Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem : Stamatina Vathi

Έκλαιγε με λυγμούς και γύρω σιωπή.
Φοβόταν ένα τέρας δυνάστη, χαμένη ψυχή.
Μάνα, γυναίκα, θύμα, γιατί?
Και το γιατί να πλανιέται αδίστακτο χωρίς ντροπή.
Που να πάει, τι να πει??
Ένα βάρος τεράστιο στο είναι της,
μια ψυχή που αιμορραγεί.
Πάνω της ουλές από παλιές επιθέσεις,
άραγε ήταν αυτός που είχε ερωτευτεί, που είχε στηρίξει όλα τα όνειρά της??
Μεγάλες υποθέσεις, χαμένη αντοχή.
Και ο χρόνος αλύπητα να τρώει την μεταξύ τους σχέση.
Θύματα παιδιά με μεγάλα ερωτηματικά και πληγές κρυφές που θα κατατρώνε το μέλλον τους χωρίς ενοχές,χωρίς εξαιρέσεις, καταστάσεις ύπουλες, πνιγηρές, μεγάλες αντιθέσεις.
Ένα δάκρυ βουβό, ένας πόνος στο στήθος, μια αίσθηση από τίποτα, ένα μεγάλο μηδενικό.
Γιατί???
Γιατί???
Τι δεν έκανε σωστό.
Γυναίκα θύμα, γυναίκα μάνα, γυναίκα καρδιά, γυναίκα ψυχή και αυτή να αιμορραγεί.
Κάθε δάκρυ και μια πληγή.
Βουβή, σιγανή,
σε ποιον να το πει.
Ματιά χαμένη μέσα στο σκοτάδι του μυαλού,
να κρύβεται και να γελά σαν μαριονέτα χωρίς ρόλο, χωρίς χαρά.
Γιατί???
Σάρκα βουβή, γλώσσα σιγηρή.
Οι πληγές της ψυχής χορεύουν έναν τρελό χορό,χωρίς κατεύθυνση, χωρίς σκοπό.
Γυναίκα θεά, γυναίκα αναπνοή, γυναίκα ανατριχίλα, γυναίκα ΖΩΗ.
ΓΙΑΤΙ???

8-3-2018

Poem : Stamatina Vathi

The leaves of the trees are singing,
two hearts are tremendously beating.
Gold and green, sun and leaves
and two lips wanting yours,
giving them life with a kiss.
A kiss without borders, without needs.

Where are you?? Where??
The wind is whispering your name.
Your love is looking for you,
don’t forget her till the end.
Where are you my beloved man?
Are you a Dream or you are a real figure in my head??

I smell, I feel, I touch the earth, I see.
I breath the Spring, I yell.
I cry with all my tense and I don’t forget.
How could I? How?
Your green eyes like the color of the fields,
where I first saw you smiling like a God of Heart.
Give me back my life you are my breath.

I am calling to you.
Give me a kiss, give me a hug with all your sense.
Give me a smile, give me a kite to fly back to you,
give me all your love till the time we will die,
I am calling for you!!
Where are you???? Where??

9-3-2018

Poem: Stamatina Vathi

28-12-2017

Τι ζητώ άραγε ? Τι να πω ?
Μια αγκαλιά βαθιά, ένα φιλί γλυκό.
Κάπου την ανάσα μου να αφήσω,
ένα χαμόγελο σε ένα στόμα να ορίσω.

Κάπου να κρυφτώ βαθιά,
να μυρίσω σαν να είναι η τελευταία βραδιά.
Να αφήσω ένα δάκρυ, σταγόνα ψυχής,
ένα φιλί, ανάσταση ζωής.

Τι να ζητώ άραγε ? Τι να πω ?
Μια αγκαλιά ζεστή, έναν λόγο αληθινό.
Ένα χάδι στα μαλλιά,
μια ανάσα καυτή να με ταξιδέψει σε μέρη αλαργινά.

Και η αγκαλιά ?
Και η αγκαλιά όλος ο θησαυρός.
Ένα σταθερό κομμάτι γης,
εμάς φάρος φωτεινός.

Σε σκέφτομαι και σε αποζητώ.
Θυμίσου πώς πάνω σου χάνομαι,
ένα αεράκι από μετάξι, απαλό, δροσερό.
Μια αγκαλιά να πιάσω με τα ακροδάκτυλα τον ουρανό.

Φυσά αεράκι, εγώ χάνομαι μέσα σε δύο ώμους,
άκου μια καρδιά χωρίς να υπακούει σε νόμους.
Μυρίζω, μυρίζω ζωή.
Δίνω του πάθους καυτό φιλί.

