Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

29-9-2016

Μέσα στα μοσχομυριστά στενά,
δύο μάτια παράπονα, ειλικρινά.
Χέρια σαν φλόγες του καημού,
γεύση από κάτι ενός αλλοτινού καιρού.

Ένας αγέρας στα μαλλιά,
ένας κεραυνός κρυμμένος στην δική του την ματιά.
Σηκώνει πάνω σαν φτερά,
τα δυο του χέρια τα αντρικά.

Ένα χορό θέλει η ψυχή του να χορέψει,
να εκφράσει τον πόνο του με τον Θεό,
να τον γιατρέψει.
Ένα ζεϊμπέκικο, χορό της φλόγας,
γιατί η καρδιά του καίγεται μες της αβύσσου τα περιβόλια.
Φρούτα η γεύση στο φιλί της,
ανάσα όλων των λουλουδιών του κόσμου η αναπνοή της.

Να μπορούσε με τα χέρια τον ουρανό να σκίσει.
Να διώξει με μια κραυγή από τα σωθικά του τα παράπονα και την θλίψη.
Να γίνει αετός να πετάει,
να πάει να την βρεί, στην αγκαλιά του να την ξαναπάρει.

Βήμα στο βήμα, μνήμη στην μνήμη,
χείλη καυτά στο καλντερίμι.
Χρώμα αντρίκιο και ερωτευμένο,
για μια νεράιδα ανδρειωμένο.

Την φέρνει συνέχεια στην θυμησή του,
την αναζητά απεγνωσμένα το κορμί του.
Να βυθιστεί μέσα στην ματιά της,
να γευτεί και πάλι τα φιλιά της.

Φωτογραφία: Vaso Mpania-limperopoulou

Poem: Stamatina Vathi

27-9-2016

Κόκκινο βαθύ σαν αίμα.
Χυμένο από άκρη σε άκρη,
δαντέλα στου ουρανού το μονοπάτι.
Μυστήριο, πάθος, αισθησιασμός,
μια φύση, ένας εξαίσιος οργασμός.
Τόσο ομοιόμορφα απλωμένο,
κόκκινο της φλόγας, ανδρειωμένο.

Μια ματιά, λόγια με το βλέμμα, κρυφά.
Ένα γέλιο μυστικιστικό, ένα χάδι ανεπαίσθητο, γλυκό.
Ένα στόμα όλο υποσχέσεις, χείλη φιλήδονα, γεμάτα αντιθέσεις.
Μια αγία, μια εταίρα.
Μια Θεά, μια καρδιοκλέφτρα.
Ένα άνοιγμα στο στόμα,
να θέλεις να πιεις όλο το γιόμα.
Να κρυφτείς, να το χαϊδέψεις,
να ορίσεις όλες του τις γεύσεις.

Πουλί το φιλί πάνω στην φλόγα,
να καείς μέσα στον αιώνα.
Μαύρα μαλλιά να σε περιμένουν,
νύχτα με αστέρια να σε ανασταίνουν.
Καμπύλες ρουμπίνια, φλόγες ανατριχίλα.
Σκούρο ρόδινο σε κάθε εκατοστό του κορμιού της,
όπως ο ουρανός το κεντάει με κάθε νήμα του λογικού της.

Μια καταιγίδα να σε περιμένει,
σε κάθε άγγιγμά της, σε κάθε της τέρψη.
Χωρίς όρια και αμφιβολίες,
μόνο κόκκινο για δυνατές εμπειρίες.
Σαν αίμα που στάζει σταγόνα σταγόνα,
κάθε φιλί της, κάθε της εικόνα.
Είναι για δυνατές συγκινήσεις,
χωρίς σύνορα και αντιρρήσεις.

Καμπύλες, κόκκινο, φωτιά, ρουμπίνια,
σάρκα στην σάρκα, φλόγα στην φλόγα,
μια δυνατή καταιγίδα θα χτυπήσει ακόμα.
Δυνατά νεύρα, χείλη γεμάτα,
βλέμμα που καίει, κορμιά φευγάτα.
Κρασί του πόθου να χύνεται καυτό,
να αγγίζει του κορμιού κάθε εκατοστό.
Είναι μια γεύση από μεθύσι,
ότι αυτό το κορμί εσύ το έχεις ορίσει.
Είναι μια σφραγίδα, αόρατη από τα μάτια,
αλλά ορατή από των αισθήσεων την στράτα.

