Συντάκτης: Stamatina Vathi

Ποίημα: Stamatina Vathi

6-8-2016

Πάνω σε άτια της φωτιάς,
σε ανέμους της ομορφιάς,
δύο ζευγάρια χείλη να καίγονται μονομιάς.
Μια αστραπή και ένας κεραυνός,
ένας του πόθου ηλεκτρισμός.

Μια συστολή και μια διαστολή,
καυτό της λάβας το φιλί.
Σιδερα να τρίζουν και να σφυριλατούνται,
να γίνονται μια μαζα, να ρευστοποιούνται.
Ατσάλινα της φλόγας τα πύρινα φιλιά.

Μάτια σαν τον αέρα,
να γινονται ένα με μια φοβέρα.
Στον άνεμο να καλπάζουν,
μόνο με του συντρόφου την ματιά να αναστενάζουν.
Σε έναν ουρανό τα βλέμματα τους να ταιριάζουν.

Χέρια σαν περιστέρια,
να αγκαλιάζονται σαν δέντρα.
Να ζητούν το άλλο τους μισό τυραννικά,
με μια φωνή, με μια του ήλιου προσμονή.
Σύννεφα αγάπης η ένωση τους, στο μπλε του ουρανου η ύπαρξή τους.

Λιβάδια κόκκινα στου πάθους τους σκοπούς,
κορμιά που σιγοκαίουν σε εξοντωτικούς ρυθμούς.
Πράσινες πεδιάδες σαν σεντόνι,
να φιλοξενούν του ήλιου το πύρινο φιλί,
φλόγες να διαπερνούν του έρωτα το κορμί.

Φωτογραφία: Stuart Sanderson

Ποίημα: Stamatina Vathi

3-8-2016

Μια σταγόνα του πόθου στα καμπυλωτά χείλη του μόχθου.
Σαν κόκκινο λουλούδι του πάθους να γίνω ένα μαζί τους σε ένα παιχνίδι του βάθους.
Βάθος των αισθήσεων και παραισθήσεων, σε ένα στόμα όλο γλύκα, όλο αρρενωπή ανατριχίλα.

Μια σταγόνα, ένα πετράδι, ένα του ήλιου μαργαριτάρι.
Να κυλάει στο πρόσωπό του να με καλεί να γίνω δικό του.
Ένα κλαδί τα δάχτυλά μου τυραννικά να θέλουν να γίνουν ένα.
Να το αγγίξουν, να το ζήσουν, γλυκά να το ποθήσουν.
Να το λατρέψουν, να το φιλήσουν, σαν νέκταρ πολύτιμο να το ρουφήξουν.

Να βάλω το κεφάλι μου κοντά τους, να γίνω ένα με την σταγόνα και τα χείλη τα δικά του.
Καμπύλη με καμπύλη, σταγόνα με σταγόνα, δύο λουλούδια σαν το αίμα να ζουν σε ένα θαύμα,
σε έναν κεραυνό με σάρκα και καρδιά, δυό κορμιά σαν δέντρα με τα κλαδιά μπλεγμένα και συνδεδεμένα.

Διαμάντια να ολισθαινουν και να ζωγραφίζουν, να γίνουν ένα με το αντρικό κορμί του.
Δυο πόδια στιβαρά, δύο χέρια σαν θεριά, ένα σώμα σαν φωτιά, ένα στόμα που ζητά να γίνει ένα με της δικής μου της θάλασσας τα ταξίδια τα ονειρικά.
Μια ψυχή να με διαπερνά, να με φτάνει στου παραδείσου την γειτονιά.

Ένας ημίθεος, ένας Ηρακλής, ένας του ονείρου Άντρας, ένας πολεμιστής.
Μια ψυχή, μια καρδιά, που χτυπά μόνο για εσένα αλλά θέλει να δει πόσο σε αγαπά.
Ψάχνει να δώσει εξηγήσεις λογικές αλλά ο νους δεν την βοηθά, την έχει αφήσει προ πολλού για μέρη μακρινά.
Μόνο για εσενανε χτυπά αλλά φοβάται μην σαν σταγόνα χαθεί στης θάλασσας της τα βάθη που για εσένα υπάρχει και ζει. Που αναπνέει με μια ελπίδα για μια φωνή.

