Συντάκτης: Stamatina Vathi

Ποίημα: Stamatina Vathi

20-10-2017

Πόσες φορές άραγε έχουμε πληγωθεί??? Πόσες ? Πόσες ??
Πόσες φορές έχουμε κάνει όνειρα για ηλιαχτίδες ενώ ήταν συννεφιές και καταιγίδες ?? Πόσες? Πόσες ???
Πόσες φορές είδαμε να έχουμε εκτιμήσει λάθος, πόσες φορές να έχουμε χτυπηθεί από ένα μεγάλο πάθος ?? Πόσες ?? Πόσες???
Και εμείς εκεί, στο ίδιο τραγούδι, ποτέ με ήλιο πότε με χιόνι, να συνεχίζουμε και να περπατάμε, να παίρνουμε μαθήματα και να γερνάμε.
Κόκκινο κρασί η αγάπη που σε ζαλίζει αλλά και σε φτιάχνει σε εξευμενίζει,
σε κήπους με ολάνθιστους μενεξέδες και σε γεφύρια με ολόχρυσες μεταξωτές κορδέλες.
Σε φεγγαρένια μονοπάτια και σε χείλη πύρινα με ντέρτια γεμάτα.

Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

21-10-2017

Souls talking so loud at the top of the mountains near the clouds.
Mirrors, mirrors of hearts that they are apart but still are thinking their smiles, their acts.
Don’t thinking so much. Life is so rough.
Just smile and keep going the sun will rise up.
Two seagulls are flying in the sky.
Don’t be shy.

Hearts beating so fast at the surface of the lake dancing with the birds, whispering a song of love as a demand.
Don’t be apart.
Smile, take a breath,
give another chance to whatever you feel and even hate.
Life is a circle of warriors and reckless don’t give up.
Smile and dance.

Dreams and drops of what you had told,
lies and truths of whatever you had called,
the leaves are falling down in the Fall
but Spring will come, don’t be arrogant at all.
A guitar is playing a music for love.
Just give another chance and breath a little more.
You will be in love.

Φωτογραφία: Ali Emre Sayer

Ποίημα: Stamatina Vathi

22-10-2017

Θυμάσαι…
Θυμάσαι λιβάδια με παπαρούνες,
πορφυροί φιόγκοι, λαμπεροί σαν φλόγες!
Θυμάσαι αστέρια με φεγγαροαχτίδες,
αστραφτεροί δάδοι, στης νυχτιάς διαμαντένιες δροσοσταλίδες.
Θυμάσαι ένα δροσερό αγεράκι,
να σου χαϊδεύει τα μαλλιά, να σου μιλάει για αγάπη,
να σου δίνει ασημένια φιλιά.
Μονοπάτια άλικα στου ουρανού την στράτα
και να έχεις τα χέρια από μαργαριτάρια γεμάτα.
Αγκαλιές στην σιωπή, να κάνεις μια ευχή.
Και το φεγγάρι να σου γελά,
να σου ψιθυρίζει, να σου λέει τα ακριβά του μυστικά.
Και μια καρδιά να χτυπά,
πετραδάκι στην λίμνη να κάνει σχήματα κυκλικά.
Θυμάσαι…

Φωτογραφία: Makis Bitos

Poem: Stamatina Vathi

10-9-2016

Δυο περιστέρια, ένα φεγγάρι, ένα του ήλιου μαργαριτάρι.
Δυο καρδιές, δυο ψυχές, ολόλευκες φιγούρες του χθες.
Να έχουν ζήσει μακριά, να έχουν επιθυμήσει ο ένας του άλλου την αγκαλιά.
Να έχουν γευτεί όλες τις θάλασσες και τους ωκεανούς.
Να έχουν πετάξει από βουνά και από γκρεμούς.
Να έχουν αποζητήσει ο ένας του άλλου το φιλί
και να νομίζουν ότι την απόρριψη έχουν υποστεί.
Σε άλλη πόλη, σε άλλη χώρα, σε άλλον κόσμο, σε άλλη μπόρα.

Χείλη μαζί ενωμένα σαν ένα, φτερά προσκεφάλι στου φεγγαριού το ακρογιάλι.
Θάλασσες να τους νανουρίζουν, αχτίδες της σελήνης να τους κοιμίζουν.
Βλέμμα γλυκό στου απόβραδου τον ερχομό.
Να φτερουγίζουν στο άδολο μονοπάτι, για μια ματιά, για ένα χάδι.
Πόθος, πάθος και θυσίες.
Αγάπες δυνατές σαν καταιγίδες.
Σώματα απομακρυσμένα αλλά μετά με πόθο ενωμένα.
Άσπιλες φιγούρες, λευκές του ανέμου αγάπες.
Κορμί, καρδιά, ζωή σε μια του φεγγαριού αναπνοή.