Λάβα καυτή χύνεται στον ουρανό,
λίγο πριν η νύχτα με τα άστρα,
φέρει ένα φεγγάρι για οδηγό.
Είναι η ώρα για αγκαλιές,
για ύπνο πάνω στο στήθος της, για αναπνοές.
Είναι όταν ακούς τους χτύπους της καρδιάς,
όταν την κοιτάς στα μάτια της και βλέπεις τα άστρα της νυχτιάς.
Τραγούδι γίνεσαι γλυκό,
να δεις τις βλεφαρίδες της πώς λάμπουν από του φεγγαριού το φως.
Ανάσα στην ανάσα, ματιά στην ματιά,
είσαι με το ρουμπίνι σου να κοιμάται στην αγκαλιά.

Φωτογραφία: Sotos Con

Poem: Stamatina Vathi

27-9-2016

Μια βροχή να με μαστιγώνει, να φτάνει μέχρι την ψυχή, να με σκοτώνει.
Σε ένα αργόσυρτο παραλήρημα οι μνήμες, φωτιές στο παρόν, χειροβομβίδες.
Νότες, σταγόνες.
Λόγια, εικόνες.
Σε ένα πεντάγραμμο οι σκέψεις, χωρίς ρυθμό, χωρίς προθέσεις.
Ακούσματα παλιά, γεγονότα δυνατά.
Ψυχές που πάλλονται σε σκέψεις, σκληρά.
Ένα χρονόμετρο η καρδιά,
να προσπαθεί να βάλει ρυθμό ξανά.
Σε ένα ανεπαίσθητο χορό, παρελθόν, παρόν και μέλλον να στροβιλίζονται στης ζωής το πηγαιμό.

Τα δάκρυα έχουν εξαφανιστεί, μέσα στην λήθη με υπομονή.
Υπάρχουν στιγμές μόνο που η καρδιά, θυμάται τραγούδια από τα παλιά.
Είναι το μυαλό και η ψυχή που παίζει με το παρελθόν, παιχνίδι με την ζωή.
Σταματάει η βροχή, καθαρίζει ο ουρανός.
Ουράνιο τόξο, υπόσχεση δίνει ο Θεός.
Χρώματα της γης, μυρωδιές της στιγμής,
χώμα, αέρας και φως της μορφής μου ο γιατρός.
Φωνές από παλιά να χάνονται απατηλά.
Μόνο το αληθινό, το καθάριο, το αγνό,
έμεινε κορώνα στης σκέψης το σκηνικό.
Ένα ηλιοβασίλεμα θωρείς με όλα τα χρώματα της ζωής.

Πίνακας: Kaiti Panagou

Poem: Stamatina Vathi

25-9-2016

Μάτια περιστέρια στου ανέμου την φλογέρα.
Σαν να τραγουδάνε, με το βλέμμα να μιλάνε.
Παράπονα του αγέρα, ταξίδι στου ουρανού τα αστέρια.
Θάλασσες οι προτάσεις, σκέψεις και αντιφάσεις,
να φεγγοβολούνε, στο σκοτάδι της νύχτας να αντηχούνε.

Δρόμος της αλήθειας, καταπέλτης της συνήθειας.
Μορφές και συγκυρίες στης ζωής τις ιστορίες.
Πρόσωπα διαμορφωτές, στο συναίσθημα επικονιαστές.
Μαύρα μαλλιά κομήτες, γέλιο σαν της φλόγας τις σπίθες.

Χάνεται η σκέψη, αστέρι να φωτίζει, του μυαλού την τέρψη.
Ένα τραγούδι για ελπίδα, ένας λόγος, μια δροσοσταλίδα.
Είναι η μορφή του εικόνα στο φεγγάρι,
είναι το φιλί του, του ήλιου προσκυνητάρι.