Φωτογραφία: Makis Bitos

Ποίημα: Stamatina Vathi

2-8-2016

Πόσο μαύρη η ψυχή μου και αυτό εξαιτίας σου.
Η καρδιά αντιστέκεται δεν θέλει να πιστέψει
και το μυαλό αδρανεί, χαμένο στα ψέματα, αναζητώντας αλήθειες.
Τι αλήθεια ζητάς από εμένα;
Να πιστέψω τα λόγια ή τις πράξεις;
Πόσο θέλω να τιμήσω τις υποσχέσεις μου.

Μπορεί να σου αρέσει αυτό αλλά εγώ απομακρύνομαι, μέρα την μέρα, ώρα την ώρα.
Ένας χαμένος χρόνος σε αδύναμα όνειρα που κρέμονται από μια λεπτή κλωστή και από κάτω το τίποτα.
Δεν ξέρω εάν πρέπει να κλάψω, εάν πρέπει να επαναστατήσω.
Ένα κουβάρι η ψυχή μου, τα συναισθήματά μου.
Γκρίζα και κατάμαυρα σύννεφα στης καρδιάς μου τον ουρανό. Πονάει η ψυχή μου. Ήθελα να ήσουν γέλιο και χαρά όχι δάκρυ και πόνος.

Άραγε ήμουν παιχνίδι;
Τι μπορώ να κάνω εγώ εάν εσύ ο ίδιος δεν ξέρεις τι θέλεις.
Εγώ είμαι μια γυναίκα, μια. Όχι χίλιες διαφορετικές.
Δεν μπορώ να μαζεύω τα δικά σου κομμάτια εάν ο ίδιος δεν γνωρίζεις μόνος τον εαυτό σου.
Ελπίζω να μην ήμουν άλλο ένα πείραμα εις γνώση σου.
Έχω μόνο την περηφάνια μου στολίδι και η ζωή μου στα χέρια του Θεού.

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Ποίημα: Stamatina Vathi

17-10-2017

Όταν έχεις βραχεί από ολόκληρο ωκεανό,
όταν έχουν φύγει τα φτιασιδία από το πρόσωπο της ψυχής το αληθινό,
τότε τι???
Η ζωή είναι μικρή, μια φλόγα από κερί και έχει χαθεί.
Είναι όμως και εικόνες, είναι αισθήσεις, είναι ακούσματα, είναι οσφρήσεις.
Είναι το πιο πολύτιμο συστατικό σε ένα σύμπαν εγωκεντρικό.
Είναι ΕΣΥ και ΕΓΩ.

Poem: Stamatina Vathi

13-7-2016

Είσαι ο ήλιος μου, η ζωή μου, ένας θησαυρός, η αναπνοή μου.
Θέλω να σε αγγίξω, να σε αγκαλιάσω, να σε μυρίσω σαν πολύτιμο λουλούδι, να σε θαυμάσω.
Ήρθες ξαφνικά, σαν κεραυνός. Της αστραπής και της βροντής Θεός.

Θέλω σαν μέλισσα να γευτώ το γλυκό σου νέκταρ,
Σαν πεταλούδα να χαϊδέψω την αντρίκια μορφή σου,
Σαν αέρας να σου γλυκοφιλισω τα χείλη σου.
Να σε δω στα μάτια, να σου γελάσω, να καθίσω δίπλα σου να σε αγκαλιάσω.

Να γνωρίσω τις προεκτάσεις σου, τα γλυκά τα παιδιά σου, που είναι το αίμα σου και η αρχοντιά σου.
Έχω και εγώ μια συνέχεια, την κόρη μου την Anna-Maria να γίνει και αυτή ένα μέλος δικό σου και ένα μέρος από τον εαυτό σου.

Ένα βουνό ολάκερο η σταθερότητά μας και μέχρι τον ουρανό και τα νεφελώματα η αγάπη η δικιά μας.
Να είμαστε μια γροθιά, μια ουσία, μια καρδιά.
Να πορευόμαστε μαζί, όχι σαν δύο εγώ και εσύ, αλλά σαν ένα και ας είμαστε εμείς.

Είσαι ουρανός μου, ο αέρας ο δικός μου.
Το πανλαμπρο φως μες στο σκοτάδι.
Η φύση ολάκερη, τα δέντρα, η πηγή μου,
η θάλασσα ολάκερη για να ταξιδεύουμε σε όλης της γης τα λιμάνια.
Η πυξίδα στην ζωή μου. Ένας καπετάνιος ισχυρός και εγώ δίπλα σου μια της αγάπης φρουρός.

