Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem:Stamatina Vathi, 29-9-2016

Ενα μαχαίρι διαπεραστικό, κόβει ψυχή και αναπνοή στα δυό.
Είναι της απουσίας η σιωπή, ένα δάκρυ χωρίς γιατί.
Μια κλεψύδρα η καρδιά, κόκκινη στο αίμα να προσδοκά,
ένα χαμένο στο χρόνο γιατί, μια θέση στην ψυχή κενή.
Ένα σκοτάδι να σε παρασύρει, να σε κυκλώνει, να σε εξεγήρει.
Δύο λέξεις, μια παρουσία προσδοκάς, όλα γκρεμίζονται μεμιάς.

Πληγή που με το χρόνο θεριεύει, η έλλειψη της μορφής του να σε παγώνει, να σε θωπεύει.
Μια κούκλα χωρίς αναπνοή, μια φιγούρα στο παραμύθι της ζωής.
Τυφώνας δυνατός μέσα σου, σκληρός.
Μια κουκκίδα χωρίς οντότητα, μοναχός.
Οι ώρες περνούν, χείμαρροι δυνατοί,
παρασύρουν κάθε ελπίδα, κάθε προσμονή.
Η έλλειψη αφόρητη να χτυπά αλύπητα την καρδιά,
κεραυνός και αστραπή να την βροντά.

Φωτιά να καίει τα σωθικά χωρίς ίχνος ανθρωπιάς.
Δάκρυ, διαμάντι στην άκρη του ματιού,
ένα αδυσώπητο άδειασμα του μυαλού.
Ο χρόνος ήχος λυπητερός,ο καιρός μέσα σου φαρμακερός.
Ένα μήνυμα, κάποιο ίχνος ζωής,
μέσα στης λήθης το βιβλίο έχεις ξεχαστεί.
Είναι η ώρα με τα δικά σου πλέον θεριά,
να καταλάβεις πράξεις, αισθήματα και λόγια αληθινά.

Στάζει αίμα, ποτάμι καυτό.
Είναι σημάδι της πληγής, ράπισμα δυνατό της αναμονής.
Κάρβουνο σφραγίδα στο μυαλό,
κοπίδι στις φλέβες κοφτερό.
Ανάσα χωρίς θαμπάδα στο ποτήρι,
φιγούρα χωρίς ζωή, ένα ανδρείκελο χωρίς πυγμή στης σχέσης το τρεχαντήρι.
Κομμένο το γέλιο, σκληρή η ματιά,
χωρίς ελπίδα, χωρίς γιατρειά.

Poem: Stamatina Vathi

Ηρωίδα μιας ζωής, ενός βιβλίου, μιας ψυχής.
Χαμένη στης σελίδες της κάθε ημερήσιας επαφής,
αποζητώντας το γέλιο στα χείλη να γευτείς.
Ένα δάκρυ να τρέξει καυτό, να φωνάξεις ” κοιτάξτε με, εγώ ΖΩ”.
Πονώ, χαμογελώ, υπάρχω, αγαπώ.

Χρώμα πορτοκαλί από του ήλιου το χρυσαφί.
Λουλούδια αγάπης από τα φιλιά στα χείλη σου τα σαρκώδη που έχεις ενωθεί.
Μια θεά του έρωτα, μια ντίβα, μια της αγάπης ηλιαχτίδα.
Μια ύπαρξη διαχρονική, μια αιθέρια της φωτιάς σπίθα.

23-11-2016

Poem: Stamatina Vathi

17-7-2017

Έκανα ένα πέπλο με αστέρια για να δέσω στα μάτια,
χώμα από την γη της χαμένης αθωότητας την ψυχή
και έστειλα ένα Περιστέρι, φλόγα από αίμα να μου βρει.
Είναι ξερή αυτή η γη.

Τα δάκρυα στεγνωσαν στον καυτό τον ήλιο,
η καρδιά έπαψε απεγνωσμένα να χτυπά,
ρίζες βαθιές οι άσχημες σκέψεις,
ζητούσαν εκδίκηση χωρίς απονιά.

