Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

22-1-2017

Δάκρυα θύελλες να παρασύρουν μια πληγωμένη καρδιά.
Να την πετούν στις πέτρες, στα βράχια,
ένα κλωτσοσκούφι να είναι,
να χτυπάει στης καρδιάς του τα κάστρα.
Και ο αγέρας να προστρέχει,
να της δώσει δυό χάδια,μια αγκαλιά,
ηλιοστάλαχτη ζωγραφιά.
Αλλά οι θύελλες να επιμένουν δυναμικά,
αυτή να κλαίει με αναφιλητά,
να την παρασέρνουν σε σκοτεινούς λογισμούς,
να την γκρεμίζουν σε μαύρους του απείρου συνειρμούς.
Να γίνονται σύννεφα ζοφερά,
αλυσίδες στου βυθού την σκοτεινιά.
Διαμάντι μαύρο, ατσάλινο η λογική,
την τρυπάει με δύναμη,
μια αναπνοή χάνεται στην στιγμή.

Μα μια σταγόνα είναι διαφορετική,
πορφυρό ρουμπίνι, λαμπερό,
πέφτει στο χώμα,
γίνεται λουλούδι, γίνεται ανθός,
κόκκινα χείλη, του Ήλιου καρπός.
Έχει τις καμπύλες του κορμιού της,
τον πόθο από το στόμα της,
την ένταση του φιλιού της.
Όπως φυσάει ο αγέρας,
την μυρωδιά της πάει πέρα έως πέρα.
Τυλίγει μια φιγούρα,
γίνεται αυγή με μια φοβέρα.
Την σκέφτεται και την ποθεί.
Δώσε μου ρουμπίνι της αυγής,
θέλει να της πει.
Πορφυρό μου μυστικό,
σε αγαπώ.

Πίνακας: Nora Vasilarakou

Poem: Stamatina Vathi

21-1-2017

Ανοίξτε μου, ανοίξτε μου φτερά γερά,
με τον αγέρα πάω αντίθετα και ας λυσσομανά.
Παίρνω αγκαλιά τα σύννεφα,
χάνομαι μέσα από αυτά,
βουτώ μέσα στην θάλασσα,
με τα κύματα λέω μυστικά.
Φωνές, αντάρες, καρδιές,
ψυχές της ζωής,
κάτασπρες ριπές, μορφές,
με τον καιρό κουρσάρικες επιδρομές.
Της θύελλας και της βροντής φρουροί,
θιασώτες των ανθρώπινων πράξεων, αληθινοί.
Των καραβιών σύντροφοι καλοί,
του ήχου του θαλασσινού τραγουδοποιοί.
Το γαλάζιο οι φτερούγες μου να το σκίζουν
και με το μπλε να αρμενίζουν.

Φυσά, φυσά αγέρα αντέχω,εγώ αντίθετα πετώ,
έναν σκοπό κάθε μέρα τραγουδώ,
σε συμμορίες με τους αδελφούς μου μπλέκω.
Εχω θεό τον ουρανό και βασιλιά τον ήλιο τον φωτεινό.
Οι κεραυνοί δεν με πτοούν και οι αστραπές δεν με τηρούν.
Είμαι ο ίδιος σύννεφο και βροχή,
ηλιαχτίδα, αφρός της θάλασσας,
ελεύθερη πνοή.
Ένας αλήτης με δικό του σκοπό,
που αγναντεύω από άκρη σε άκρη κάθε της γης εκατοστό.
Το ένα πόδι μου κρατώ ψηλά,
από ένα αγκάθι που μπήκε και πιο βαθιά.
Πήρα όμως μάθημα γερό,
τον ήλιο και το φεγγάρι δεν κάνει μοναχός μου να κρατώ,
πρέπει να το μοιραστώ.
Χωρίς ψεύτικους ηρωισμούς και ακριβοθώρητους ενδοιασμούς.

