Συντάκτης: Stamatina Vathi

Παραμύθι : Ολόδροσες δροσοσταλίδες
Συγγραφέας : Stamatina Vathi

Κεφάλαιο Πρώτο Δ

Η μικρή γύρισε το κεφάλι της και είδε αυτό το εύθραυστο φτερωτό πλάσμα με την τραγουδιστή φωνή που την ρωτούσε από την αρχή, πριν αρχίσει καν η βροχή να την ανταγωνίζεται στην κάθε σταλιά της που είχε από την ψυχή της βγει.
Άνοιξε τα μάτια της διάπλατα σαν φωτεινά μαύρα διαμάντια στολισμένα από στάλες που λαμπύριζαν από απορίες…Γλυκόπικρες ερωτήσεις και ιστορίες.
Η βροχή είχε σκάσει, ήθελε να μιλήσει, να βροντοφωνάξει, να ρωτήσει.
Και μιας και δεν μπορούσε να μιλήσει, χτύπαγε με δύναμη τα φύλλα, να ξεθυμάνει από την κρίση, να ηρεμήσει.
Κύκλους έκανε και χτυπούσε, τραγουδούσε με τα κεραμίδια, ρυάκια δημιουργούσε.
Και απορούσε.
Τα σύννεφα χόρευαν όλο και πιο μανιασμένα, δεξιοτέχνες του ρυθμού, με του αγέρα τις εντολές, αποκαμωμένα.
Τα φύλλα μια στο χώμα κάθονταν, μια στο τσιμέντο και από κάθε εκατοστό της γης και του αέρα πιρουέτες έκαναν σε εξαντλητικό κρεσέντο.

19-4-2018

Παραμύθι : Ολόδροσες Δροσοσταλίδες
Συγγραφέας :Stamatina Vathi

Κεφάλαιο Πρώτο Ε

Ένα άλλο πουλάκι από τις ψιχάλες και τον καιρό ταλαιπωρημένο, που παρακολουθούσε την συζήτηση ενώ καθρεφτιζόταν και έπινε νερό από το ρυάκι της βροχής επάνω, ήρθε τόσο κοντά της σαν από τον Θεό να ήταν σταλμένο.Το πήρε στην μικρή της παλάμη, σκέφτηκε να του δώσει φαγητό, να το ζεστάνει.
Πόσο απαλό, πόσο αέρινο, άκουγε την καρδούλα του σε έναν ρυθμό αιθέριο.
” Αχ να το ζεστάνω, να του χαϊδέψω τα φτερά, να το ξεκουράσω, πρέπει να ήρθε από πολύ μακριά.
Τι γαλάζια και μπλε φτερά λες και έχει πάρει όλο τον ουρανό μέσα στην δική του αγκαλιά!!”

Και ξαφνικά:
Άρχισε αυτό το συννεφένιο πούπουλο του ουρανού να μιλά :

20-4-2018

Παραμύθι : Ολόδροσες δροσοσταλίδες.
Συγγραφέας :Stamatina Vathi

Κεφάλαιο Πρώτο ΣΤ

” Ω γιατί στεναχωριέσαι Μαρία μου μικρή ???
Γιατί δακρύζεις και την καρδούλα σου ραγίζεις?
Πετάω ψηλά, χάνομαι μέσα στα σύννεφα, τιτιβίζω με τα άλλα τα πουλιά.
Βλέπω ανθρώπους πολλούς, ζώα, φυτά, διασχίζω θάλασσες και αγρούς
και αυτό που κατάλαβα τελικά πρέπει την ευτυχία να την ψάχνεις στα πράγματα τα απλά.
Η Μαρία άνοιξε ακόμα περισσότερο τα μάτια της.
“Ευτυχία??” το ρώτησε.
“Ναι” της είπε και συνέχισε :
” Σκέψου εμένα. Είμαι τόσο ελάχιστο, τόσο μικρό αλλά πετώ, φτάνω μέχρι τον ουρανό.
Η βροχή με εξασθένησε πολύ, το ίδιο και ο αγέρας και όλη αυτή η καιρική εναλλαγή, αλλά παρ’ όλα αυτά συνεχίζω μέσα στην ζωή.
Δεν το βάζω κάτω, είμαι ένας πολεμιστής “.
” Σου φέρνω νέα, έχει πολλά ο Θεός για να σου πει.
Όλα είναι φτιαγμένα με σοφία αληθινή αλλά υπάρχουν και λάθη, υπάρχουν και απώλειες, η διαδρομή πρέπει όμως να συνεχιστεί, να ολοκληρωθεί “.
Η βροχή είχε καθήσει και κρυφάκουγε και νευρίαζε ακόμα πιο πολύ. Μα κανένας δεν την άκουγε??!!! Ούτε καν αυτό το μικρό πλάσμα??!!!
Έριξε πιο πολλές πιτσιλιές στα φτερά του , βροντές και αστραπές στο κοίταγμά του.
Ήθελε να κάνει την παρουσία της πιο αισθητή.
Μιλούσαν σαν να μην ήταν αυτή εκεί.