Poem: Stamatina Vathi

22-7-2016

Σαν επιβάτης μιας ζωής, μιας όμορφης γλυκιάς Αυγής,
σηκώνω το βλέμμα να δω ψηλά, να δω στο γαλάζιο, να γίνω ένα με την συννεφιά.
Να μυρίσω το πράσινο από την φύση, να θαυμάσω το γαλάζιο από την λίμνη, να καθρεφτιστώ μες στα νερά της, παρέα με τα σύννεφα που είναι και αυτά στην επιφάνειά της.

Ένας κορμός δέντρου πιο πέρα, να ζητά να γίνει και αυτός ένα με μια φοβερα,
να ζητά να αποκτήσει πάλι ζωή, να γίνει μια οντότητα με μια φωνή.
Ένας αγώνας για να αποκτήσουμε όλοι, γεύση ψυχής , αίσθηση ανατροπής, σημάδια μιας νέας απαρχής.

Χάνομαι στης λίμνης την ομορφιά, αποζητώ την δική σου αγκαλιά.
Αποζητώ τα λόγια σου, την ματιά σου, την αρρενωπή την ομορφιά σου.
Αποζητώ το γέλιο σου σαν τον νερό της λίμνης, αποζητώ την μυρωδιά σου σαν το πράσινο το θεϊκό της φύσης.

Αισθάνομαι σαν το κλαδί εκεί που κείτεται μόνο πιο κατω, που χωρίς εσένα είναι χωρίς συνέχεια, χωρίς κανένα νόμο, μονάχο.
Να γίνω ένα με την συννεφιά στην ματιά σου, να καθρεφτιστώ και εγώ στις λίμνες του βλέμματός σου,
να μετουσιωθώ μαζί σου.
Να χαθώ σαν νεράιδα στα βάθη της ψυχής σου,
μέσα από τα μάτια σου φως μου γιατί είσαι η ζωή μου.

Φωτογραφία: Stuart Sanderson

Ποίημα: Stamatina Vathi

31-7-2016

Σταγόνες βροχής στα μαλλιά μου, σαν στεφάνι του ουρανού με γεύση αγριοκερασο και άνθη του βουνού.
Σταγόνες στο πρόσωπό μου, στο λαιμό μου, να φτάνουν μέχρι το στήθος μου, να γινονται ένα με τις καμπύλες μου, με του κορμιού μου τις ανατριχίλες μου.

Ένα κόκκινο του άνθους τα χείλη μου, του πάθους φωτιές που με καίνε από τις δικές σου μνήμες και διδαχές.
Σαν τις σταγόνες από τα δάκρυά μας όταν γίναμε ένα στις απάνεμες πεδιάδες.
Κόκκινο το χαλί της φύσης και εμείς στο σεντόνι αυτής να ταλανιζομαστε από του πόθου μας τις αναζητήσεις.

Πάθος, ζήλεια, καυτή του κορμιού και της καρδιάς η θεϊκή η συμφωνία.
Δύο χέρια δυνατά σαν ταναλιες, ένα βλέμμα αετού, ένα σώμα ενός αρχαίου Ελληνα Θεού.
Και εγώ να Χάνομαι, να λιώνω, να έχω την τύχη να έχω δίπλα μου έναν ήρωα του ήλιου, έναν ημίθεο, έναν κατακτητή, έναν του κόσμου μαχητή.

Δύο μάτια να τον λατρεύουν, δύο χείλη να τον αποζητούν, μια καρδιά να πάλλεται δυνατά για μια του ματιά.
Ένα σώμα να κλιδονιζεται, μια ψυχή να αποζητά, ένα χαμόγελό του, μια αγκαλιά.
Και αυτός αγέρωχος, βράχος σταθερός, να βάλλεται κατά όλων των εχθρών.
Ένα πείσμα, μια πυγμή, ένας τυφώνας, μια αστραπή.
Ένας κεραυνός της καρδιάς μου, ένας άρχοντας της αγκαλιάς μου.

Ποίημα :Stamatina Vathi

30-7-2016

Σε ασπρόμαυρες σκέψεις στο βιβλίο της ψυχής μου,
παρακολουθώ την συμπεριφορά σου και αναρωτιέμαι τι θέλεις αγάπη δική μου.
Μιλάς με μισόλογα σε γκρίζο τοπίο,
σαν μια φωτογραφία το αληθινό σου προσωπείο.
Μάσκα και ουσία θα σου γίνουν ένα, χωρίς σάρκα αληθινή, χωρίς καρδιά και πίστη πραγματική.
Πράξεις και ουσία σε θείο δράμα ή κωμωδία.

