Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem : Stamatina Vathi

22-9-2018

Τρεμόπαιζε η καρδιά μέσα στο στήθος,
παλλόταν χωρίς ρυθμό, βασανιστικά,
η στέγη έτοιμη να ραγίσει,
κρα, κρα, είχε έρθει από πολύ μακριά.
Μαύρο κατράμι η μία πλευρά,
αυτό που προϋπήρχε από παλιά.
Ένα τέρας για να θυμίζει ότι το καλό και το κακό αντάμα έχουν ζήσει,
τα αντίθετα είναι και αληθινά.

Έσταζε πόνο και θειάφι,
σταγόνα από αίμα στο ναδίρ την λύτρωση να αποζητά,
μα έπρεπε να πάρει και ψυχή ακόμα,
υδράργυρος που χύνεται, φωτιά…
Και μια ιέρεια τον Απόλλωνα να κράζει,
“τι να αποτίσει στο βωμό των θνητών,
όταν στο θάνατο όλοι είναι ίσοι μπροστά”.

Poem : Stamatina Vathi

18-9-2018

Είχε πέσει η βροχούλα από το πρωί,
είχε θεριέψει από του αγέρα την ριπή.
Δυο χέρια αγκαλιά, δυο μάτια στο πέλαγο βαθιά
και δυό σπουργίτια να τιτιβίζουνε με του φθινοπώρου την συντροφιά.

Η κυρά Φρουφρου,
μια γάτα παρδαλή από άλλη γειτονιά, η χαϊδιάρα, η σουρλουλού, η ζωηρή,
είχε φέρει όλο το ασκέρι της μαζί,
να τους δείξει τα κόλπα, να βγουν και αυτά σεργιάνι στην ζωή.
Και νιάου, νιάου ζητούσε ψάρια και ότι καλούδια είχαν οι άνθρωποι για μπαξέσι από το πρωί.

Μια χαϊδευόταν στα πόδια από τις καρέκλες,
μια στις γλάστρες,
μια στα ατσάλινα δοκάρια από τις τέντες,
όλο νάζια και ερωτιάρικες πατέντες.
Το είχε ρίξει στο γουργουρητό και στο παράπονο το γλυκό.
Και ήταν λες και έλεγε ανθρώπινα “θέλω να φάω φαγητό”.

Μια τριανταφυλλιά είχε από τις σταγόνες στολιστεί,
έλαμπε όλο χαρά από την δροσούλα την πολλή
και όπως ο ήλιος την έπαιρνε αγκαλιά
λαμπύριζαν σαν διαμάντια αστραφτερά πάνω στις φυλλωσιές της
της βροχούλας τα νερά.

Τα σπουργιτάκια το είχαν ρίξει στο χορό,
θέλανε και άλλη ρόγα από σταφύλι
σαν μεθυσμένα παλικαράκια από σεβντά και από ποτό, λες και τους πετάριζε το καριοφύλι.
Νιάου, νιάου αχ να μπορούσα να σας φάω,
έλεγε η κυρά Φρουφρου και είχε βλέμμα από την πονηρή την αλεπού….

Poem: Stamatina Vathi

22-9-2018

Πέφτουν με χαρά οι ηλιαχτίδες στην σάρκα επάνω,
λαμπυρίζουν και λυγίζουν σε ένα αισθησιακό χορό,
όπως τρέμουν από την δόνηση τα νέφη του Μαγγελάνου,
δίνοντας στο Γαλαξία έναν αέρινο ρυθμό.

Από την Κασσιόπη μέχρι τον νότιο Σταυρό
γλυκά οι κόρες του Ήλιου να χορεύουν,
διαμάντια που αστράφτουν πάνω σε λουλούδι λευκό.
Και η Ανδρομέδα να ζηλεύει,
να θέλει να αγκαλιάσει τον Ερμή και την Αφροδίτη σε ένα δικό της ατέρμονο, δυνατό χορό.