20-4-2018

Παραμύθι : Ολόδροσες δροσοσταλίδες
Συγγραφέας :Stamatina Vathi

Κεφάλαιο Πρώτο Ζ

Και ξαφνικά μια τρικυμιασμένη φωνή, άγρια και δυνατή.
“Ωωωωωω, τι είναι αυτές οι φωνές ???
Εδώ έχουμε βροντές και αστραπές.
Εμείς τα σύννεφα έχουμε τόσα πολλά να πούμε αλλά εσείς μιλάτε τόσο δυνατά στην καρδιά που τα λόγια μας τα τρομερά δεν αντηχούνε. ”
” Η βροχή, τα πουλιά, τα φύλλα που πέφτουν τόσο μαγικά,
τα δέντρα, τα κλαδιά, μας ζητούν να φύγουμε να αφήσουμε του ήλιου την ομορφιά. Αλλά έτσι είναι η ζωή, μια ηλιαχτίδα, μια βροχή.
Μια κρύο, να κοκκινίζουν οι μύτες να φοράτε σκουφί,
μια με τα κοντομάνικα στην θάλασσα να έχετε βγει. ”
” Μερικά ζώα έχουν κρυφτεί αλλά οι ρίζες των δέντρων θέλουν το νερό με μεγάλη προσμονή.
Θέλει η φύση να αναγεννηθεί.
Θέλει να αφήνουμε τον ήλιο να παίζει κρυφτό,
να φτιάχνουμε δαντέλες πάνω στο κάθε ψηλό βουνό.
Να κάνουμε σχέδια πάνω στον ουρανό.
Να χαϊδεύουμε τα κατάρτια από τα καράβια, με το φεγγάρι να γίνουμε μαξιλάρια να ξαπλώσει τα βράδια.
Να ετοιμάζουμε της πολύτιμης φίλης μας της βροχής τον ερχομό,
άλλοτε με ένταση και έντονους ρυθμούς άλλοτε με ολόγλυκους σκοπούς.
Είμαστε πολυλογάδες, δυνατοί και φαφλατάδες ακόμα και στην σιωπή μιλάμε κάνοντας σχέδια στου ουρανού τους καμβάδες.
Ζωγράφοι της ζωής, γλυκύτατοι μπελάδες. ”

21-4-2018

Παραμύθι : Ολόδροσες δροσοσταλίδες
Συγγραφέας : Stamatina Vathi

Κεφάλαιο Πρώτο Η

Η μικρή θαύμασε την βροντοφωνή από τα σύννεφα!
Σκέφτηκε να μιλήσω ή όχι. Ήταν αλήθεια πολύ φοβιστικά ώρες ώρες. Και αυτοί οι άγριοι ήχοι….!!!
Τα ματάκια της δύο λιμνούλες τα ατένιζαν με φόβο αλλά και θαυμασμό. Έσφιξε τις γροθούλες της και είπε από μέσα της; ” Ε ναι. Θα τους τα πω.”
” Ε σύννεφα εσείς θέλω να φύγετε από εκεί ψηλά, θέλω να καθαρίσει ο ουρανός γρήγορα και βιαστικά. Έχω τον μπαμπά μου εκεί ψηλά και θέλω να με δει, να του δώσω δυο φιλιά.
Θα ήθελα να ήμουνα πουλί σε ολοκάθαρο ουρανό, να πετάξω, κοντά του να βρεθώ. ”

” Ω αυτή η τελεία η μικρή έχει πολλή δυνατή φωνή!!”
Είπανε τα σύννεφα γελώντας δυνατά.
Η βροχή όμως τα μάλωσε. Και ο αγέρας φύσηξε πιο αντιδραστικά. Τα χτύπησε κανονικά.
” Εεεεεεε καλά καλά δεν είπαμε τίποτα κακό βρε παιδιά. Την καταλαβαίνουμε λίγο αυτή την μικρή καρδιά “.

