Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem :Stamatina Vathi

12-3-2018

Εξοργισμένε εσύ γιε της πέτρας,
μισούμενος και κατατρεγμένος από τους Θεούς,
σε αυτό το ατέρμονο ταξίδι της ζωής σου,
τι έχεις να πεις από την Σοφία της ύπαρξής σου?
Ένα πλοίο χαμένο χωρίς ναύτες, χωρίς κουπιά, να τα βάζεις με την μοίρα, με την πονηριά και τα ανθρώπινα θεριά.
Παίρνοντας μαθήματα κεραυνού,
και χτυπήματα του φιδίσιου συρφετού
είναι βαρύ το τίμημα του αέναου λογισμού.

Το καράβι σου έγινε πέτρα ξακουστή,
σιμά στων Φαιάκων το νησί,
να σου θυμίζει ότι το μοναδικό σου ΒΙΟΣ, είσαι ΕΣΥ και ο μοναχικός σου ο εαυτός.
Βράχια όπως το πείσμα σου το δυνατό,
που το κύμα τα χτυπάει λυσσασμένα,
χωρίς έλεος κανένα,
θέλει σθένος το τόλμημα αυτό.
Θέλει περίσσεια υπομονή και αγάπη αληθινή.
Δυο μάτια μόνο σε περιμένουν με προσμονή,
παραπονεμένα και γλυκά,
χτυπημένα από της μοίρας τα πεπραγμένα και γνωμικά.

Ένα καράβι, μια ψυχή που βολοδέρνει,
να χαθεί πάνω στην ξέρα, να γίνει νησί,
από του Ποσειδώνα την θεία οργή να υπομένει.
Το τίμημα είναι πολύ.
Θέλει τόλμη, θέλει θυσίες, θέλει να μην ακούς τις ξελογιάστρες τις φωνές, θέλει σκληρές αποφάσεις και δυνατές εμπειρίες.
Ο χρόνος τρέχει, τα μαθήματα πολλά
και όλοι μια Ιθάκη ψάχνουμε με χτυπημένα τα φτερά.
Αλλά πετάμε, πετάμε ψηλά.

Φωτογραφία : Μάνος Γαμπιεράκης

Poem: Stamatina Vathi

29-4-2017

Είναι η ώρα που γίνεται νερό, νερό που τρέχει γλυκό,
με δύο φιλιά, μια αγκαλιά, μια της φωτιάς γλυκιά ματιά.
Ένα γέλιο κελαρυσμα μελωδικό, ένα χάδι από αγγέλου φτερό.
Και εγώ να λέω σιγά σιγά και ντροπαλά ,
κοιτώντας δύο του ανέμου πουλιά.
Που είσαι του παραδείσου γλυκό μου χάδι,
σε ποια πατρίδα έχεις πάει ?
Μια ψυχή εδώ σε αγαπάει.
Stamatina Vathi

Φωτογραφία: κωστας κωνσταντινιδης

Ποίημα: Stamatina Vathi

6-6-2017

Πόσο χαμένος στην πόλη αισθάνεσαι, σε ένα ταξίδι χωρίς τιμόνι και τοπία.
Μια βροχή άχρωμη, ένα με το γκρίζο του τσιμέντου και άοσμη ή μάλλον τενεκεδένια με οσμή σκουπιδιών.
Μπορείς να χαθείς σε δύο τετράγωνα με πρόσωπα άγνωστα και αφιλόξενα.

Ο αέρας καυτός, σχεδόν πυρακτωμένος να καίει το λίγο πράσινο και μαζί με αυτό και ότι αναπνέει.
Και ο θόρυβος! Λες και έχουν μαζευτεί όλοι οι αρχάριοι και αμαθής του κοσμου όργανοπαίκτες με μόνο σκοπό να σου διαπεράσουν το τύμπανο του αυτιού σου. Το φάλτσο σε όλη του την μεγαλοπρέπεια.

