Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

8-10-2016

Σε ένα αραχνοΰφαντο σκοπό, ένα σώμα σαν λουλούδι τορνευτό.
Δυό χέρια ανάσες μιας ελεύθερης ψυχής,
δυο χείλη όπλα σπαθιά που σε κόβουν με ένα χαμόγελο στην στιγμή.
Βάθος αμέτρητο στην ματιά, ένα δάκρυ έπεφτε από κάθε μάτι, σταγόνα από θάλασσα και δροσερή πάχνη, ψυχρή ομορφιά.
Τα αισθήματα είχαν εδώ και καιρό παγώσει,
μια καταχνιά δυνατή τα είχε ισοπεδώσει.
Η καρδιά είχε πάψει να χτυπά,
κούκλα άψυχη σε κάθε ζωντανή του κόσμου χροιά.

Ένα πουλί αετός πέρασε από κοντά της,
της θύμισε τα χέρια πώς αγκαλιάζανε από αγάπη τα δικά της.
Πως χόρευε με τον ρυθμό από της θάλασσας το κύμα,
πως φιλούσε με τα χείλη της τα όπλα, βελούδα τότε, του αγαπημένου της την επιδερμίδα.
Πως χαμόγελο έριχνε φως σε κάθε σκοτάδι,
πως διαμάντια λαμπυρίζανε σε κάθε του γέλιου της γλυκό σημάδι.
Μια νεράιδα μέσα στο χιόνι αφημένη, από την αγάπη της καρδιάς της προδομένη.

Μια ιέρεια με μυστική κάστα φτιαγμένη,
μαθήτρια από μεγάλων δασκάλων της ζωής η ριμαγμένη.
Που πίστευε στον άνθρωπο και του έδειχνε ελπίδα,
που την μαχαίρωσαν στριφογυριστά με κοφτερή λεπίδα.
Ο ουρανός το μυστικό της το ψιθύρισε μια ημέρα,
ότι καθετί υλικό πρέπει να απαρνηθεί,
να μην φοβηθεί, με τόλμη και φοβέρα.
Να ζήσει σαν τσιγγάνα ψυχή,
να πάει όπου θέλει, να γίνει φτερό στον άνεμο,
να στριφογυρίζει σε κάθε του ουρανού σκέπη και φροντίδα, σε κάθε ειμαρμένη δροσοσταλίδα.
Να μυρίσει χώμα και αέρα μετά την βροχή,
να μάθει και άλλα μυστικά που έχει να της πει.

Να αφήσει ελεύθερο άλογο την ψυχή, να βρει την σύνδεσή της με την γη.
Γη και ουρανός μαζί, νερό άφθονο από της καρδιάς την πηγή.
Μόνο φωτιά θα χρειαστεί
και αυτή θα την βρει από ένα φιλί.
Θα είναι η φλόγα της που θα της δίνει ζέστη, που με ενέργεια του ήλιου θα την προστατεύει.
Ήλιος, γη και ουρανός, μια λάβα ενός ηφαιστείου ο υποκινητής και ο αρχηγός.
Γάργαρο γέλιο από το νερό της καρδιάς της, χώμα της γης από το σώμα της θωριάς της, αέρας από τα ολόμακρα μαλλιά της και φωτιά από τον άντρα της πυρκαγιάς της.
Έναυσμα ήταν το πέταγμα του αετού που πέρασε δίπλα της αλλά είχε αλλού τον νου.
Όταν σκεφτεί, θα καταλάβει, ότι το πεπρωμένο τον είχε υποβάλλει.

Poem: Stamatina Vathi
30-9-2016

Ήλιος κρυμμένος στην συννεφιά,
να γνέφει του ουρανού, να λέει μυστικά.
Νέφη σκούρα, δυνατά και γκριζωπά,
με τον αγέρα να παίζουν αγκαλιά.

Πουλιά, κύματα, αέρας γλυκός,
να παίζει τραγούδι με της θάλασσας το βιός.
Δυο, τρεις γλάροι με το φως για παρέα,
χορό να χορεύουν με τους αφρούς των κυμάτων για φοβέρα.