Πίνακας: Βιργιννια Μπακογιωργου

Poem: Stamatina Vathi

6-1-2018

Αχ τι να πω γλυκό μου δάκρυ,
φιλί στην άκρη,
λέξη στα χείλη ?
Μια βάρκα η καρδιά να περιμένει,
πράσινο της ελπίδας να αγναντεύει
και μια χρυσή κουκκίδα στην άκρη,
να της δίνει μια αγκαλιά για το τελευταίο,
το ύστατο, το καυτό σου εσένα δάκρυ.
Έπεσε η σταγόνα στο χρυσαφί της ψυχής της,
έγινε νερό, έγινε θησαυρός ολόκληρος της ύπαρξής της…
Και μια ησυχία!!
Θάλασσα, φεγγάρι και αμαρτία…
Είναι εκείνη την στιγμή πριν την μεγάλη τρικυμία.
Όταν έχεις πεθάνει και αναγεννάσε από την στάχτη,
φοίνικας εσύ στις όχθες της ζωή την άκρη.
Σε φιλώ γλυκό μου δάκρυ…
Σαν διαμάντι πορτοκαλί να λαμπυρίζεις,
πάνω στον ουρανό να σεργιανίζεις…
Σε φιλώ…

Φωτογραφία: Panagiotis Bouras

Poem: Stamatina Vathi

11-1-2018

Μικρό μου διαμάντι στου δέντρου το κορμί,
γλυκά που λάμπεις, της ομίχλης στολίδι της αυγής.
Δροσούλα αχνοστολισμένη γλυκά που φέγγεις από του ήλιου την δυνατή φυγή.

Μικρό μου αστέρι, μεγάλο μου μυστικό,
καρδιά, ψυχή αφημένη στον δικό σου ερχομό.
Ματιά στου ονείρου την άκρη,
άλογα του ουρανού στον δικό σου καλπασμό.

Έλα δώσε ένα φιλί στο στόμα,
σταγόνα στο κλαδί διαμάντι,
αστέρια στα μαλλιά…
Σε αποζητώ…

Poem: Stamatina Vathi

12-1-2018

I will dance with the rain.
I will hug the wind.
I will give a kiss to a thunder of my belief.
I will be a storm.
I will be a spirit free.
The strength of the flame to come to feel your figure near to me.

Oh my beloved sun,
my desire of a mythical God.
Stars at night in the sky,
my beloved eyes.
A laugh, a word,
a kiss like gold.
My heart, my demand, your are my only ONE.

6-1-2017

Poem: Stamatina Vathi

15-1-2018

Μικρές σταγόνες στα δίχτυα σου πλεγμένες,
λόγια αγάπης γλυκιά υφασμένες
και εσύ εκεί να ατενίζεις το επόμενό σου θύμα,
να δένεται περισσότερο σε κάθε του βήμα.

Γυναίκα εσύ, γυναίκα αράχνη,
μια μάγισσα του ανέμου,
μια αδίστακτη οφθαλμαπάτη,
τι άραγε ζητάς αφού σε εσένα ανήκω,
πάνω στους ιστούς σου δεμένος,
να σε κάνω τραγούδι και στίχο.

ΣΕ ΘΕΛΩ, ΣΕ ΖΗΤΩ χωρίς όρια, χωρίς κανέναν λογικό ρόλο.
Ολέθρια “γιατί” δεν θέλω να πλανούνται,
το τελευταίο φιλί τα στόματά μας να γευτούνε.

Σε θέλω, σε χρειάζομαι, μόνο για εσένα ζω, υπάρχω και αισθάνομαι,
σε κάθε κίνησή σου, σε κάθε λεπτό.

Μικρές σταγόνες στα δίχτυα σου πλεγμένες,
ιδρώτας του γυμνού κορμιού φωνές βυθισμένες,
κάθε σου αναπνοή και ένα χαμόγελο στα χείλη,
σάρκα που τρελά σε καλεί στου τελευταίου λόγου το δείλι.

Σε θέλω, σε χρειάζομαι, μόνο για εσένα ζω,
υπάρχω και αισθάνομαι,
σε κάθε κίνησή σου, σε κάθε λεπτό.

Φωτογραφία : Kostas Andreopoulos

Ποίημα : Stamatina Vathi

15-1-2018

Μου αρέσει που το παίζουν ηθικοί
κάποιοι με ολίγη παντρεμένοι,
που δικάζουν αμερόληπτα,
που αισθάνονται ριγμένοι.

Που τις κόρες τους προσέχουν,
μην βρεθούν ρεμάλια σαν αυτούς,
να τους τις κοροϊδεύουν,
να τους παίζουν τους δίκαιους και τρανούς.

Να έχουν αποκτήσει θώκους,
φιλώντας τα οπίσθια πολιτικών,
να έχουν αποκτήσει λόγους,
κλέβοντας τον οβολό των κορόιδων των φτωχών.

Να βάζουν τις γυναίκες τους σε θέσεις,
να το παίζουν αμερόληπτοι και ηθικοί,
να είναι βουτηγμένοι στην παρανομία,
αλλά να βρίζουν τον απλό τον άνθρωπο στην στιγμή.

