Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

17-8-2016

Ένα θεώρατο φεγγάρι να με φωτίζει με όλη του την χάρη.
Μάτια του ονείρου, πετράδια φωτεινά του απείρου.
Ένα πρόσωπο του έρωτα εικόνα, να με λούζει άπληστα, με των ακτίνων του την φόρα.

Μέσα σε αυτή την πεμπτουσία με ένα φόρεμα της αγνότητας της απόλυτης θηλυκότητας,
με του μυαλού την φαντασία μέσα στης νύχτας την οπτασία,
να διασχίζω κάμπους, να περνώ βουνά, να ορίζω θάλασσες, να περπατώ ονειρικά για να βρεθώ κοντά του, μέσα στην αγκαλιά του.

Δύο μάτια που αγαπώ μέσα στου ολόγιομου φεγγαριού τον ποταμό.
Να λούζομαι από την ματιά του.
Να φεγγοβολώ από τα χάδια τα δικά του.
Δύο σώματα στον ολόχρυσο δρόμο της αγάπης.
Δύο στόματα σε μυθικές του πόθου διαστάσεις.

Δύο ψυχές αφιερωμένες στης πανσελήνου τις φεγγοβολιές.
Ρίχνω τα ξέμπλεκα μαλλιά μου,
πέφτω με φόρα στην αγκαλιά του.
Του ζητώ να μείνουμε για πάντα ενωμένοι.
Μες της νύχτας το πέπλο αγκαλιασμένοι.

Σκύβει με φίλα γλυκά στο στόμα.
Όρκο μου κάνει ότι θα με αγαπάει μέσα σε όλο τον αιώνα.
Παίρνει χρυσό από το φεγγάρι,
κύκλο αγάπης και αφοσίωσης το κανει.
Μου το φορά για δαχτυλίδι,
σημάδι ότι η καρδιά του μου ανήκει.

Δύο πλάσματα δεμένα με αόρατες κλωστές.
Με του ονείρου τις ολόχρυσες φεγγοβολιές.
Γέλιο του παραδείσου καμωμένο,
αγκαλιές του ήλιου το πεπρωμένο.
Δύο αιώνιες ψυχές, να αποζητούν η μία την άλλη σε όλες τους τις ζωές.

Φωτογραφία: Κωνσταντίνα Καφύρα Βαρελά

Poem: Stamatina Vathi

15-8-2016

Δυο μυστήρια μάτια, διαμάντια στην κόψη.
Διεισδυτικά σαν τρυπάνια να φτάνουν μέχρι στης καρδιάς την όψη.
Δυο χείλη του πάθους να σε φτάνουν μέχρι της θάλασσας τα βάθη.
Ένας αετός, ένας μαχητής τρομερός.

Πάνω σε άμαξα φωτιάς, δυο χέρια της πυρκαγιάς.
Ένας πορθητής, ένας του ήλιου νικητής.
Ένας πορφυρόλαμπρος άντρας της πυγμής,
μια καρδιά ουράνια, ένας αρρενωπός πολεμιστής,
της δικής μου ψυχής ο νικητής.

Έχει νιώσει τι σημαίνει απουσία,
έχει χάσει αγαπημένα πρόσωπα, έχει ζήσει την θυσία.
Ρυτίδες γλυκές στα μάτια του, ιστορίες στην ζωή του,
έχει καταλάβει τον θάνατο, τον έχει βιώσει στο πετσί του.

Έχει χτυπηθεί αλύπητα, αλλά έχει αναγεννηθεί από τις στάχτες.
Ένας ήρωας της ζωής, ένας ήρωας,πρώτος μαχητής.
Ένα μυστικοπαθές πλάσμα, με όλα τα χαρτιά του κλεισμένα.
Δύσκολος αντίπαλος της αρένας , μεγάλη δύναμη της φοβέρας.

Ένας Θεός στο μπλε του ουρανού και στο κόκκινο του αίματος του δυνατού,
μέσα σε πολλά αστέρια να φυλάει με πάθος της πατρίδας του τα φερέγγυα.
Την ιστορία της, την ανδρεία της, την προσωπική δύναμη και κυριαρχία της.

