Wings of Stars (Φτερά των Αστεριών)

Ποίημα :Stamatina Vathi

21-5-2016

Ένας κύκλος η ζωή, με τόλμη και υπομονή.
Άνεμος που σε παρασέρνει, φωτιά που σε καταδυναστεύει.
Σαν τα φύλλα στον αέρα οι σκέψεις οι κακές,
σαν τα ξύλα στην πυρά που μας δίνουν ζεστασιά, η συντροφιά.

Ένας κόσμος ολάκερος σε μικρογραφία οι σχέσεις,
Νερό Αθάνατο η αγάπη με καθαρή καρδιά.
Γιατί η ψευτιά, η κοροϊδία, σαν άχρηστα αντικείμενα,
μολύνουν τις ψυχές μας, το ύδωρ το πολύτιμο,την απλότητα της ζωής μας.

Γη λατρεμένη του αγαπημένου σου η αίσθηση,
Νερό ξεδιψαστικο τα αισθήματα του για σένα.
Φωτιά που σιγοκαιει, ο πόθος του στην σκέψη σου.
Αέρας ανανεωτικος, της λατρείας του η ματιά.

Ποίημα :Stamatina Vathi

25-5-2016

Γκριζόμαυρα σύννεφα οι αμφιβολίες.
Η καρδιά συντονισμένη στους χτύπους ενός ωρολογιού.
Ο αέρας να λυσσομανά στροβιλίζοντας σαν φύλλα τις σκέψεις.
Οι απορίες να τρυπώνουν από κάθε χαραμάδα του νου, σπρωγμένες από τον τυφώνα της λογικής.

Η καρδιά να επαναστατεί και να αντιστέκεται σθεναρά σαν βράχος πάνω στις ριπές του ανέμου.
Λογική και συναίσθημα σε έναν πόλεμο υπαρκτό και αιώνιο.
Πάνω σε δρόμους αόρατους το μαζί.
Μια πόλη με λιγοστούς ανθρώπους και αβεβαιότητα στον προορισμό.

Δύο καρδιές σαν μια, σαν κόκκινη ομπρέλα να μας προστατεύει.
Ο άνεμος καθοριστής και η μοναδική καρδιά μας να σκίζει το γκρίζο και να αντιστέκεται στον αέρα.
Επαναστατεί.
Τόσο μικρή μα τόσο γενναία.
Τον θέλω, την θέλω. Τοσο λίγο κόκκινο αλλά τοσο ισχυρό!!

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Ποίημα: Stamatina Vathi

25-5-2016

Μέσα σε μια ομίχλη συναισθημάτων η καρδιά μου.
Αισθάνομαι βαρύ το πέπλο της όπως και την δική σου προδοσία.
Μια υγρασία να μου περονιάζει το σώμα μου όπως οι πράξεις
σου περόνιασαν την ψυχή μου.

Συστάδες δέντρων τα ψεύτικα λόγια σου δεν με άφησαν να δω την αλήθεια.
Μέσα σε αυτόν τον δρόμο της ζωής είχα χάσει τον προσανατολισμό μου.
Λόγια ψευτιας και πράξεις προδοσίας.

Φύσηξε όμως καθαρός αέρας, δροσερός και αποκαθηλωτικός.
Πήρε τα λόγια, φανέρωσε αλήθειες.
Δεν είναι ωραίο να ευτελίζεται ο άνθρωπος.
Πώς να το καταλάβεις όταν ο ίδιος εχεις χασει την πορεία σου;

Φαινομενικο ή αληθινό;
Η ζωή σου είναι αυτό που ΕΣΥ νομίζεις ότι έφτιαξες, το εικονικό.
Όταν δεν έχεις γίνει φίλος με τον ίδιο τον εαυτό σου αλλά κρύβεσαι στην ομίχλη του δικού σου μυαλού.
Όλοι χάντρες της ίδιας φαινομενικής πραγματικότητας που εσύ δημιούργησες.

Φύσηξε καθάριο αεράκι, δροσερό και αποκαθηλωτικό.

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Ποίημα:Stamatina Vathi

26-5-2016

Λόγια σαν νότες, λόγια σαν χαρακιές.
Μέσα στην ζάλη, του μυαλού τις υπεκφυγές.
Λέξεις χαμένες σε δρόμους σκοτεινούς.
Φράσεις ξεχασμένες σε αλλοτινους σκοπούς.