Αχ πως στροβιλίζονται τα διαμάντια του Ήλιου,
πως χαϊδεύουν με πόθο της καμπύλες της Γης,
πως με λαχτάρα την αγγίζουν,
πως την λατρεύουν με προσμονή.
Και τα νέφη να δονούνται,
ήχοι που διαχέονται στο σύμπαν για να διαλαλούν για τον έρωτά του και την αγάπη του την κοσμοθεωρική.

Άστρα και νέφη, εκρήξεις δυνατές,
γαλαξίες που κονταροχτυπιούνται,
αγάπες αληθινές.
Είναι του ιδρώτα του ήλιου τα πετράδια,
που από το πόθο και το πάθος έχει ρίγη ερωτικά.
Ακόμα και κόκκινος γίγαντας να γίνει,
η καρδιά του για εκείνη παντοτινά θα χτυπά.

Poem : Stamatina Vathi

23-10-2018

Έκλεισε τα μάτια,
έκανε ταξίδι μέσα στην ψυχή.
Έψαξε με ένα καράβι πειρατικό,
να βρει το αληθινό της αγάπης το φιλί.

Έδωσε του αγέρα τα μυστικά της,
χόρεψε με της βροχής το σιγομουρμουρητό,
χάλασε της άμμου τα παλάτια,
τραγούδησε με ήχο δυνατά γλυκό.

Άραγε τι είναι η αγάπη??
Τι είναι η ζωή??
Πόσο γρήγορα φεύγει ο χρόνος,
μια τσιγγάνα στα χαρτιά θα της το πει??!!

Τραγούδησε γλυκό μου της νιότης πουλί…
Ο χρόνος φεύγει νερό τρεχούμενο, αγέρας σε δυνατή ριπή…
Έψαξε, έψαξε σε όλη τη γη να βρει της αγάπης το αληθινό φιλί….

Ένας πειρατής της κούρσεψε την καρδιά της,
της την έκλεψε πονηρά,
μα σαν τον Ορφέα χάθηκε, μέσα στου Ολύμπου τα ψηλά βουνά.

Έψαξε, έψαξε αληθινά για της αγάπης το αληθινό φιλί,
πήγε στης Δωδώνης το ιερό,
χρησμό να πάρει, την απάντηση να βρει.

Αλλά αυτό μόνο ο αγέρας και ο χρόνος,
η γνώση και ο πόνος,
το σκίρτημα από τα έγκατα του είναι,
μπορεί να λύσει και να δέσει της αγάπης της τον δρόμο…

Στα Λίβηθρα ήπιε νερό,
είπε το παράπονό της σε ένα ξωτικό,
άφησε σταγόνα από δάκρυ σε μια ιτιά,
φίλησε το χώμα με ευλάβεια για τα γεγονότα τα παλιά…
Ψιθύρισε για της καρδιάς της τα κρυμμένα μυστικά.

Poem : Stamatina Vathi

28-9-2018

Κύκλος, κύκλος το νερό,
ανταρτεύει από του αγέρα την ορμή,
προκαλεί καταιγίδα και τυφώνα στην ψυχή.
Κλείνω τα μάτια, ακούω και ζω,
μυρίζω το χώμα, μιλάει για ξεσηκωμό.

Φύλλα να στροβιλίζονται με χαρά,
σε δυνατούς σκοπούς με τραγούδια φθινοπωρινά.
Η ημέρα μικραίνει, η νύχτα κεντάει μυστικά
και μια ηλεκτρική κιθάρα με παράπονο παίζει ρυθμικά.

Μμμμμμμμμ ελάτε φύλλα μου πορτοκαλί και χρυσά,
κίτρινα από του ήλιου τις αχτίδες, χορέψτε, χορέψτε δυνατά.
Χτυπηθείτε, αλλάξτε πορεία σαν τρελά,
φωνάξτε, φωνάξτε την βροχή, τα σύννεφα, τα χειμωνιάτικα πουλιά.

Οι χορδές παίζουν ερωτικά,
κλυδωνίζονται στο κάθε χάδι,
μιλάνε για της αγάπης το δάκρυ.
Χάνονται, χάνονται μέσα στο καφέ της γης,
έξαψη και πάθος, αγέρας ανατροπής.

