Παραμύθι :Ολόδροσες δροσοσταλίδες
Συγγραφέας :Stamatina Vathi
Κεφάλαιο Δεύτερο Ζ
Μια φιγούρα όλο φως ήρθε κοντά της και της είπε ψιθυριστά ότι είναι ο μπαμπάς της.
“Αχ μπαμπά, μπαμπά, πόσο μου λείπεις πραγματικά,
η φωνή, η αγκαλιά, το χαμόγελό σου, η ζεστασιά της ματιάς σου, το κάθε χάδι το γλυκό σου.”
“Νεράιδα μου, ομορφιά μου, κορίτσι της ψυχής μου, αγάπη μοναδικιά μου, κάθε σκέψη μου είναι μαζί σου, κάθε κίνηση, κάθε φως μου θυμίζει την μορφή σου. Η ζωή έχει όμως και εκπλήξεις, έχει αναπάντεχα, έχει και παρεξηγήσεις αλλά είσαι μια μαχητής, μια μαχητής της ζωής.
Αυτή την λέξη Ευτυχία θα την βρεις στα απλά και όχι στα μεγαλεία. Υπάρχει βέβαια παντού αλλά θέλει καθαρή ψυχή, γλυκιά καρδιά και ανοιχτό νου.
Θα είναι δύσκολο πολλές φορές να το πετύχεις μερικές φορές δεν θα σε αφήνουν τα γεγονότα και οι κακές προθέσεις.Αλλά θα ΑΝΤΕΞΕΙΣ.
Όλοι έχουμε το καλό και το κακό αλλά η ψυχή είναι άυλη είναι σε ταξίδι αληθινό.
Πρέπει να είσαι δυνατή και αυτό που κάνεις να σε γεμίζει συναισθηματικά και να το αγαπάς πραγματικά . Αλλά και στις δυσκολίες, στις κακοτοπιές, στους κακούς τους ανθρώπους που είναι σαν οχιές πρέπει να είσαι ακόμα πιο δυνατή γιατί αυτό θα σου δώσει το “φως”, θα σε κάνει ακόμα πιο δυνατή, θα σου δείξει τις δυνατότητές σου που ήταν κρυφές.
Θα μάθεις πολλά, θα καταλαβαίνεις περισσότερα ακόμα και από αυτά που δεν λέγονται και δεν είναι γραπτά.
Να ξέρεις ότι σε αγαπώ πιο πολύ από οτιδήποτε, ακόμα και από αυτό που ήμουν και είμαι τώρα εγώ.
Νιώσε, ζήσε, πάρε αναπνοές βαθιές, άκου αυτά που λέει η κάθε ψυχή, η κάθε καρδιά και όχι η γλώσσα που μερικές φορές δεν είναι αληθινή.
Να έχεις διεισδυτικό νου και διάφανη ματιά.
Κοίτα κάτω από την επιφάνεια, πάνω από τον ουρανό, ζήτα το όμορφο, το τέλειο, το δίκαιο, το αγαθό, αλλά με γνώση ότι τίποτα δεν είναι τέλειο στον κόσμο αυτό.
Τα δάκρυα σου να είναι δροσερά, από αγάπη και ευτυχία σμιλευτά.
Όχι πλέον καυτά εάν και αυτά μαθαίνουν να είσαι κυριολεκτικά άνθρωπος, να έχεις καρδιά.
Ίσως πρέπει να πονέσει κάποιος για να νιώσει τον πόνο του αλλουνού και να έχει μνήμη, να μην σβήνει το παρελθόν, να ζει με μάτια της ψυχής που κοιτούν βαθιά, χωρίς πληγές που να του εχουν κάνει προβλήματα ψυχολογικά.
Κοίτα αυτό που θεωρείς τόσο απλό, όπως ένα δέντρο, αλλά για να ζήσει θέλει καθαρό χώμα και νερό για να παραμείνει ζωντανό, να επιζήσει.
Γιατί όλα έχουν ψυχή, νιώθουν πραγματικά, έχουν πνοή.
Να αγαπάς το αληθινό.
Σε αγαπώωωωω….
Πρέπει να φύγω τώρα. Είμαι σε ταξίδι συμπαντικό.
Να ξέρεις ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που εσύ δεν βλέπεις, δεν ακούς και οι πέντε σου αισθήσεις δεν μπορούν να τα αντιληφθούν.
Σε φιλωωωω….
Και θα σε αισθάνομαι πάντα το ίδιο και εσύ….
Γειά σου νεράιδα μου αληθινή… ”
Οι πλανήτες γύριζαν σε ένα χορό και ο πατέρας της έγινε ΕΝΑ μέσα στον συμπαντικό ρυθμό.
” Γειά σου μπαμπά, σε αγαπώ. “.
Και ένα αστέρι έπεσε, διαμάντι φωτεινό.
Πίνακας :Κωνσταντίνα Καφύρα Βαρελά
26-4-2018