Φωτογραφία: Vaso Mpania-limperopoulou

Poem: Stamatina Vathi

20-1-2017

Καθώς το νερό κελλαρύζει στην πηγή,
ψυχή του ανέμου παραπαίει,
σε ένα δάκρυ ενός παιδιού προσκυνεί.
Λέει για ριπές που την πήραν μακριά,
για γυμνά πόδια πάνω σε αγκάθια,
για μωρά σε μια του θανάτου αγκαλιά.
Ψυχές με σύνορα σε ηλεκτροφόρα καλώδια,
για ξύλο και πόλεμο πολύ.
Για πείνα, για δάκρυ με αίμα,
για χαμό, για διωγμένη ζωή.
Λέει για ανθρώπους με χαμόγελο αλλά και πίκρα στην ματιά,
τραγουδάει και για κακούς, για συμφέρον, για μοναξιά.
Αστράφτει το παράπονο,
μιλάει το βλέμμα σε πρόσωπα βουβά.
Πόνος, καταστροφή, θεριά τα ένστικτα τα φονικά.
Τρώνε αχόρταγα ελπίδες και ιδανικά.

Ήλιε μου εσύ που έχεις κρυφτεί;
Κοίτα τι φέρνει ο άνεμος με μια ριπή.
Αχ αγέρα πάνω σε μια κλωστή η λογική,
να είναι ο άνθρωπος κάτι από λίγο θεϊκό
ή για ζώο άγριο να μοιάζει πιο πολύ;
Νερό αφηνιασμένο, ψυχές στον Καιάδα,
αδελφός τον αδελφό να σκοτώνει,
πότε άραγε θα κάνει σε τούτο τον τόπο μια της ζωής αληθινή λιακάδα;
Φυσάει, φυσάει πολύ!
Θύελλα των λαών κανονική.
Δώσε της αγάπης φιλί, όλους η γη θα τους καταπιεί.
Το χώμα έχει την ίδια μητέρα,
από τα ίδια σπάργανα έχουμε βγει.
Μην καταδυναστεύετε λαούς για ένα αγύρτικο πουγγί.
Φιλί.

Πίνακας: Odysseas Anninos

Poem: Stamatina Vathi

20-1-2017

A moonlight is dancing with the water of the lake,
teasing and fondling,
slinking and coloring,
all the place with mysterious light and sense.
The fireflies are becoming so jealous,
they want to dance with the water too.
They are becoming brighter and brighter,
flirting and rolling with the surface of the lake,
like the best dancers of all over the world and the moon.
An owl is screaming and laughing,
playing hide and seek with her friend the racoon.
A cloud is coming,
wanting something to tell.
Oh!! What a glorious day in this silent mysterious lake!

Something is scrolling in the mud,
it makes so noise, the creatures want to go away,
to other planet, near the dark.
And the moon, oh the moon!!
A beautiful circle in the sky,
the Queen of the night,
loving to give with pleasure all her strength and marvelous caress and desire, I really want to fly!!
The day is coming,
the moon is becoming like a magical ball of glass,
the creatures are the Swans!
The clouds are telling that the day will be a rainy fairytale,
bringing hope to a new start and chance!!
We are waiting for the sun.

I want to learn the truth,
please give me the answer,
give happiness to my heart.
YOUR COMMAND.

Φωτογραφία: Stuart Sanderson

Poem: Stamatina Vathi

20-1-2017

Αστραποαδαμάντινο δάκρυ, φλόγα στο μάτι,
να πέφτει σαν βροχή,
ασημένιο φιλί, στου φεγγαριού το μονοπάτι.
Σώμα στο σώμα, πλέκει η νύχτα,
το μυστικό της αραχνοΰφαντο πανί.
Σταγόνες που σπινθηρίζουν, τραγούδια που σε ζαλίζουν,
αχτίδες να χορεύουν,
ποτάμι του έρωτα να γυρεύουν.
Γέλιο στην ψυχή, πολύχρωμο φιλί.

Νότες κρυμμένες σε κλειδιά αφημένες.
Και όπως γλυκοχαράζει και η πορφύρα σε τραντάζει,
να προσφέρει πύρινο τάμα στου Ήλιου την ζέστη αναπνοή.
Νερό δροσερό στο γυμνό κορμί,
πέταλα από ρόδα,
μια της αγάπης αναπνοή.
Τώρα το σώμα, να κάνει σχέδια,
στου ήλιου την καινούρια αρχή.
Βάρκα να αρμενίζει να γυρίζει στην χρυσή της ακτή.

