Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

1-1-2017

Σώματα ενωμένα,
δυνατά, κονταροχτυπημένα.
Μάχη ζωών στην κόψη του ξυραφιού των πονεμένων ψυχών. Κουβάρι από σάρκα,
συσσωματώματα μυών,
ιδρώτας καυτός στην πάλη των ανθρώπινων καρδιών,
Πόθων και ανατροπών.
Ποτάμι ονείρου, λάβα του απείρου.

Ένα ατελέσφορο παιχνίδι αρχών,
χωρίς αρχή και τέλος στο τετράδιο των ευχών.
Ποιος νικητής και ποιος χαμένος;
Ερωτηματικό χωρίς απάντηση, καθηλωτικό,
άνθρωπος απομονωμένος.
Σώματα, ψυχές,
φιγούρες στην πάλη της ζωής,
αποστομωτικές.

Ζωές χαμένες,
στο παιχνίδι της εξουσίας και του κέρδους,
αποσαρθρωμένες.
Τι ιδρώτας αληθινός,
τι αυτός της ψυχής, ο ύπουλος, ο αποπνικτικός.
Αγώνας με τίμια μέσα,
η με την ψυχή να παραπαίει στης κολάσεως την άγρια λύσσα;
Κορμιά συσσωματώματα, ψυχές στα χαρακώματα.

Πίνακας: Σέργιος κοκκορης

Poem: Stamatina Vathi

3-1-2017

Μια νεράιδα πληγωμένη,
μέσα στο γαλάζιο το θεϊκό να σε περιμένει,
Έχει κουραστεί να σε αποζητεί,
έχει γύρει το κεφάλι της στο γόνατο της,
σαν να έχει αποκοιμηθεί.
Ένας αέρας γλυκός,
της αγάπης λυτρωτικός πειρασμός,
ουραγός της και φρουρός,
είναι δίπλα της σύμμαχος δυνατός.

Έχει μπλε του ουρανού,
κόκκινο του έρωτά της,
εκεί που δεν σου πάει ο νους.
Χρυσό από τον ήλιο της ψυχής της,
μωβ από την δύναμη της ζωής της.
Με τα φτερά της αφημένη,
στα σύννεφα της σκέψης σου χαμένη,
αέρινη ψυχή που σε λατρεύει.
Σε περιμένει!

Μέσα στου ουρανού την αγκαλιά,
αναζητώντας την δική σου την ματιά,
Το βλέμμα της έχει χαθεί,
μέσα στο κυανό το θεϊκό, το βαθύ,
ψάχνοντας την καρδιά σου σε όλη την γη,
σε κάθε πέτρα, κάθε σχισμή.
Γλυκέ μου άγγελε εσύ,
δώσε μου αέρα αγάπης,
δώσε μου πνοή!

Σε λατρεύω από άκρη σε άκρη,
σε όλο το σύμπαν, όλη την πλάση.

Πίνακας: Σέργιος κοκκορης

Poem: Stamatina Vathi

7-10-2016

Εικόνες ζωής μέσα από κύματα μιας θάλασσας, ολόκληρης ψυχής.
Φιγούρες ανθρώπων, σπίτια,πόλεις, μορφές άλλων χρόνων και τόπων.
Πουλιά να σκίζουν τον αγέρα, όχθες της ακροθαλασσιάς με μια μεγάλη, γεμάτη αγκαλιά,
ο κόσμος όλος στην δική σου την ματιά.

Ένα γέλιο, ένα δάκρυ, σταγόνες θάλασσας πάνω στης ζωής το κατάρτι.
Σύννεφα στις σκέψεις, παλιές μνήμες του χτες,
παράθυρα ψυχής σε άλλες σκέψεις, άλλες σπουδές.
Λόγια που κοστίζουν, που γλυκά φιλιά θυμίζουν,
φυλαχτά στο στήθος, αγάπης στίχος, πράξεις που σπανίζουν. Τραγούδι με του ανέμου το ρυθμό, σε ένα του ήλιου ολόχρυσο σκοπό.

Θάλασσα στην ματιά, ήλιος δυνατός να λάμπει στα μαλλιά.
Μια ζωγραφιά της θάλασσας, φουρτούνα στην καρδιά μου,
κρασί κόκκινο του πάθους στεφάνι, η σκέψη στα φιλιά μου.
Μια οπτασία, μια Θεά, χάνομαι για ένα βλέμμα σου στην δική σου αγκαλιά.
Δέντρα μέσα σε φθινοπωρινή βροχούλα,
φρεσκάδα ψυχής, τροφή στις ρίζες μιας ρόδινης αυγής.

