Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem :Stamatina Vathi

5-11-2016

Φύλλο χρυσό, φθινοπωρινό,
φιλί στο στόμα, κόκκινο ζεστό.
Μια αγκαλιά, δυό φιλιά,
μάτια ζεστά, αφοπλιστικά.

Μιλούν οι ματιές, οι ζέστες αγκαλιές,
φεγγαροαχτίδες, λαμπερές, ερωτικές.
Γέλιο σαγηνευτικό, σαν κρασί γλυκό,
να σε χτυπάει στο κεφάλι, να σε σεργιανίζει στον ουρανό.

Χάδι απελευθερωτικό, με του αγέρα το πιοτό,
να σε πάει σε μέρη φανταστικά, βασανιστικά.
Και δύο ψυχές, δύο καρδιές,
να λιώνουν σαν σίδερο στης φωτιάς της προσταγές.

Ένα κράμα του ονείρου, να φοράει φτερά,
να ταξιδεύει, σε μέρη φανταστικά,
με το χάδι για φτερά
και το γέλιο για πυξίδα στα ταξίδια τα μακρινά.

Μιλούν τα νοήματα και οι ματιές,
μιλούν οι σάρκες σε νέες εκδοχές.
Κράματα δυνατά να τρίζουν από τα φιλιά,
στόμα στο στόμα, νέα δεδομένα στην σιγαλιά.

Λουλούδι εσύ, μέλισσα εγώ,
σε ένα χωρίς τέλος γλυκό σκοπό.
Φεγγαροαχτίδα με τον ήλιο μαζί,
σε ένα ατέρμονο του έρωτά τους πύρινο φιλί.

Χείλη στα χείλη, ματιά στην ματιά,
σάρκα στην σάρκα, ψυχές να πετούνε,
στου ανέμου την στράτα.
Μια πυρκαγιά, του αγέρα φωτιά.

Νερό να τρέχει στο δάσος, δροσερό,
να σου τριβελίζει, να σου παίρνει το μυαλό.
Εγώ νερό, εσύ φωτιά,
δύο του αγέρα μπλεγμένα, φθινοπωρινά κλαδιά.

Φωτογραφία: Makis Bitos

Poem:Stamatina Vathi

3-11-2016

Wild horses running, my spirit thinking of you.
My heart with a net of fire,looking for you on the lake view.
I would like to have wings, to come like an angel where you sit,
dancing with your thoughts, giving you a kiss.

I want to say “hi” to the sun, with a smile on my face.
Kiss you with all my breath I have,gentle on your lips,
whispering your name.
Dancing pationatly with the orange gold autumn leaves,loving you without borders,without doubts and mysterious thoughts.

My words, my feelings, birds of sunlight,
playing with the water of the lake, giving you a hug.
I would like to be the fire, to give you my warmth,
to be the rain, to be the water of your home, of all the lake.

I would like to dance with the drops of rain,
to put them near my heart, my body, my face, cause of my existence, my life, my breath.
Having the drops the smell of you,
giving me love, giving me a new way of the life view.

To yell out your name, loud and clear, to be a hawk to come you near.
To give you a tear drop, from the edge of my eyes, to put it in the side of your heart, near to your life.
My wings, my smiles, my breaths, my signs, all for you in my mind.

My endless thought, my cause of life.
I will hug the wind,I will be a storm,
I will be a spirit free till the end of the dawn.
I will give a kiss to a thunder of my belief,you the cause of my eternal view, the existence of my kiss.

Poem: Stamatina Vathi

3-11-2016

Γροθιά στο τραπέζι, πόνος στην ψυχή,
παράλογες απαιτήσεις, χωρίς συνοχή.
Μια χώρα στην λαιμητόμο, ελπίδα καμιά,
γενιές θα χαθούνε, θα φύγουν μακριά.
Και μετά;

Επαναστάτες στην γέννα, χαμένοι στην ψυχή,
είχαν αλλάξει σκέψη, είχαν αλλοτριωθεί.
Μια Λασκαρίνα να κλαίει, άδικα να έχει σκοτωθεί,
του Μοριά ένας περήφανος Γέρος να έχει κατακρημνιστεί.
Δάκρυ σωρό, αίμα στεγνό, η πένα του ξένου θα κάνει μεγάλο κακό.