Ξορκίζουν τα σύννεφα, να φύγουν από την στράτα του ήλιου,
να αφήσουν τον άρχοντα να γευτεί της ζωής το κρασί του.
Να ρίξει τις ηλιαχτίδες του σε κάθε ψυχή σε κάθε λιμάνι,
να δώσει χρώμα και δύναμη σε όλη την πλάση.

Φιγούρες αέρινες, άυλες και αιθέριες.
Λόγια, προτάσεις, γλυκές αντιφάσεις.
Έρωτας, φως, ημέρα,
νύχτα, αγκαλιά, του ουρανού ομορφιά.
Ένας ήλιος, ένας Θεός, ένας κοσμοκράτορας αληθινός.
Μια ουσία, μια κραυγή για ζωή, μια αλήθεια, μια πυγμή.

Κλείνω τα μάτια.
Μυρίζω ομορφιά.
Γεύομαι του ήλιου τα ολόγλυκα φιλιά.
Ένα σύννεφο να με προστατεύει,
το έχει βάλει ο κύρης του για να με χαϊδέυει.
Είναι τόσο καυτή η ύπαρξή του,
που δεν θέλει να με κάψει το πύρινο φιλί του.
Ένας ήλιος μεθυστικός,
ένας της συνέχειας πιστός φρουρός.

Φωτογραφία:Μάνος Γαμπιεράκης

Ποίημα: Stamatina Vathi

Οι σκέψεις έχουν γίνει πουλιά φθινοπωρινά,
κατεβαίνουν χαϊδεύοντας τις κορυφές στα βουνά.
Οι πλαγιές όλο το πράσινο, το κίτρινο, το πορτοκαλί,
δέντρα τα λόγια, φραγμοί στην ψυχή.

Το νερό καθρέφτης στα μάτια, στην ζωή,
να κλέβει ιστορίες, να απαντάει με την σιωπή.
Και εγώ εκεί. Τοίχοι, παράθυρα, πόρτες, καρδιές,
να χτυπούν στην όχθη πότε χαρούμενες, πότε λυπηρές.

Και τα πουλιά να σκύβουν να πιουν νερό,
να πούνε μυστικά, να ρίξουν έναν χορό.
Και το νερό να παίρνει θάρρος πολύ,
όπως ο άνεμος το ακουμπά, να δυναμώνει, να φωνασκεί.

Μια φιγούρα στην όχθη, δέντρα πράξεις τα γιατί.
Άνθρωποι που έρχονται και φεύγουν,
που γράφουν και κάτι στο βιβλίο της μομφής.
Και ο άνεμος να ψιθυρίζει με τα πουλιά να τιτιβίζει.

Παρασύρει πικρίες, παρασύρει ενοχές.
Ένα τοπίο μέσα στο χρυσάφι, άπειρες μνήμες του χθες.
Φθινοπωριάζει, δίνει χρώμα στο πορτοκαλί.
Τα σύννεφα έχουν βγει, περιμένουν την βροντή.

Φωτογραφία:Remo Biolcati Rinaldi

Poem:Stamatina Vathi
28-9-2016

Φυσάει ο αέρας, λυσσομανά,
δυνατές ριπές του ανέμου προς της θάλασσας την μεριά.
Βροχή καταρρακτώδη να πέφτει πάνω στο παρμπρίζ,
να είναι σαν της καρδιάς μου το αίμα στην σκέψη και στα γιατί.

Ποτάμια η βροχή, ποτάμια και οι σκέψεις.
Η Πόλη θολή από το νερό το πολύ.
Η σκέψη σαν πόλη να μην σκέφτεται καθαρά,
μόνο ο αγέρας ο δυνατός είναι η γιατρειά.

Ας άνοιγε η καρδιά να αγαπήσει ξανά.
Να την καθαρίσει η βροχή, να την ελευθερώσει του αγέρα η βουή.
Νερό δυνατό, αίμα καυτό.
Να δώσει πνοή, να δώσει πάλι ζωή.

Θάλασσα και λιμάνι μαζί.
Κύματα δυνατά να χτυπάνε τα γιατί.
Ένας πόλεμος με της φύσης τα θεριά.
Μια μάχη με του μυαλού τα ξωτικά.

Χτύποι καρδιάς, βουή του ανέμου.
Σταγόνες βροχής να ξεπλένουν το αλάτι της πληγής.
Δάκρυα και βροχή με μουσική.
Ήχοι από τους χτύπους μιας καρδιάς και την αναπνοή μιας μοναξιάς.