Μια μαργαρίτα να προσπαθεί απεγνωσμένα να αντέξει αλλά μάταια.
Και να αισθάνεσαι και εσύ κάπως έτσι, σαν αυτό το λουλούδι σε ένα εχθρικό περιβάλλον.
Για τι αγάπη να μιλήσεις, τι έρωτα να γευτείς, τι τραγούδι να αφιερώσεις.
Γίνεσαι ένα με το γκρίζο, συνθλίβεσαι.

Να δεις λίγο πιο πέρα, πιο πάνω. Καθάρια και φωτεινά.
Να δεις γαλάζιο και να ονειρευτείς.
Να δεις αστέρια και να ταξιδεψεις.
Να μυρίσεις αγρούς, να γελάσεις με την καρδιά σου, ένα με την φυση.
Να πάρεις μια αναπνοή και να καταλάβεις ότι ζεις, ότι ΥΠΑΡΧΕΙΣ, εσύ ως ένας, μια οντότητα υπαρκτή, όχι μηδέν.
Εσύ.
Φωτογραφία: Kostas Orologas

Poem: Stamatina Vathi

13-9-2016

Ένας χτύπος, σταγόνα βροχής, στο τζάμι δυνατά την καρδιά μου να κονταροχτυπά.
Δεύτερος χτύπος και ακόμα πιο πολύ να μου τυραννούν το μυαλό, να με τριβελίζουν στην σιωπή.
Καταιγίδα ξεσπά έξω και στην καρδιά,
κομμένη στα δυο αόρατο του πόνου αίμα σωρό.
Είναι αυτό το αίμα που δεν μπορείς να το δεις,
που είναι σιωπηλό και φονικό.

Πεθαίνει η ψυχή, σιγά σιγά αιμορραγεί,
μαζί με την καρδιά,
ένας χορός συναισθημάτων και πίκρας με μιας.
Τα δάκρυα ποτάμι αλλά δεν θέλουν να βγουν.
Σιωπηλοί δολοφόνοι να περιμένουν την τελευταία μαχαιριά.
Είναι εκείνη που κόβει το νήμα,
το τέλος σχέσης μεμιάς.
Που πρέπει να πάρεις αποφάσεις πριν η καρδιά σου στην λήθη γυρνά.

Αστραπές στην ψυχή, φουρτούνες στην καρδιά.
Από μια λεπτομέρεια κρίνονται όλα σε μια του ανέμου ριπή.
Τραγούδι με πόνο, βροχή δυνατή να πέφτει στο δρόμο.
Να αισθάνομαι ότι με παρασύρει,
με στροβιλίζει, στο τέλος του πουθενά με βυθίζει.
Ένα μαύρο στο βλέμμα, η καρδιά γίνεται πέτρα.
Δεν μπορεί να εμπιστευτεί,να τον αγαπήσει χωρίς φόβο, να αναγεννηθεί.

Μπαίνουν πια οι αμφιβολίες, η έλλειψη εμπιστοσύνης, οι απορίες.
Άραγε τι εννοούσε, σε τι αλήθεια μου μιλούσε;
Σταγόνα, ποτάμι, θάλασσα ολάκερη, οι αμφιβολίες πληθαίνουν,
την τελευταία μαχαιριά λειαίνουν.
Όλα εξαρτώνται από μια λέξη, μια πράξη, μια σκέψη.
Ας είναι η αλήθεια να φωτίσει την κάθε στιγμή, την κάθε λύση, την κάθε σκέψη την σκοτεινή.
Εγώ ήμουν αληθινή. Έδωσα ψυχή, εμπιστοσύνη, έσπειρα αγάπη, άνοιξα όλη μου την ζωή.
Έκανα ότι το δυνατόν μπορούσα.
Ότι στο χέρι μου ήταν δυνατό και το εννοούσα.

Φωτογραφία:Kostas Orologas

Poem: Stamatina Vathi

16-8-2016

Σαν λαβύρινθος οι σκέψεις και δεν ξέρεις που να πας και να προστρέξεις.
Να βρεθεί λοιπόν μια λύση στης πολυγλωσσίας το μετερίζι.
Αλλά ο ένας αλλά ο άλλος στου χαμελαιοντα το χρώμα του καθενός η επικοινωνία σε έναν αδιευκρίνιστο αγώνα.

