22-2-2018
Ποίημα : Stamatina Vathi
Τρέχει τρέχει το νερό, σε κάθε σκέψη σου, σε κάθε αγαπώ.
Η φύση λυσσομανά, εξωστρακίζει κάθε κακό, λέει τρομερά μυστικά,
σταγόνες, σταγόνες οι ψευτιές,
τρέχει αίμα καθαρό.
Δυο λόγια τα παίρνει ο αγέρας από το πουθενά, τα χτυπάει με δύναμη, τα πάει μακριά.
Και το μυαλό να τρέχει σε εσένανε,
να σε ψάχνει απεγνωσμένα σε δυνατό σκοπό, τραγούδι,
μυρωδιές από κάτι δικό σου, οικείο, κάτι αληθινό.
Και το δάκρυ έγινε κεχριμπάρι φωτεινό,
να σε αποζητά απεγνωσμένα,
να σου μιλάει για το σκοτάδι χωρίς εσένα, πεύκο του αγέρα, ψηλό και δυνατό.
Και μέσα στο κουρνιαχτό των εχθρών,
να περιμένουν το τελευταίο δευτερόλεπτο για να σε προδώσουν για ένα τάλαντο πενιχρό.
Και η καρδιά να ωρύεται, να φωνάζει “δεν θέλω αυτό το φιλί το απατηλό”.
Κεχριμπαρένιο το κρεβάτι και ο ίσκιος από το πεύκο,
αμυδρός.
Αλλά ο αγέρας φυσάει δυνατά, είναι αντάρτης μυστικός,
γίνεται ένα με τα σύννεφα, γίνεται αντάρα, ενδυναμώνει την φωτιά που καίει στην καρδιά,
είναι πολεμιστής τρομερός.
Η φύση λυσσομανά,
έχει αρχίσει από καιρό,
γίνεται ένα με τα πουλιά,
απομακρύνει κάθε κατάρα,
κάθε πονηρή ματιά.
Το δάκρυ πήγε στην θάλασσα,
έγινε σταγόνα του βυθού,
έγινε ψυχή, έγινε μάτι του Θεού.
Έγινε ατμός, έγινε συννεφιά,
ψιθύρισε το σε αγαπώ σε ταξιδιάρικα πουλιά.
Ανοίγω τα χέρια, κρύβω το πρόσωπο την
ύστατη στιγμή
και εσύ πέφτεις στον Καιάδα,
μια ψυχή στου Άδη την καμένη γη.
Και εγώ αναρωτιέμαι που πήγε η άσπιλη παιδική ζωή?
Το δάκρυ έγινε Ηλιαχτίδα,
έγινε υπογραφή σε άγραφο του νόμου χαρτί.
Δεν θέλω την καταστροφή να δω,
δηλώνω επίσημα και μέσα από την ψυχή την απόλυτη μου αποστροφή.
Τρέχει τρέχει το νερό, έγινε καταρράκτης, έγινε ολόκληρος ωκεανός.
Φωτογραφία : Παύλος Παυλίδης
