Συντάκτης: Stamatina Vathi

8-12-2017

Τι να πεις, αν δεν το πεις,
κάθε εμπόδιο ανοίγει νέους δρόμους ζωής.
Βλέπεις τι δυνατότητες έχεις,
τι ταλέντα, τι προϋποθέσεις.
Οι αλυσίδες σε βαλτώνουν,
σε πάνε στο ναδίρ, σε σκοτώνουν.
Κάθε πράγμα έχει πολλές προεκτάσεις,
μην ” φυλακιζεσαι ” σε σκέψεις,
θα τις φτάσεις.
Είμαστε φως, είμαστε ψυχή,
είμαστε παλμός, είμαστε χτύποι καρδιάς,
ζωή.
Σας αγαπώ και σας δίνω ένα φιλί.
Καλημέρα μέσα από την ψυχή…

Ποίημα: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

11-12-2016

Oh my beloved rain and you leaves falling down, dancing with the drops of bleeding veins.
A hilarious breathtaking man, a Ruler of my demands, is my thinking in the silent nights.
A star in the top of the sky, a rising sun in my heart and my mind, a King in my site, HE!
I miss him so much, his hug will be my life and his kiss the spring in my winter laugh.
A laugh so cold, waiting him, my fire in my unknown world.
My heart will be rebirth and my soul will be the moon and stars on his head.
A thunder and a storm, an amazing sight of the top of the sky arch, an eagle of my thought. My love.

Poem: Stamatina Vathi

16-12-2017

Δύο κόκκινα πέταλα του πάθους φιλιά,
στόμα γλυκό, πορφυρό τριαντάφυλλο, προσμονή νωχελικιά.
Ένα σύννεφο αίμα καυτό,
να κινείται με μυστήριο, να ψιθυρίζει ” σε αγαπώ “.

Δροσερό νερό, πηγή από ρόδινες μυρωδιές,
όπως αναδεικνύονται, καμπύλες αρωματικές.
Και ένας δράκος να βγάζει φλόγα, λάβα αληθινή,
να γλύφει τα θέλω, να πυρπολεί το κορμί.

Δροσούλα από έρωτα να στάζει στο σώμα,
να πυροδοτεί ανάγλυφα την σάρκα,
να ανοίγει τα σαρκώδη μικρά χείλη, αληθινή φλόγα.
Φιλί, φιλί καυτό στο στόμα.

Και τα αγκάθια να πεθαίνουν,
να θέλουν να μπηχτούν, να γίνουν αίμα σταγόνα.
Να μυρίσουν αχόρταγα, να γλύψουν ασύστολα,
να κρυφτούν σε κάθε μελένια επιφάνεια, μέχρι το γιόμα.
Σε αγαπώ ακόμα…

Τόσο κόκκινο χύθηκε από την σάρκα,
έγινε καρδιά που χτυπά,
ένα Ρόδο της αυγής που μιλάει ψιθυριστά,
που κατακτά πορφυρόλαμπρα κάστρα στην αμμουδιά.
Δύο πουλιά πάνε να κοιμηθούν αγκαλιά.

Πίνακας: Odysseas Anninos

Poem: Stamatina Vathi

17-12-2017

Είναι ένα χρυσάφι κλεμμένο από ένα δάκρυ.
Βαρκούλα να αρμενίζει τα φιλιά σου να θυμίζει.
Και όπως με τις αχτίδες ο ήλιος τις κορφές να χαϊδεύει,
η θάλασσα να γλυκεύει, ιστορίες να προλέγει.
Γλυκό το δάκρυ της αγάπης, όπως ο έρωτας θεριεύει.

Κίτρινο, πορτοκαλί όλη η αγκαλιά για ένα σου φιλί.
Βουνά, κορφές του ηλιάτορα οι πρώτες και τελευταίες αναλαμπές.
Και είναι ένα στόμα στο χρώμα του μελιού,
να σου θυμίζει ξόρκια και φιλιά ενός παλιού καιρού.

Τόσο χροσοστόλιστη η γυμνή μου σάρκα,
στήθη καμπυλωτά από ποτάμια δυνατά,
όπως πέφτουν και συναντιούνται απαλά στης θάλασσας τα μάγια.
Δυο μάτια καφετιά όλη η γη και της ερήμου το πρώτο το αναζωογονητικό χάδι και φιλί.

Γλυκό μου γλυκόλαλο πουλί, εσύ που κελαηδάς στον χειμώνα,
αψηφώντας του ανέμου την ριπή.
Είναι η θάλασσα που σε καλεί,
όπως ο ήλιος την χαϊδεύει δίνοντας της ημέρας το στερνό
αντίο με ένα όρκο από όλο της γης το χρυσαφί.