Πίνακας: Γιωτα Χατζηγεωργιαδου

Poem: Stamatina Vathi

19-1-2017

Κόκκινο χρώμα, σταγόνα από αίμα.
Πόθος στην σκέψη, πάθος στο βλέμμα.
Κόκκινα χείλη, αμαρτίας κρασί,
να θέλεις να το πιεις μέχρι την τελευταία σταγόνα,
να δώσεις καυτό φιλί.

Άλικη παπαρούνα, χάδι στην σάρκα,
δύο μαύρα μάτια, κεραυνοί στην ψυχή.
Λατρείας χρώμα, ανατολή του έρωτα,
ήλιος και φεγγάρι, νύχτα μυστήρια ποθητή.
Έλα δώσε μου της ανάστασης χάδι και αφορμή.

Εμβρόντητη φιγούρα μέσα στο κόκκινο έχει χαθεί,
αστεροϋφάντινο δάκρυ να σε προσκαλεί.
Τόσο εύθραυστη και αέρινη,
σε κάθε άγγιγμα, πέταλα στου ανέμου την ριπή.
Χρώμα από αίμα στον μακρινό ορίζοντα θα στροβιλιστεί.

Και εσύ;
Μια πασχαλίτσα της Άνοιξης,
να θέλεις να πιεις νερό από το δάκρυ της ψυχής,
σε ένα πολυπόθητο ταξίδι που είναι τέλος και αρχή μαζί.
Σε περιμένω, μην αργείς!

Φωτογραφία: Makis Bitos

Poem: Stamatina Vathi

17-1-2017

Γλώσσα πύρινη τα κόκκινα της τα μαλλιά,
να κρέμονται στην άβυσσο,
να γεύονται τον θάνατο,
να κάνουν δυναμίτες την κάθε ξένη ματιά.
Σύννεφα γκρίζα και αέτινα δυνατά,
να την χαιδεύουν, να την παίρνουν αγκαλιά,
προσμονή για ένα χάδι της,
μια αποπλάνηση από την θεά Φωτιά.
Κόκκινο πέπλο,
φλόγα αισθησιακή,
να κρύβει πονηρά το γυμνό κορμί,
ανατριχίλα,
ηδονή.
Ρουμπίνι του έρωτα,
σάρκα ροδαλή,
να ηλεκτρίζει την ατμόσφαιρα,
να προκαλεί υπερφόρτωση, σκηνή εκρηκτική.
Ζητιάνοι όλοι τους για ένα χάδι, ένα της φιλί.

Πάθος, πόθος να τινάζει το κορμί ,
φίδι καυτερό ετοιμάζεται να σκίσει με ζήλο, με πυγμή,
το κάθε αέρινο υπαρκτό.
Μυρίζει ιδρώτας, θέλω, λάβα εξουσιαστική,
ανατριχιάζει το Είναι του ο Ουρανός, την αποζητεί.
Θειάφι αέρινο, κάρβουνα στην ματιά,
κεραυνός το ερυθρό της πέπλο,
ηφαίστειο, πυρκαγιά.
Η Θέα Φωτιά.
Η ιέρεια του θέλω, του ανακτώ,
η κόκκινη άπειρη σπίθα,
η σάρκα στον ουρανό.
Σε Θέλω, σε ποθώ και ας καώ.
Θάλασσα μανιασμένη,
θεριά δυνατά ερωτικά,
ένστικτα πρωτόγονα,
στοιχεία δυναμικά.
Καρδιά.
Τα αντίθετα μια αγκαλιά,
ένα φεγγάρι να αδυνατεί να γίνει πιο δυνατό από αυτό.
Σε αγαπώ.