Ένα μυαλό κοφτερό σαν λεπίδα.
Χρησιμοποιεί πολλά κρυμμένα χαρτιά, όχι για απλά μυαλά κατανοητά.
Ένα δικό μου πεφταστέρι, μέσα στα ολόμαυρα μαλλιά μου το δικό στολίδι και αστέρι.
Ο βασιλιάς μου, η κορώνα της καρδιάς μου.

Είναι ένα δικό μου μυστικό.
Αγαπημένο και λατρευτό.
Ένας ήλιος της ομορφιάς μου, ένας καταπέλτης της μοναξιάς μου.
Σε πολλά μπορώ να τον καταλάβω,
λες και την ψυχή του μέσα στην ψυχή μου προβάλλω.

Poem: Stamatina Vathi

13-8-2016

Μέσα στου κάμπου τις μυρωδιές,
μέσα σε μποστάνια και τριανταφυλλιές,
σε αυλές με του ονείρου το γιασεμί,
σε βραδινό τοπίο με του νυχτολούλουδου την θεσπέσια οσμή.

Ένα σώμα θεϊκό, από έναν θεό μου λατρευτό,
δύο μάτια του ήλιου καμωμένα,
δύο χείλη της φωτιάς ζωγραφισμένα.
Κάθεται να ξαποστάσει, να με δει, να με αγκαλιάσει.

Ο ιδρώτας του διαμάντια από τον κόπο της γης,
τα χέρια του σαν ρίζες δέντρου,
σαν βράχοι σκληροί, σαν τανάλια από ατσάλι δυνατή.
Μες στης γλύκας την ημέρα, με τον ήχο των πουλιών για παρέα.

Δεν θέλουμε να μιλήσουμε καθόλου,
θέλουμε τους ήχους της φύσης να γευτούμε,
μαζί με τις καρδιές μας που τρελά χτυπούνε.
Σαν να κάνουνε ρυθμό στον ήχο των τζιτζικιών και το κελάηδημα των πουλιών.

Βάζω το χέρι μου στην καρδιά του,
πιάνω τα δυνατά χέρια τα δικά του,
βλέμμα στο βλέμμα, χάδι στο χάδι,
του δίνω ολόγλυκο φιλί στα χείλη, σαν από ρώγα από σταφύλι.

Ένα γάργαρο νερό παραπέρα,
μας δροσίζει με την ιδέα.
Εμείς είμαστε έτοιμοι να καούμε,
με του ήλιου την ευλογία, τον έρωτά μας να χαρούμε.

Χέρι το χέρι μπλεγμένα,
στόμα το στόμα ενωμένα,
παίρνουμε μέρος σε μια συμφωνία,
μες στου Αυγούστου την πανδαισία.

Φωτογραφία: Stuart Sanderson

Poem:Stamatina Vathi

12-8-2016

Παρατηρώ τα νερά πώς τρέχουν γοργά,
με την φορά του ποταμού, του αχαλίνωτου λογισμού.
Σε συλλογισμούς της καρδιάς, της χωρίς σύνορα μοναξιάς,
σε δρόμους της φυγής, της αδιευκρίνιστης λογικής,
μια ψυχή να σκέφτεται διαφορετικά, με του ποταμού την ροή.

Να παρασέρνει σκέψεις, να αναταράζει υποθέσεις,
να σκέφτεται στην σιωπή για πολλά λόγια που έχουν ειπωθεί.
Να αποζητά την αλήθεια σε όλα τα φαινομενικά παραμύθια,
να ζητά το αληθινό, αυτό που βγαίνει από της καρδιάς το μυστικό.

Ουσίες και πράξεις, λόγια και αποφάσεις που πληγώνουν.
Που απερίγραπτα την ψυχή βαλαντώνουν.
Που την κλείνουν σε μια φυλακή, χωρίς κάγκελα αλλά αληθινή.
Που την βουτούν στα νερά της καχυποψίας, της γκρίνιας, της μεμψοιρίας.
Της απόλυτης αποξένωσης και κακεντρεχείας.

