Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

18-10-2017

Ήταν η φλόγα που έγινε σταγόνα
και έπεσε κόκκινο δάκρυ στο χώμα.
Πληγή από έρωτα να γιγαντεύει,
να κάνει δυσθεώρητα πάθη,
να τα ανταρτεύει.
Να ποτίζει το γυμνό κορμί της,
να το χαϊδεύει.
Μάτια πυρήνες συντηγμένοι στην κάθε κίνησή της,
τα άγρια τα θεριά μου να τα ημερεύει.
Στάχτη από των ματιών της την θύμησή της,
τον ίδρωτά της διαμάντι στον λαιμό της να το φιλήσεις.
Κόκκινα πέταλα να τα αγγίξεις.

Και η σάρκα έγινε πορφυρό λουλούδι,
πάνω στα σχέδια του Ήλιου, ερωτικό τραγούδι
και οι ματιές φτάσανε στην άβυσσο της ψυχή της,
ΘΕΕ ΜΟΥ πόσο καυτό είναι το φιλί της.
Να με καίει το χάδι της και να με φουντώνει
και το γέλιο της να με φτάνει στο ζενίθ,
να με εκτονώνει.
Μια κορφή στο πιο ψηλό βουνό του κόσμου,
να δώσω μια να πέσω,
ψυχή καρδιά να της ενδώσω. Να την πλανεύσω.
Φως μου.

Γυναίκα φλόγα που με καίει κάθε στιγμή της και κάθε ώρα.
Να με πυρπολεί με το χαμόγελό της, να με κάνει λιώμα.
Μάτια που μέσα στην κόλαση με ρίχνουν,
φρενίτιδα άπειρη να φτάσω στο βαθύ της μίσχο
να την φιλήσω, εκρηκτικά να την ορίσω.
Στο βάθρο του κορμιού μου να την θαυμάσω,
πλεονέκτης στην μορφή της,να την χορτάσω.

Φωτογραφία: Selçuk Süren

Poem: Stamatina Vathi

24-8-2016

Μυρίζω θάλασσα, ακούω τους παφλασμούς.
Χάνομαι στο γαλάζιο, σκέφτομαι χρόνους αλλοτινούς.
Σαν τον αφρό οι σκέψεις μου, να σκάνε στον αέρα.
Μνήμες που σαν τα κύματα με πάνε πάρα πέρα.

Λάθη που έγιναν μαθήματα σαν τα χτυπήματα από την θάλασσα στους βράχους.
Αργά αργά και υπομονετικά,
ζωής στιγμιότυπα λατρεμένα με πόνο, χαρά και θράσος.

Ένα χαμόγελο να πλανιέται, βαρκούλα στον αγέρα.
Να πάει με του ανέμου την θέληση, σε άγνωστα μέρη, με τόλμη και φοβέρα.
Το κύμα καθώς σπάει στην ακτή, να μου μουρμουρίζει,
να μου τραγουδά γλυκά στο αυτί, να με ξεστρατίζει.

Ρίχνω ματιά στο πέλαγος, σαν της ζωής τον χάρτη.
Του στέλνω δύο φιλιά και την απέραντή μου αγάπη.
Χαϊδέυω με το βλέμμα μου το απέραντο τοπίο,
παίρνω μια ανάσα βαθιά και ξεχνιέμαι στης φύσης το ωδείο.

Φωτογραφία: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΙΑΚΑΛΗΣ

Poem:Stamatina Vathi

23-8-2016

Δυο πουλιά ξεστρατισμένα,
δυο κορμιά αγαπημένα,
πάνω στου ονείρου το κρεβάτι,
με το φεγγάρι για προστάτη.

Δυο καρδιές που ανταμώνουν,
δύο ψυχές που θυμώνουν,
όταν μακριά είναι η μία από την άλλη,
στου φεγγαριού το μονοπάτι.

Ανοίγουν φτερά με τον αγέρα,
σε τσάρκες του ονείρου και παραπέρα,
με των αστεριών την συντροφιά
και των αγγέλων την ομορφιά.

Πετάνε σε κόκκινους ουρανούς του πάθους,
πίνουν απρόσμενα νερό του βάθους.
Ένας βάθος που φτάνει μέχρι τις ρίζες της ψυχής,
που ξεδιψά όλους τους ερωτευμένους αυτής της γης.

Και σαν θέλουν να ξαποστάσουν,
σε γη του ονείρου να βραδιάσουν,
βάζουν του φεγγαριού τις ακτίνες,
σεντόνι των κορμιών τους από τις λίγες.