Αίμα να κοχλάζει στο χώμα, να εξεγήρεται, να παρακαλά,
ηφαίστεια θα τρανταχτούν ακόμα, έχουμε να δούμε πολλά.
Η ανθρωπότητα θα δει τον κόσμο, με εντελώς διαφορετική ματιά.
Θέλει προσεκτική αναμονή και καθαρή καρδιά.

Αποφάσεις παίρνονται χωρίς την αποδοχή μας,
θα καούν στην πυρά όμως αυτοί,
χωρίς να το καταλάβουν, θα γευτούν του θανάτου το ξαφνικό φιλί.
Δεν καταλαβαίνουν το κόστος, δεν υπολογίζουν σωστά,
είναι του ουρανού η λαιμητόμος, που την ανηφόρα τραβά.

Θα τιναχτεί το σώμα γιγάντων, θα βγουν πάνω στην γη,
θα αλλάξουν οι ισορροπίες, θα γίνει μαζική αλλαγή.
Μια μικρή κουκκίδα στο χάρτη πρέπει να διασωθεί,
διαφορετικά θα πάμε όλοι μας για παγκόσμια καταστροφή.

Ηγέτες άμυαλοι, χωρίς δημοκρατία, θα χρησιμοποιήσουν όπλα πυρηνικά,
χωρίς λογική, χωρίς αιτία, χτυπήστε το πόδι στην γη βρε παιδιά.
Ψυχές ηρώων να δονούνται, να θέλουν να βγουν πάνω στην γη.
Και του ουρανού οι αγγέλοι,να φωνάζουν πώς αυτό πουθενά δεν οδηγεί.

Περίεργες συγκυρίες, σοφία καμιά,
αυτός που ήταν τελευταίος, πρώτος θα γίνει ξαφνικά.
Και μετά;
Χτυπήστε το πόδι στην γη βρε παιδιά,
φωνάξτε αέρα αλλά με Ειρήνη στην ματιά.
Η ζωή και η Ελπίδα από μια κλωστή αιωρείται ξανά.

Καλύτερα να μείνουμε πένητες μόνοι, να υποστούμε ακόμα και το φόβο της σκλαβιάς,
παρά να δεχτούμε την πένα των ξένων,
με συμβόλαια να αγοράζουν την περηφάνια μας και την λευτεριά.
Το κύτταρο είναι το ίδιο ακόμα και με αυτόν που θέλει να γίνει αφεντικό, αν το καταλάβει θα έχει να κερδίσει πολλά από αυτό.

Ο φανατισμός είναι μεγάλο κακό.

Poem: Stamatina Vathi

3-11-2016

Ρυτίδες στο σώμα, πόνος στην ψυχή,
ένα με την ανέχεια έχουν ενσωματωθεί.
Γεράματα με δάκρυ, με αβεβαιότητα στο μάτι,
ζωή σαν ριμαγμένη και αποσυντονισμένη.

Ζωές στο περιθώριο, να είναι η υγεία εμπόριο,
να μην μπορούν να ανασάνουν, ένα λόγο καλό να λάβουν.
Να έχουν δώσει ψυχή, τα χέρια να έχουν σημαδευτεί,
να είναι μες την απορεία, να τους βάλουν το χέρι να τείνουν για επαιτεία.

Είναι αυτό σεβασμός;;; Είναι τιμή;;;;
Ζωές και ψυχές που έχουν σημαδευτεί.
Να βλέπουν την σάρκα τους να φεύγει για τα ξένα.
Να βλέπουν μια γενιά χωρίς ελπίδα, μια γέννα.