Ξεπλύθηκε το αλάτι.
Καθάρισε η πληγή, μαζί με τα δάκρυα από τα μάτια έφυγε η μοναξιά η καταδυναστευτική.
Θα ηρεμήσει το τοπίο
και πάλι η ζωή ξανά από την αρχή.

Πίνακας: Kaiti Panagou

Ποίημα: Stamatina Vathi

Ένα χαμόγελο τόσο αινιγματικό,
μάτια που κρύβουν ένα μεγάλο μυστικό.
Έναν Βιτρούβιο στολίδι του λαιμού,
απορίες ενός ολόκληρου σύμπαντος στα χέρια να κρατούν.
Τετράγωνα που γίνονται κύκλοι να επιζητούν,
αλλά η μήτρα του χρόνου να είναι εκεί
και ας μην την θεωρούν.

Φως, σκιές, όπως εναλλάσονται οι εποχές,
δεν είναι τυχαίο το θηλυκό γένος στου κόσμου τις αντοχές.
Του χρόνου η πρωθιέρεια,
στα χέρια μιας γυναίκας η ολοκληρωτική συνέχεια.
Μοιραία η ηθελημένη του γένους η τυφλότητα,
ποιο θα είναι το μέλλον για την ανθρωπότητα ?

Η ίδια διαχρονική οπτασία,
να εγκυμονείς όλους τους γρίφους και τα μυστήρια.
Μέσα στο παρόν με κίτρινα άλογα να κοιτάς,
αλλά από το παρελθόν να είσαι και να γελάς.
Τι άραγε είναι ο χρόνος να μας ρωτάς?
Υπαινίσεσαι πολλά.
Ίσως και γελάς ειρωνικά, με υπονοούμενα κοιτάς.

Κύκλοι είναι οι δρόμοι της ζωής,
κύκλοι και η ζωή της συμπαντικής εναλλαγής.
Γέλιο που γνωρίζει πολλά,
Τζοκόντα μου, ΓΥΝΑΙΚΑ, ΝΕΡΟ, να προετοιμάζεις έναν νέο κόσμο,
μια νέα καρδιά να χτυπά στο αστρικό λεπτό.
Πέτρα που κάνει ομόκεντρους κύκλους με μια ματιά.

Ξέρεις ότι από την επιφάνεια δεν φαίνονται πολλά,
αλλά κάθε δράση μια αντίδραση αποζητά.
Καθρέφτες είναι η ζωή,
στην συμμετρία αντιστοιχεί.
Ήλιος και φεγγάρι νομίζουμε ότι δεν είναι μαζί,
αλλά αυτό είναι εκεί ψηλά, κοντά,
η δική μας η οπτική μας απατά.

Κίτρινα άλογα, κίτρινο αυτοκίνητο,
ο Ήλιος ο ζωοπηγός,
χωρίς την μήτρα μιας γυναίκας,
δεν θα υπήρχε το φως.
Φως, σκιά,
ΗΛΙΟΣ την Σελήνη να ποθεί και να γονιμοποιεί.
Η φύση είναι διπλή.
Κοίτα με άλλη οπτική.
Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής.

Πίνακας: Gion Dermam

Poem: Stamatina Vathi
24-9-2016

Μια φιγούρα, μια θεωρία, μια ματιά χαμένη σε μια φθινοπωρινή ιστορία.
Δύο λόγια, δυο προτάσεις, βγαλμένες από του πόνου της ψυχής τα βάθη.
Λύπη στο βλέμμα, πονεμένη ζωή, μια αγκαλιά, μια διδαχή.

Άγνωστοι δρόμοι, χαμένοι στο χθες.
Μνήμες που τσακίζουν και κάνουν βαθιές χαρακιές.
Βροχή να τις αγγίζει σαν δάκρυα του ουρανού,
μια συμμαχία με την κατατρεγμένη μορφή ενός αθώου παιδιού.

Καρδιά σαν τα φύλλα, καθάρια ματιά.
Απόγνωση στο βλέμμα, πικρή μαχαιριά.
Ψυχή λουλούδι μετά την βροχή,
διωγμένη από του ανέμου την άγρια ριπή.