Τα πλάσματα και η φύση να τους νανουρίζουν
και οι άγγελοι να τους παιανίζουν.
Ήχοι, εικόνες και μελωδίες,
από διαμαντένιες ραψωδίες.

Poem: Stamatina Vathi

22-8-2016

Τι άραγε θέλω χαμένος σε διαδρόμους;
Μαζί με του μυαλού τους δύσκολους δρόμους.
Κοιτάω εικόνες από της γης τα σκοτάδια,
μαζί με τα θεριά και τα άλλα ρεμάλια.

Θυσία στο βωμό μιας του πάθους απληστίας,
χωρίς την αγάπη, χωρίς ένδειξη λατρείας.
Μορφές στην απουσία χωρίς πίστη και μέτρο,
μαριονέτες ενός θιάσου με δυνατή ετοιμηγορία.

Ο δυσκίνητος νους από την πληθώρα των εικόνων,
να έχει γίνει ένα με την ιστορία των παρανόμων.
Να χάνεται σε λημέρια με εγκληματίες και κλέφτες,
αυτούς που την ψυχή πουλάνε σε φέτες.

Εμπόριο ψυχής και ενδεδειγμένης αξίας,
πόσο κοστολογείται στα λημέρια της εξουσίας.
Σκοπός και στόχος το κέρδος των λίγων,
σεβασμός του ανθρώπου στο πυρ το πληβείων.

Η αξία της ζωής στου κόσμου τα χρηματιστήρια,
μαζί με την σάρκα της ανταλλαγής και τα άλλα μαρτύρια.
Να περνάει ο καιρός με γεύση του τρόμου,
να λες ότι είσαι ελεύθερος,
αλλά να ζεις σε φυλακές αόρατες,
αυτού του φαύλου κόσμου.

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Poem: Stamatina Vathi

22-8-2016

Δυο χείλη καυτά, μικρές πύρινες φλόγες.
Να γελάνε γλυκά, να κάνουν νάζια, να παιδεύουν στους αιώνες.
Σαν να έχουν χαθεί οι ματιές του στο σχήμα τους.
Να περιμένει τι θα πουν, τι σχήμα θα πάρουν, τι θα πρωτογευτούν.

Ένα βλέμμα διαπεραστικό σαν να θέλει να τον εξαυλώσει.
Να τον φτάσει στο μηδέν και μετά να τον ανυψώσει.
Να τον κοιτά βαθιά στα μάτια σαν να θέλει να τον αποτυπώσει.
Να του ρουφίξει την ψυχή, να τον κατακεραυνώσει.

Μια μύτη του ονείρου να τον μυρίσει σαν άγριο πλάσμα.
Να του αισθανθεί τα θέλω, να τον καταλάβει στα πιο μυστήρια βάθη και πιστεύω.
Βλέμμα στο βλέμμα, σάρκα στην σάρκα.
Καμπύλες μπλεγμένες στου πόθου την κάυτρα.

Πόλεις να πυρπολούνται, κάστρα να πέφτουν.
Ψυχές φλεγόμενες, καρδιές παρελκόμενες στου πάθους την στράτα.
Θράσος, πόθος, ενώσεις σε αλαλαγμους.
Φωνές σιωπηλές, σιωπές εκκωφαντικές σε άλλους ρυθμούς.

Δύο κορμιά σε ένα, σε πλήρη πεμπτουσία.
Είναι δόσιμο μέχρι το ναδίρ, ψυχής, αναπνοής και όλης της ουσίας.
Ανάσες χαμένες σε κόκκινα βελούδα.
Διαμάντια του ιδρώτα στα σώματα, ψυχές που αφήνουν δυνατά αποτυπώματα.

Όπως πέφτει της νύχτας το μαύρο το σεντόνι,
αστέρια στο προσκέφαλο, φεγγάρι στο τιμόνι.
Τους πηγαίνει σε μονοπάτια της φυγής,
της ένωσης της πραγματικής.
Ψυχές, καρδιές και ουσίες στου φεγγαριού τις ιστορίες.

Φλόγες του ονείρου μέσα σε ανάσες της ζωής,
σε δόσιμο σώματος και ψυχής.
Σαν πέταλα από άνθη πανω στου φεγγαριού το ολόχρυσο κρεβάτι.
Μετά γεμάτοι και αποκαμωμένοι στου ύπνου την γλυκιά αγκαλιά να γύρουν κοιμισμένοι και αποθεωμένοι.