Αίμα σταγόνα στο χώμα επάνω,
ένας αετός ψηλά να πετά,
αίμα, χώμα, χέρια στης γης το γιόμα,
μια ψυχή συθεμελα τρανταζόταν δυνατά.

Φώναξε, φώναξε με πυγμή ανέμου,
σήκωσε τυφώνα δυνατό,
πάρε με μια κραυγή τον εχθρό,
αυτόν που με έκανε να πληγωθώ.

Δείξε, δείξε σημεία,
δείξε φαινόμενα και οιωνούς,
τράνταξε τράνταξε τα φύλλα,
δώσε γη και ουρανούς.

Δώσε κυκλώνες, δώσε καταιγίδες,
άφθονο να τρέχει το νερό.
Δώσε θάλασσα αγριεμενη,
δώσε ανταρα, δώσε κεραυνό.

Χώμα στο χώμα, σάρκα, ψυχή.
Ζωή δάκρυ, μια κόρη σας αναζητεί.
Φωνάζει, φωνάζει πολύ.
Ψυχή, καρδιά, Φωνή, Ιακχη δυνατή.
Αλαλαγμοι.

Φωτογραφία: Paul Wilson

19-8-2017

Έκλαψα για εσένα, να το ξέρεις. Έκλαψα.
Έφυγε η εμπιστοσύνη, χάθηκε, έγινε αγέρας, έγινε τρεχουμενο νερό.
Και μια πληγή έμεινε, μια πληγή.
“Πόσο χαζή είναι αυτή”, θα έχεις πει.
Πονάω βαθιά γιατί πιστεύω αληθινά,
αλλά τελικά δεν έχεις την δική μου καρδιά.
Πόσο σκληρή άραγε θα γίνω ακόμα, πόσο?
Μην πιστέψεις ποτέ καρδιά μου, μη.
Αυτόν που αγαπάς δεν τον αποφεύγεις, δεν τον προδίδεις, τον προσέχεις.
Αντίο.
Ποίημα: Stamatina Vathi

Ποίημα: Stamatina Vathi

20-8-2017

Όταν αγαπάς μην αφήνεις τον χρόνο να γίνει δηλητήριο…
Λύσε την παρεξήγηση, δώσε μια αγκαλιά, κάνε τον άνθρωπό σου να νιώσει σιγουριά.
Μην αφήνεις το μαύρο να δέσει στην ψυχή.
Μην αφήνεις το χρόνο, μην.
Η αμφιβολία γίνεται σαράκι δυνατό που μεγαλώνει και γιγαντιευει την πληγή.
Διώξε τα σύννεφα όσο πιο γρήγορα μπορείς.
Η καρδιά δεν είναι παιχνίδι, μπορεί να πνιγείς.
Σίφουνες, τυφώνες δραττεις από την αργοπορία, εκεί που θα ήταν ήλιος, αγάπη, μια ολόκληρη κοσμοθεωρια…
Ίσως δεν είσαι αληθινός όταν ο χρόνος γίνεται της αγάπης σου ο εχθρός.
Κοίτα τον άλλον στα μάτια, δώσε αληθινές απαντήσεις μην αφήνεις τον καιρό να περνά, θα έχεις με θεριά να πολεμήσεις.
Εάν αγαπάς… Εάν αγαπάς ΑΛΗΘΙΝΑ.

Ποίημα: Stamatina Vathi

22-8-2017

Ιχνηλάτης μιας αγάπης,
πάνω σε μονοπάτια του φεγγαριού,
δάκρυ γλυκό μιας διαμαντένιας νύχτας,
ενός ονείρου καλοκαιρινού.

Δυο ψυχές, δυό καρδιές,
γέλιο γάργαρο,
φεγγαροαχτίδες ερωτικές.
Δυό πνοές μέχρι το άπειρο, ατελείωτες ευχές.

Όμορφο ξημέρωμα σε αναγεννήσεις σεληνιακες…

Poem: Stamatina Vathi

22-8-2017

Oh my love, I’ m whispering with the wind,
telling stories, telling a little about my worries.
The sun is so bright like your beautiful and tender smile,
they both are playing with my hair,
teasing me and reminding me YOU,
all the way to heaven ‘ s chains.