Να έχουν δουλέψει αχόρταγα μέσα στην ζωή,
να έχουν δώσει και το αίμα τους για μέλλον στην δική τους γη.
Να οδεύουν σε μια χωρίς τέλος κατηφόρα,
χωρίς λογική, χωρίς τιμή, χωρίς πυγμή για αλλαγή, λόγια με μεγάλα εμπόδια.

Να φοβούνται να μην καταλήξουν σε κανένα παγκάκι,
απόκληροι της ζωής, της ψυχής ένα δάκρυ.
Χωρίς ελπίδα, χτυπημένοι από την πατρίδα,
στην δύση της ζωής τους, στα άκρα της αντοχής τους.
Γιατί;;;;;;; Γιατί;;;;;;;

Και η ψυχή να αιμορραγεί. Το αίμα να κοχλάζει, να επαναστατεί.
Που είναι τα παιδιά μας; Που είναι το μέλλον μας; Που είναι η λεβεντιά μας;
Θέλουμε την περηφάνια μας, την σεβάσμια κορμοστασιά μας.
Την ελπίδα μας, το μέλλον στην πατρίδα μας.
ΓΙΑΤΙ;;;;;;;

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Poem: Stamatina Vathi

2-11-2016

Ένα λουλούδι αγαπημένο, πορφυρό και λατρεμένο,
μέσα στου κάμπου τα ολάνθιστα περιβόλια,
χαμένο μέσα στα πολύχρωμα ανθοτόπια.
Και εσύ;; Εσύ καρδιά μου;; Εσύ;;
Που βρίσκεσαι;; Που έχεις χαθεί;;
Μια γυναικεία φιγούρα μέσα στης φύσης το χαλί σε αποζητεί.

Με ενα κόκκινο φουστάνι, που από του ήλιου το χρυσαφί,
κάτι από πορτοκαλί κάνει.
Να είμαι χαμένη μέσα στα λουλούδια, να σου μιλώ ψυθιριστά μήπως ακούσεις τα δικά μου τα τραγούδια.
Τόσο ευαίσθητη η ψυχή μου, που φτάνει μέχρι τον ουρανό η αναπνοή μου.

Ο αγέρας τα μαλλιά μου να ανακατεύει,
τα λουλούδια με την άκρη τα χαϊδεύει,
να μοιράζει μυρωδιές και εμπειρίες,
μνήμες από το παρελθόν, λατρεμένες συγκυρίες.
Και εγώ να κλείνω τα μάτια, να μιλώ με τα πουλιά και τα φανταστικά παλάτια.
Πόσες διαφορές, πόσα εμπόδια και καταστροφές, και εσύ;;;
Που; Που είσαι;;; Που;;;

Τα χέρια μου σαν φύλλα από λουλούδι,
να χαιρετούν τον ήλιο, δίνοντας του ένα χάδι, έναν στίχο, έναν πονεμένο ήχο, ένα τραγούδι.
Λουλούδια, κορμί, μαλλιά, ψυχή,
όλα μαζί με εσένα σε μια σκέψη έχουν χαθεί.
Και ο αγέρας με ταλανίζει, τα πέταλά μου χρωματίζει.
Έχουν πάει μέχρι τον ουρανό,που από καιρό ψάχνω να σε βρω.

Ένα φιλί σου στέλνω με ένα πουλί.
Θα στο φέρει γλυκά, θα σου μιλήσει για την δική μου αγκαλιά. Και η καρδιά σε θέλει, η ψυχή σε αποζητά.
Εγώ μία φιγούρα του κάμπου, με πορτοκαλόχρυσα φτερά,
να παίζει με του ανέμου την μυρωδιά,
φορώντας της φυσης την γλυκιά ομορφιά.