Και τα χέρια σου εκεί βαρκούλα να ταξιδεύουν σε κάθε εκατοστό σε κάθε υδάτινο προορισμό.
Βουνά, κορφές, χαράδρες καυτές και δροσερές.
Πουλιά, φιλιά, ταξίδια του νου και της καρδιάς αλαργινά.
Ψυχή, ζωή, η σκέψη μου είναι μαζί σου, ΕΚΕΙ.

Φωτογραφία: κωστας κωνσταντινιδης

Ποίημα: Stamatina Vathi

10-11-2017

Ω στο κάβο Σαντάντζελο γλυκές μου πορτοκαλοκόκκινες τουλίπες,
φλόγες που αγναντεύουν μαζί με τον Απόλλωνα και τον Ποσειδώνα τα άγρια κύματα των ψυχών!
Φαναράκια που ριγούν από τις καμπάνες του Άι Ταξιάρχη,
πάνω σε πέτρες αφημένες,
στις τελευταίες πλαγιές του Πάρνωνα αγκαλιασμένες και ηλιόλουστα ζωγραφισμένες.
Πάνω στα σκληρά μονοπάτια ριγούν οι μνήμες,
καημοί, λόγια της σιωπής, παραπονεμένες ιστορίες.
Δάκρυ από το αρμυρό νερό,
ρυτίδες από τον ήλιο τον βλοσυρό,
που πελεκά με την θάλασσα γράφοντας κεφάλαια ζωής,
πάνω στα αγκωνάρια, στους βράχους της φυγής.

Και όπως περνούν οι ριπές,
λες και μιλούν οι νεράιδες με τις νύμφες και τις μούσες τις θεϊκές,
να λικνίζονται κάνοντας σπονδή,
λέγοντας σιωπηλά τραγούδια που τα συντροφεύει η αρμύρα και η θαλασσινή αύρα από την αντάρα του πελάγους την κοσμογονική.
Χορός πάνω στην πέτρα την καυτή.
Θάλασσα, ήλιος και ψυχή.
Μιλούν τα ξωτικά,
μαντευούν με τα θροΐσματα τα μελλούμενα,
πάνω σε αυτή την γη,
την αφημένη στην λαίλαπα του ανέμου, του ήλιου και στης θάλασσας την αγκαλιά.

Ποίημα: Stamatina Vathi

15-11-2017

Ένας γλάρος πέταξε, έφυγε, από το πρωί.
Ένα τραγούδι έμεινε χωρίς νότες, χωρίς μουσική.
Και ο ουρανός άρχισε να παίζει με τα σύννεφα,
να κάνει σχέδια με φαντασία και έμπνευση κατανυκτική.
Σαν ξεκούρδιστη κιθάρα που παραπονιέται το κύμα,
να χτυπάει στο ακρογιάλι, να δίνει ολόγλυκο φιλί.
Και μια βάρκα γερασμένη πάνω στην ξέρα,
παρέα να περιμένει και να μιλάει στην σιωπή.
Χαλίκια, χώμα, άμμος όπως έχει παρασυρθεί από την βροχή
και η κιθάρα εκεί να περιμένει,
αδηφάγα να τρώει και να ποτίζει την κάθε της στιγμή.
Περιμένει, περιμένει να κάνει δικό της το γέρικο σκαρί,
σε βάθη απροσμέτρητα να το καταπιεί.

Ένας γλάρος πέταξε, έφυγε από το πρωί.
Άνοιξε φτερά διάπλατα, έγινε ένα με το γαλάζιο,
τέντωσε με του ήλιου την προσμονή.
Και η βάρκα εκεί.
Να λέει τον καημό της, για χάδια ανθρώπινα,
για το γέλιο, για το δάκρυ που έχει γευτεί.
Φύσηξε ο αγέρας, τα σύννεφα άλλαξαν σχηματισμούς
φτερά, φωνές και η κιθάρα σε δυνατούς ρυθμούς.
Αντάρα μεγάλη, τοπίο επιβλητικό
αλλά το σκαρί εκεί,
είναι δυνατό και ανθεκτικό.
Είναι από ξύλο φτιαγμένο μαγικό.

Φωτογραφία: Kostas Orologas

Ποίημα: Stamatina Vathi

15-11-2017

Γεμάτη με νερά της καρδιάς του η σεντίνα,
σε μέρη άγνωστα της ψυχής του η τρικυμία.
Να γνέφει στον θάνατο χωρίς φόβο, αίσθηση καμία.
Και η ζωή ναυαγός στην απόλυτη ψεύτικη του ηρεμία.

