Συντάκτης: Stamatina Vathi

Ποίημα: Stamatina Vathi,

2-9-2017

Σε ένα ψιλόγλυκο σκοπό,
σε ένα τοπίο αλαργινά μελαγχολικό
με παρέα τον ρυθμό από την βροχή,
έδωσα σε ένα πουλί του αγέρα φιλί,
να στο στείλει εκεί μαζί με μια ευχή.

Σταγόνα σταγόνα σε γλυκόσυρτη νότα,
όπως νότιζε το νερό το βρεγμένο χώμα,
έδεσε ένα χάδι στην ψυχή μου,
σκεφτόμουν εσένα,
το συννεφένιο βλέμμα,
την ηλιαχτίδα στο κορμί μου.

Έγειρα πάνω σε φεγγαρένιο στρώμα,
τα μαλλιά με της νυχτιάς το μυστηριακό χρώμα
και σε σκεφτόμουν ακόμα.
Και μύριζε η γη, μύριζε ζωή,
μύριζε το δικό σου άρωμα,
η αρρενωπή του Άρη οσμή.

Ένα τριαντάφυλλο, μια ανεμώνα,
μια Αφροδίτη να σε περιμένει,
με ένα χαμόγελο στο στόμα.
Ρόδινο το στρώμα με την αυγούλα,
δυο χείλη θεϊκά, μια καρδιά,
μια ουσία, μια αγκαλιά, μια ολάνθιστη τριανταφυλλιά.

Ποίημα: Stamatina Vathi

1-9-2017

Κόκκινη φλόγα στα μάτια,
δάκρυα που έγιναν αναστεναγμοί,
πόνος ψυχής στα άυπνα βράδια.
Σκέψεις να αιωρούνται στο βαθύ σκοτάδι,
σφυριά να χτυπούν ανελέητα κάθε ελπίδας σημάδι.
Πόνος ολοκληρωτικός, κομμένης αργόσυρτης αναπνοής ο χορηγός.

Απόγνωση να βροντοχτυπά κάθε παλμό στην καρδιά του,
οι φλέβες να πετούν καλπάζοντας τρελά στους γεμάτα εφιάλτες όνειρά του.
Χαμένος λογισμός, μπερδεμένος, βασανιστικός
και η απόγνωση μπροστά του ένας ολόκληρος γκρεμός.
Ρυτίδες βαθιές, ρωγμές εξοντωτικές.

Μνήμες απάνθρωπες, στερητικές, ίσως πόλεμος, κακουχίες, προδοσίες ολοκληρωτικές.
Χαμένος σε λαβύρινθους χωρίς την αίσθηση μιας αγάπης,
ένα γυαλί ραγισμένο, ένας του κόσμου λαθρεπιβάτης.
Που είσαι ελπίδα, που στέρεψες δάκρυ ?
Ένας χαμένος σε δύσβατα μονοπάτια, ένας ζητιάνος μιας αλήθειας, ένας επαίτης για ένα χάδι.

Συνοφρυωμένος, τρομακτικός, κλαίει πλέον βουβά,
στέρεψε το δάκρυ, χαμένο φως.
Τα φρύδια του σκληρές περισπωμένες,
τόσο κοντά σαν τις πέτρες που χτυπάνε της καρδιάς του τις φεγγαρένιες έννοιες.
Μια κραυγή θέλει να εκστομίσει αλλά και αυτή έχει βουλιάξει, σε μια ατέρμονη μαύρη θάλασσα έχει φαλιρίσει, έχει αράξει.
Απόγνωση, τέλμα ζωής, πόνος καρδιάς, βουβό δάκρυ ψυχής.

Πίνακας: Maher A. Hassan

Ποίημα: Stamatina Vathi

27-8-2017

Της Εκάτης λουλούδι,
σε πέτρινη σχισμή, ένα τραγούδι.
Τόσο θεσπέσιο, τόσο θεϊκό,
δείχνεις ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο και φανταστικό….
Πότε με καρδιές, πότε με γωνίες,
ήρθες από τα βάθη της μυστηριακής Περσίας.
Μια σε λήθαργο να ονειρεύεσαι ιστορίες,
να φτάνεις στον Αδη, να προλέγεις,
να κάνεις μαντείες.
Να χαϊδεύεις το άγριο σκοτάδι,
να παίζεις με της Σελήνης το γλυκό το χάδι.
Με του Ήλιου το αδαμάντινο φιλί του,
να δίνεις χρώμα στου Φθινοπώρου το πρώτο σκίρτημα,
την ζωή του.
Χρώμα, νότες, ένα αντίο,
αποχαιρετισμός στου καλοκαιριού το φως το θείο.
Ένας κύκλος να τελειώνει,
μια ελπίδα για κάτι νέο,
μια υπόσχεση ότι η έλικα θα απλώνει.
Κυκλαμινό μου, χρώμα στο χέρσο της γης,
μιας Περσεφόνης κόρη,
ένας όρκος για την ελπίδα μιας νέας αρχής.
Βροχή γλυκιά, προετοιμασία,
όταν θα κινήσουν να έρθουν του χιονιά τα κρύα.
Δώσε χρώμα, δώσε ευχή,
ένας νέος κύκλος μετά τον θάνατο να κάνει αρχή.
Μια μαγεία, μια αιτία,
ένας στίχος, ένας τριστρατος ήχος.
Ένας δρόμος, ένας ανείπωτος λόγος,
δώσε όλο το μαβί, μια υπόσχεση που θα κρατηθεί.
Κυκλαμινό μου εύθραυστο και απατηλό αλλά τόσο μαγικό και αληθινό.