Μήπως δεν τους έκατσε ή δεν τους έκανε ότι του είχαν πει????
Ο πρώτος αναμάρτητος την πέτρα να ψάξει να βρει.
Άρα ποιον θα “λιθοβολησουμε” εμείς οι “δίκαιοι” και “ΣΩΣΤΟΙ”??
ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΧΡΉΜΑ ΣΚΕΦΤΌΜΑΣΤΕ ΑΠΌ ΤΗΝ ΑΡΧΉ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΊΑ ΑΥΤΉ????
ΥΠΆΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΟΊ ΙΟΥΔΕΣ ΣΤΗΝ ΖΩΉ,
ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ, ΔΟΛΟΠΛΟΚΟΙ ΚΑΙ ΚΙΒΔΗΛΟΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΉ.
ΒΡΟΥΤΕ ΤΟ ΞΈΡΩ ΌΤΙ ΜΕ ΑΓΑΠΆΣ Πάρα ΠΟΛΎ.
ΧΟΧΟ ΧΟΧΟ
ΑΥΤΌ ΤΟ ΦΙΛΊ ΤΟ ΈΧΩ ΓΕΥΤΕΊ,
ΜΕ ΓΕΎΣΗ ΑΠΟ ΙΟΎΔΑ ΚΑΙ Πολύ “ΑΓΆΠΗ”
ΠΑΡΑΝΟΗΚΗ.

Poem : Stamatina Vathi

15-1-2018

Σύννεφα γκρίζα και δυνατά,
σε κάθε σκέψη πικρή, σε κάθε σιωπηλή λαλιά.
Και εσύ εκεί να είσαι απών,
μέσα σε μια πορεία χωρίς αρχή, χωρίς παρών.
Και σε ρωτώ : Το σκέφτηκες καλά ή είσαι σε άλλο σύμπαν, χωρίς ταυτότητα, χωρίς άλλο ον?

Δρόμος ευθύς και εσύ χαμένος,
μέσα σε στροφές, μόνος και παρατημένος.
Κάθε δάκρυ, σταγόνα βροχής,
θέλεις να κλάψεις, να βγάλεις μέσα από τα σωθικά δυνατή φωνή.
Άραγε τι ζητάς, τι έχεις βρει?
Είσαι ευχαριστημένος ή έχεις σκληρά προδωθεί?
Και σε ρωτώ :Τι κέρδισες τελικά??
Είσαι μέσα στα σύννεφα ή παίζεις με την λάσπη καθημερινά??

Η ζωή είναι μικρή,
χωρίς αληθινές πορείες,
με ξαστεριά και με βροντή,
χαμένες ευκαιρίες.
Είναι με ψυχή και με καρδιά,
είναι αγέρας που φυσά,
κάθε στιγμή με άλλη φορά.
Θέλει αγκαλιά, θέλει κρασί,
θέλει χαμόγελο, θέλει καυτό στα χείλη φιλί.

Δρόμος ευθύς και εσύ χαμένος,
μέσα σε στροφές, μόνος και παρατημένος.
Σύννεφα πολλά, γκρίζα και δυνατά,
φώναξε, γέλα, κλάψε,
δώσε μια αληθινή αγκαλιά.
Φιλιά πολλά…

Φωτογραφία : Μάνος Γαμπιεράκης

Ποίημα: Stamatina Vathi

10-9-2017

Πόσο απαλά έτρεχε το νερό,
σκέψη σταγόνα σε έναν καλπασμό.
Και αυτό έτρεχε πιο γοργά,
μου θύμιζε βλεφαρίδες του ήλιου,
γέλιο σαν φεγγάρι της πανσελήνου.
Και το νερό έγινε κύμα της θάλασσας γλυκό,
όπως χτυπά μελωδικά την όχθη σε ένα στοργικό χάδι,
παιχνίδι ζωντανό.
Άμμος ζεστή από του ήλιου τα χάδια,
να δροσίζεται από της θάλασσας τα νάζια.

Και ο ρυθμός έγινε σκοπός,
πήρα μια κιθάρα παρέα να μου θυμίζει το δικό σου φως.
Και όπως την γρατζουνούσα,
πετραδάκι που παρασύρει ο ποταμός,
θυμήθηκα δυο μάτια μαύρα, ο δικός μου θησαυρός.
Στάλαξε η καρδιά αγάπης αίμα,
έγινε φεγγαροαχτίδα, έγινε της νύχτας νεύμα.
Με πήρα αγκαλιά σε άλλο γαλαξία,
σε άλλη στεριά
και εγώ θυμόμουν δύο γάργαρα φιλιά, δυο χείλη λεία, μαγικά.

Έπεσε φύλλο μέσα στης ζωής το ρυάκι,
το παράσυρε πιο πέρα, σε ένα του ανέμου τραγουδάκι.
Ήρθε και η Πούλια, ήρθε και ο Αυγερινός
και εγώ καθόμουν σιμά του
και σε σκεφτόμουν με όλο μου το βιός.
Αυτό της ψυχής,
που είχες φυλακίσει ένα πρωί,
που το είχες δέσει με κλειδαριά από χρυσό όλης της γης.
Σε σκέφτομαι βιός της καρδιάς μου και της ζωής.
Είσαι μια αχτίδα από το υπερπέραν της προσμονής.

Φωτογραφία: Akis Prassakis