21-4-2018

Παραμύθι :Ολόδροσες δροσοσταλίδες
Συγγραφέας :Stamatina Vathi

Κεφάλαιο Πρώτο Θ

Ο αγέρας κουράστηκε με τα τερτίπια από τα σύννεφα και τους φώναξε με λύσσα και θυμό.
” Φύγετε, φύγετε δεν σας θέλω άλλο εδώ ”
Η βροχή παραπονέθηκε όμως στο λεπτό:
“Όχι φίλε μου καλέ, άφησε με να πέσω γλυκά,
να δώσω πολύτιμο νερό, να καθαρίσω τα δέντρα και τα λαχανικά.
Να γεμίσω την γη με άφθονο νεράκι να το πίνουν στην υγεία μου, να γεμίσουν οι δεξαμενές με αυτό το πραγματικό χρυσάφι.
Να ανθίσουν τα μποστάνια, να γεμίσουν με καρπούς τα δέντρα και να μοσχοβολήσει ο τόπος από λουλούδια και γεράνια.
Να έχουν οι άνθρωποι νερό να πιούνε και να γίνουν καθαροί, να πλυθούνε.
Να τρέξει νερό στην πόλη να φύγουν οι βρωμιές, να καθαρίσει η φύση όλη “.
“Θα βγει στο τέλος ένα ουράνιο τόξο, είναι η υπόσχεση της ζωής ότι θα συνεχίσει η πορεία της Γης στον κόσμο “.
Η μικρή παραπονέθηκε: ” Μου αρέσει η βροχή και θέλω να θαυμάζω το πράσινο, να κάνω βόλτες στην ολάνθιστη και μυροβόλα εξοχή αλλά θέλω και τα σύννεφα να φύγουν, θέλω ο αγέρας να φυσήξει με μανία πολλή να δω τον ουρανό το βράδυ και να κάνω μια ευχή. ”
22-4-2018

Παραμύθι :Ολόδροσες δροσοσταλίδες
Συγγραφέας :Stamatina Vathi

Κεφάλαιο Πρώτο Ι

Πες το ένα, πες το άλλο ο χρόνος περνούσε και το σκοτάδι όπου ήταν θα γυρνούσε και η μαμά της μικρής Μαρίας ανησυχούσε.
Την έβλεπε που κοιτούσε στην αυλή μια τα σύννεφα με θυμό, μια την βροχή.
Αλλά έκανε υπομονή.
Τα πουλάκια θα πήγαιναν να κοιμηθούν ώσπου ξάφνου μια σοφή κουκουβάγια πέταξε στο δέντρο της αυλής της μικρής Μαρίας με το πρώτο του φεγγαριού το φως.
Εβηξε με φωνή βραχνή, έκανε αισθητή την παρουσία της κάτι ήθελε σημαντικό να πει.
Η Μαρία την κοίταξε με απορία πολλή.
“Γκουχ, Γκουχ, Γκουχ….”
Την κοίταξαν όλοι την σοφή .
Με το βήχα της στράφηκαν όλοι προς αυτή.