Πίσω το χώμα ζητά αυτό της φύσης το χάδι,
να ποτίσει κάθε της καρδιάς σημάδι.
Γέλιο, δάκρυ, σταγόνες από του ουρανού το αλφάδι,
να πέφτουν αργά και μελωδικά, μέλι για κάθε πονεμένη μιλιά.
Νέκταρ της συντροφιάς, ένα χάδι συμπαράστασης,
ένα βλέμμα εσωτερικής ομορφιάς.
Νότες αγάπης ζωγραφισμένες,
από των εποχών την αντίθεση ζευγαρωμένες.

Πίνακας :Σέργιος κοκκορης

Poem: Stamatina Vathi

7-10-2016

Κοίταξε τα πέταλά μου, κρυώνω.
Η βροχή με χτυπάει αλύπητα, θυμώνω.
Κάθε σταγόνα και μια κηλίδα,
πάνω μου σχηματίζουν δροσοσταλίδα.

Μια δυνατή τυμπανοκρουσία,
να φτάνει μέχρι στο κύτταρό μου,
να με χτυπά με βία.
Να μου δίνει όλη της την φρεσκάδα,
αλλά να με παιδεύει με μαγεία.

Πόσο μου αρέσει να πέφτει απαλά,
να μου χαρίζει ολόδροσα φιλιά.
Να φτάνει μέχρι τον κορμό μου,
με τις ρίζες να μου δίνει της ζωής το μερτικό μου.

Πέταλα της βροχής μαγεμένα,
έρωτας με της φύσης τις εποχές τα δεδομένα.
Σαν φιλί αθάνατο και εξαγνιστικό,
σαν χάδι ανεπαίσθητο κάτι από θεϊκό.

Ένα χέρι με ακουμπά και με τινάζει απαλά.
Μυρωδιές μαγευτικές, να θυμίζουν αγκαλιές και φιλιά.
Ένα χαμόγελο σαν νερό πηγής,
ένα γέλιο γάργαρο από τα βάθη της ψυχής.

Θέλω στα μαλλιά της να καθίσω,
με το άρωμά μου να τα γεμίσω.
Ακόμα καλύτερα στα στήθη της πάνω,
να τα γευτώ, την δροσιά μου να αφήσω, να γειάνω.

Χρώμα σαν του ήλιου εικόνα,
μυρωδιές από του χρόνου τον αιώνα.
Για δύο ολοκάστανα γλυκά μου μάτια,
να τα δω και ας γίνω χίλια κομμάτια.

Πέταλα να με φυσήξει ο αγέρας,
να πάω κατόπι της στην στράτα της με φοβέρα.
Να βλέπω τα ολόγλυκά της χείλη,
να γίνω του ήλιου της πάνω στολίδι.

Να αποκοιμηθώ απάνω στην καρδιά της,
να κάνω κούνια από την ανάσα την δικιά της.
Να πάρω μυρωδιά του ίδρωτά της,
να γίνω του κορμιού της, σταγόνα δικιά της.

Θα ξέρω ότι έζησα τον έρωτά της,
ότι έγινα το κίτρινο του ήλιου χρώμα,
φυλαχτό στην ομορφιά της.
Ήλιος να λάμπει στα μαλλιά της,
δροσιά και άρωμα δίπλα από την καρδιά της.

Πίνακας: Kaiti Panagou

Poem: Stamatina Vathi

5-10-2016

Βράχος που το χτυπάει το κύμα.
Τόσο πείσμα, τόση ελπίδα, τόση υπομονή, με βήμα.
Σε ένα χορό με ρυθμό,
σε έναν συστηματικό βηματισμό.
Εκκρεμές ο χρόνος και οι μπερδεμένες σκέψεις,
όπως τα λόγια και οι υποσχέσεις.
Κουβάρι η καρδιά μέσα σε λαβύρινθους του νου,
χωρίς μια έξοδο, ένα δωμάτιο πανικού.

Δύσκολες αποφάσεις, πολλές φορές αναβλητικές,
σκληρές κουβέντες που δημιουργούν μεγάλες πληγές.
Η ψυχή σε ένα κολαστήριο, να ζητά την λύτρωση από το επαναλαμβανόμενο μαρτύριο.
Άνυδρα συναισθήματα, κούφιες προθέσεις,
λίγο από άνεμο σαρωτικές, λίγο από υστερόβουλο λογισμό και αμφιλεγόμενα ιδανικά και γραπτά, προϋποθέσεις.

