Raven B

Raven B
22-9-2018
Poem: Stamatina Vathi

Έτρωγε την σάρκα, αποζητούσε το δάκρυ,
μέσα στο χάος είχε γεννηθεί και ζυμωθεί,
το αίμα και ο πόνος των άλλων τον είχαν θεριέψει, ασύστολα στο χρήμα είχε γαλουχηθεί.
Πέτα, πέτα του είπε η κόρη,
πέτα ψηλά τώρα που μπορείς,
κράξε, κράξε με την βδελυρή φωνή σου,
πριν η γη σε καταπιεί.

Τα δυο σου μάτια άστα να χορτάσουν,
άσε να δουν το κόσμο πλεονεκτικά,
άσε να γευτείς αχόρταγα σάρκα,
αλλά όλα αυτά θα γίνουν τροφή για τα σκουλήκια τελικά.
Η ψυχή πάλλεται, πάλλεται πραγματικά.
Η λύτρωση που ποθείς δεν θα ‘ρθεί ούτε σε αυτόν, ούτε στον άλλο κόσμο κυριολεκτικά.

Εκεί που πετούσε κύρης του κόσμου,
έφαγε βόλι και ατσάλι από πολύ μακριά,
άρχισε να καταβαραθρώνεται με πάταγο,
είναι έντονος ο θόρυβος όταν πέφτεις από ψηλά.
Τότε, τότε περνάει όλη η ζωή σου μέσα σε δευτερόλεπτα από μπροστά.
Κρα, κρα φώναξε “Ολοι στο θάνατο είμαστε ίσοι μπροστά”.
“Καίγομαι, καίγομαι μέσα στην φλόγα της κολάσεως, αισθανόμουν μεγάλος αλλά είμαι ένας κόκκος της άμμου τελικά”.

“Τι είναι αυτό στο στήθος μου που χοροπηδά??”
“Το έχω νιώσει και γευτεί από τα θύματά μου αλλά έχω και εγώ ” φώναξε δυνατά…
Είναι η ψυχή, είναι η καρδιά….”
“Φλεγομαι, Φλεγομαι ισχυρά….”
” Το δάκρυ και η αδικία που έδωσα,
την ψυχή μου κατασπαράζει εκκωφαντικά.”
Ένας γδούπος ακούστηκε στο έδαφος,
σάρκα στην αποσύνθεση, τροφή για τα ασπόνδυλα και τα άλλα σαν τον ίδιο αρπακτικά.
Ένας ρόγχος ακούστηκε,
μαύρο κατράμι σαν την ψυχή του να τον διαπερνά.

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by