Πληγή στο ένα.
Τρέχει το αίμα.
Πονάει το άλλο.
Λαβωματιά από απονιά, θερίζει και των δυο την καρδιά.
Μια Σελήνη και ένας Ήλιος, δυο φιγούρες, ένας πόνος, ένας ύμνος.
Ποτάμια τα λόγια, καθάρια πίστη.
Αληθινή η ταύτιση, μοιραία η ευθύνη.

Ο ένας για τον άλλον, περιστέρια του ονείρου, ψυχές του ουράνιου ζήλου.
Αγάπη πάνλευκη, αστερένια, ζευγάρι από αγάπη καμωμένα.
Αναπνοή σαν μία, προσμονή να γευτεί ο ένας του άλλου το γλυκό χάδι, το φιλί.
Φτερά του έρωτα, του φεγγαριού τα αφενέρωτα.
Πεταρίσματα καρδιάς απομακρύνουν με τα φτερουγίσματα τα θεριά της μοναξιάς.
Κλαδί της φωλιάς τους η αγάπη, δυο θεοί ενωμένοι στης νύχτας την πλάση.
Αληθινοί μέχρι το τέλος, αν μπορεί αυτό να ειπωθεί στης ιστορίας τους το έπος.

Πίνακας: Michail Karapanagiotidis

Poem: Stamatina Vathi

7-9-2016

Ο ήλιος με διαπερνά.
Φτερά στον αέρα σαν ηλιαχτίδες.
Σκέψεις μακρινές γεμάτες ελπίδες.
Ματιές στο άπειρο με ευχές γεμάτες.
Καρδιές που χτυπούν στου ουρανού τις στράτες.

Φτερουγίσματα ψυχών με χρυσό του ανέμου καμωμένες.
Αγάπες σε δρόμους μακρινούς με λίγο όνειρο ζωγραφισμένες.
Είναι από εκείνες τις ιστορίες τις από έρωτα του κόσμου όλου γραμμένες.

Διάφανη στο φως να αναζητά το νέκταρ.
Αυτό που βγαίνει από τα χείλη των Θεών σαν από εσένα φτιαγμένα.
Πετάω πάνω στο φως να σε αγγίξω.
Να σου δώσω μια αγκαλιά, να σε γκυκοφιλίσω.

Σε χαϊδεύω σαν άγγιγμα ανέμου.
Σου μιλώ ψιθυριστά στα αυτιά, τα βλέφαρά σου πασπατεύω.
Κάθομαι στα χείλη σου γλυκά, πίνω όλο το νέκταρ του κόσμου, τρώω και πίνω από το δικό σου πιάτο.

Γίνομαι ένα με την καρδιά σου, μια άνοιξη για εσένα να τραγουδά, να χορεύει στην υγεία σου.
Ματιά στην ματιά, καρδιά να βροντοχτυπά.
Χείλη στα χείλη, καυτές θάλασσες να τις πιεις σε ένα ποτήρι.
Το γέλιο σου να το κάνω φυλαχτό, να το φορώ πάνω μου σαν το πιο πολύτιμο θησαυρό.

Γίνομαι μια πεταλούδα του αγρού.
Μια ψυχή που αποζητά εσένα σε κάθε χτύπο ενός ρολογιού.
Όλα τα άνθη όλου του κόσμου, μια καρδιά που χτυπάει μόνο για εσένα εμπρός σου.
Φτερουγίζω και χορεύω με το φύσημα του δικού σου του ανέμου.

Φωτογραφία: Stavros Troul

Poem: Stamatina Vathi

7-9-2016

Σύννεφα σκληρά, γκρίζα και φοβιστικά.
Να μαχαιρώνουν την ψυχή, να δίνουν τρόμο και πόνο με πυγμή.
Να γεμίζουν από άκρη σε άκρη τον ουρανό,
να δηλώνουν πως τώρα είναι εδώ.

Εγώ μία μονάδα, μια φιγούρα σθεναρή.
Με τα θεριά δεν τα φοβάμαι, τα βγάζω πέρα στην στιγμή.
Βγάζω κραυγή δυνατή, κάνω στα σύννεφα υπαρκτή την δική μου την ψυχή.

Τα πλάσματα στο ακουσμά της φεύγουν.
Θα είναι πόλεμος κατά των αδικημένων.
Πέφτει βροντή και αστραπή.
Και με φωτίζει πιο πολύ.