Σταγόνα, σταγόνα η ψευτιά, καυτό νερό που καίει τα σωθικά.
Βόρβορος στις πράξεις, απόγνωση στο βλέμμα,
δυσκολία τεράστια στης επικοινωνίας το θέμα.
Είναι η ώρα που κοιτάς ένα πανέμορφο τοπίο,
αλλά η ματιά σου δεν είναι εκεί, η καρδιά σου είναι στο απόλυτο κρύο.
Ψυχρές ώρες, ψυχρά γιατί, συναισθήματα στο μηδέν,
για την αγάπη υπεκφυγή.

Μαχαίρι καυτό να στρίβει με δύναμη ακόμα πιο πολύ στην σάρκα δυνατά,
να κόβει κάθε ελπίδα για ζωή, κάθε χαμόγελο, κάθε ζέστη αγκαλιά.
Ο βηματισμός να χάνεται μέσα στου μυαλού την ομίχλη,
να χάνει κάθε τι αληθινό, κάθε ανθρώπινο χαρακτηριστικό.
Γύπες και αετοί, πόσο διαφορετικοί.
Ξερά κλαδιά, δάση χωρίς φύλλα και ομορφιά.
Χαμένη ζωή, μέσα σε τοπίο εγκατάλειψης χωρίς προσμονή.

Φωτογραφία: Παναγιώτης Γραμματικάκης

Poem: Stamatina Vathi

4-10-2016

Κύματα να παφλάζουν δυνατά,
λόγια, προτάσεις, ιστορίες να αντηχούνε στα αυτιά.
Ένα, ένα στην στεριά να σκάνε,
σκέψεις στο μυαλό που σπάνε.

Πράξεις σκληρές και αλλοτριωτικές,
αντιμετωπίσεις ρακένδυτες από συναισθήματα, αποστομωτικές.
Περιοδικά με τον κάθε αγέρα να χτυπάνε,
μια ζωή στο πυρ το εξώτερον να τραβάνε.

Μυρίζει θαλασσινό αεράκι,
αυτό το λυτρωτικό της σκέψης, μεθυστικό γλυκό κρασάκι,
μια με τον ήχο να σε απογειώνει,
πουλί στον αέρα να σε υψώνει,
μια με την μυρωδιά του να σε εξευμενίζει,
ιερέα της ζωής και λάτρη να σε χρίζει.

Χάνομαι στην κάθε της θάλασσας καμπύλη,
σε κάθε σχήμα, κάθε ήχο, σε κάθε ανδρειωμένο της στίχο.
Αλλάζω τρόπο και λόγο σκέψης,
με τον πελαγίσιο τον αέρα σε νέο ρίσκο.

Σε ηρεμεί η αγκαλιά της,
γίνεσαι ένα, λες το πόνο σου στην ματιά της.
Είναι μια ήρεμη καρδιοκλέφτρα,
μια της καρδιάς βασίλισσα, πλανεύτρα.

Θέλει η ψυχή αυτό το λιμάνι,
χωρίς κριτική, χωρίς πονηριά,μια μάγισσα κυρά.
Να ανασάνεις την μυρωδιά της,
σε κάθε εκπνοή το άγχος σου να γειάνεις.

Έχει η φωτιά του νου τιθασεύσει.
Πήρε δύναμη για τις κακουχίες και αδικίες να αντέξει. Κύμα και αγέρας πελαγίσιος,
νερό λυτρωτικό στις φλέβες, στόχος αετίσιος.

Φωτογραφία: Φώτης Ξεΐνης

Poem: Stamatina Vathi

2-10-2016

Άνθη κόκκινα, πύρινα χείλη,
πόθου έναυσμα, καρδιάς καριοφύλι.
Νιότη ολόδροση, ξέπλεκες μνήμες,
χτυποκάρδια αέρινα, δυναμίτες ευθύνης.

Γυναίκα θεά, καμπύλες στους ώμους,
στήθη χαράς, στοχισμοί για παρανόμους.
Γάργαρο γέλιο, κελάρρυσμα πηγής,
άφθονο να τρέχει, πότισμα ψυχής.

Φλόγες της αυγής, στόματα ουράνια,
κορμοί της πυγμής, φιδίσια σώματα, με διάνοια.
Χορός της νιότης σε πύρινο κύκλο,
πάθος του μυαλού σε πυρπολιτικό ύμνο.

Ηφαίστειο λάβας να καίει,
κάυτρα κάθε εκατοστού της γης,
κύκλος όλης της ζωόδου πηγής.
Χείλη λατρεμένα, άπειρα ζωγραφισμένα.