Να βρω πολύχρωμα μανταλάκια να κρεμάσω σε γραπτά του καθενός τα λογάκια.
Μπας μπορέσω και καταλάβω, μια γνώμη βάση λογικής να βγάλω.
Ήμουν που ήμουν μπερδεμένη, αυτή η κατάσταση στο απροχώρητο, δεν βγαίνει.

Με τόσους πολλούς αλαλαγμους ξεχάσαμε όλη τι μας λέει ο νους.
Με την τόση τεχνολογία μήπως ξεχάσαμε λίγο την ουσία.
Μήπως τα μέτρα που ακολουθούμε, αλλοτριώνουν την κοινωνία μας και μας κάνουν να μακρυγορούμε;

Χαίρομαι που ζω σε έναν ευλογημένο τόπο αλλά το ίδιο θέλω να νιώσω και για την σκέψη των ανθρώπων.
Ίσως η πολλή η σκέψη στο αδιαχώρητο μας έχει μπερδέψει.
Ίσως η απλότητα στην ζωή είναι η πιο καλή ανταμοιβή.

Φωτογραφία: Kostas Orologas

Poem: Stamatina Vathi

17-10-2016

Μια ομίχλη στον νου, να ψάχνεις μέσα στους δρόμους του μυαλού.
Δρόμοι, παραδρόμοι, χαμένοι των σχέσεων λαθρονόμοι.
Η ψυχή να ματώνει, να μην ξέρει αν πρέπει γκάζι να πατήσει και να μην ξαναγυρίσει ή να πατήσει φρένο,
να καπνίσει ένα τσιγάρο αναμμένο.
Καπνός και ομίχλη να γίνουν ένα, να σκεπάσουν την κάθε έννοια.

Σαν πορτοκαλί από φανάρι, τα φύλλα να πέφτουν κάτω με χάρη.
Οπτασίες του χτες χαμένες στην υγρασία, περιμένοντας τις πρώτες βροχές.
Να ποτίσει το χώμα, να καθαρίσει το τοπίο,
να βρει ένα διέξοδο το μυαλό από των σκέψεων το φρενοκομείο.

Γραμμές σε συνέχεια σαν βόμβος από μηχανή που δίνει τους χτύπους μιας καρδιάς.
Μια συνέχεια, μια ευθεία, μια ζωή χαμένη στην ιστορία.
Πολλές φορές και με στροφές από εκείνες που φτάνουν σε γκρεμούς, χωρίς σκέψεις και ενοχές.
Μετά η απόλυτη σιωπή, κάτι από θάνατο και αίμα, χαμένο στο κρίμα και το γιατί.

Να βλέπεις φιγούρες από πάνω σαν να θέλουν να σε ψυχολογήσουν, στην κόλαση ή στον παράδεισο να σε αφήσουν.
Και εσύ;; Εκεί. Έξω από το σώμα, χωρίς ανάσα και αναπνοή.
Να βλέπεις το παρελθόν σαν σε ταινία τρόμου και εσύ να είσαι απών, φάντασμα από ταινία θαμμένο στο μπετόν.

Χαμένος και αφημένος να κάνεις την ίδια διαδρομή, χωρίς αρχή και τέλος.
Λάθη που γίνανε ομίχλη, που σβήσανε κάθε καθαρή σκέψη, κάθε της αλήθειας πήχη.
Κρύο, βραδιάζει, αύριο στον ίδιο δρόμο, χωρίς της ελπίδας ένα σημάδι.

Αρχίζει να ψιχαλίζει. Μάλλον από τα μάτια πέφτουν, κάτι με κλάμα γνέφουν.
Μυρίζει χώμα, ποτίζει η ψυχή από την βροχή.
Ρυθμικές σταγόνες, δάκρυα για μια καινούρια αρχή.
Φύλλα πορτοκαλί του δάσους η οσμή.
Κάτι από αναγέννηση, από ένα ξέφωτο στην άκρη με πυγμή.
Φως. Ελπίδα. Καινούρια καρδιά. Καινούρια ανατριχίλα.