Οι εποχές θα αλλάξουν, η λογική θα φανεί.
Το συναίσθημα πίσω από τον ήλιο θα κρυφτεί.
Θα μείνει ίσως κάτι το απραγματοποίητο,
κάτι το φανταστικό, θα αναρωτιέσαι και αναρωτιέμαι, εάν αυτό που ονειρευτήκαμε θα ήταν ποτέ εφικτό.
Ένα φιλί, ένα γιατί, ένα πικραμένο χαμόγελο, ένα δάκρυ χωρίς επιστροφή.

Πίνακας:Odysseas Anninos

Poem: Stamatina Vathi

29-10-2016

Σε ένα πέτρινο μονοπάτι με στεναχώρια στην καρδιά,
είδα τα φύλλα του φθινοπώρου να τραβούν μακριά,
γλυκά πορτοκαλί και καφετί, λες με χρυσόσκονη να έχουν ζωγραφιστεί.
Πάνω στο μέρος που χτυπά η ζωή, η μοναξιά είχε με τέχνη κατοχυρωθεί,
είχε κλειδώσει την ψυχή και στην καρδιά είχε επιβληθεί.

Δάκρυ στεγνό χωρίς λογική, είχε από νωρίς κρυφτεί,
είχε παγώσει το κορμί και είχε στερέψει το γέλιο το πρωί.
Φύσηξε ένα αεράκι, ήρθε ένα πουλί, κάθισε πάνω σε φθινοπωρινό κλαδί, τραγούδι ελπίδας για ζωή αποφάσισε να μου πει.
Πόνεσε ο άγερας και η βροχή,με τα φύλλα τα ζεστά μου έδωσαν φιλί και μια αγκαλιά για προσευχή.

Σιγά σιγά ο πέτρινος δρόμος έγινε πιο χαρούμενος, πιο ντόμπρος, έγινε ένα η ψυχή με τα δέντρα και η καρδιά έσπασε σαν πέτρα.
Μια γλυκιά ηλιαχτίδα έπαιξε με τα μαλλιά μου και μυστικά μου είπε με την ματιά μου, μου έδωσε του φθινοπώρου την πρώτη σταγόνα, δάκρυ να την κάνω, στο προσκεφάλι να την βάλω εικόνα.

Μου είπε το πουλί για να σε θυμάμαι, χαμένος και εσύ σε ναυάγια μεγάλα είσαι και λυπάμαι.
Έχει μεγάλη λύπη η ψυχή σου, μεγάλες ευθύνες το κορμί σου.
Αισθάνεσαι ότι δεν σε καταλαβαίνουν, κόμπος μπερδεμένος στου βυθού την θάλασσα και δεν σε ξεδένουν.
Πρόσεχε θα κάνεις λάθη και θα το μετανιώσεις αλλά θα είναι πολύ αργά να τα διορθώσεις.

Εναν αετό έχω στη ψυχή μου και έναν κεραυνό στο ίδιο το κορμί μου.
Μην νομίζεις ότι τον αετό τον έχεις φυλακίσει,είναι ελεύθερος αλλά μόνο από αγαπη θα καθήσει.
Μόνο μην πληγεί η ψυχή του και δεν θα είναι το ίδιο πλέον το φιλί του.

Αλλά την καρδιά του εσύ θα την έχεις, μην αμφιβάλεις ποτέ για αυτό και να προσέχεις.
Θα κάνει πόλεμο με τον εαυτό του πρώτα από όλα να είσαι ο πρώτος που θα γευτεί μέσα από τα χρόνια.
Ο πρώτος ίσως και ο τελευταίος, μα της καρδιάς ο πιο μοιραίος.

Φωτογραφία :Remo Biolcati Rinaldi

Poem: Stamatina Vathi

29-10-2016

Είμαι τόσο μικρό, χάνομαι σε μια αγκαλιά χεριού,
γίνομαι μια μικρή κουκκίδα ενός τεράστιου ουρανού.
Τόσο ευαίσθητο, τόσο απατηλά υπαρκτό,
ένα πουλί του ονείρου, ένα πνεύμα φανταστικό.