Φιγούρα να περιμένει την ανατολή,
να του πει πως τον αγαπά πολύ.
Να του δώσει του ήλιου μια αγκαλιά,
να του δώσει νερό από αθάνατα φιλία.
Αστέρια και ηλιαχτίδες σε ένα περίεργο χορό,
μέσα στου ουρανού το ουρλιαχτό.

Ήλιος να ανατέλλει χρυσός.
Ένας του ουρανού Θεός.
Σύννεφα το προσκεφάλι,
όνειρα αγάπης αληθινά στων αχτίδων το μονοπάτι.
Ένα ζευγάρι χέρια αγκαλιά χαμένα ο ένας στου άλλου την ματιά.
Δύση γλυκιά να περιμένει της ανατολής την θωριά.

Φωτογραφία: Sotos Con

Poem: Stamatina Vathi

26-9-2016

Ένα χέρι του ανέμου να με λικνίζει, να με σπρώχνει, γλυκά να με ταλαντώνει.
Φιγούρες του αέρα στο χρυσό της στράτας με έναν ήλιο ήσυχο να μου γνέφει φευγάτα.
Ολόχρυσα νήματα να κεντούν τα πελάγη,
να φτάνουν μέχρι τον ουρανό,
να του βάζουν χρώμα γλυκό.

Να γίνομαι ένα και εγώ,
να φτάσω μέχρι και το διάβα του ήλιου,
να τραγουδήσω, να δακρύσω,
του γέλιου απόσταγμα να ζωγραφίσω.
Κορώνα ο ήλιος στο κεφάλι,
καρδιά βαρκούλα στης αγάπης τα πελάγη.
Πιάνω με τα ακροδάχτυλα τα νήματα του ήλιου,
κάνω κούνια στων ματιών του το μεγαλείο.

Γέλιο που φτάνει μέχρι την λογική.
Βάλσαμο για κάθε πονεμένη ψυχή.
Κύματα γλυκά να αποπλανούν με τον ήχο τους την κάθε ερωτευμένη καρδιά.
Ηλιαχτίδα και αγάπη στου πελάγου το κρεβάτι.
Μια πάνω, μια κάτω με τον ήλιο για καπετάνιο.
Σε ολόχρυση πορεία και μια αγάπη για πυξίδα.

Φωτογραφία:Φίλιππος Τσαγάκης

Poem: Stamatina Vathi

21-9-2016

Ένα δάκρυ κύλησε αργά, χάιδεψε το μάγουλο,
ρυάκι που κυλά.
Ένας χαμός είναι μια μικρή πληγή, ένα αγκάθι στην ψυχή που πάντα θα είναι επικίνδυνη που και που να αιμορραγεί.
Ένα βάρος, μια δύσκολη αναπνοή, μια έλλειψη, μια θέση στην καρδιά κενή.

Είναι το γέλιο που δεν θα ξαναδείς, είναι πέντε αράδες γράμματα που δεν θα ξαναπείς.
Είναι συναισθήματα που δεν θα εκφραστούν, είναι πληγές και πρέπει που δεν θα εκτονωθούν.
Είναι ένας συννεφένιος ουρανός, γκρίζος, μπερδεμένος και μερικές φορές τρομακτικός.
Που με κεραυνούς και αστραπές, τρέφεται αυτός.

Είναι μερικοί άνθρωποι που αφήνουν σφραγίδα στην ψυχή.
Που δεν μετράει ο χρόνος το πόσο τους έχεις ξαναδεί.
Είναι ο τρόπος έκφρασης, είναι η μορφή, είναι αυτό που βγάζει από μέσα του και δεν μπορεί να ειπωθεί.
Είναι σαν να βλέπεις Περιστέρι κατάλευκο πάνω στον ουρανό, ένα αθώο βλέμμα, ένα παράπονο αληθινό.

