Συντάκτης: Stamatina Vathi

Ποίημα: Stamatina Vathi

25-10-2017

Κύματα που χτυπάνε μελωδικά,
μιλάνε για αγάπες του Αιγαίου και φιλιά,
σε όλα τα χρώματα της Αυγής,
κόκκινο, μωβ, λιλά,
τραγούδια αέρινα μιας ηλιοστάλαχτης πορφυροπύρινης εποχής.
Και τα πουλιά ελεύθεροι του ουρανού επαναστάτες,
να γλυκολαλάζουν πάνω από τα κύματα,
να γίνονται άγγελοι αληθινοί,
να χάνονται στις συννεφένιες απάτες.
Τροβαδούροι εκεί που ο θόλος συναντά την γη,
να στέλνουν μηνύματα, να βουτούν στου ουρανού το μαβί.
Τι αναμείξεις, τι φιλιά , θάλασσα, ήλιος και στεριά,
σε ένα πρελούδιο ερωτικό με το Σύμπαν για χορηγό.
Και το μπλε με το κόκκινο σε έναν χορό,
ποιο θα χορέψει περισσότερο με το πινέλο του ήλιου για ρυθμό.
Και τα πουλιά να φέρνουνε τα νέα,
από τα νησιά και τα παράλια,
στα καράβια να κάνουν παρέα.
Χαράζει στο Αιγαίο, ξυπνήστε, νέος κύκλος ξεκινά,
χτυπήστε ρυθμικά τα φτερά.
Ανοίξτε τα μάτια, ζωγραφίστε αληθινό χαμόγελο στην ματιά. Σιγοψιθυρίστε κόκκινα του πάθους μυστικά.
Δώστε μια μεγάλη αγκαλιά.

Φωτογραφία: Makis Bitos

Poem: Stamatina Vathi.

30-10-2016

My heart is like she is dead.
She is bleeding, she has no strength.
I am a feather, I am a leaf,
I am alone in the Power of the wind.
And I cry, I cry with all my soul,
without any tear, without any hope.

I want your hug,your kiss, your laugh,
I feel desperatly without any chance.
I am so cold, cold near to death,
I breath harder and harder,
without any hope to be well.
Your are my life, my hole mind.

When a tear will come off my eye,
Will be a pure diamond
to send to you as a small knife.
A knife that will make a mark to your heart,
because you told lies to a small bird like I am.
My tears for you, drops of rain to your chest and soul.

When I will decide that you are fake,
I will be an eagle and I will leave away.
I wanted to admire you,
I wanted to respect,
I don’t mind about the past,
I mind about future and now and then.

You will remember me.You will.
My moon in the dark, my spider net of my heart.
You will feel something unfinished,
something empty in your heart.
I will feel betrayed, I will feel alone,
I will feel neglected in your fantasy world.

And then!!
Farewell my love!!
Farewell!!
I will never forget you,
you will ever be part of my heart.
I loved you with the breath of my soul, my unfinished love, my chain in the dark.
Farewell!!

Ποίημα: Stamatina Vathi

24-10-2017

Φύλλα, φύλλα του φθινοπώρου, φιλί γλυκό,
χείλη κόκκινα, στόμα μεθυστικό.
Κλαδιά, αγκαλιές, σταγόνες δροσιάς,
υπόκωφες αναπνοές.
Να ανεβοκατεβαίνει η σάρκα,
καλπασμός αισθησιακός
αγέρας δυνατός να χαϊδεύει το κορμί,
να γίνεται μεγάλος ξεσηκωμός.
Χρώματα, χρώματα γήινα, γλυκά,
πάνω στο χώμα, σάρκα στην σάρκα, δύο κορμιά.
Κλαδιά, μαλλιά, χέρια επαναστατικά.
Και ο ήλιος να είναι στο βάθος υπομονετικός,
γεύση από φύση, φωνές, ερωτισμός.
Χείλη στα χείλη, ματιά στην ματιά,
στρώμα τα φύλλα, μαξιλάρι τα κλαδιά.
Δύο σώματα γυμνά με του ήλιου τα προικιά.
Φύλλα, φιλιά, αγκαλιά.