Πίνακας: Γιωτα Χατζηγεωργιαδου

Poem: Stamatina Vathi

16-1-2017

Άσπρο σύννεφο με ποδοβολητά,
να σκίζει τον αγέρα, μέσα στο γαλάζιο με μια ματιά.
Γυναίκα νύμφη, γυναίκα θεά,
ηρωίδα σε ένα ποίημα, σε έναν πόλεμο μια Αμαζόνα,
μια οπτασία από παλιά.
Λευκό τριαντάφυλλο πάνω στο άτι,
τρυφερότητα, φροντίδα, αγάπη,
μνήμες, ζωές, ψυχές, καρδιές,
άσπιλο χιόνι στου ανέμου τις διδαχές.
Απόσταγμα σταγόνας, καθάρια ψυχή,
δάκρυ αθώου έρωτα, γλυκιά αφορμή.
Στιβαρά τα πόδια, πείσμα στην ματιά,
ελευθερία να τραντάζει την χαίτη,
να έχει πάνω του μια ιέρεια στην καρδιά.
Δύο μαύρα μάτια του βοριά αποζητά.
Διαμάντι στο βλέμμα, φωτιά στην ψυχή,
πάνλευκη φιγούρα, δυνατή βροντή.
Είναι αυτή!
Μαύρα μαλλιά μακριά,
να γίνουν ένα με την νύχτα, τα αστέρια και τα ξωτικά .
Μια Σελήνη του νερού,
κρίνα της νύχτας, πέπλα της βραδιάς.
Μυστήριο, έρωτας απαύγασμα μιας αιθέριας φεγγαροαχτίδας, μιας δροσοσταλιάς.

Πίνακας: Πηνελοπη Καπετανουδη

Poem: Stamatina Vathi

13-1-2017

Καθόταν σε ένα κρεβάτι στεναχωρημένος,
σκεφτικός και αποκαρδιωμένος.
Μετρούσε τα λόγια και τις εκφράσεις,
τις παρανοήσεις και τις αλληλεπιδράσεις
και δεν μπορούσε να βγάλει γνώμη και αποφάσεις,
ήταν ο τελευταίος, ο καθηλωτικός ο λόγος,
της καρδιάς οι επεμβάσεις.

Ένα αχνό φως πλημμύρισε τα μύχια όσα,
δάκρυ σαν του φθινοπώρου τα πρωτοβρόχια,
μεγάλα μάτια, γλυκά του χείλη,
ολόσγουρα μαλλιά, στου ήλιου το πρωινό ζεμπίλι.
Ένα χαμόγελο σαν ηλιαχτίδα,
βλέμμα καθάριο του ουρανού ανοιξιάτικη ελπίδα.
Ένας έρωτας της ψυχής και της καρδιάς γλυκιά παγίδα.

Θέλει να βάλει τα χέρια του στα ξέπλεκα μαλλιά της,
να μυρίσει τα αέρινα τα μποστάνια τα δικά της,
να κόψει τους ολόδροσους μεθυστικούς καρπούς της,
να δώσει παθιασμένο φιλί,
να γευτεί όλους τους χυμούς της.
Μια Θεά της καρδιάς του,
ιεροφάντης στα αληθινά όνειρα της θωριάς του.

Πίνακας: Vicky Kalfopulos

Poem: Stamatina Vathi

13-1-2017

Πόλη δίπλα στης λίμνης το νερό,
σαν να αιωρείται μέσα σε έναν συννεφένιο ουρανό.
Βράχια από πάνω της στο γαλάζιο και στο μπλε,
νερά να την χαιδεύουν να της κάνουν αγκαλιές, γκριζογάλανες ορθοπεταλιές.
Σπίτια με χρώματα στην βάση της ψυχής,
να λένε ανθρώπινες ιστορίες στην σκιά της βουνίσιας κορυφής.
Πορτοκαλί, μπλε σε κάτι από της γης το θεϊκό και από το Σύμπαν το απατηλά μακρινό.

Ο ήλιος κάπου εκεί να κάθεται φαινομενικά κοιμισμένος,
να δίνει λίγο από το χρυσαφί του τρομερά ερωτευμένος,
να της σιγοτραγουδά,
να της δίνει φως και του πάθους γλυκά φιλιά.
Και η πόλη να θέλει πάνω στο βουνό να αναρριχηθεί,
να φτάσει μέχρι την κορυφή του, να αποθεωθεί.
Τοπίο χαμένο να χορεύει σε έναν κόσμο φανταστικό,
να είναι κάτι γήινο μέσα στο αέρινο, το ρευστό.
Κάτι από παραμύθι απατηλό,
χαμένο μέσα στης ιστορίας το σκοπό.

Πίνακας: Σέργιος κοκκορης