Φωτογραφία: Makis Bitos

Ποίημα: Stamatina Vathi

26-8-2017

Τι να πιστέψεις και που να γείρεις?
Σε τι να προστρέξεις, σε τι να αγαπήσεις ?
Ψέματα, λέξεις και υποσχέσεις,
σε ένα αλισβερίσι να είναι οι σχέσεις.
Χωρίς αλήθεια, σε ένα εμπόριο,
μια της ψυχής κατρακύλα στο λιανεμπόριο.
Σταλιά σταλιά να ρέει το δάκρυ,
σε ένα βουβό κλάμα για της ζωής την οφθαλμαπάτη.
Και εκεί που νομίζεις ότι είδες το φως,
να είναι τελικά ένας της αλήθειας εχθρός!
Και η στάλα να ρέει να κάνει πληγές,
να φτάνει μέχρι τις ρίζες της ψυχής, τις αληθινές.
Γλυκιά μου καρδιά γιατί με προδίδεις,
που έχεις χαθεί και δεν θα ανοίγεις.
Χειμώνας, σκοτάδι,
τι να εμπιστευτείς στο μαύρο το βράδυ.
Και το φεγγάρι εκεί να φωτίζει πληγές,
πληγές που ελπίζουν να γίνουν διδαχές.
Και ο χρόνος να περνάει να γίνεται αρωγός,
μέσα στο σκοτάδι κρυφός βοηθός.
Αλλά ένα φανάρι να φωτίζει τις σταλαγματιές,
απλά να ελπίζεις ότι θα λειάνει η ωριμότητα τις πληγές.
Άραγε είσαι ο ίδιος ή άλλαξες από χθες ??
Πόσο σε αλλάζει η ζωή καρδιά μου,
γίνεται ρυτίδες, γίνεται μικρές άυλες αμυχές,
γίνεται από αίμα φεγγαροαχτίδες.
Τι να πιστέψεις και που να γείρεις ?
Σε τι να προστρέξεις, σε τι να αγαπήσεις ?
Καρδιά μου εσύ!!!

22-8-2017

Stamatina Vathi

Οι λέξεις είναι νότες στον αέρα αλλά αφήνουν σημάδια στην καρδιά,

οι πράξεις είναι κεραυνοί και αστραπές που αφήνουν όμως σημάδια στην ζωή και αποτυπώματα βαθιά στην ψυχή.

Είναι η μικρή μας περιουσία που παίρνουμε μαζί μας και μας κάνουν αυτό που είμαστε. Σμιλευουν το αρχικό υλικό και μας δίνουν εικόνα, σχήμα, μας κάνουν άρτιους ή μας κουτσουρεύουν…

Μας κάνουν ΜΟΝΑΔΙΚΟΥΣ, με ταυτότητα και διαφορετικους…

5-8-2017

Τι και εαν ψηλά πετώ, τι και εάν πληγωθώ,
έχω μια ελεύθερη ψυχή και μια καρδιά που από τον άνεμο θα γιατρευτεί, το ομολογώ.
Πολλή ψευτιά, πολλά μαύρα σύννεφα μου χτυπάνε τα φτερά
αλλά εγώ εκεί θα πετω από άκρη σε άκρη σε όλη την γη, θα παρατηρώ και θα εξερευνώ.
Θα γράφω στίχους με αλήθεια και καημό.
Η ματιά θα βλέπει μακριά αρκεί να είναι καθάρια από σκιρτήματα τα αερικά, οι ήχοι, η φύση, η ουράνια ομορφιά.
Πλέον δεν θα έχω την καρδιά ορατή αλλά θα έχω την ψυχή,
από αυτή δεν έχω ποτέ μα ποτέ προδωθεί.

Stamatina Vathi

Ποίημα: Stamatina Vathi

5-8-2017

Και όπως φτερούγιζε η καρδιά του,
παίρνοντας όλο το νέκταρ από την ψυχή της,
λουλούδι της Άνοιξης, του Μάι καρδιοχτύπι,
έπεσε ένας κεραυνός αετοπύρινος,
του Δία σημάδι, ουράνιο τραγούδι.

Οι νύμφες τρέξανε για να κρυφτούν,
να κεντήσουν μυστικό του έρωτα δίχτυ, να ερωτευτούν,
να πιουν νερό από την πηγή του ποταμού,
όπως τρέχει με δύναμη στης αγάπης το σκληροτράχηλο φιδίσιο δρόμο του ολισθηρού μονοπατιού.