Φωτογραφία: Ζαραλής Χρήστος

Ποίημα: Stamatina Vathi

29-6-2016

Μου λείπεις τόσο, η μορφή σου, η ύπαρξή σου, η φωνή σου.
Τόσο άγνωστος αλλά και τόσο οικείος για εμένα.
Η γραφή σου ανάγκη για την καρδιά μου, αναπνοή για την ψυχή μου.
Σε ρωτώ: Μωρό μου γιατί θέλεις να γράψω;
Και μου απαντάς: για τα αστέρια.

Τα αστέρια, τους φίλους της παιδικής μου ηλικίας αλλά και τους συντρόφους των μυστικών μου, τους διαχρονικους γνώριμους μου.
Εκεί που κάνω κατάθεση ψυχής και γίνεται ένα η ματιά μου κοιτώντας τα.
Ήθελα να σου πω: Ξέρεις βρήκα ένα πεφταστέρι, ένα σκοπό ζωής, έναν άντρα καρδιάς και μεγάλης ομορφιάς.

Στα μάτια μου είσαι ο ομορφότερος, ο καλύτερος, ο θαυμαστότερος.
Είσαι το αστέρι που με συντροφεύει την νύχτα ακόμα και όταν δεν είσαι δίπλα μου.
Η υπομόνη σου, η γλυκύτητά σου αλλά συγχρόνως και η αρρενωπότητά σου.
Ένας έναστρος ουρανός που σκοτώνει το έρεβος.
Ένας Θεός που αποφάσισε να μείνει στην αγκαλιά μου
και το βράδυ να με φωτίζει και να με μαγεύει.
Να με κάνει ένα με τον αιθέρα, να με εξαϋλωνει και να με απογειώνει μαζί.

Το δικό μου αστέρι.
Αποφάσισα να το ονομάσω Αληθινός.
Θέλω να το βλέπω και να το θαυμάζω.
Να είναι πέρα έως πέρα φωτεινός και πραγματικός.
Όταν υπάρχει αλήθεια και αγαπάς τον άλλον αγαπάς και τα ελαττώματά του.
Αλλά αυτά θέλω να είναι πάθη δημιουργίας και όχι καταστροφής.
Γιατί εγώ θέλω να το θαυμάζω το δικό μου αστέρι και όχι να μου ραγίζει την καρδιά.
Θέλω να το κοιτώ με περηφάνια και να λάμπω σαν όλα τα αστέρια της νύχτας από αγάπη.
Είναι το δικό μου άστρο, η ουσία της ύπαρξής μου, η ανάγκη της ψυχής μου, τα παραναλωμα του κορμιού μου, ο ζωτικός μου, ο Αληθινός. Ο Κύριος ο δικός μου.

Φωτογραφία: Makis Bitos

Poem: Stamatina Vathi

8-5-2017

Ήταν το γαλάζιο, ήταν το θεϊκό μπλε,
ήτανε τα σύννεφα που έπαιζαν κρυφτό.
Κάτι από σταχτί, κάτι από απαλό γκρι,
που πλάγιαζαν χαϊδεύοντας την κάθε βουνοκορφή.
Ήταν και η θάλασσα που χόρευε αγκαλιά,
με του ουρανού τα τερτίπια και τα αγέρινα φιλιά.
Και η γέφυρα στην μέση να ενώνει δύο κορμιά,
δυό στεριές, δύο ψυχές, δύο ολακερες καρδιές σε μια.
Ήλιε μου κάνε με αγέρι, κάνε με πουλί,
να πάω εκεί κοντά, μια αγάπη με καλεί.
Φιλί.
Φωτογραφία: Lakis Lambrianides

Poem: Stamatina Vathi

11-10-2016

Πορφύρα σαρωτική, να μπήγει στης νύχτας την μαύρη την σιωπή.
Ένα του ανέμου ξωτικό, ένας άγγελος από τον ουρανό.
Σκίζει το κάρβουνο που έχει το σκοτάδι, το απορροφά με ένα χάδι.
Είναι μια οπτασία δικαιοσύνης, μια φιγούρα στης γης την χαμένη δίνη.
Πόνος πρώτα, ηρεμία μετά, λάβα που τρέχει και εκσφεδονίζεται, φεύγει από την γη, πετάει θεϊκά.