Silver and gold sunbeams,
carrying and loving unexpected dreams.
A path from the moonbeams at sea in the darkness night,
like the sight of your mysterious black velvet eyes.
Where are you my love??
Where are you??

Little worries, like small beautiful blue roses,
are dancing with my thoughts looking at the sky.
From here till the moon they dancing giving rhythm,
like a heavy with passion song of Blues.
Where are you my love??
Where are you??

Questions and wonders,
thoughts and rebellious borders,
my heart is beating to fantastic warriors.
A fight for light, a fight for your smile,
a fight to the end of the era,
to see your dark eyes.
Where are you???

Drops of my tears,
drops of my fears,
lay down to the blue of our sea
and a seagull is flying till the end of our dreams.
A kiss and a wish to your sweet juicy lips.
Tears and fears, where are you??

Poem: Stamatina Vathi

2-9-2017

Μαύρο φωτεινό, γυαλί από μυστήριο,
καράβι αληθινό.
Να σκίζει τα πέλαγα,
να φέρνει φιλί μακρινό.

Κατάρτια αστέρια, στίχοι ονειρικοί,
σαν να έχουν φτερά να πετούν σε ουρανό από άκρη σε άκρη την γη,
να σας δίνω χρυσό θαλασσινό και μια αγκαλιά από της ψυχής το αγαπώ.

Καληνύχτα!! Όνειρο θαυμαστό!!

Φωτογραφία: Makis Bitos

Poem: Stamatina Vathi

22-9-2017

Ακούω τους παφλασμούς!
Κύματα, σώματα να στροβιλίζονται σε δυνατούς ρυθμούς.
Είναι μια δίνη που τους παρασύρει,
από των ανέμων τις αισθήσεις, τους διεγείρει.
Τόσο διάφανα, τόσο υδάτινα, τόσο θεϊκά,
Αφροδίτες του έρωτα, λάγνα, ερωτικά.
Και όπως ο άνεμος, ο αντάρτης, τα χαϊδεύει,
κουνιούνται λικνιστικά,
κορμιά φλεγόμενα, καυτά.
Σταγόνες αλμύρας στης θάλασσας το στρώμα,
όλα σε ένα πέλαγος να νανουρίζονται στον αιώνα.

Και τα κύματα γιγαντιώνονται,
γίνονται δυσεπίλυτα λάθη,
καμπυλωτοί τυφώνες, καταιγίδες, πύρινα πάθη.
Γυναίκες νύμφες, άντρες θεοί,
σώματα που αναιρούν δυνητικά την κάθε λογική.
Παλίρροιες σε κάθε τέρψη της Σελήνης,
να πλημμυρίζουν με αισθήσεις την κάθε σκέψη,
άτεγκτη μνήμη.
Να συντονίζονται με ιακχές σε υδάτινες πτώσεις,
κύματα έτοιμα να εκραγούν για δυνατές εντυπώσεις.
Ερωτικός, σαγηνευτικός χορός,
να χύνονται στην άβυσσο, άγρια άλογα,
σε κάθε παφλασμό.

Κορμιά να γλείφουν τις ακρογιαλιές,
γυμνές κόρες, ζωγράφου πινελιές.
Πότε να χτυπούν βράχους δυνατά,
μάζα σε κίνηση, χέρια πουλιά, πόδια κατάρτια του βοριά,
πότε αρμονικά να ταλαντώνονται σε μια μεγάλη αγκαλιά.
Πότε εκρηκτικά να διαταράσσονται, βίαια, θεαματικά,
από του πάθους τα φιλιά,
να φτάνουν στο ναδίρ και πάλι με ζωτική δύναμη να εκτινάσσονται ψηλά,
και πότε να πλαγιάζουν ήρεμα, γλυκά.
Σώματα, κύματα, θάλασσα, ουρανός,
σάρκας υδάτινο συνονθύλευμα, διθυραμβικός χορός.

Art : Vassilis Michailidis

STAMATINA VATHI

6-10-2017