Αλλά η αλήθεια είναι καταγαιστική, σαν το νερο είναι αυτή.
Καθαρίζει αληθινές και υπερβατικές πληγές, τις εξαγνίζει και τις λειαίνει.
Τις εξαφανίζει και μόνο σαν ανάμνηση αυτό απομένει.
Είναι ο θησαυρός μιας καθάριας πνοής, η φρεσκάδα μιας νέας αρχής.
Σαν τον ποταμό που κυλά και διώχνει μακριά την μοναξιά και όλα τα δύσκολα και ρυπαρά.

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Poem: Stamatina Vathi

11-8-2016

Ένα αστέρι της καρδιάς, ένα αστέρι της ομορφιάς.
Πάνω στο θολωτό του ουρανού, να με κοιτά από παντού.
Εγώ να του τραγουδώ ένα σκοπό.
Να θέλω τόσο να το δω.
Να του δώσω δύο της νύχτας μαγικά φιλιά.
Να του ψιθυρίσω γλυκά στα αυτιά.
Να πάρω αστρόσκονη συμπαντική,
να του απλώσω στο κορμί.
Να φέρω χρώμα γαλαξιακό,
να του ζωγραφίσω το πόσο το αγαπώ.

Να περιμένω πότε θα γίνει πεφταστέρι,
να το δω να μου τείνει το χέρι.
Μέσα στης νύχτας την σιγαλιά,
να γίνω του ονείρου η θεά.
Να τον θαυμάσω και να θαυμαστώ,
με το αστέρι να αρχίσω τον πιο αρχαίο χορό.
Να μάθω όλα τα μυστικά,
να πω στο πεφταστέρι δύο λόγια λυτρωτικά.
Ένα φεγγάρι να έχει κρυφτεί,
να έχει από νωρίς πάει να κοιμηθεί.
Να μας αφήσει να αφοσιωθούμε,
την μαγεία της φύσης να αισθανθούμε.

Ένα σκοπό πάνω σε αστέρια,
πάνω στης μιας νύχτας τα πεφταστέρια.
Είναι η νύχτα των ευχών,
αλλά και η αρχή των αλλαγών.
Μέσα στο έρεβος θα δείχνουν το μονοπάτι,
για δύο σώματα το διέξοδο σε ένα νέο αγώνα στον χάρτη.
Αγώνα της ζωής πραγματικό,
δύο αιώνιων φίλων και εραστών.
Ένα νέο αστέρι θα φανεί,
να τους φωτίσει και την άκρη της αγάπης τους να βρει.

Φωτογραφία: Markus Mair

Ποίημα: Stamatina Vathi

11-8-2016

Τρέχω με του μυαλού μου την σκέψη,
σε δρόμο του φεγγαριού για να σε δω.
Να πέσω με φόρα στην αγκαλιά σου,
να σου δώσω το αστέρι της καρδιάς μου.

Να σου στείλω φιλί του ανέμου στο στόμα,
της θάλασσας την θωριά στην ματιά.
Να σου πω το τραγούδι του ήλιου,
να σε γευτώ σαν νερό μιας πηγής.

Να σου πάρω το κόκκινο του κάμπου,
σαν της παπαρούνας το χρώμα η καρδιά.
Να στο πλέξω στεφάνι στα μαλλιά,
μαζί με τα διαμαντένια μου δάκρυα.

Να χύσω άπλετο φως της ψυχής μου,
στο δρόμο σου απάνω που περπατάς.
Να γίνω μια νεράιδα της καρδιάς σου,
μια θεά του ονείρου, μια φωτιά της μοναξιάς.

Να κάψω όλα τα περασμένα,
αυτά που σε έκαναν να φύγεις από εμένα.
Να δώσω θάρρος στην φύση σου,
να αποφασίσεις να με πρωτοδεις.

Κάτω από του γιασεμιού τον ίσκιο,
να σου πάρω το πρώτο μας φιλί.
Να γίνουμε ατρομητοί για τον έρωτά μας,
δύο μαχητές για την αγάπη την δικιά μας.

Δύο κορμιά σαν κισσοί,
δύο ματιές, μια αφορμή.
Κόκκινα της φλόγας τα φιλιά,
χέρια να αποζητούν την αγκαλιά.

