Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

12-1-2017

Ένας ήχος να ποδοπατάει την ψυχή,
να σου περονιάζει την καρδιά και την λογική.
Σύννεφα αιχμηρά σε έναν σκοπό,
που με μύρια μέσα έχουν προσκληθεί σε έναν αδιευκρίνηστο φανταστικό χορό.
Και ένας αντάρτης κάνει την αίσθησή του υπαρκτή,
έχει φωνή και βήμα στην φύση τρανταχτή.
Φωνάζει, φωνάζει ο επαναστάτης ο αγέρας δυνατά,
σηκώνει σκόνη, σπάει τα κλαδιά,
δέρνει αλύπητα όλα τα υλικά αγαθά.
Λυσσασμένος με τα σύννεφα,
σε έναν αγώνα μέχρι τέλους τα κονταροχτυπά,
λόγια στον αέρα, τα παίρνει μακριά.
Φίδια στριφογυριστά τα ρυάκια να ξύνουνε πληγές,
το χώμα και τα υλικά να παρασύρονται,
μνήμες και έργα από το χτες.

Τα φύλλα, σκέψεις πεταμένες,
ζοφερές και μπερδεμένες, να τρέχουν να κρυφτούν
και τα σύννεφα σε έναν χορό ερωτικό,
τα ξίφη τους να σκορπούν,
σε έναν πόλεμο μέχρι τον τελευταίο ασπασμό.
Βαρύτατο φορτίο, ηλεκτρισμένο το τοπίο,
αστραπές και βροντές, σκέψεις και αγκαλιές.
Τραντάζει ο κεραυνός,
τρέχουν τα αισθήματα,
φωνάζει της ψυχής ο Θεός,
τινάζονται στον αέρα σε μια ρωμαϊκή αρένα,
χωρίς νόμους και κανένα γνωστικό φραγμό.
Κουβάρι σε θύελλα να αλωνίζει το μυαλό.
Δυο φιγούρες στο δρόμο,
τρέχουν απεγνωσμένα να κρυφτούν.
Ένας Ηλιος δειλός σε λίγο θα γίνει ο αρχηγός.

Φωτογραφία: Makis Bitos

Poem: Stamatina Vathi

11-1-2017

Πόθος πλεονεκτικός, ασύδοτος, μοχθηρός.
Σάρκα χωρίς ψυχή, χωρίς έρωτα, χωρίς ζωή.
Κατανάλωση των αισθήσεων,
βορά της χωρίς αγάπης επαφής.
Καρδιά χαμένη στο σκοτάδι της πληγής.

Αδηφάγα στόματα, αυτά του πόθου του κορμιού.
Σώματα προσφορά ενός χωρίς τρυφερότητα Θεού.
Πόνος στο τέλος, παράλογη ζωή.
Ένα κενό στης ψυχής την καταναλωτική μορφή.
Και η Αγάπη; Που είναι αυτή;

Ψέματα κοφτερά, μαχαιριά,
να στριφογυρίζουν πιο πολύ μέσα στην ψυχή,
δυνατά.
Και αυτή να αιμορραγεί, ξεψυχεί,
όρνια έτοιμα να την φάνε στην στιγμή.

Η αγάπη να αιμορραγεί,
χτυπημένη,
μαζεμένη σε ένα κουβάρι,
προσφορά σε έναν αχόρταγο θεό, κραυγή.
Που είσαι φως; Που είσαι αγνότητα, ηλιαχτίδα το πρωί;

Πίνακας: Σέργιος κοκκορης

Poem: Stamatina Vathi

10-1-2017

Άκου άκου τον αγέρα πώς μου χαιδεύει τα αυτιά,
μου λέει παράπονα από ταξίδια μακρινά.
Πως παίζει παιχνιδιάρικα με τα φύλλα και τα κεραμίδια βγάζοντας ήχους και μουσική,
εξιστορεί αγάπες, βάσανα και ελπίδες από των ανθρώπων την ζωή, της μνήμης τα μαγικά βιβλία.
Πόσα γνωρίζει!
Τόσα μυστικά,
δάκρυα που τρέχανε από μάγουλα παιδικά.
Χαμόγελο και πόνος,
χέρι χέρι στου χρόνου τα γνωμικά,
με τον αέρα σαν φύλλα να τα παρασέρνει,
να αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα
και μνήμη στον νου και την καρδιά.
Έλα να κάνουμε μια αγκαλιά.

Ένα περιστέρι πετάει γρήγορα,
να βρει λίγα ψίχουλα,
κάπου να κρυφτεί.
Οι λευκές νύμφες του Βοριά,
έχουν έρθει με τα καλά τους στην γειτονιά,
για γλέντι μέχρι το πρωί.
Λυσσομανά ο αέρας,
το χιόνι δεν θέλει να στρωθεί,
θέλει αυτός να δίνει τον ρυθμό,
στο χειμωνιάτικο τοπίο και ουρανό.
Μια απόλυτη σιωπή έχει από άκρη σε άκρη απλωθεί,
οι χιονονιφάδες γίνονται πιο δυνατές,
θέλουν να χορέψουν με πυγμή.
Ο χειμώνας με τις νεράιδες του είναι Εδώ!!
Έχουμε γιορτή, χορό.
Το δάσος έγινε μέρος ονειρικό.