Ανοίγω τα χέρια σαν να πετώ.
Βγάζω φωνή πιο δυνατή, φωνάζω σαν τον αετό.
Ένα κράμα κραυγής και αστραπής, αρχίζει να βρέχει, να ρίχνει νερό πολύ.

Νερό ασταμάτητο σαν την δύναμη της ψυχής μου.
Να γεμίζει ολούθε όλη την γη, όχι μόνο το κορμί μου.
Εγώ εκεί ατάραχος να κοιτώ το σύννεφο προσηλωμένος.
Να έχω γίνει ένα με τα θεριά της φύσης, πολεμιστής ανδρειωμένος.

Και τότε αισθάνομαι την αλήθεια όλη.
Το σύννεφο εμένα φοβόταν και για εμένα συλλογιζόταν.
Ένας αετός της γης με μια ψυχή της αστραπής και μια βροντή πέρα έως πέρα της καρδιάς της ζωής.

Ελεύθερος σαν αετός, δυνατός σαν λιοντάρι,
σαν της ζούγκλας ένας θεός, ένα παλικάρι.
Χώμα και νερό με δύναμη καμωμένο.
Ένα σπαθί, ένα κορμί, ένα σώμα ανδρειωμένο.
Μια σταγόνα, ένας ποταμός, ένας ολάκερος ωκεανός.

Φωτογραφία: Stavros Troul

Poem: Stamatina Vathi

4-9-2016

Κοιτάω ψηλά, δύο μάτια πουλιά.
Σκίζουν τον αέρα, κλέβουν μια καρδιά.
Τινάζουν τα φτερά τους, βλεφαρίδες στην ματιά τους.
Με μαγεύουν και με κατακυριεύουν.

Με παρασύρουν στου ανέμου την φοβέρα.
Με στροβιλίζουν, με ζαλίζουν στην κάθε ριπή του με σαστίζουν.
Γίνομαι τόσο δα μικρή σαν μια σταγόνα από την βροχή.
Μια βροχή από δειλινά, από της αγάπης ολογλυκα φιλιά.

Χάνομαι μέσα στην δική του ματιά.
Γίνομαι δάκρυ του, κυλάω σιγά σιγά.
Φτάνω στο πιγούνι του, στο λακάκι του εκεί δα.
Πάω με θάρρος όλο και πιο χαμηλά.

Φτάνω στο στέρνο του, αναπηδώ από τους χτύπους της καρδιάς.
Αισθάνομαι τη ζέση του, χορεύω στην σκέψη του.
Καταλαβαίνω τα πρέπει του, γεύομαι τα θέλω του.

Θεριεύω δυνατά, γίνομαι ποτάμι που κυλά.
Αποκτώ οντότητα, γίνομαι μια θηλυκή προσωπικότητα.
Με καμπύλες, με ουσίες, με του έρωτα τις αλχημείες.

Ματιά φωτιά, χείλη πυρκαγιά.
Χέρια επαναστατικά, σκέψη αντιδραστικιά.
Είμαι το άλλο το μισό.
Αυτό που έλειπε και είμαι υπαρκτό.

Στόμα στο στόμα, δυο ουσίες σε μία.
Δύο καρδιές συγχρονισμένες, δύο ψυχές απορροφημένες.
Κορμί στο κορμί, κόκκινο του πάθους βελούδινο πανί.
Να μας τυλίγει, να μας ενώνει, τα δύο κορμιά μας να εξαυλώνει.

Αστραπή στο κορμί, κεραυνός στην ζωή.
Ματιά μαύρα από το πάθος,
με άστρα από τον πόθο και ας να πρόκειται για λάθος.
Μια ουσία, μια πορεία, στο τέλος θα βγει η ετοιμηγορία.

Poem: Stamatina Vathi

5-9-2016

Σκληρή πέτρα κοφτερή, μια καρδιά αιμορραγεί.
Μπηγμένη γερά, μαχαίρια δυνατά,
αίμα να τρέχει πολύ,
ποτάμι κόκκινο να γεμίζει όλη την γη.
Μια γη που το ζητάει πολύ γιατί είναι από δικό της παιδί.

Δάκρυα ένα σωρό, να φτάνουν μέχρι τον ουρανό.
Να γίνονται σύννεφα πολλά,
με τον αγέρα να απλώνονται παντού, αποθεωτικά.
Να περιμένουν ένα σημάδι θεϊκό,
ένα του ουρανού αστέρι, οδηγό.