Πολύ χαρακτήρες σε ρόλους φευγάτους,
χαμένος και εσύ σε έναν από δαύτους.
Στο τέλος του δρόμου δεν θα ξέρεις ποιος είσαι.
Θα πρέπει να μαζέψεις την ζωή σου σαν παζλ σε χιλιάδες κομμάτια,
θα απορείς ποιο είναι η αλήθεια και ποιο παραμύθια.
Ποιο κομμάτι είναι το δικό σου και ποιο ανήκει σε ψεύτικο πρόσωπό σου.

Ζωές σε επεισόδια χωρίς τέλος και εμπόδια.
Στο ψέμα βαπτισμενες και απαλλοτριωμένες.
Θα γίνουν τα ψέματα μέρος της ζωής σου,
μια εξαυλωση της ίδιας της ψυχής σου.
Θα κοπείς ματωμένος, σε βάθος η καρδιά σου.
Ποτάμι το αίμα στης αναληθειας τα πεπραγμένα.
Θα χάσεις την εμπιστοσύνη, δεν θα πιστεύεις τους άλλους,
σε λαβύρινθους του προσωρινού θα έχεις μόνο την ελπίδα του Θεού.

Δεν ξέρω αν μπορώ να γίνω η πρωταγωνίστρια έστω και ενός επεισοδίου.
Μεγάλο το κόστος της ψυχής, απύθμενος ο πόνος της καρδιάς και όλης της της ομορφιάς.
Δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω τον βλάκα μια ζωή,
να ξέρεις αν το ήθελα θα μπορούσα να σε κατατροπώσω με της ίδιας σου συμπεριφοράς την λογική να σε ματώσω.
Καταλαβαίνω πολλές από τις σιωπές σου, αν είναι από αμηχανία ή από προσπάθεια αποφυγής στην επικοινωνία.
Πολλά επεισόδια στο βιβλίο, αλλά ένας συγγραφέας ή ποιητής της ζωής, είναι γνώστης της αλήθειας της πραγματικής.

Φωτογραφία: Kostas Orologas

Ποίημα: Stamatina Vathi

29-7-2016

Ένα με την νύχτα να σε σκέφτομαι με ανάσα κοφτή.
Η ύπαρξή σου με αποσυντονίζει με πάει μια στο ζενίθ μια στο ναδίρ.
Μια έλξη απόκοσμη, εξωπραγματική, να αντιτίθεται στο μυαλό και την λογική.

Τα χείλη μου να καίνε, δύο φλόγες καυτές της λάβας αδελφές,
να θέλουν να σε φιλήσουν, να δοκιμάσουν της δικιάς σου φλόγας τους χυμούς, τους αποπροσανατολιστικους.
Αλλά φοβάμαι φοβάμαι, γιατί είσαι αντίθετα Στα πιστεύω μου, στου νου μου τους φραγμούς.

Θέλω να γίνω αέρας να σου χαϊδέψω τα μαλλιά, να σου γλυκοψιθυρίσω της αγάπης λόγια αληθινά.
Να γίνω ένα με την μυρωδιά σου, να σε απλώσω παντού.
Να σε πάω πέρα έως πέρα, στα πέρατα της γης και του ουρανού.

Να χαϊδέψω τον αυχένα σου, το στήθος σου, όλο σου το κορμί.
Να φυσήξει του πόθου μου το καυτό φιλί.
Να σε αγγίξω παντού, να φτασω μέχρι την ψυχή.
Να γίνω εγώ και όλο το είναι μου σε εσενανε σπονδή.
Να απλώσω του αιθέρα τα μαλλιά μου πάνω στο γυμνό σου κορμί, και σαν κλωστές του παραδείσου να σε ανατριχιάσω με πάθος και ορμή.

Θέλω όμως να είμαι η Βασίλισσα αυτή που κινεί την γη.
Δεν μπορώ να εισβάλω σαν κλέφτρα σε δεύτερη σκηνή.
Θέλω τα κλειδιά της καρδιάς σου να τα έχω μόνο εγώ, δεν θέλω να είμαι η κομπάρσος,
για ρόλο δεύτερο δεν κάνω εγώ.