Φωτογραφία: Kostas Andreopoulos

Poem: Stamatina Vathi

9-1-2017

It’s so calm this night.
The raindrops stopped their fight,
watering the earth, giving a kiss, a breath.
A mysterious silence,
like the creatures of nature have secrets to tell,
with the Goddess license.
Wondering and thinking what is the best.
A miraculous visit is coming with strength.

Something is happening in the sky.
White drops of tears are coming like star dust,
a bird wants frightened a nest to sleep and rest.
They are so geometrically, shinning fairies,
they are the princesses of the North King band,
the Ruler of the cold and ice,
the demanding winter hug and device.
Oh my King, a Queen is waiting for your kiss.

The wolves are howling in the wood,
they are telling stories about the Dryades,
about the heart of the nature and the cruel mood.
The moon is shining with all his strength,
a mystical music comes from the earth.
Talks about peace and love,
about hate and misunderstanding,
about two hearts who looking the bright of the thunder.

A man is calling for her,
his fairy of his heart, his laugh.
A woman is waiting for him,
her beloved man, her breath, her wings.
The snowflakes are dancing with the music,
they are becoming crowns in the souls,
they embraced the couple with tender and hope.
These two are in love!!!

Poem: Stamatina Vathi

8-1-2017

Έρχεται, έρχεται, βουνά κοφτερά,
πάγος δυνατός να σταματάει την καρδιά.
Βροντερή φωνή να σπάει την σιγή,
άνεμος θανατηφόρος να ραπίζει την κάθε ζωντανή μορφή.
Ένα σιγομουρμουρητό από ένα ποτάμι μακρινό.

Είναι ένας Θόρ με αστραπή και κεραυνό,
λύκοι σε αγέλες να κυνηγούν το κάθε ον.
Ο αγέρας να κάνει σχέδια στους βράχους,
να σφυρηλατεί.
Να επανδρώνει τον βοριά με διαμαντένια προσμονή.
Χιονοστιβάδες τα αισθήματα, δαμάζεται η λογική.

Ακούς τους ήχους που λούζουν την σιωπή,
άγρια κροάσματα ενός αετού,
που με κυριαρχία σε θεωρεί.
Σύννεφα κοφτά, να σμιλεύουν την νυχτιά,
να ετοιμάζονται να δείξουν τα νύχια τους τα άγρια, τα γαμψά.

Ένα μυαλό να επαναστατεί,
να δίνει της νύχτας το τελικό φιλί.
Είναι δύο μάτια καστανά,
που φέρνει ο πειρατής, ο αγέρας του νοτιά.
Ιστορίες για κουρσάρους, για παλάτια μυθικά.

Δάκρυα βροχής,
δίπλα στα κάστρα της θάλασσας,
για μια γυναίκα της ανατολής.
Καλέσματα μαγικά, να χάνει τα λογικά,
να καίει η σάρκα, φλόγα αιώνια,
να σπινθηρίζει παντοτινά η καρδιά.

Κρασί να ρέει κόκκινο,
από της αγάπης την παράνοια λογική
και ο αγέρας του νοτιά να του θυμίζει πιο πολύ το καυτό της το φιλί.
Αίμα καυτό να ρέει τρανό,
να καίει το κάθε εμπόδιο, το κάθε ψεύτικο λόγο, το κάθε αναληθές φαινόμενο.

Την αποζητά….
Βοριάς, Νοτιάς, Δύση και Ανατολή για αυτό το πολυπόθητο αίσθημα,
δύο κορμιά στην πυρά.
Αετοί και λύκοι μαζί,
είναι η συνθήκη της αγάπης σε ισχύ.
Ουρλιάσματα και ιακχές,
τα αντίθετα γεφυρώνονται, γίνονται ζευγάρι στην ζωή.
Μαζί.

Είναι η θυγατέρα του ήλιου, η μοναδική του πνοή.

Πίνακας: Odysseas Anninos

Poem: Stamatina Vathi

8-1-2017

Κομμένη φλέβα, αίμα να στάζει,
μια προδοσία να σε τρομάζει.
Χτύπος ρυθμικός, φιδίσιος συριγμός,
να παρασέρνει σε χτύπους μια καρδιά
σε διθυραμβικούς αλαλαγμούς, εκκωφαντικός.

Αντάρτης ήλιος να ρίχνει φωτιές,
αστέρες του ουρανού, κοφτερές μαχαιριές.
Να σκιάζεται η βροντή και η αστραπή,
μια θυγατέρα με του Σείριου την ευχή.
Άνοιξε πύλη για να βγει, φως, αρχή, ζωή, ιακχή.