Φωτογραφία: Makis Bitos

Poem: Stamatina Vathi

31-1-2017

Δώσε μου τα χέρια,
δώσε μου το φιλί σου.
Νερό τρεχούμενο άγιας πηγής,
στείλε μου την αναπνοή σου.
Δώσε μου μια ματιά,
αγέρας στην μορφή σου.

Θέλω να βάλω στην χούφτα σου όλα τα όνειρά μου,
όλες τις ελπίδες μου,
τα μύχια όσα μυστικά μου.
Δώσε μου τα χέρια σου,
περιστέρια στην καρδιά μου,
γλυκονανουρίσματα χαμένη στην αγκαλιά σου.

Η ανάσα μου θα γίνει αεράκι συντροφιάς,
μυρτιά και δεντρολίβανο,
γλυκιά του ονείρου ζωγραφιά.
Ένα γέλιο απόσταγμα ζωής,
δυο λέξεις, ένα αγαπώ,
ανάταση ψυχής.

Poem: Stamatina Vathi

29-1-2017

Θα ήθελα τόσο πολύ να σε αγγίξω,
να μυρίσω αέρα, να φιλήσω φωτιά,
να δω δύο μάτια κάρβουνα,
της ψυχής μου σκοτεινά μυστικά.
Σάρκα ολέθρια, καταδυναστευτικιά,
να τρέμει σαν φύλλο του φθινοπώρου, ανατριχιαστικά.

Πουλιά του αγέρα η ματιά μου,
χείλη ερεθιστικά.
Καράβι με ανοιχτά πανιά,
να αρμενίζω στην αγκαλιά σου,
να δίνω φιλιά της αβύσσου στα μαλλιά σου,
να ανατίναζω οχυρά.

Φύσα αέρα, δώσε φωτιά,
ένα ματόκλαδο ευχή σου ζητά.
Πάνω στο ακροδάχτυλο, σταγόνα ιδρώτα και εσύ,
βουρκωμένοι καθρέφτες, ανάσες ζωής,
ημίφως, πάθος, λικνιστικό τραγούδι,
κόκκινο του πόθου κρασί σου ζητεί.

Και η σάρκα να καίει,
δροσερό αεράκι να κλαίει.
Να παραπαίει, πάνω στα στήθη να γέρνει,
γλώσσα στη γλώσσα, αφή στην αφή.
Φίδια στριφογυριστά, χωρίς υπομονή.
Ένα γεράκι πετάει, μια καρδιά φρουρεί και κατέχει.

Ώμοι τορνευτεί,
ασυδοσία, πλεονεξία,
γλουτοί θεϊκοί.
Αγώνας χωρίς τέλος, θόρυβοι εξουσιαστικοί.
Ένα κρεσέντο, ένα τέλος,
καινούρια αρχή.

Poem: Stamatina Vathi

29-1-2017

As the wind is whispering your name in my ears,
coming with strength through the lavenders fields,
a little bird comes to eat seeds from my hands,
singing a song for love and selfish absence.
A ladybird is kissing me in my soul laugh,
telling me secrets about her Lord’s commands.
She makes a present from the blood’ s red and the sun’s gold,
red and gold, a road from heaven to love.
And I am hearing the song as the wind tells me how he loves me,
till the end of the Dawn,
a kiss of fire on my red lips,
his soul throne.
Earth and wind, water and flame,
wings your words, wise your thoughts.
You are the rain on my Earth ‘s soil.

The hairs are dancing like black velvet threads,
dark beauty of the glorious nights of a full moon lighting path,
passionate breath on my heart’s breasts.
Taking the smell of the lavenders to all over the place,
near your mind and your heart spelling nest.
A warrior is coming with no regrets.
How glorious is the simplicity in his smile,
he has to tell the truth,
to stop the dark light.
Only my hairs will be his dark spot in the sky,
to give him a kiss,
to hug with caress.
He will put his hands into them to go to the moon,
to learn the mysteries of tenderness and the chance of Peace through a warrior of truth.
He will put the chains in War’s hands,
my dear ladybird, give me a smile.