Η έλξη σου όμως αφόρητη, σαν γύρη στην μέλισσα είναι για εμένα η μυστηριώδης σου μορφή.
Από κάτω μου ένα βαθρος ολόκληρο να με προσκαλεί.
Δύο μάτια σαν κάρβουνα, δύο χείλη γλυκά.
Θέλω τόσο να τα γευτώ, έστω και για μια φορά.

Φοβάμαι όμως φοβάμαι πολύ.
Φοβάμαι την εξάρτηση από την δικιά σου την αγκαλιά.
Από εσένα που με κάνεις να σκέφτομαι χωρίς λογική,
που είμαι έτοιμη και στην κόλαση να πάω για ένα σου φιλί.

Ένας ουρανός της νύχτας με όλα τα αστέρια εσύ και εγώ.
Βουνά οι αγκαλιές μας, του κόκκινου της φωτιάς οι ένωση των δύο μας των κορμιών.
Θέλω όμως ψυχή πέρα έως πέρα, θέλω βάθος και ορμή.
Θέλω να παίξεις με την φωτιά μαζί με εμένα, χωρίς να φοβηθείς να μην καείς.
Τα θέλω όλα, δεν μου φτάνουν μερικά.
Μιλάω για ψυχή, νου και σώμα και όχι υλικά αγαθά.

Φωτογραφία: Paul Wilson

Ποίημα:Stamatina Vathi

29-7-2016

Δεν μπορώ να εξηγήσω αυτό που αισθάνομαι.
Ένας κομήτης η ύπαρξή σου στην ζωή μου.
Θέλω να γίνω φωτιά να έρθω κοντά σου.
Να γίνω η φλόγα σου, ένα λουλούδι κόκκινο σαν αίμα,
να έρθω σαν μέλισσα δίπλα σου να σε γευτώ.

Η απόσταση με παιδεύει. Θέλω να βλέπω το γέλιο σου.
Το γέλιο των χειλιών σου αλλά ειδικά των ματιών σου, το αληθινό.
Τα βλέπω όμως να κλαίνε βουβά.
Πνίγεσαι, υποφέρεις, πονάς εσωτερικά. Αβάσταχτος πόνος ψυχής.

Δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Πόσο θα ήθελα να σε είχα στην αγκαλιά μου.
Να χαϊδεύα το πρόσωπό σου απαλά με τα ακροδαχτυλά μου.
Να φιλαγα κάθε σημάδι σου, κάθε χαρά σου.
Να έπαιρνα τα χέρια σου μέσα στα δικά μου χέρια.
Να σε κοίταγα στα μάτια βαθιά σαν να μην υπήρχε δεύτερη φορά.

Δύο ζευγάρια μάτια σε ένα.
Να σε λάτρευα μέσα από αυτά, να γινόμουν ένα.
Να σου έδινα την δική μου αναπνοή, την ύπαρξή μου ολόκληρη, την ζωή.
Δεν θέλω να είσαι στεναχωρημενος. Θέλω να γελάς.
Να βλέπω το γέλιο της καρδιάς και τον αέρα της ξενοιασιάς.

Πως μπορεί άραγε να αισθάνομαι τόσα πολλά για έναν άνθρωπο που ξέρω τόσο λίγο, τόσο ξαφνικά.
Δεν ξέρω. Δεν μπορώ να το απαντήσω αυτό.
Για αυτό αναρωτιέμαι και εγώ.
Η έλξη ατράνταχτη, σαν τυφώνας δυνατή.
Πολλά τα εμπόδια, δεν ξέρω αν μπορώ να σκεφτώ με λογική.
Αλλά προσπαθώ. Αρκεί να είσαι χαρούμενος. Να γελάς εσύ, θα γελάω και εγώ.
Και ας είμαστε μακριά. Σου δίνω δύο ολόγλυκα φιλιά.

Θα μπορούσες εσύ να είχες και όλη μου την καρδιά,
μέσα στα χέρια σου τα λατρευτά, να σπαρταρά μόνο για εσένα ειδικά.
Σου στέλνω αέρα δυνατό, θέλω να σε βλέπω χαρούμενο και όχι πνιγμένο στον δικό σου τον σκοπό.
Δεν ξέρω τι θα ανθιζε από εμάς τους δύο τελικά αλλά θα ήσουν σίγουρα ο μεγαλύτερος τυφώνας της δικής μου της καρδιάς. ?

Φωτογραφία : Panagiotis Bouras