22-4-2018

Παραμύθι :Ολόδροσες δροσοσταλίδες
Συγγραφέας :Stamatina Vathi

Κεφάλαιο Πρώτο ΙΑ

“Ακούστε ακούστε φίλοι μου καλοί, τα σύννεφα θα φύγουν κάποια στιγμή, έχει από τον νόμο της φύσης έτσι γραφτεί, ότι “τα πάντα ρει”.”
“Μαρία μου γλυκιά τα πουλιά σου φέρανε μηνύματα από μακριά, ο ουρανός θα καθαρίσει κάποια στιγμή, δεν βλέπεις που το φεγγάρι έχει βγει και φαίνεται από εκεί ??”
Το φεγγάρι έλαμπε σαν ασημένιο στολίδι του ουρανού, αστραφτερό μαργαριτάρι, δώρο του Θεού.
Έβγαζε λάμψεις, σπινθήριζε, φώτιζε από ψηλά, την Πούλια και τον Αυγερινό γύρευε.
Ξαπλωμένο σε ένα σύννεφο, έστελνε φεγγαροαχτίδες, πολύτιμες φεγγαρολαμπίδες.
Ήταν σαν το σύννεφο να το νανούριζε,
να το είχε πάρει αγκαλιά, φιλιά ασημένια να του
φτερούγιζε,
να πέταγαν μακριά σε κάθε πλάσμα, σε κάθε δέντρο, σε όλα τα αγαθά, σε κάθε της καρδιάς κέντρο.
Μίλαγε σαν άρχοντας με τις νεράιδες και τα ξωτικά και έλεγε της νύχτας τα κρυφά τα μυστικά.
Ήταν η ώρα των δυνατών σιωπών,
όπου μιλούν οι ψυχές, οι ψυχές των αέρινων σκοπών.
Η σοφή κουκουβάγια συνέχισε να λέει :
” Μην βουρκώνεις την ματιά σου, μην παιδεύεις την καρδιά σου, μην κουράζεις την ψυχή σου, βρες μονάχα την εσωτερική δύναμή σου.
Έχεις μπόλικια από αυτή, είσαι δυνατή σαν αγέρας με πυγμή ”
” Διώξε τα σύννεφα της ψυχής σου και σου υπόσχομαι ότι ο ήλιος θα βγει το πρωί.
Έτσι είναι η ζωή μικρή μου, θέλω να δω χαμόγελα στην μορφή σου. Κοίτα μπροστά καλή μου, κοίτα μπροστά. ”
Και ξαφνικά μια φωνή γνωστή και αγαπητή :

” Μαρία, Μαρία έλα μέσα παιδί μου, θα κρυώσεις.
Έλα να κοιμηθείς γλυκιά μου. ”
Φώναξε η μαμά της.
Η Μαρία δεν ήθελε να φύγει αλλά…
” Καληνύχτα ” τους είπε η μικρή και μπήκε μέσα στο σπίτι της με όχι και τόση όρεξη, για να κοιμηθεί…

22-4-2018

Παραμύθι : Ολόδροσες δροσοσταλίδες
Συγγραφέας :Stamatina Vathi

Κεφάλαιο Δεύτερο Α

Ήταν μια ημέρα ολοφώτεινη, χαμογελαστή.
Μαμά και κόρη είχαν ξυπνήσει, είχαν αγκαλιαστεί.
Η Μαρία θα ετοιμαζόταν σε λίγο για το σχολείο, χαρωπή.
Θα πήγαινε να κάνει μάθημα, τις φίλες της και τους φίλους της για να βρει.
Αλλά μέσα στο μυαλουδάκι της κάτι την απασχολούσε.
Στριφογύριζε, έκανε τούμπες, απορίες της δημιουργούσε.
Η καρδιά της γλυκά σαν ρολόι όλο όρεξη χτυπούσε.
Πήρε ένα φιλάκι όλο μέλι από την μαμά της και ξεκίνησε την πορεία της για το σχολείο, όλο σκέψεις και απορίες στην ματιά της.
Σε λίγο με την παρέα της και τα μαθήματά της θα έβαζε στο πίσω μέρος του μυαλού τους τα χτεσινά ερωτήματα και συναισθήματά της.

23-4-2018

Παραμύθι : Ολόδροσες δροσοσταλίδες
Συγγραφέας : Stamatina Vathi

Κεφάλαιο Δεύτερο Β

Το σχολείο ήταν μια ανάπαυλα από τις σκέψεις.
Γύρισε στο σπίτι έκανε γρήγορα τα μαθήματά της, έφαγε, ήπιε, έδωσε φιλάκια στην μαμά της και άφησε το μυαλό να τρέχει σε όλες τις χτεσινές της υποθέσεις, λέξεις, φίλους και υποσχέσεις.
Ξάπλωσε λίγο στο κρεβάτι της, έβαλε στις δαντέλες και τα υφάσματα το κεφαλάκι της και ο νους της άρχισε να πετάει σε ονειρικά τριαντάφυλλα μοσχομυριστά, με πεταλούδες, φιόγκους και πουλιά κελαηδιστά.
Θυμήθηκε…. Να θυμήθηκε τον μπαμπά της που πριν καιρό είχε βάλει ένα ροζ τριαντάφυλλο στα μαλλιά της.
“Αχ μπαμπά, μπαμπά…
Δεν πρόλαβα χτες να σου δώσω τα φιλιά μου εκεί ψηλά.”
Ήταν και τα λόγια των πουλιών, λίγο δύσκολα για αυτήν και αυτή την λέξη….
“Για να θυμηθώ αυτή την λέξη…” είπε η Μαρία με την πιο σιγανή της σκέψη….
“Α… ευτυχία….. Ναι ΕΥΤΥΧΙΑ”
24-4-2018