Φωτογραφία: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΙΑΚΑΛΗΣ

Poem: Stamatina Vathi

22-8-2016

Δυο μάτια πληγές με βλέμμα του τρόμου.
Πολλές διδαχές με γεύση του πόνου.
Να τρέχει το αίμα της ψυχής ποτάμι,
να φτάνει μέχρι το άπειρο και να μην το προφτάνει.

Κομμένος στα δύο με θλίψη του φόβου,
χιλιάδες εικόνες, βασάνων γνώμες, του άδικου αυτού κόσμου.
Ανεξίτηλα δράματα γραμμένα στην σάρκα,
χτυπημένος με της φωτιάς την σιδερένια λάμα.

Γυρτοί ώμοι σημάδι του βάρους,
καρδιά πατημένη αλλά απίστευτου κάλλους.
Κρύβει τα μάτια να κρύψει το δράμα,
είναι της ζωής του το πιο σκληρό τραύμα.

Σοκάκια και δρόμοι σαν βομβαρδισμένο τοπίο,
είναι της ψυχής του ένα άλλο εκμαγείο.
Μια μονάδα του κόσμου χωρίς ένα χάδι,
περιμένει να γίνει ένα με το σκοτάδι.

Παρατημένος σάκος στης γης τα στιχάκια,
ένας άνθρωπος μονάχος χτυπημένος στα βράχια.
Μια ζωή στην λεηλασία, στην δύσκολη επικοινωνία,
ζητώντας μια λύση που τον έχει αφήσει.

Λόγια που πληγώνουν, χτυπάνε, σκοτώνουν.
Χτυπήματα ανθρώπων που την μορφή του ερειπώνουν.
Βλέμμα χαμένο και ταλαιπωρημένο,
κλαίει βουβό και από άλλο κόσμο βγαλμένο.

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Poem: Stamatina Vathi

21-8-2016

Μέσα σε ένα τοπίο χαμένη,
στο μπλε του ουρανού αποκαμωμένη,
έχοντας στην σκέψη μου δυο μάτια,
μες του ονείρου μου την στράτα,
πήρα ανάσα από ολάνθιστο γιασεμί,
για να ‘ ρθω να σου δώσω ολόγλυκο φιλί.

Άγγιξα τα ολόλευκά του άνθη,
πήρα μια χούφτα στου ονείρου το σεργιάνι,
τα έβαλα στο στήθος μου καρφίτσα,
κόσμημα από μνήμες της αγάπης.
Μοίρασα αυτό τον θησαυρό και στα μαλλιά,
να μου θυμίζει την δική σου μυρωδιά.

Μετά πήρα κατόπι τον δρόμο του ήλιου,
μέσα σε πορτοκαλί και κόκκινο, χρυσό ενός ύμνου.
Έναν ύμνο της αγάπης,
για δύο ψυχές από άλλους κόσμους,
που διεκδικούν του έρωτά τους το προνόμιο.
Δύο ζωές σε μία, μια τεράστια αναδημιουργία.

Κάπου με περιμένουν δύο χείλη κλέφτες.
Θέλουν να μου πάρουν την καρδιά,
σε δρόμους πύρινους, με μια του πόθου αγκαλιά.
Δύο μάτια διαμάντια να με καλούν,
έχουν πιο δύναμη από να μιλούν.
Ματιά θεριά της δύναμης αρπακτικά, να χάνομαι μέσα τους με μια θωριά.

Φωτογραφία: Vaso Mpania-limperopoulou

Poem: Stamatina Vathi

19-8-2016

Πόσο μου λείπεις δεν έχει όρια.
Φτάνει μέχρι του απείρου τα περιθώρια.
Κάθε ημέρα και ένα αστέρι.
Το αγγίζω, το πιάνω, το βάζω στο χέρι.
Είναι τα δικά μου πεφταστέρια,
στα κάνω ευχή και στα φυλάω,
να τα δώσω μόνο σε εσένα που αγαπάω.

Το κάθε αστέρι και ένα δάκρυ,
από τα βάθη της ψυχής μου να αναβλύζει,
σε ένα ποταμό του πάθους να ορίζει.
Τα μαζεύω ένα ένα,
φυλαχτό για την αγάπη μας το καθένα.
Να τα δέσουμε με αέρινες κλωστές του πόθου,
να γίνουμε μια αγκαλιά της φωτιάς του νότου.