Γυναίκα, φλόγα, ζωή.
Αέρας, νερό, του κόσμου πηγή.
Νιότη, λατρεία, μια του κόσμου ουσία.
Πυρπολίτρια καρδιάς, μυαλού και ομορφιάς.

Αιώνια, διαχρονική αξία, βασίλισσα κυρία.
Θυγατέρα του ήλιου, κόρη της αβύσσου.
Πάνω σε κορυφή του κόσμου για ένα χαμόγελό σου.
Φωτιά, νερό, γη εύφορη να λάβει το σπόρο της ζωής.

Μαλλιά θεϊκά, χέρια λατρευτικά.
Στήθη, πηγή τροφής, απόλυτης σαγηνευτικής μορφής.
Θάλασσα με φουρτούνες, καταιγίδες και τυφώνες.
Λιμάνι γλυκό να σε περιμένει, τρυφερά να σε υπομένει.
Γυναίκα της νιότης θεά, μητέρα, γιαγιά. Ολογλυκη αγκαλιά.

Πίνακας: Efi Bozia

Poem: Stamatina Vathi

2=10-2016

Δέντρο γερό, ρίζες βαθιές.
Φρουρός δυνατός, της φύσης ένας θεός.
Ώρα στην ώρα, μέρα στην μέρα,
ποτάμι να τρέχει ασύστολα ο χρόνος, η κάθε λεπτομέρεια.
Αυτός εκεί ακλόνητος βιγλάτορας,
με κάθε φύλλο του, κάθε κλαδί,
να καταγραφεί της ιστορίας το γιατί.

Ρίζες σαν τις φλέβες της καρδιάς,
να δίνουν αγάπη, ένα καλό λόγο,
καθάριο αέρα ανθρωπιάς.
Ένα δέντρο και η κάθε ανθρώπινη επαφή,
να κοστολογείται στο αληθινό,
να έχει αντίτιμο της πίστης,
της εγγύτητας στην κάθε συναλλαγή.

Νόμισμα δεν είναι η αξία στο υλικό,
είναι στο καθάριο οξυγόνο,
στης αγκαλιάς το μερτικό.
Είναι το βλέμμα που σου χαϊδέυει την ψυχή,
είναι ο ήλιος όπως λάμπει στα φύλλα το πρωί.
Είναι το χώμα που δίνει τροφή και νερό,
είναι το χαμόγελο από την καρδιά, το μεταδοτικό.

Είναι ο αγέρας όπως ακούγεται από το θρόισμα στα φύλλα,
είναι μια ρόδινη αγκαλιά στης αυγής την ομορφιά, μια γλυκιά ανατριχίλα.
Ένα δέντρο, μια ψυχή, μια ανθρώπινη επαφή.
Κορμός δυνατός, του χρόνου φρουρός.
Κάθε σχέση, κάθε επαφή, ουσία στις ρίζες,
μάθημα στην ζωή.

Φυσάει ο αγέρας, παιχνίδι με τις ηλιαχτίδες κάνει.
Λόγια, υποσχέσεις, εικόνες, κύκλοι του χρόνου στον κορμό φτιάχνει.
Κύκλος και χρόνος, εμπειρία και πόνος.
Αλλά το δέντρο εκεί ακλόνητο στέκει.
Μήτε καταιγίδα τον πειράζει, μήτε ντουφέκι.
Χτυπήματα πολλά, αλλά αυτό τις ρίζες όλο και πιο μέσα χώνει, πιο ψηλά τραβά.

Σθεναρά και αφοσιωμένα,
με τα στοιχειά και την φύση κάνει παρέα.
Παίζει με τις ηλιαχτίδες το πρωί,
με τα πουλιά στα κλαδιά δίνει φιλί.
Μαθήματα και ιστορίες,
μέσα στου χρόνου τις πορείες,
να αντιστέκεται στις κακουχίες και τις άσχημες συγκυρίες.
Ένας αγωνιστής, ένας μοναχικός του κόσμου πρωταγωνιστής.

Φωτογραφία: Makis Bitos

Poem: Stamatina Vathi

1-10-2016

Δισάκι με μνήμες σε δρόμο του τρόμου,
μαζί με τις πράξεις ενός Παρανόμου,
λάβα καυτή το αίμα στις φλέβες,
μαχαίρι που κόβει ελπίδες και φταίχτες.

Φόβος στο βλέμμα, καρδιά που τρέμει,
μια άλλη ζωή στον χρόνο υποθηκευμένη.
Μέταλλα σκουριασμένα, στοίβα τα λόγια,
υποσχέσεις που χαθήκαν με τα πρώτα τα πρωτοβρόχια.