Και εκεί η κιθάρα να γίνεται πιο τραχειά,
παράπονο που σου τρελαίνει το μυαλό,
σου καίει τα σωθικά.
Ο αγέρας έχει ξεσηκωθεί, έχει ανταρτέψει,
θέλει της βροχής το χάδι, το φιλί.

Στρόβιλος και καταιγίδα,
φύλλα του φθινοπώρου, γλυκιά ελπίδα.
Άλογα αέρινα να καλπάζουν για μια ματιά,
ένα γέλιο, μια αγκαλιά.
Οι χορδές παίζουν ερωτικά…
Ωωωωωω…

Έλα, έλα πάρε με μέσα στα δύο σου χέρια,
στροβίλισέ με, θέριεψέ με,
παίξε ένα μπλουζ με παράπονο, εκστασίασέ με.
Δως μου, δως μου το χαμόγελό σου,
ένα χάδι από τα χέρια σου, χορδή από κιθάρα στον σκοπό σου.

Κοίτα, κοίτα πως ο άνεμός σου με θεριεύει,
φύλλο που χορεύω στην κάθε σου σκέψη.
Παίξε, παίξε μελαγχολικά,
φτάσε σε ένα δυνατό κρεσέντο,
φύλλο που ριγά η καρδιά.

Φωτογραφία : Makis Bitos

Poem : Stamatina Vathi

29-9-2018

My sweet leaves of November,
falling gentle, trembling and crawling.
Singing with the gusts of wind,
dancing with passion, giving the last kiss.
The soul of the winter wants to feel.

Hear the sound of the north wind,
calling the winter for his cold hug,
to reberth again.
Hear the drops of rain are trickling with passion , love and faith.

Oh my heart, my soul, my breath,
my whole existence, my meaning in earth…
How do you tremble and dream of the next.
And the wind does sound so loud…
He wants the rain in his hug with no bounds.

An owl is calling her soulmate
and a woodpecker is telling stories with a big tree for his glories….
See, see, the leaves of November are dancing with our dreams.

Feel, feel, love and live…
Two hearts in love, rain and wind.
Eyes from the sky, clouds and hugs till we die.
Don’t you hear me??
I’ m in love, leaves dancing with the drops of rain, your eternal wife.

Poem : Stamatina Vathi

30-9-2018

Εδωσε ψυχή, ψυχή φωτιά,
μάτια καστανόμαυρα, βελανίδια φωτεινά,
που τα είχε κεντήσει η βροχή,
ίσως ένα δάκρυ πετράδι που βγήκε από την ψυχή.

Και η κουκουβάγια φώναζε, φώναζε πολύ,
για μια χαμένη από τον αγέρα λογική.
Αλυσίδα γλυκιά από του έρωτα τα μελιστάλαχτα φιλιά
και η καρδιά χτυπούσε, χτυπούσε δυνατά.

Ένας δρυοκολάπτης έδινε ρυθμό,
πανω στης βελανιδιάς τον γερό κορμό,
όπως ήταν οι χτύποι του για αυτή,
οι σκέψεις του, οι αισθήσεις του, η αναπνοή.

Βελανίδια, χώμα πρόσφορο, αλήθειας σπέρμα,
να τα αποζητάς γλυκά, ανατριχίλα στο δέρμα.
Ηλιαχτίδα του Οκτωβρίου στα μακριά της μαύρα μαλλιά,
καρπός που λάμπει, ερωτική δροσοσταλιά.

Και ο εγωισμός τον τυραννούσε,
σύννεφα μαύρα που την ψυχή του σκληροσκιρτούσε.
Αλλά πάει, πάει η λογική, πάει το μυαλό, σε άλλο ουρανό, σε άλλη γη.

Θέλει να ακουμπήσει αυτά τα σκούρα διαμάντια,
να φιλήσει την σταλιά, βροχή στα μάτια.
Να την πάρει μια αγκαλιά,
να νιώσει το κορμί της, καυτά φιλιά.

Αλυσίδα από αγάπη, φύλλα του φθινοπώρου στο κρεβάτι.
Φωτιά που δυναμώνει η καταιγίδα,
κεραυνός και ηλιαχτίδα,
πυρπολητές της λογικής χωρίς ελπίδα.