Αντιμέτωπη με το πιο σκληρό πρόσωπο του κόσμου,
φύλλο στο δρόμο της φυγής.
Χωρίς πορεία, χωρίς στόχο, χωρίς λιμάνι προσφυγής.
Ένα διαμαντάκι στην άκρη του ματιού,
έτοιμο να κυλήσει στο μάγουλο ενός παιδιού.

Ένα φεγγάρι, παρέα στη γη.
Να τον αγκαλιάζει, να του δίνει ένα φιλί.
Μόνος μαζί του, να τραγουδά στην ψυχή του,
παρέα να του κάνει, από τα θεριά να τον γειάνει.
Φίλος εχέμυθος, η ζωή ένας τραγέλαφος.

Πίνακας: Odysseas Anninos

Poem: Stamatina Vathi
23-9-2016

Μια καρδιά χαραγμένη από του πόνου το διαμάντι,
μια ματιά λίμνες στου φθινοπώρου το μονοπάτι,
ένα γέλιο γλυκό αλλά και απατηλό σαν να κρύβουν ένα δάκρυ από της ζωής το μερτικό.

Όμορφος άνθρωπος, καλοβαλμένος,
ένα με την συννεφιά λες και είναι ζωγραφισμένος.
Μια ομίχλη γύρω του να τον περιβάλλει,
υγρά άτια, σταγόνες από δάκρυα, κύκλο να έχουν κάνει.

Ένας αγέρας, μια ζωή, φουρτούνες πάμπολλες, μοναξιά πολλή.
Μια καρδιά με τις ριπές του βοριά,
φύλλο να οδείρεται στις στράτες τις δύσκολες,
χωρίς ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά.

Πουλιά, σκέψεις, στον ουρανό πολλές,
χωρίς ολοκληρωμένες προτάσεις, χωρίς επιλογές αληθινές. Μια ζωή να έχει γίνει συνήθεια πραγματική,
μέσα στο πετσί του να έχει μπει.

Αυτός και ο εαυτός του,
προχωρά μοναχός, τρωτός στην μοναξιά και ας φαίνεται δυνατός.
Ένα βλέμμα, ένα βλέμμα μάρτυρας αληθινός,
αυτό τα λέει όλα, είναι ο καθρέφτης της ψυχής ο πραγματικός.

Η φιγούρα χάνεται, γίνεται ένα με το τοπίο.
Η τόση μοναξιά του τον απορρόφησε, τον έκανε αόρατο, χωρίς σφραγίδα, χωρίς στοιχείο.
Είναι ο αγέρας πλέον που μιλά,
είναι η βροχή από το δάκρυ του που κυλά.

Νύχτωσε πια, ολόγιομο φεγγάρι συντροφιά.
Μαύρος ουρανός.
Γυμνή ψυχή, γυμνός και αυτός από την μοναξιά.
Το σώμα του αγκαλιά, καθιστός.
Μαύρος ουρανός, σκληρός και αποπνικτικός.
Ας δώσει χρώμα, ας δώσει ψυχή.
Νέα φλόγα, νέα ζωή.

Πίνακας: Βησσαρίων Γκεκόπουλος

Ποίημα: Stamatina Vathi

Πόσες αμαρτίες να αντέξει ?
Δάκρυσε μάνα, δάκρυσε, τον γιο σου πάνω στης προδοσίας τον σταυρό έχεις θωρέψει.
Γλυκιά εικόνα, όλο αγάπη, μητέρα όλων, μια αγκαλιά γεμάτη.
Λευκά λουλούδια, αγνότητας σημάδι, απλότητα, στωικότητα, του ήλιου χάδι.
Η τελευταία ελπίδα, το απαλό και ύστατο προσκεφάλι.

Πόσο πόνο να γευτείς?!
Είδες όμως μια ανάσταση επί γης.
Είδες το φως, έγινες ένα με το θεϊκό,
προστρέχεις σε κάθε πόνο,
είσαι ένα υπέρτατο αγαθό.
Ένας φάρος μέσα στης κάθε ψυχής το σκοτάδι,
ένα λιμάνι, ένα καταφύγιο στον κάθε ψίθυρο,
μια γέφυρα στο κάθε δύσβατο και βαθύ ποτάμι.

