με δύναμη τρομακτική.
Να χυθεί σε κάθε ψυχή που με έχει χτυπήσει, με υπομονή.
Δάκρυ, πληγές αόρατες, λόγια ψεύτικα, ζωές απατηλές.
Θάνατος στους εχθρούς και υποκινητές.
Γίνε σκληρή καταιγίδα,
χτύπα αυτόν που κυνηγά την δική μου καρδιά,
κλείσε το στόμα που υβρίζει χωρίς απονιά,
γίνε μαχαίρι που κόβει την φλέβα τους με μια κοπή, με μια μαχαιριά.
Γροθιά.

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Poem: Stamatina Vathi

15-12-2016

Δύο χέρια σκληρά,με πέτρα δυνατά.
Δύο μάτια της βροντής, της ανυπερθέτου αστραπής,
αντάρτες, ελεύθερα άλογα της αλλαγής,
μιλάνε μόνο με την ματιά, κόβουν σάρκες με μια θωριά.

Ένα βουνό καταπέλτης της ζωής,
μια θάλασσα να πνίγει πόνους, ελπίδες της φυγής.
Και εσύ; Εσείς;
Πολεμάτε για κεκτημένα που είναι από χρόνια παραδωμένα.

Γιατί;
Ακούω μια κραυγή από της αβύσσου την γη.
Σφυρηλατούνται εποχές, χωρίς σωστά δεδομένα, με υπεκφυγές.
Σιωπές.

Όταν έρχονται τα γεγονότα, είναι άγρια ποτάμια χωρίς ρώτα. Ξεχύνονται μανιασμένα, τρώνε όλα τα κατά συνθήκη δεδομένα και προγραμματισμένα.
Και μετά;

Ότι σαθρό παρασύρει με φόρα και το ιδεατό.
Και η ματιά γίνεται πιο πύρινη, λαίλαπα κανονικιά.
Σάρκες, αίμα, καταστροφή, η παλινδρόμηση και η μη επανεκκίνηση μπορεί στο τέλος να γίνει η ανταμοιβή.
Απόλυτη σιωπή.

Τώρα μιλάνε οι ουρανοί.

Poem: Stamatina Vathi

14-12-2016

The wind is spelling his name in my ears,
reminds me his words, dreams and fears.
Tickling tenderly my chics, making me smile,
a smile on my face like a sun in the sky.

The rain plays a song with the help of the thunder,
a lighting and a storm in his eyes, a reminder.
A heart is wet by the rain of my tears,
drops of love, of amazing dreams and cheers.

A river of tenderness his words,
stones to enemies to fight them with all his swords.
His laugh like the oxygen of the trees,
giving to me life, giving to me the freedom wings.

Oh my soul don’t forget him.
Remember his feelings, his breathtaking kisses.
A rainbow in the sky, a road of my love to be his soul light.
A king of my heart, a fearless command. My love.

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Poem: Stamatina Vathi

12-12-2016

Oh so colorful is the day!
Sparkling and laughing,
make a wonderful painting with the rain.
Green drops from the trees,
blue from the sky and seas,
red from the blood of beloved lovers,
flying with their fantastic wings with no borders.
An amazing glancing of my heart,
a magical smile from the King of my real path.
In the ordinary life of this cruel world,
heart doesn’t accept commands and rules.
She has her own unspoken words and roles.

Two hearts are apart,
looking for eachother,
in the time of no ending part to no other.
Tears from heaven,
watering their sentiments for ever.
Oh my magical wings,
make me fly against the wind,
a heart is waiting for me.
Why we make our soul so cruel,
why we make others tears so easily and cheap, too fool.
Pain is the same to any heart, to any religion, to any demand.
Cry and laugh are a world wide way of act.

Drops of gold and silver,
all the colors of my home,
with the mountains, lakes and rivers,
searching for him to come along,
to play my heart’ s silent song.
Don’t cry my heart,
even you my soul,
life is a travel to the unknown.
It’s a path for believers,
for tough and sensitive souls,
for thinkers.
For soldiers of light,
looking for love in their life,
believing that two hearts in love mustn’t be apart!

Poem: Stamatina Vathi

11-12-2016

Κάθε χορδή και μια ανάσα στην ζωή,
ένα βιολί σε έναν ρυθμό,
έναν της αγάπης γλυκό σκοπό.
Μια δόνηση σε κάθε επαφή,
σε κάθε του χεριού σου γλυκιά αμοιβή.
Ένας βιρτουόζος αισθαντικός,
ένα παίχτης της ύλης μου μοναδικός.

Καμπύλη στη μέση, καμπύλη στην ψυχή,
ένα σώμα, χορδές να παίζουν μουσική.
Γλυκιά αίσθηση, σκέψη ποθητή,
κορμί στα χέρια σου, του έρωτα η προσμονή.
Λαλιά πουλιού να σου τραγουδά,
να σου δίνει νότες και μελωδίες,
της φωτιάς και του ανέμου καυτά και δροσερά φιλιά.

Κλείνω τα μάτια,
ταξίδια του ονείρου αληθινά,
μια να πετάω χαμηλά,
σε απαλές νότες, γλυκά, νωχελικά,
μια στον μέγιστο σκοπό,
να φτάνω μέχρι τον ουρανό,
τα άστρα, το σύμπαν το μακρινό.
Σε αγαπώ.

Πίνακας: Odysseas Anninos

Poem: Stamatina

9-12-2016

The whispering of the silent thieves,
playing with the leaves and trees,
creatures making noise,
an owl with a strange sound in her voice,
hearing the wind, screaming to assist.
I see a man looking for his lovers smile.
Oh! Such a beautiful knight.
He is the spirit of the glorious night.
The man of December lives.
The guidance of the winter season,
the north wind reason.
So calmly noise, they are preparing for cold
and silent invasion of the winter troll and renovation.
The circle of the seasons goes on, as an expectation.

It’s the time that stars are so bright,
they are giving with a moon a big fight,
who will sparkle more,
to give the night a tremendous, mysterious light.
A nightingale plays music,
hearing a woman’s tenderness laugh so abusing.
She is the princess of the Knight,
the reason of the life in his eyes.
The one and only lady of the winter nights,
the woman who rules his heart,
who has his soul parts.
His mind in her hands and his heart in her heart.
North pole wind and cold breathtaking spirit,
winning the bet of the unfinished life, the beginning.

Drops of blood at the end.
She will betray him,
she will be the destroyer to their loves unfinished nest.
Drops of blood and cries,
like rain of the November’s nights.
Oh my beautiful knight don’t cry.
Life is go on.
A real princess is here,
an Afrodite’ s child waiting for your love.
Sun, moon and the bad boy Ixion
be the helpers of your heart and light.
Don’t cry.
The pain will leave.
Smile.