Δεν μπορώ μέσα σε ένα χρυσό κλουβί,
θέλω αισθήματα, φροντίδα, αγάπη αληθινή.
Έχω κάτι από το θεϊκό, θέλω να πετάξω ελεύθερο,
να γίνω του ανέμου ένα ξωτικό.

Πράσινο σαν του δάσους μια πινελιά,
να αφομοιώνομαι με τα φύλλα και τα κλαδιά.
Να παίζω με τις νότες, μαέστρος αληθινός,
μουσικός αυτοδίδακτος, της φύσης ουραγός.

Θα ήθελα να πέταγα ψηλά,
να γινόμουν ένα με τα σύννεφα και τα αερικά.
Είμαι όμως ψυχή γλυκιά,
δεν μπορώ τις ριπές του ανέμου, μου σπάνε τα φτερά.

Μια ψυχή, ένα φιλί, ένα ευγενικό χάδι, μια ευαίσθητη μορφή. Που μπορεί όμως να γίνει της καρδιάς μια χορδή.
Να γίνει μια φιγούρα του δάσους,
μια ψυχή,για να σταματήσει μια αγάπη που αιμορραγεί.

Ανοίγω τα φτερά, πετάω ψηλά.
Ένα κλουβί θέλει μια χαρούμενη και με ζωή μορφή και αγκαλιά.
Δώσε αγάπη, δώσε φως, διώξε το μίσος, γίνε αδελφός.
Σου δίνω ένα φιλί, μια αναπνοή, το οξυγόνο όλο του κόσμου, την δική μου την ζωή.

Είμαι αγέρας, είμαι φτερά, είμαι νερό τρεχούμενο,
δεν θέλω ξένη αγκαλιά, θέλω τα δικά σου τα φιλιά,
μην με διώχνεις μακριά.
Θα σου λείψω, θα δακρύσεις, θα έρθει ώρα που τρελά θα με αποζητήσεις.

Όλη η δύναμη είναι στην ευαισθησία,
μπορεί και εσύ σε ένα κλουβί να βρίσκεσαι χωρίς να φαίνονται τα σίδερα από την ξένη κυριαρχία.
Ακολουθώ τον άνεμο, πετάω χαμηλά, σου δίνω την αγάπη μου και δύο γλυκά φιλιά.

Φωτογραφία:Selçuk Süren

Poem: Stamatina Vathi

31-10-2016

Ματιά του τρόμου, χαμένη ψυχή,
να παίζεις με την αγάπη, καμιά ενοχή.
Να πέφτει το αίμα από τις πληγές της καρδιάς,
να φωνάζει για αλήθεια αλλά να είσαι προδομένος μεμιάς.
Και η αναπνοή να σκιρτά, να χάνει τον ρυθμό, πυρκαγιά.

Ξύλα μπηγμένα με βία στο κορμί,
να ποτίζουν με δάκρυ το χώμα στην γη.
Και εσύ να φωνάζεις, να κλαις,
η αγάπη θα υπάρχει αλλά με πίκρα θα έχει δεθεί.
Θα έχει χαθεί στα κλαδιά των δισταγμών, των σκληρών ερωτηματικών.

Αλυσίδες από ρίζες, αχόρταγες, δυνατές,
να δένουν πιο πολύ την αγάπη να την ορίζουν τις περισσότερες στιγμές.
Και η αγάπη να κραυγάζει, σε μαγεμένο δάσος να έχει χαθεί, οι αμφιβολίες να γιγαντώνουν, στο ψέμα να έχει αφανιστεί.

Να παρατηρεί και να καταλαβαίνει αλλά να μην θέλει να το παραδεχτεί,
ότι στο ψέμα να είναι μπερδεμένη και δεν μπορεί να ελευθερωθεί.
Να κλαίει στην διπλή όψη της μορφής σου την κρυφή,
να ποτίζει το δάσος με μαγεία καταστροφική.