Poem: Stamatina Vathi

19-9-2016

Ένα δέντρο, μπλεγμένα κλαδιά, σαν κορμιά στο πουθενά.
Συριγμός, σύρσιμο πολύ, μες της προδοσίας το φιλί.
Διχάλα στην γλώσσα, πονηρή ψυχή, ανυπακοή στην σκέψη, ψευτιά στην λογική.
Κλαδιά, κορμιά, φίδια πολλά.
Επαίτες του ονείρου σε ψεύτικη αγκαλιά.
Ήταν το απαγορευτικό, αυτό που έπρεπε να γίνει σεβαστό,
αλλά αυτοί ήθελαν να γίνουν δύο Θεοί,
με της ζήλιας το ελάττωμα είχαν γαλουχηθεί.

Διωγμένοι του υπέρτατου και του θεϊκού,
θιασώτες της στιγμής και του τωρινού. Εξωστρακισμένη ζωή,
γνώστες της γύμνιας που έχει η ψυχή,
πνιγμένοι μέσα σε μια σταγόνα με της ντροπής την αμοιβή.
Φύλλα ενός δέντρου, μοναδική φορεσιά,
χαμένη η αγνότητα από του πονηρού την ψευτιά.
Καρποί και λόγια, πράξεις εκμηδενιστικές,
πολίτες του τώρα σε άγονες διαδρομές.

Πόνος στην γέννα,
καταιγίδες στην ζωή,
κακουχίες στην πορεία,
δολοφονία, καταστροφή.
Φίδι να σέρνεται και να παρακαλά,
συγχώρεση να ζητά αλλά με το χώμα να έχει θωριά.
Αέρας δυνατός και καταιγιστικός να τους σπρώχνει μακριά από της σοφίας το φως.
Ήταν Το δέντρο, το μοναδικό,
με τους καρπούς της γνώσης, το εξαιρετικό.

Πίνακας: Stylianos Papadopoulos

Poem: Stamatina Vathi

14-9-2016

Ακούω θροΐσματα από τη φορά του ανέμου.
Μια λαλιά ενός πουλιού ταξίδι του φθινοπώρου.
Μέσα στης γης το κίτρινο, το πορτοκαλί, το χρυσό και όλο το βιός των χρωμάτων και των εποχών,
να γίνονται ένα με των ματιών το άπληστο κάλλος των αισθήσεων και της πληθώρας των αναμείξεων.

Ένα χάδι ανεπαίσθητο από τη γη και τα φύλλα,
να σου τρυπούν τα ρουθούνια από τις μυρωδιές
και να σου γλυκαίνουν τα αυτιά με ακούσματα σαν φλογέρες και φωνές από πλάσματα του δάσους και από κελλαρύσματα του νερού από τις πρώτες βροχές.

Κελαηδήματα αποχαιρετισμού σε μια αναμονή ενός άσχημου καιρού.
Μια πανδαισία χρωμάτων και αρωμάτων για να ξορκίσουν το λευκό του χειμώνα και την αίσθηση του χιονιά και του έντονου του κρύου με την πάνλευκη θωριά του και την σκληρή κορμοστασιά του.

Κάνουν ότι μπορούν, στραγγίζουν κάθε οσμή, κάθε όραση, κάθε ακοή σαν ένα κύκνειο άσμα, προετοιμαζόμενοι για την άσπρη επέλαση του μονόχρωμου χιονιά οι κάτοικοι οι ζηλευτοί.
Ένα τελευταίο μάζεμα αγαθών για την επερχόμενη έλλειψη των πηγών.

Σύννεφα με την δύναμη του ανέμου γίνονται πιο απειλητικά.
Γίνονται όλο και πιο σκούρα, πιο άγρια, πιο σκληρά.
Θέλουν να ρίξουν νερό, το χώμα να ποτίσουν,
μαζί με τον αέρα τα φύλλα κάτω να ρίξουν.
Να δώσουν πιο πολύτιμη στο χώμα τροφή,
να το κάνουν πλούσιο, να του δώσουν ακόμα μεγαλύτερη ζωή.
Έντομα να αναγεννούνται, λιβελούλες να γίνονται ένα με τον αγέρα, να μορφοποιούνται.