Poem: Stamatinas Vathi

3-10-2018

Τι και εάν ο αγέρας κάνει ρυτίδες στην καρδιά????
Τι και εάν ο χειμώνας δίνει διδάγματα πολλά???
Τι και εάν την άνοιξη γελάει η ψυχή,
εαν το καλοκαίρι φεύγει ο νους σε ταξίδια με ανοιχτό πανί?!!…
Τι??Τι??
Ο χρόνος είναι άπιαστο πουλί, ατίθασο, νερό, σύννεφο, βροχή.
Είναι και λιακάδα και καταιγίδα και νεροποντή.
Σταφύλι ώριμο, να γίνει τρύγος, κρασί στο ποτήρι να το πιεις.
Είναι γλυκιά η ζωή…
Στάλα, στάλα…
Ψυχή, ψυχή….

Stamatina Vathi

POEM: Stamatina Vathi

3-10-2018

I was dancing with the wind,
looking forward for your lips
and my blood was thrilling hot,
I was at the edge of a disaster court.

What to do or what I say,
can a seagull take me away,
can the rain erase your marks,
on my body till my last day by your side.

And the scar on my heart was bleeding hard like a river after a flood,
oh my baby I love you so bad.
And I am singing for your eyes,
clouds and sunny days at your sight,
how can I forget your laugh,
your hurricane lips, your golden heart.

I am dancing and thinking about you my love…
Are you listening to me???
I am in love….

Φωτογραφία: Sogia Orologa

Ποίημα : Stamatina Vathi

10-10-2018

Οι φεγγαροαχτίδες έπλεκαν την λίμνη,
την έκαναν ασημένιο στο νερό στολίδι.
Άκουγες το θρόισμα του ανέμου,
χέρια ζευγάρια να χαϊδεύουν.
Φύλλα καρδιές να χτυπούν και να αντιπαλεύουν.

Οι πυγολαμπίδες όλο χαρά γεμάτες,
από τον αγέρα νύμφες αληθινές, φευγάτες,
έραναν τον ουρανό με μικρά πετράδια,
όπως ακουγόταν το χουχούτισμα από μια σοφή κουκουβάγια.

Δυο μάτια μαύρα, σάρκα από πόθο καυτή ,
χείλη φιλήδονα, μισάνοιχτα, ερωτικά, φωτιά υπόκωφη αληθινή
και ο χτύπος από την καρδιά να ανταρτεύει όλο και πιο πολύ.
Η Αφροδίτη είχε αρχίσει να υφαίνει της καρδιάς φτερά και λάβα εκρηκτική.

Έλα γλυκό μου της αγάπης πουλί,
έλα, έλα, σε περιμένω μέχρι του ουρανού την τελευταία αναλαμπή.
Όπως το φεγγάρι χορεύει πάνω στο γυμνό μου κορμί,
σταγόνες, στάλες από πυγολαμπίδες της έξαψης η ανυπόμονη ανταμοιβή.

Τα φύλλα από τον αγέρα είχαν κρυφτεί.
Τα κλαδιά γυμνά σαν χέρια,
εξερευνούσαν κάθε εκατοστό,
κάθε χτύπο, κάθε σκοπό…
Χτύπαγε, χτύπαγε δυνατά η καρδιά,
Κύκνος, θεός, ένα βλέμμα, μια ματιά.

Και οι ψυχές σπινθιροβολούσαν.
Οι κόρες των ματιών διαμάντια κένταγαν,
όπως γλυκομουρμούριζαν και μέχρι το φεγγάρι αντηχούσαν.
Αυτό είχε μείνει άφωνο να κοιτά
και με τις αχτίδες του άπληστα να φωτίζει τα γυμνά κορμιά.

Άκουγες, άκουγες από μακριά την Αφροδίτη να κρυφογελά,
γάργαρο νερό με του έρωτα το βέλος την σάρκα να διαπερνά.
Και οι αχτίδες έπλεκαν, έπλεκαν όλο και πιο πολύ,
έφταναν μέχρι το βυθό,
γέλιο γάργαρο, ανάσα και ψυχή.