Αέρας ταξιδευτής να μας σεργιανίζει,
σε ουρανούς κόκκινους μυστηριακούς να μας ταλανίζει.
Μπλε ουράνιο να μας αγκαλιάζει,
το θαλασσί των ωκεανών να μας φωνάζει.
Κίτρινο του ήλιου να μας χαϊδέυει,
να μας δίνει δύναμη, να μας θεριεύει.
Σε κόσμους άγνωστους να μας πάει.

Τα δύο μας κορμιά σε απάντεμα της λύτρωσης,
οι δύο μας ψυχές στον δρόμο της υπέρτατης ανύψωσης.
Καρδιές στων αστεριών την φωτεινότητα,
πνοές στον Θεών την αιωνιότητα.
Δύο χέρια διαφορετικά μα τόσο λατρεμένα,
από την κάστα των ονείρων καμωμένα.
Στην στράτα των εραστών και των μεγάλων της αγάπης υποκινητών.

Poem: Stamatina Vathi

19-8-2016

Γκρίζα μαλλιά, στο πουθενά,
με το βλέμμα της απόγνωσης μπροστά.
Μέσα στον λαβύρινθο της μοναξιάς,
παρέα με τις ρυτίδες της καρδιάς.

Πολλές ιστορίες, μια ζωή,
γραμμένες ανεξίτηλα στον καθρέφτη της ψυχής,
ματιά του πόνου χωρίς αιτία,
από την συνολική των βιωμάτων την επεξεργασία.

Απλανή σκιά, αβεβαιότητα στην ματιά.
Μια αγκαλιά, ένα χάδι,
το αποζητά στο αφιλόξενο σκοτάδι.
Πολλοί τριγύρω, αυτή μονάχη,
παγωνιά στον δρόμο, τον απόλυτο πόνο.

Το μυαλό σε μονοπάτια άλλα,
ένα άτομο μόνο τα βράδια.
Πόσο να αντέξει και αυτό!
Θέλει συντροφιά, έναν λόγο καλό.

Θύελλες, καταστροφές στον νου της.
Πόρτες κλειστές, αποδειωγμένη σαν βάρος η μορφή της.
Κόσμημα να της θυμίζει,
της άνοιξης της την μνήμη.

Όλα κύκλος και τροχός.
Η αξία είναι με της καρδιάς την λογική και τον ερχομό.
Αν ήταν θα είχαμε μόνο το ένα ή το άλλο.
Αλλά αυτά πάνε αντικριστά,
αυτό είναι το θαύμα το μεγάλο.

Φωτογραφία: John Gill

Poem: Stamatina Vathi

18-8-2016

Μια σταγόνα αγάπης από της ζωής τον ονειρένιο χάρτη,
κύλισε απο του βουνού τα βράχια,
έδωσε μάχη με όλα τα θεριά και τα πλάσματα τα άγρια.

Κόκκινη κλωστή του ονείρου,
έδεσε την σταγόνα με τον κύκλο του ήλιου,
της έβαλε και μαργαριτάρια, την έκανε κορώνα για της καρδιάς τα μάγια.

Πήρα νερό θαλασσινό, από σαράντα κύματα το ξακουστό,
λούστηκα για να έρθω να σε βρω,
να σου δώσω φιλί από το αθάνατο νερό.

Έβαλα τα ακροδάχτυλα μου στου ήλιου μου, την καρδιά μου,
σου έδωσα φιλί γλυκό και σου ψιθύρισα γλυκά το μυστικό.

Έβαλα στο στήθος σου την σταγόνα,
να στην θυμίζει σε όλο τον αιώνα,
πήρα κομμάτι από την καρδιά μου,
στην έβαλα στο στήθος σαν εικόνα.

Ήλιος και φεγγάρι μια ζωή,
θα με αποζητάς και πιο πολύ.
Με του χειμώνα το κρύο και τις παγωνιές,
Θα αρχίσουν οι μεγάλες αλλαγές.

Γροθιά η ύπαρξή σου στα δεδομένα,
δύο διαφορετικοί κόσμοι, σε έναν.
Μέσα στης πανσελήνου το ολόχρυσο χρώμα,
θα γευτούμε του έρωτά μας το ανεξίτηλο πιώμα.

Χρώμα από την φύση καμωμένο,
με το κόκκινο του πάθους στεφανωμένο.
Δύο ψυχές που αναζητούσε η μία την άλλη,
στου φεγγαριού το προσκεφάλι.