Αμέτρητες φορές έχει ειπωθεί το όνομά σου,
στα γόνατα με δάκρυα έχει συρθεί για προστασία η κάθε μάνα, η κάθε ζωή ζητώντας την χάρη,
την ελπίδα μέσα στη δαιδαλώδη της,
γεμάτη εμπόδια και κακουχίες διαδρομή.
Άνεμε εσύ δροσιάς, νερό καθάριο
μέσα στην έρημο της μοναξιάς.
Φως ζωής,
δύναμη και αγάπη της κάθε πονεμένης ψυχής.

Πίνακας: ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΚΥΡΙΤΣΗ

Poem: Stamatina Vathi

Εύστροφος, πανούργος, επινοητικός,
θεός του Λόγου, αεικίνητος, ψυχοπομπός.
Ανθρώπινος στα πάθη αλλά ουράνια θεϊκός,
αγγελιοφόρος,
προστάτης του μικρού Διόνυσου από της Ήρας το εκδικητικό μένος,
του βρέφους αρωγός.
Εσύ πολυμήχανε Ερμή,
που έραψες τον αδερφό σου στου Δια το μηρό για να προστατευτεί.

Πόσο έξυπνα και αποφασιστικά τον έσωσες από της Θεάς Ήρας την μανία,
για να προστατέψεις της Σεμέλης και του πατέρα σου το άξιο το σπλάχνο,
του τρύγου και του κρασιού τον εφευρέτη το λάγνο.
Πόσο γλυκά τον κρατάς μέσα στην ζεστή σου την αγκαλιά
για να τον μεταφέρεις στις Νύμφες, ένα από του Δία τα παιδιά.
Εσύ Ερμή με τα λαμπρά σου τα φτερά.

Έργο του καλλιτέχνη : Vassilis Michailidis

Poem: Stamatina Vathi

Ακούω τους παφλασμούς!
Κύματα, σώματα να στροβιλίζονται σε δυνατούς ρυθμούς.
Είναι μια δίνη που τους παρασύρει,
από των ανέμων τις αισθήσεις, τους διεγείρει.
Τόσο διάφανα, τόσο υδάτινα, τόσο θεϊκά,
Αφροδίτες του έρωτα, λάγνα, ερωτικά.
Και όπως ο άνεμος, ο αντάρτης, τα χαϊδεύει,
κουνιούνται λικνιστικά,
κορμιά φλεγόμενα, καυτά.
Σταγόνες αλμύρας στης θάλασσας το στρώμα,
όλα σε ένα πέλαγος να νανουρίζονται στον αιώνα.

Και τα κύματα γιγαντιώνονται,
γίνονται δυσεπίλυτα λάθη,
καμπυλωτοί τυφώνες, καταιγίδες, πύρινα πάθη.
Γυναίκες νύμφες, άντρες θεοί,
σώματα που αναιρούν δυνητικά την κάθε λογική.
Παλίρροιες σε κάθε τέρψη της Σελήνης,
να πλημμυρίζουν με αισθήσεις την κάθε σκέψη,
άτεγκτη μνήμη.
Να συντονίζονται με ιακχές σε υδάτινες πτώσεις,
κύματα έτοιμα να εκραγούν για δυνατές εντυπώσεις.
Ερωτικός, σαγηνευτικός χορός,
να χύνονται στην άβυσσο, άγρια άλογα,
σε κάθε παφλασμό.

Κορμιά να γλείφουν τις ακρογιαλιές,
γυμνές κόρες, ζωγράφου πινελιές.
Πότε να χτυπούν βράχους δυνατά,
μάζα σε κίνηση, χέρια πουλιά, πόδια κατάρτια του βοριά,
πότε αρμονικά να ταλαντώνονται σε μια μεγάλη αγκαλιά.
Πότε εκρηκτικά να διαταράσσονται, βίαια, θεαματικά,
από του πάθους τα φιλιά,
να φτάνουν στο ναδίρ και πάλι με ζωτική δύναμη να εκτινάσσονται ψηλά,
και πότε να πλαγιάζουν ήρεμα, γλυκά.
Σώματα, κύματα, θάλασσα, ουρανός,
σάρκας υδάτινο συνονθύλευμα, διθυραμβικός χορός.

Πίνακας : Vassilis Michailidis