Περπατώντας χωρίς πυξίδα με χάρτη τα όχι,
αρνήσεις που κόστισαν της καρδιάς την κομμένη απόχη.
Να τρέχει το αίμα χωρίς τελειωμό,
να γίνεται ποτάμι, θάλασσα,ψυχή σε ατελείωτο κλονισμό.

Η κοροϊδία σταγόνα τελική στο ποτήρι,
μελιγγια να χτυπάνε, νεύρα πάνω σε κοπίδι.
Μόνος στον πόνο, φιγούρα αποσαρθρωμένη,
στην άκρη του γκρεμού και εμείς πια δυο ξένοι.

Μαριονέτες με περίγραμμα όλη την ιστορία,
χαμένοι στις εξηγήσεις χωρίς την ουσία.
Συνοδοιπόροι ψεύτες μιας σχέσης του φανταστικού,
συναισθήματα χωρίς αλήθεια στην άκρη του γκρεμού.

Αντοχές για γερούς θιασώτες και άξιους πότες,
κρασιού από φιλιά της λήθης, σαρκολάγνοι άξιοι της δικής τους τύχης.
Πονάει η Ψυχή, σφαδάζει η καρδιά,
ζητά να βιώσει της αγάπης τα αληθινά φιλιά.

Δάκρυα από αίμα, πόνος στο βλέμμα.
Χαμένοι στο παρελθόν, πληγές στο παρόν.
Πανοπλία στην ζωή, φυλακή στην ψυχή.
Αίσθηση από κάτι, ψεύτικη αγάπη.

Απόσταγμα από τσίπουρο, αλκοόλ στις φλέβες,
ιεροτελεστία των σχέσεων και των υποσχέσεων.
Εργάτες παράνομοι, δρόμοι παράλληλοι,
χωρίς αλληλουχία, χωρίς καμία της αγάπης θυσία.

Σταγόνα και αίμα, δάκρυ και ψέμα,
τσίπουρο καυτό να τρέχει στο βλέμμα,
βλέμμα που αναζητά μια αληθινή αγκαλιά,
μια καρδιά ανοιχτή, μια στοργική ματιά.

Πίνακας: Petros Lardas

Poem: Stamatina Vathi

30-9-2016

Κορμοί δέντρων γυμνοί,
τα φύλλα έχουν φύγει από του φθινοπώρου την τροπή.
Κίτρινο, πορτοκαλί και καφετί, το χώμα μυρίζει πολύτιμη βροχή.
Ένα γέλιο κρυστάλλινο παιδικό, σαν ολόδροσο τρεχούμενο νερό, κρυμμένο πίσω από ένα δένδρινο κορμό.

Χαμόγελο και πονηριά στο μάτι.
Παίζει κρυφτό στου φθινοπώρου το μονοπάτι.
Μια άνοιξη, ένας ήλιος στο πρόσωπό της,
κάνει αντίθεση στης φύσης το σκηνικό της.

Καθισμένη σαν νεράιδα στο παγκάκι,
με τα ολόμακρα του ήλιου τα μαλλιά της,
περιμένοντας κάποιος να την βρεί,
παίζοντας κρυφτό με προσμονή.

Είναι όλα τα λουλούδια της άνοιξης ανθοδέσμη,
μια νιότη για κορώνα στο μέτωπό της,
χείλη αγνά να χαμογελούν στολίδι στο πρόσωπό της.
Μια ηλιαχτίδα που έπεσε από του ηλιάτορα το άρμα,
μια δροσοσταλίδα που έχει όλου του κόσμου την φρεσκάδα.

Έχει την εικόνα της ελπίδας ζωγραφισμένη,
χρόνια μπροστά της δυνατά, το μέλλον να την περιμένει.
Αθώα καρδιά, λευκή ψυχή, Περιστέρι αγάπης, πρωινή ρόδινη αυγή.
Λευκά χέρια, λευκή ψυχή, είναι η ελπίδα στην φθινοπωρινή αυγή.

Μια ζωγράφος της χαράς, αναμιγνύει όλα τα χρώματα της καρδιάς.
Νέα ματιά, νέα ζωή, παλέτα με μπογιές για νέα αρχή.
Άραγε στις αντιθέσεις δεν καταλαβαίνεις την αξία της κάθε στιγμής, της κάθε καινούριας αλλαγής;
Μια αυγή στην ματιά της, μια ηλιαχτίδα στα ολόχρυσα μαλλιά της.

Πίνακας: Lena Vaka