Πορφυρένια φλόγα, διάδα καυτή,
από την φωτιά η πρώτη αρχή.
Σπέρμα της ψυχής και της απαρχής,
έναστρη τον χειμώνα,
από τον Βόρειο άνεμο ορατή.

Δώσε θάρρος, δώσε πνοή, ΨΥΧΗ.

Poem: Stamatina Vathi

7-1-2017

Σε ένα παγκάκι, μια ζωή,
ένα σώμα να ατενίζει το γιατί.
Κορμί μονάχο να κάθεται βουβό,
να τα λέει μόνο του,
να συνομιλεί με τον θεό.
Τα σύννεφα να του κάνουν συντροφιά,
να γίνονται ένα με την πονεμένη του καρδιά.
Την αποζητά η ψυχή την μοναξιά,
θέλει να μιλήσει με της καρδιάς της τα θεριά.

Να έχει το χέρι του αφημένο,
να αποζητά το ταίρι του πάνω στους δρόμους της ζωής,
το χαμένο.
Άραγε τι θα γίνει,
τι το μέλλον του επιφυλάσσει στην ζωή;
Κάθεται και αναρωτιέται,
με τον ουρανό και την συννεφιά για συντροφιά,
μια γλυκόπικρη της φύσης σιγολαλιά.
Σκέψεις, γλυκά ταξιδιάρικα πουλιά.
Μυστικά σιγοψιθυρίσματα,
της καρδιάς συντροφικά σκιρτήματα!!

Πίνακας: Σέργιος κοκκορης

Poem: Stamatina Vathi

6-1-2017

Ένα παλτό χωρίς φιγούρα.
Χαμένο πρόσωπο, στου αέρα την παρτιτούρα.
Σκοπός άγνωστος, χωρίς θέλω, χωρίς γιατί.
Να περιφέρεται μονάχος του,
σε όλο τον κόσμο, χωρίς πυγμή.
Χαμένος, άυλος, χωρίς πνοή.

Ήλιος, φεγγάρι κρυμμένα μέσα του,φοβισμένα.
Δάση, Πολιτείες, να τον αγναντεύουν απορημένα.
Δίχως κορμί, δίχως ψυχή.
Ένας μαύρος ήλιος για κεφάλι,
από τις σκέψεις του έχει χαθεί.
Απεγνωσμένα τρέχει να σωθεί.

Που είναι τα χέρια, να γίνουν πράξεις.
Που είναι το μυαλό, να γίνουν αποφάσεις.
Που είναι η καρδιά να αγαπήσει,
αίμα να τρέξει, πρόσωπο να φωτίσει.
Ήλιος, φεγγάρι σε άλλο σκοπό,
χαμένα στον δικό του ατέρμονο ρυθμό.

Πίνακας: Σέργιος κοκκορης

Poem: Stamatina Vathi

5-1-2017

Ένα μάτι θεϊκό, να κάθεται από πάνω του,
να του κρατά συντροφιά στης ψυχής του το μυστικό.
Ένας άνθρωπος πληγωμένος,
από τα θεριά της ζωής χτυπημένος.
Πόνος ψυχής, πόνος ζωής,
έχει πάρει όλο το μαύρο μιας άδικης πληγής.
Μια φιγούρα σε έναν βράχο, μια απώλεια σε έναν κόσμο φευγάτο.
Ίσως μια αγάπη μακρινή, να την θυμάται που και που, να αναρωτιέται που έχει χαθεί.

Μόνο το λευκό μιας παιδικής αθωότητας που ήταν κρυμμένη μέσα του βαθιά,
το μαύρο το έκανε γκρίζο να φωτίζει τους ώμους της πληγωμένης του θωριάς.
Το σώμα να μαρτυρά τα συντρίμμια της ζωής και το μάτι να του δίνει παρηγοριά στα πονεμένα κομμάτια της ψυχής.
Κάθεται εκεί νομίζοντας πώς είναι μονάχος αλλά ο Θεός είναι εκεί, φρουρός του, ένας φίλος αγάπης γεμάτος.
Έχει ψυχή το άυλο, είναι εκεί, ΖΕΙ.

Πίνακας: Σέργιος κοκκορης

Poem: Stamatina Vathi

3-1-2017

All the blue from a dream with you,
all the light from the stars at night.
A fairy with her golden wings,
a woman who thinks of all your needs.

Star dust on her magical arms,
wanting to make you a tender hug.
Kiss your lips under the moon,
whispering poems with love and passion mood.

A road of souls, a road of red roses,
like flames from a volcano,
going up to the black night,
with mysterious causes.

Lips of fire,sights of desire.

Stars and hearts in fantastic streets of wonders,
Souls and minds without borders.
So blue, so mythical gold,
two people are in love.