Να μην μπορεί να μιλήσει γιατί θα χαθεί πιο πολύ,
το χώμα θα την ορίσει, ο ουρανός πιο σκληρά θα την εμποδίσει.
Αυτοί δεν θα σε πιστεύουν, θα γίνουν πιο απαιτητικοί και η αγάπη στο δάσος θα μείνει για να το διοικεί.

Θα έχει χάσει την ανθρωπιά της, θα έχει πληγωθεί.
Θα γίνει η ιέρεια της ζωής και εσύ στην ψυχή θα σκοτωθείς.
Θα την αναζητήσεις αυτή την καρδιά αλλά θα έχει μεταφερθεί σε κάτι που δεν θα καταλάβει η δική σου θωριά.

Θα βλέπεις άλλες αγάπες, θα νομίζεις ότι βρήκες φωτιές,
αλλά η ψυχή θα κραυγαζει και η καρδιά η δική σου θα θυμάται το χθες.
Το ανικανοποίητο πάνω από εσένα θα αιωρείται,
σπαθί κοφτερό να ταλαντώνεται, να προωθείται.

Και τότε θα θυμηθείς ένα γέλιο που ήταν παιχνίδι για της μορφής σου, το τέλειο.
Αλλά η καρδιά από το γέλιο θα είναι στο δάσος,
μαγεμένη από την γη, από του ουρανού το θράσος.
Και εσύ πλέον με τίποτα δεν θα είσαι ευχαριστημένος,
ψυχή και καρδιά σε δρόμους, χαμένος.

Αυτό το χαμόγελο θα σε ραπίζει και την ψυχή σου στο τέλος θα ορίζει.
Μόνο η αλήθεια την καρδιά της μπορεί από τα κλαδιά να ξεμπλέξει,
γιατί καταλαβαίνει πολλά και άλλα δεν μπορεί να αντέξει.

Θα την θέλεις δίπλα σου φως σου, σαν της αλήθειας οδηγός σου.
Είναι φως και σκοτάδι σαν ένα αλλά εάν την κερδίσεις θα αλλάξουν όλα τα δεδομένα.
Σε καταλαβαίνει πριν μιλήσεις, τις αδυναμίες της ψυχής πριν ορίσεις.

Και εσύ θα την αγαπάς, θα την λατρεύεις, θα προσπαθήσεις πιο καλύτερος να γίνεις, να αριστεύσεις.
Δώσε αλήθεια, δώσε ψυχή, διώξε τις αμφιβολίες, από το μαγεμένο δάσος να ελευθερωθεί.
Θα καταλάβεις τότε τι λατρεία θα πει.

Φωτογραφία: Panos Kalogridakis

Poem: Stamatina Vathi

31-10-2016

Το σκαρί της ψυχή μου χτυπιέται αλύπητα.
Πάνω σε πέτρες και βράχια με μανία τυραννιέται.
Τα κύματα της ζωής είναι τόσο σκληρά,
θέλουν με μανία να με καταβάλουν και αυτά.

Οι σταγόνες της θάλασσας, τρυπούν χωρίς έλεος,
φτάνουν μέχρι τις φλέβες μου, πίνουν το αίμα δίχως τέλος.
Η καρδιά αισθάνεσαι ότι δεν χτυπά,
έχει από την αλμύρα γίνει ένα με τα θεριά.

Ένα κουφάρι χωρίς ψυχή, χαμένο στης λύπης την αχόρταγη υπομονή.
Σταγόνα, σταγόνα θαλασσινή, έχω γίνει ένα της φαντασίας σκαρί.
Η ψυχή πάει να αφυδατωθεί και η αναπνοή να χαθεί.

Ένα άγαλμα θα μείνω, μόνος, από το φόβο μην γίνω άμμος, ένα μαρτύριο δίχως τέλος, χωρίς μιας απόγνωσης εναν στιχο.
Η εικόνες αλλάζουν και εγώ να χάνω κομμάτι, κομμάτι της ψυχής μου.
Είμαι ένα φάντασμα της ίδιας της ζωής μου.