Ποίημα: Stamatina Vathi

10-8-2016

Ένα με την θάλασσα, το βλέμμα μου χαμένο.
Φαντάζομαι τα μάτια σου, σκέφτομαι το βλέμμα σου.
Χάνομαι στο βάθος τους, γεύομαι την αλήθεια ή το ψέμα τους.
Αγγίζω της ψυχής σου τους παλμούς, σαν της θάλασσας τα κύματα, γλυκούς και περιοδικούς.
Σαν βάρκα αισθάνομαι πάνω τους, χαμένη στους δικούς σου συνειρμούς.

Βλέπω τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις, πισω
από τις περίεργες του μυαλού σου αντιθέσεις και υποθέσεις.
Δεν είμαι όμως μια μαριονέτα.
Είμαι ένας άνθρωπος, με σώμα, με ψυχή, με μια καρδιά που εσένα αποζητεί.
Δεν κάνω για πειραματισμούς γιατί το αισθάνομαι και με πληγώνει περισσότερο, με ρίχνει σε γκρεμούς.

Αισθάνομαι απομονωμένη, σαν έναν άλλον κόσμο φυλακισμένη.
Αποζητω τα μάτια σου, τα χείλη σου, την μορφή σου.
Αλλά αντί για αυτό παίρνω την ανασφάλεια, την αμφιβολία, αισθάνομαι την προδοσία.
Σε ένα τεντωμένο σχοινί και εγώ ο ακροβάτης, κρατώντας εσύ τις δύο άκρες του με της αναλήθειας και καχυποψιας τα λόγια, σαν υπνοβάτης.

Σε όλα τα χρώματα η καρδιά μου.
Να κόβεται, να σπαρταρά, με της θάλασσας το αλμυρό νερό να πονά.
Μην την παίζεις, μην την ξεγελάς, είναι ευαίσθητη και καταλαβαίνει που το πας.
Αν θέλεις ελευθερωσέ την, άστην να σου φύγει.
Αν δεν την αγαπάς βαλτην στα χρώματα του ουρανού για να την θυμάσαι όπου πας.
Μπορεί να ήταν μια αγάπη αληθινή αλλά εσύ την άφησες για να σου χαθεί.

Ποίημα: Stamatina Vathi

9-8-2016

Στάχυ στο απάντεμα του ήλιου,
να προσμετρά τις ώρες,
στου απαλού αέρα τις νότες.
Χρυσιζουν τον ορίζοντα πέρα έως πέρα,
οι ηλιαχτίδες του με φοβέρα και ανάγκη,
να ανανεώσουν τους όρκους τους,
με της γης την ευωδιαστή αγάπη.
Να μιλούν για δύο σώματα,
μες του σύμπαντος την πόρτα.

Δύο κορμιά με τόσες αντιθέσεις,
αλλά αν το δεις με τα μάτια τα αληθινά,
είναι δύο μεγάλοι εραστές ψυχής.
Ένας ήλιος και ένα φεγγάρι,
στου μικρόκοσμου της γης,
γείτονες μιας ζωής,
αντίπαλοι και εχθροί φαινομενικοί,
αλλά μοιραίο το να βρεθούν κάποτε μαζί.
Είναι ταγμένοι εραστές, μοιραίες, ενωτικές καρδιές.

Στάχυ και εσύ,
πιστός και σιωπηλός μάρτυρας της ζωής,
βλέπεις και εσύ τους εραστές,
που παιδεύονται εδώ και πολλές ζωές.
Είναι γραφτό να συναντηθούν,
ένα στενό τους χωρίζει για να αναγεννηθούν.
Μέρα την μέρα θα την αποζητά και πιο πολύ.
Μιλούν με το βλέμμα της ψυχής,
της αναντικατάστατης δίδυμης αναπνοής.

Μέλισσες θα ξεκινήσουν να βουίζουν,
θα του πιλατευουν τα αυτιά του,
θα του την θυμίζουν.
Θα αποζητά το χαμόγελό της,
θα τον καλεί στο όνειρο της.
Θα θέλει απεγνωσμένα να την συναντήσει,
θα καταλάβει ότι ήταν η μορφή της,
που είχε στο παρελθόν αγαπήσει.
Τότε τον είχε πονέσει, τώρα ήρθε να τον γιατρέψει. ?