Μια μεγάλη ανησυχία και έντονη αναδημιουργία.
Μια ένταση μεγάλη, πριν η ησυχία τους καθυποβάλλει.
Ένα ολόκληρο εργαστήριο, στης φύσης το μεγάλο αναμορφωτήριο.
Μια συνεχή αλλαγή, ένας κύκλος χωρίς τέλος και αρχή.
Χρώματα και αρώματα σε πλήρη μέχρι τέλους απόδοση, για ανάδειξη της όλης της γης τα καμώματα.

Φωτογραφία: Kostas Andreopoulos

Poem: Stamatina Vathi

14-9-2016

Ένα μήνυμα, μια φιγούρα, μια από τον παρελθόν ανθρώπου εικόνα.
Ένα πισωγύρισμα, μια ιστορία, μια χαμένη ευκαιρία.
Μπορεί να γίνει άραγε κάτι με διακοπές, με εξαφανίσεις και ανατροπές;
Η εμπιστοσύνη κερδίζεται και απεριόριστα δεν δίνεται.
Είναι κάτι που καλλιεργείται, που επενδύει, που σταθεροποιείται.
Θέλει αγώνα και καθαρές συζητήσεις.
Θέλει ψυχή και πραγματικές αναζητήσεις.

Ένα σύννεφο τον ήλιο να κρύβει.
Να μου κάνει παρέα,
να με συντροφεύει σε αυτήν την περίεργη ημέρα.
Είναι λες και θέλει να μου θυμίσει σκέψεις μια παρόμοιας μέρας στην απόχη της μνήμης.
Θέλει ψυχραιμία και απεριόριστη επιθυμία η ζωή στις κυμματώσεις της.
Μια πάνω, μια κάτω, αλλά και ίσια που είναι κάτι θα λείπει για να αναζητάς το κάτι άλλο.
Πρέπει τελικά να ζούμε το τώρα,
χωρίς περιστροφές και μεγάλα λόγια.

Ένας κύριος λίγο πιο κάτω.
Σκυφτός και αυτός στης ζωής το μεγάλο πάτο.
Πολλές ρυτίδες και εμπειρίες,
ίσως θυσίες και προδοσίες.
Ίσως να ρωτήσω αυτόν για την εμπιστοσύνη.
Κάτι θα ξέρει από της ζωής του την σοφοσίνη.
Φαίνεται χτυπημένος και ενημερωμένος
αλλά δεν ξέρω πόσο από την ζωή είναι διδαγμένος.
Η μορφή του αυτό μου δείχνει.
Θα τον ρωτήσω μήπως ξέρει αυτός για την εμπιστοσύνη.

Φωτογραφία: John Gill

Poem: Stamatina Vathi

16-10-2016

Φεγγαρένιε μου αντάρτη, που θυμώνεις με κάθε μου πράξη,
κάθε λόγο, κάθε ουσία, κάθε μικρή μου κατά την γνώμη σου ανοησία.
Κοίτα τα μάτια μου πως σε κοιτάνε, πως για εσένανε ρωτάνε.
Κάρβουνα αγάπης να γινούνε μες στην αγκαλιά σου να καούνε.

Η ματιά σου κρυμμένη μες το μυστήριο,
να νομίζεις ότι είμαι ένα θύμα, προσφορά σε θυσιαστήριο.
Πολλές φορές αυτό που βλέπεις, μπορεί αυταπάτες στην λογική σου να θρέφεις,
η αλήθεια είναι διαφορετική από ότι εσύ νομίζεις ότι θεωρείς.
Τα φαινόμενα απατούν και την ουσία κρύβουν για τα μάτια να μην δουν.

Ας μην μου έχεις εμπιστοσύνη,
ας μην μου δίνεις την σημασία που μου αξίζει.
Η σκέψη μου είναι μαζί σου,
Θέλω να γελάς με την ψυχή σου.
Είσαι μια πανσέληνος της καρδιάς μου,
μια ξαφνική σελήνη της ματιάς μου.
Καταλαβαίνω περισσότερα από όσα νομίζεις,
η ψυχή μου σε σκέφτεται και ας εσύ σημασία δεν μου δίνεις.
Αν και ξέρω πως την καρδιά σου μες στα χέρια μου και στην ψυχή μου θα ορίζω.

Φωτογραφία: Ben Karac