Μαύρο, κόκκινο σκληρές γραμμές, είναι από αυτά που η ψυχή έχει ενοχές.
Λευκό αγνό, μια ουσία από της τρυφερότητας το παιδικό,
χρώματα πολλά να σκίζουν της νύχτας τον καμβά,
να το μετουσιώνουν σε ότι μια ψυχή τραβά.
Μια ζωγραφιά από ότι ένας άνθρωπος έχει υποστεί,
μια ζωή, μια σκέψη, ένα πουλί προς το διάστημα να τρέχει.
Λαβωματιά που οδεύει προς την λήθη , φως δυνατό της δικαιοσύνης η μνήμη.

Από την τριβή της ζωής, από το χάσιμο της λογικής,
φωτιά να καίει τα σωθικά,
να γίνεται ράμφος κοφτερό, να σπάει σύνορα και γνωμικά.
Σαΐτα του ονείρου, ανάταση ψυχής.
Δύναμη και αντοχή στην καταπάτηση κάθε κίβδηλης μορφής.
Χτύπος, κρότος πολύς.
Έκρηξη από αυτό που έχεις ανακαλύψει από τα χρόνια της φυγής.
Άνεμος, φτερά να κόβουν δυνατά,
λεπίδες σε κάθε συναίσθημα, μιλάει το δίκαιο και η καρδιά.

Ένα πουλί φανταστικό, της ανθρώπινης ουσίας και της αδικίας κοφτερό.
Ταράζει τα στάσιμα και τα δεδομένα,
προκαλεί σεισμούς, αναταράζει της αδικίας τα πεπραγμένα.
Τρικυμία και τυφώνας,
κύματα, παλίρροιες και παγετώνας.
Αλλά η φωτιά να υποβόσκει, να είναι εκεί και να μας νιώθει.
Φτερά του ανέμου, μια φιγούρα,
μιας του ουρανού αιθέριας μπροσούρας.
Άγγελος με ξίφος στην θωριά, ανάταση ψυχής η κορμοστασιά.
Δύναμη, φλόγα και νυχτιά, μυστήριο φως,
Ενας της κοσμογονίας δίκαιος φρουρός.

11-10-2016. Ανάταση, νεμεσις

Πίνακας: Σέργιος κοκκορης

Poem : Stamatina Vathi

11-3-2018

Άκουσε τον ήχο του νερού όπως γλυκά γλύφει την πέτρα!
Κόκκινο τριαντάφυλλο της φωτιάς, δύο χέρια, δυο χείλη, δυο φιλιά, μια του πάθους πύρινη αγκαλιά.
Γλυκολαλεί και τραγουδά για δύο μαύρα μάτια, μαύρα της νυχτιάς στολισμένα μαλλιά!
Και το νερό βρυχάται γίνεται πιο ορμητικό,
γίνεται άγριο, απαιτητικό.
Γίνεται χείμαρρος, ποτάμι εκκωφαντικό.
Άλικο, μαύρο, φιλί από αγριοκέρασο και φράουλα στον ολόγυμνο λαιμό.
Και η σάρκα να πάλλεται, να χορεύει σαν φτερό, πάνω στο διάφανο τρελό υδάτινο χορό.
Πέταλο από τριαντάφυλλο το κάθε εκατοστό.
Και το ποτάμι φωνάζει, ωρύεται, θέλει και άλλα χάδια, αμέτρητα σε αγαπώ.
Μόνο το πύρινο τριαντάφυλλο μέσα στο μαύρο διαμάντι να γεύεται με οίστρο όλο το φιλί το γλυκό.
Πέταλα βελούδινα το άγγιγμα, φεύγει το μυαλό σε ταξίδι ονειρικό.