Φωτογραφία:Makis Bitos

Ποίημα: Stamatina Vathi

8-8-2016

Σαν φυλλαράκι η καρδιά μου σε κάθε χαμόγελο σου.
Στο μονοπάτι του κορμιού σου χαμένη,
δύο χείλη, δύο μάτια, μια ψυχή που σε περιμένει.
Κρέμομαι από το στόμα σου, κοιτάω βαθιά το βλέμμα σου,
χάνομαι στην αγκαλιά σου την πορφυρένια σου.

Φοβάμαι μην φυσήξει άνεμος δυνατός.
Μην με στροβιλίσει με πυγμή και με πάρει μακριά σου με ορμή.
Κράταμε σαν δέντρο με ρίζες βαθιές,
μην φύγω με του αέρα τις δυνατές ριπές.
Είσαι ο δικός μου ο Θεός, μην πάω σε ξένους ουρανούς.

Σφίξε με, Σφίξε με περίσσεια ρωμη και αντίσταση τρομερή.
Ο βόρειος άνεμος με αποζητεί.
Μην με αφήνεις θα χαθώ, σε μέρη μακρινά θα αφιερωθώ.
Κάνε τα χέρια σου κλαδιά, το κορμί σου φύλακα μου σθεναρό.
Γιατί αγάπη μου μπορεί να μην σε ξαναδώ, αν με αφήσεις θα χαθώ.

Φωτογραφία: Stavros Troul

Ποίημα :Stamatina Vathi

7-8-2016

Σαν γαλάζια ασημόσκονη μια θάλασσα η ματιά,
βαρκούλες να αρμενίζουνε στων ματιών σου την θωριά.
Να χάνονται ναύτες στα βάθη τους,ζητώντας να δουν τον βυθό.
Να ανακαλύψουν της ψυχής σου τον ατελείωτο θησαυρό.

Ο ουρανός ολόκληρος να γέρνει για να σε δει,
να αγκαλιάζει τους κάμπους σου, τα βουνά και όλη την γη.
Όλη γεμάτη με πλούσια σε ιστορία μορφή,
μέσα στον χρόνο να χάνονται, σε έπη να έχουν γραφτεί.

Να έχεις προδωθεί αλύπητα και να έχεις σκλαβωθεί,
αλλά πάντα αγέρωχη να συνεχίζεις στην ζωή.
Να έχεις φορέσει και στέμμα ένα βουνό με θεούς,
να έχεις μείνει ρακένδυτη χρωστώντας πολλούς οβολούς.

Όμως ποτέ δεν μπορούν να σου πάρουνε το πιο σημαντικό.
Ότι εσύ είσαι υπεύθυνη για την δημοκρατία και τον πολιτισμό. Η προσφορά σου ακλόνητη και απροσδιόριστη σε αξία,
σε όλη την παγκόσμια, οικουμενική κοινωνία.

Είσαι μια μικροκαμωμενη Βασίλισσα που έχει για πετράδια,
πάνω στο γαλάζιο το φόντο της τα νησιά της σαν διαμάντια.
Η φλόγα από εσένα ξεκίνησε πρωσθάρα των ολυμπιακών αγώνων,
μάνα μεγάλων ιδανικών και άξιων αγώνων.

Το κλίμα σου και η θέση σου μοναδική στον χάρτη,
όσο και να σε χτυπούν εσύ θα αναγεννάσαι από την στάχτη.
Γιατί δεν ξέρουν το πιο σημαντικό, ότι είσαι συνυφασμένη με την παγκόσμια ιστορία,
και η δική σου η καταστροφή σημαίνει ολόκληρη του ανθρώπινου γένους την επικυριαρχία.

Είσαι η γαλάζια η Ελλάδα μας, με τις άκρη σε άκρη ακτές της.
Με την ιστορία της και τις διδαχές της.
Όσο φτωχή και αν θέλουν να σε κάνουν,
να φοβηθούν τον όλεθρο που θα έρθει και δεν θα προφτάνουν.