Μια μάσκα, μάσκα χωρίς ίχνος αισθήματος στην νηνεμία.
Πότε σοφράνο, πότε σταβέντο και η καρδιά από χαρακιές να κραυγάζουν στην ησυχία.
Βίρα την άγκυρα κάνε την σκληρή σου,
την τελειωτική την ανταρσία.

Και να πέφτει το δάκρυ, δάκρυ σταγόνα στης μοναξιάς του το σκαρί,
τυφώνας χωρίς τέλος, χωρίς ίχνος αγάπης, χωρίς σημασία λύπης, χαράς στη ζωή.
Γδούπος, Γδούπος, Γδούπος άψυχης φωνής.
Φωνή, κραυγή, μια καρδιά χωρίς κατάρτι επαναστατεί.

Γεμάτη με νερά της καρδιάς του η σεντίνα,
μια μάσκα, μάσκα χωρίς ίχνος αισθήματος καμία.
Μια τουφεκιά στον αγέρα.
Μια ρουφηξιά της τελευταίας πνοής,
μια γροθιά στο σκληρό κράμα της υπομονής.
Και ο κάβος εκεί να δείχνει την έλλειψη,
να αγναντεύει στην μοναξιά, στην μοναξιά της πνιγηρής σιωπής.

Φωτογραφία: Kostas Orologas

Ποίημα: Stamatina Vathi

17-11-2017

Ήταν ένας ήχος σαρωτικός,
όπως η καρδιά χτυπούσε, πλεονεκτικός.
Να ανταρτεύει στα θέλω και γιατί.
Να γίνεται του πάθους κόκκινο φιλί.

Δυο κορμιά γυμνά, ερεθιστικά,
να ανταλλάσουν βλέμματα, πάθη εξουθενωτικά
και τα πρέπει να φαντάζουν ναυαγοί,
για αυτό το κόκκινο, πύρινο φιλί.

Δυο ψυχές, δυο καρδιές,
κόλασης θειάφι, πάθους κραυγές.
Δυο άλογα να τρέχουν γοργά,
βροχή ο ιδρώτας, νωπά κορμιά.

Κλαδιά, φωτιά,
ανεμοδαρμένα πουλιά.
Και τα στήθη να πάλλονται,
κύματα τεράστια να χτυπάνε δυνατά.
Φωτιά, φωτιά…

Poem: Stamatina Vathi

31-12-2016

Αντίστροφα και αληθινά.
Η γη και ουρανός, με διαφορετική ματιά.
Αυτή στο ζενίθ να τον αγναντεύει
και αυτός στο ναδίρ να την περιμένει.

Τα πουλιά μάρτυρες ζωής,
λες και γύρισε η σφαίρα,σε παιχνίδι καταστροφής.
Αυτή να τον κοιτά,
με παράπονο να τον προσμονά.

Πάρε δέντρα, πάρε αναπνοή,
δώσε μου το δικό σου ουράνιο φιλί.
Θέλω βροχή να ανανεωθώ,
θέλω τον ήλιο σου να αναγεννηθώ.

Θέλω τα χάδια σου, από τα φύλλα μου μέσα.
Θέλω τον άνεμο,
να μου χαρίζει σπόρους,
να μου θεριεύει της ζωής τους όρους.

Τα σύννεφα να με προσέχουν,
οι ηλιαχτίδες να με χαϊδεύουν.
Δώσε φιλί, δώσε ψυχή,
γίνε όπως ήσουν από την αρχή.
Ένα αθώο παιδί.

Πίνακας: Σέργιος κοκκορης

Poem: Stamatina Vathi

29-12-2016

Χαμένος στα μονοπάτια του νου.
Δύο χέρια στο πρόσωπο,
ένδειξη ενός ατέρμονου πανικού.
Ποιος είναι ο στόχος; Τι ζητάς;
Χαμένος στα μονοπάτια μιας παγωμένης καρδιάς.

Στην μία πλευρά το μπλε, το ουράνιο, το καθαρό.
Στην άλλη του πόθου το κόκκινο, το βασανιστικό.
Είσαι άνθρωπος, υπόσταση διπλή,
εξισορροπησε τα θέλω, τα πρέπει, τα γιατί.
Πυγμή, λογική, καρδιά, ψυχή. Εσύ!

Πίνακας: Σέργιος κοκκορης