Poem: Stamatina Vathi

27-1-2017

Μια κλωστή χρυσοποίκιλτη κόπηκε από του ήλιου την φορεσιά,
ανακατεύτηκε με τα φύλλα, με τα δέντρα, με τα βουνά.
Νότες αποκαμωμένες, κεντίδια μιας ζωής,
σε μια καρδιά παρηγοριάς αφημένες,
ντροπαλές και συχνά αφηρημένες,
χωρίς σχέδια, παιχνίδια της ψυχής.
Οι ηλιαχτίδες μέσα σε ένα ατέρμονο σκοπό έγιναν γραμμές,
καμπύλες,
ολόκληροι κύκλοι σε ένα αδιαπραγμάτευτο χορό,
της νύχτας θαυμαστές πυγολαμπίδες,
της αυγής πορφυροπύρινες δροσοσταλίδες.
Πήραν χρώμα από το ανθρώπινο το δάκρυ,
από ένα ουράνιο τόξο που βγαίνει μετά από της ψυχής το δύσκολο δρόμο,
από τον πόνο,
από της ζωής τα ανεξέλεγκτα τα πάθη.
Δώσανε πράσινο πολύ για ελπίδα,
κόκκινο για θάρρος, για δύναμη, για φροντίδα.
Και καθώς οι κλωστές με του ανέμου τα νάζια κινούνταν,
μνήμες του χθες φεγγοβολούσανε, φιλιούνταν.
Γίνανε λέξεις, προτάσεις, γίνανε στίχοι,
γίνανε αισθήματα στου πρωινού, το άγιο το ποτήρι.
Χαμόγελο κεντημένο στης ψυχής τα άσπιλα βάθη,
μια καρδιά ολόχρυση από του ήλιου το μονοπάτι.
Έκανε κύκλους του ανθρώπου φιγούρα ζωγραφισμένους,
χώμα της γης, δέντρο της ζωής,
ρίζες της πίστης στην αγάπη ενωμένους.
Και οι κλωστές του ήλιου γίνανε φύση,
γίνανε μαλλιά μιας μακρινής αγάπης,
λόγια της μνήμης.
Φυσά αγέρα, γίνε ήλιε φωτεινέ,
πλέξε με το νήμα λέξεις,
κάνε προτάσεις,
φέρε κοντά δύο καρδιές αλαργινές,
δώσε της ψυχής αλληλεπιδράσεις.

Πίνακας: Athina Kilimantzou.

Poem: Stamatina Vathi

25-1-2017

Σώματα, άτια, σκέψη πορφυρή,
Κένταυροι σε πολεμικές ιακχές,
αίμα, πόθος, φιλί.
Ένστικτα πάνω στις άγριες ενός ιερού βουνού κορυφές,
καμπύλες ενός πάθους, ιερές προστριβές.
Νύμφες στα δάση, τόξα στρογγυλά,
στήθη που πάλλονται, κραυγές, ουρλιαχτά.
Κατεβαίνουν στην πεδιάδα,
πίνουν νερό από αθάνατη πηγή,
κόκκινο αίμα, λατρευτική ιερή μου γη.
Αγάλματα με ιστορία,
πατρίδα ιστορική,
άλογα ελεύθερα,
παιανισμοί διθυραμβικοί.
Βότανα του απείρου,
πορφυρόχρυση ματιά,
θαύμα του Ολύμπου,
αστραπές και κεραυνοί στην καρδιά.

Κόκκινο της παπαρούνας χρώμα,
κρυμμένοι οιωνοί, μυστηριακοί.
Μεθυστικές εποχές σε διαρκή πορεία,
πατημασιές διαχρονικές,
στοιχεία ανεξίτηλα στην φιλοσοφία.
Δάσκαλοι να κάθονται και να αναπολούνε,
τροχός μετακινούμενος,
τόπος διχογνωμούμενος,
μεγάλη ανταρσία.
Πλάσματα μυθικά,
το Άλικο χρώμα ιχνηλατούν και μυρίζουν,
φορέματα μιας του Ήλιου θεάς,
αετοί να στριφογυρίζουν.
Άναψε κόκκινο της δάδας φωτιά,
αγώνες ζωής αρχίζουν.
Σταγόνα από αίμα μου ιεροφάντινη,
του Θεού ηλιαχτίδα,
δώσε αγκαλιά, δώσε πνοή, δώσε αγάπη, ιερή φλόγα, ελπίδα.