Και η καρδιά φτερούγιζε, φτερούγιζε δυνατά,
έλεγε για του πάθους πύρινα φιλιά,
έλεγε για γύρη μπλεγμένες αγκαλιές,
έλεγε για δραστικές διαπεραστικές ματιές.
Ο αγέρας όμως μαινόταν τρανταχτά.

Μεγάλη μάχη μέσα στην ψυχή
και το φιλί να αιωρείται για το νέκταρ από την δική της ύπαρξη και ζωή.
Μόνο η σιωπή όπως απλώνει στην δική της μορφή,
όλα τα πέπλα της ήταν τόσο σκληρή.

Φτερούγισε καρδιά μου, Φτερούγισε εσύ.
Ο αγέρας θα σε παρασύρει σε άλλη γη.
Και θα μείνει μόνο του το φιλί και η ψυχή.
Γίνε χτύποι, γίνε κρότοι, γίνε δύναμη πολλή,
την καρδιά θα την θυμάσαι σαν την τελευταία σου αναπνοή.

Φωτογραφία: Makis Bitos

Ποίημα: Stamatina Vathi

4-8-2017

Αχ ένα αστέρι κύλισε από το μάτι,
έγινε δάκρυ, ηλιαχτίδα, του ουρανού κομμάτι.
Άσπρο λουλούδι δίπλα στην όχθη,
αντίθεση σαν το ψέμα που ζωγράφισε με πινέλο στης καρδιά του την κόγχη.

Και το αστέρι τρεμόπαιξε,
χόρεψε με τις ηλιαχτίδες,
έγινε ευχές, του ήλιου πυρολαμπίδες.
Φωτεινές προσευχούλες από αθώες καρδούλες.
Σε φιλώ ζωή μου αλλά…

Γέλασε καρδιά μου και εσύ ψυχή μου.
Παίξε με της αθωότητας τα άνθη αναζωογόνησε ελπίδες.
Βροντερές δροσοσταλίδες,
αστερένιες λατρεμένες πυγολαμπίδες.
Σε αγαπώ καρδιά μου αλλά…

Η απουσία βροχή από της ημέρας αστέρια,
σε έναν ουρανό να γρονθοκοπά τα μύρια όσα της ειρήνης περιστέρια.
Θα ήθελα να ανοίξω τα φτερά μου να πετάξω,
άσπρα λουλούδια στης λησμονιάς την όχθη, πεφταστέρια.
Και μετά το ΓΙΑΤΙ.
Γιατί ???…….

Ποίημα: Stamatina Vathi

17-7-2017

Αχ και να ήμουν ένα αστέρι να φωτίζει στον ουρανό,
ένας Πήγασος με φτερά να έρθω να σας βρω.
Ένα φεγγάρι που γεμίζει με της αγάπης την φωτιά,
ένα Σύμπαν, ένας κόσμος, να σας δώσω μια απέραντη αγκαλιά.

Stamatina Vathi

11-7-2017

Μετά λύπης μου δεν βλέπω φως στο τούνελ…
Τα μάτια μου είδαν πολλά,
είδαν χτυπήματα στην πλάτη του εχθρού μου φιλικά,
είδα προσφώνηση με ονόματα μικρά
και μέχρι τρελή πήγαν να με βγάλουν με μια μιλιά.
Οταν την πόρτα του νόμου χτύπησα αισθάνθηκα σαν τον χειρότερο εγκληματία, έγινα ηθοποιός Οσκαρικια μέσα από τα χειλη του αστυνόμου Χάρη που ούτε νερό δεν ήθελε σε ένα ποτήρι να μου βάλει …
Ο Νίκος μου είπε ότι τον διακόπτω συνεχώς ενώ στους άλλους καθόταν κότα δυστυχώς,
και από γραφείο σε γραφείο τους έπαιρνε κλείνοντας την πόρτα ολοταχώς.
Εμένα ούτε να καθίσω δεν με ήθελαν μεμιάς σαν βομβα με ασετυλινη και δυνατά εκρηκτικά με διώξαν μονομιάς.
Με έβαλαν να αναρωτηθω εάν κάποια πράγματα τα είχα πει ενώ εγώ από την ένταση δεν τα θυμόμουν δυστυχώς αλλά είχα έναν μικρό θεό εμπρός.
Η χώρα βρίσκεται σε σκοταδισμο,
το χρήμα έχει αγοράσει όποιον έχει χαρακτήρα και σκοπό εμβληματικό,
οδυρομαι και κλαίω πραγματικά,
αλλά ο αθώος τον χειριστή του νόμου θα αψηφά και τον εγκληματία για αθώο θα περνά,
εάν κρίνει από την δική του εισπρακτεα συμπεριφορά.
Η δύναμη πρέπει να χρησιμοποιείται με σεβασμό και το βρώμικο το χρήμα να έχει για εχθρό.
Όλα εδώ πληρώνονται είναι παντού γνωστό αλλά το μάτι της αλήθειας στους κιβδηλους είναι κλειστό.
Είπανε ψέματα πολλά,
έδειξαν την δύναμη τους αυταρχικά,
μόνο ο Θεός θα κρίνει με μια ματιά.
Φιλιά