Κύματα να με χτυπούν όλο και πιο βαθιά.
Θέλουν να με βυθίσουν, να γίνω μια σταλιά.
Έχω πλέον εκμηδενιστει, ένα κορμί ριμαγμενο, χωρίς ψυχή.
Η ελπίδα έχει βυθιστεί, κραυγή ενός γλάρου από μακριά να με καλεί.

Και εσύ;
Ίσως ο άνεμος σε πήρε μακριά, αλλά πονάει αυτό το λίγο της ψυχής μου, θέλω να είσαι καλά.
Πάνω σε βουνό ίσως έχεις κρυφτεί ή με τον ουρανό έχεις γλυκοφιληθεί.
Μόνο θέλω να αισθάνομαι μια ανάσα απατηλή.

Να ονειρεύομαι ότι η φιγούρα σου σε αυτή την γη ζει.
Ένα αστέρι σου στέλνω για φιλί και το φεγγάρι θα κάνω φυλαχτό μου στο κορμί.
Ακόμα και κόκκος της άμμου να γενώ, θα γίνω στο στήθος σου ένα πολύτιμο φυλαχτό.

Γιατί είμαι εγώ που έχω καρδιά, με τον ήλιο και το φεγγάρι κάθομαι αγκαλιά.
Και εάν η θάλασσα με χτυπά τόσο πολύ είναι επειδή η καρδιά μου μέσα σε εσένα έχει κρυφτεί.
Να προσέχεις. Είσαι η ζωή μου και η εγώ η αιτία για την δική σου αναπνοή.

Φωτογραφία:Kostas Orologas

Poem: Stamatina Vathi,

31-10-2016

Κόκκινη φλόγα, καυτή ζωή,
πάθος στα μάτια, φλογερό το φιλί.
Γυναίκα σειρήνα, κρυφά μυστικά,
ευαίσθητη συνάμα, δυνατή πυρκαγιά.

Άβυσσος στο βλέμμα, μυστικοπάθεια στην ζωή,
πολλές εικόνες, μεγάλη της ψυχής πυγμή.
Παράξενες συναντήσεις, ακραίες συμπεριφορές,
ή που θα την μισήσεις ή που θα γίνει της ζωής σου οι αναπνοές.

Καθάριο βλέμμα αλλά που κρύβει πολλά,
που έχει ματώσει αλλά έχει αγαπηθεί τρελά.
Μαχαίρι στην σκέψη, αληθινή στην καρδιά,
χωρίς να σε κοροϊδέψει, φεγγάρι στην νυχτιά.

Πλανήτες σαν στέμμα στο κεφάλι, αστέρια στα μαλλιά ,
αναπάντεχες συναντήσεις, μοιραίες με την πρώτη ματιά.
Να βλέπει το μέλλον μερικές φορές πολύ καθαρά,
να σου λέει να προσέχεις, λάβα θα χυθεί καταστροφικά.

Αθώο το γέλιο, Περιστέρι η ψυχή,
να έχει φτάσει στην άβυσσο, να έχει σκληρά πληγωθεί.
Αλλά ακόμα και το σκοτάδι να την έχει πάρει αγκαλιά,
να την προστατεύει, να την έχει κάνει δική του καρδιά.

Ένα φως, αχτίδα του ήλιου, στο γέλιο και στην συμπεριφορά.
Σκοτάδι και φως μαζεμένο μέσα στην δική της θωριά.
Μια νέα Πηνελόπη, χωρίς Βασίλειο αληθινό, με έναν μάντη στο βλέμμα, με μια Δάφνη στον καρπό.

Ένα νυκτόβιο πουλί της νύχτας να την συμβουλεύει σοφά,
να θέλει με ελευθερία η ψυχή της να τραβά.
Κόκκινη φλόγα, νερό στην ματιά.
Αγέρας στην κώμη, μακριά ξέπλεκα μαλλιά.