Πίνακας: Ευρυδίκη Μαιρημελένε Βεντούρη

Poem: Stamatina Vathi

25-1-2017

A sign of a God caress,
a tender smile,
an affectionate act and loving threads,
mysterious thoughts and secrets till hell.
Making a velvet mantle,
red like flame,
to cover your naked body with loving and passion,
a ruby heart desire.
A hawk flight till to infinity,
looking for you, my belover, my predicty.

Two lips so greedy,
like Panther ‘ s teeth wanted to eat fiercely,
to go deeper and deeper to your soul breath,
to put fire to all your exist,
to fly with a dark red chariot near the sun’s strength.
Will she feel in love again ?
Whose gonna Win her heart’ s vein?
She is the lady of the ruler on earth.
Are you the soldier with the God’s sense?

Centuries and centuries is crying for her beloved man,
she missed him in a battle crying with agony,
feeling her heart’s death.
Drops of rain red like blood her tears of sad.
He was the God of Thunder,
her heart’ s the Devine Master,
Her commander.
She is looking for him,
she must set free his soul,
in a man’ s body, mind and thought.

Take her tear ,
make it a trophy,
put a sunlight,
make it worth it,
two eyes from the moon,
and a heart from the sun’s mood,
are in love with you.
Be the God of Thunder,
your Light is looking for you.
Diamonds for your crown her tears of soul,
you are the sun, her existence role.

Poem: Stamatina Vathi

24-1-2017

Τόσο σιωπηλά αέρινο,
λεπτεπίλεπτο,
θρόισμα του αγέρα,
τραγούδι.
Μιας ψυχής το άγιο χαμόγελο,
μιας αρχής χωρίς τέλος,
της απλότητας πελεκούδι.
Αιθέριο απόσταγμα της ζωής,
της καρδιάς ο θαυμαστός ο ύμνος.
Να χορεύει στου ανέμου την ριπή,
σθεναρά να προστατεύει από την κάθε χίμαιρα.
Φεγγοβολιά στο σκοτάδι,
η αθωότητα ενός ονείρου το βράδυ.
Στεναγμοί, σάρκα στην σάρκα,
κρυφά μυστικά,
εραστές στης γης τα μοσχομυριστά χάδια και φιλιά.

Να γνέφει στου ήλιου την ψυχή,
να χορεύει λικνιστικά,
να χαιδεύει του ονείρου τα αερικά,
να γίνεται του φεγγαριού λουλούδι.
Χρυσές αχτίδες στου κορμιού το ξόρκι,
καμπύλες, κάμποι, βουνά,
νερό της πηγής,
ξεδιψαστικό του έρωτα φιλί,
της καρδιάς αετοβολούσα λόγχη.
Μπλε μενεξεδί του ουρανού στεφανωμένο,
γαλάζιο σύννεφο,
βαρκούλα στης θάλασσας την άρια, μελοποιημένο.
Ευλαβικά αφοσιωμένο,
γδούποι σωμάτων πάνω στα σεντόνια τα μενεξεδιά,
της μοίρας το ανδρειωμένο.
Έξαψη στου πόθου το κατεστημένο.

Σαν νερό ήρεμο, τρεχούμενο,
χτύποι μιας καρδιάς,
ζέσης του έρωτα,
ουράνιας αγκαλιάς.
Να ταλαντεύεται γλυκά,
με του αγέρα την συντροφιά,
να αναδιδει θεσπέσιες μυρωδιές,
να μιλάει για αγάπες παντοτινές.
Ένας κεραυνοβόλος έρωτας,
που υφαίνει με θεϊκή κλωστή,
τις πληγωμένες στο δάκρυ,
αληθινές ψυχές.
Της ζωής γιορτή.
Λεβάντα αφοσιωμένη,
χαμόγελο ενός Θεού,
στο χώμα αφιερωμένη.

Πίνακας: Moulnti Dimitra