Ένας λόγος βροντερός σαν κεραυνός ισχυρός.
Σκίζει τον ουρανό στα δυο, αρχίζει να ρίχνει βροχή σε όλο τον κόσμο τον αληθινό.
Βροχή από τα δάκρυα καμωμένη, από το αίμα το άδικο δημιουργημένη.

Η καρδιά έχει ένα μυστικό, είναι από άλλη στόφα καμωμένο αυτό.
Είναι για αυτούς που βλέπουν μακριά, διαβάζουν τις κρυμμένες λέξεις, μιλούν με ξωτικά.
Η δική της η αιμορραγία, άρχισε όλη την σημαντική ιστορία.

Το κόκκινο γίνεται ένα με την βροχή.
Δίνει καρπούς, δίνει ζωή.
Αλλά αλίμονο σε αυτούς που θα τους γευτούν.
Πρέπει να έχουν ψυχή καθάρια, με την καρδιά να τα βρουν.
Θα είναι βροχή μυστηριακή, θα ζητά τον λόγο, θα ζητά το δίκαιο για την καρδιά που αιμορραγεί.

Ο άδικος που την έχει πληγώσει θα καεί.
Σαν πουλί χωρίς φτερά θα συντριβεί.
Και αν της δημιούργησε εμπόδια πολλά, αν την συκοφάντισε, αν την διέβαλλε αλαζονικά,
σαν αυλάκι θα χωριστεί η γλώσσα του με μιας,
ποτάμι ολόκληρο χωρίς αίσθηση, χωρίς φορά,
θα βγάζει άναρθρες κραυγές, σαν άγριο ζώο, χωρίς νου, χωρίς λογική, χωρίς καρδιά και αναπνοή.

Θα πάψει να γίνεται πιστευτός.
Θα είναι ο άνθρωπος της μοναξιάς.
Μόνο αν η καρδιά γιατρευτεί,
μόνο αν πάψει να αιμορραγεί,
θα δοθεί η συγχώρεση η αληθινή.
Το αστέρι θα δώσει φως πολύ
και ο ήλιος θα αγκαλιάσει την καρδιά και όλη την γη.

Poem: Stamatina Vathi

5-9-2016

Σε ένα ποτήρι καραβοκύρης,
με βαση μια πέτρα από της ζωής τα βράχια.
Να αρμενίζω, για λιμάνια άγνωστα να ορίζω.
Ενα δέντρο η θύμησή σου,
με ρίζες στο θαλασσινό νερό το κορμί σου.

Ένας ταξιδιώτης του πουθενά,
με βάρκα τα λόγια σου τα προδωτικά.
Σε έναν μικρόκοσμο χαμένος,
να ψάχνω μια γη να ξαποστάσω ο καημένος.

Σαν πουλί δίπλα στον ήλιο τα φιλιά σου,
είναι το μόνο που μου δίνει δύναμη να βρεθώ στην αγκαλιά σου.
Ένα ποτήρι σε μια πέτρα επάνω η καρδιά μου, να σε ζητάει, να σε αγαπάει και που να τηνε βάλω.

Οι ρίζες σου στο μυαλό μου να το ορίζουν,
τα κλαδιά σου στο βυθό να με σεργιανίζουν.
Τα φύλλα χάδια στου κορμιού την ανατριχίλα,
σε κάθε θρόισμά σου να γίνομαι ένα με την ζωη σου την ίδια.

Άμμος τα λόγια σου για εμένα,
παραλία για φιλιά αγαπημένα.
Ένας κουρσάρος, ένας πειρατής στην ζωή σου,
ανοίγω γρήγορα πανιά να γείρω στο κορμί σου.

Φωτογραφία: Stavros Troul

Ποίημα : Stamatina Vathi

31-8-2016

Σε τόσους ρόλους χαμένοι.
Ψυχή που παραπαίει, ζωή που αναρωτιέται τι είναι ψεύτικο και τι αληθινό,
να σιγοκλαίει.
Ένας καθρέφτης ο μάρτυρας της καρδιάς,
με μόνο τα μάτια φώτα της αλήθειας,
φανάρια καθρέπτες μιας πονεμένης μοναξιάς.
Αγάπη σε δόσεις, ψυχή σε ταλαντώσεις.
Από το μηδέν στο άπειρο και ξανά πάλι μηδέν σε δύσκολες επιπτώσεις.
Σχέσεις σε απροσδιοριστία, καρδιές στην αχαριστία.
Μόνο η αλήθεια αντίδοτο σε όλα.
Φωτιά.