Προτάσεις σαν ξίφη διαπεραστικές,
πράξεις στην λήθη αφοπλιστικές.
Μέσα στα τοπία της γαλάζιας ομορφιάς,
Μνήμες ανατρεπτικές και συμπεριφορές λάγνες και καταστροφικές.

Σώματα δίχως όρια, κόκκινα του πάθους δέντρα.
Μέσα στης θάλασσας των κύματων την φοβέρα.
Αισθήσεις στο ανώτερο, παραισθήσεις στο εξώτερο.
Χρόνος που τρέχει ανεξέλεγκτα στων σχέσεων το απώτερο.

Φωτογραφία: Aris Margas

Poem:Stamatina Vathi

26-5-2016

The warmer sunshine, the thinking of you.
The deeper wild sea, the feelings for you.
I feel that you’ll make me a tropical storm,
with passion and loving, no borders at all.

The depth of my heart, the strength of my life.
My gently flowing river, the thought of your sight.
My light in the dark, my breathtaking man.
My beautiful blue ocean, my bond with my heart.

One soul, two bodies.
Faith and seduction.
Nurturing, supporting,
True love and sincere attraction.

Devotion the word that comes out of my lips.
I will be thinking of you with all my thrills.
My warmer sunshine, my breathtaking man.
You are my existence, my life, my sense.

Ποίημα: Stamatina Vathi

27-5-2016

Αχνογάλανα σύννεφα μέσα στο μυαλό σου οι λογισμοί.
Ταξιδεύουν στης εμπειρίας την θάλασσα.
Τα παράπονα , σταγόνες θαλασσινού νερού, ίδιας γεύσης με τα βουβά δάκρυα που έχουν τρέξει από τα μάτια της ψυχής σου, πάνε να βρουν τους λογισμούς σου στον συννεφένιο ουρανό του νου σου.

Νιώθεις ότι η θάλασσα είναι ατελείωτη, χωρίς σύνορα, χωρίς λιμάνια, όπως η ζωή σου.
Ζητάς έναν φάρο αλλά τι τον χρειάζεσαι; Γη πουθενά.
Σου λέω όμως! Εσύ τα δημιουργείς.
Βάλε τα καράβια σου να ταξιδέψουν, ζητώντας Αγάπη,
εκεί θα βρεις Γη.

Θα την δημιουργήσεις.
Με συναισθήματα, αμοιβαιοτητα, εμπιστοσύνη.
Και τότε η καρδιά της θα γίνει φάρος.
Θα είσαι τυχερός, γιατί στα άλλα ταξίδια θα έχεις μια Γη να σε περιμένει και έναν φάρο να σε προστατεύει.

Όμορφα σύννεφα στα πελάγη των σκέψεων σου και πολλούς καθαρούς, κρυστάλλινους ουρανούς να σε συντροφεύουν.
Μόνο μην αφήσεις τον Φάρο να σβήσει!
Ειδικά τα βράδια! Τα βράδια τα πραγματικά αλλά και τα μεταφορικά! Προστάτεψε τον. Είναι η καρδιά σου.

Φωτογραφία: Kostas Orologas

Poem: Stamatina Vathi

27-5-2016

Θέλω να είμαι η γη που πατάς, θέλω να είσαι το νερό που την ξεδιψά.
Θέλω να είσαι η φωτιά που με ζεσταίνει, θέλω να είμαι ο αέρας που την θεριεύει.
Θέλω το γέλιο μου να είναι η γλύκα της καρδιάς σου και το βλέμμα μου η ηρεμία στους λογισμούς σου.
Θέλω τα χέρια σου να είναι η αγκαλιά που τους ανήκω και οι ώμοι σου το καταφύγιο για να γύρω το κεφάλι μου να κοιμηθώ.
Θέλω να γίνεις ο Βασιλιάς της καρδιάς μου και εγώ η Βασίλισσά σου.
Η σκέψη μου σε εσένα, τα όνειρα μου αφιερωμένα. Δεν θα αφήσω κανέναν να μπει ούτε και σε αυτά, μόνο ΕΣΥ.
Κάθε μέρα σε καταλαβαίνω καλύτερα. ΘΑ ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ.

Ποίημα: Stamatina Vathi

28-5-2016

Πόσο μπορούμε να χαθούμε στο δαιδαλώδες μονοπάτι του μυαλού μας!
Όλα υποκειμενικά, εξαρτάται πώς και από που τα βλέπουμε.
Συναισθήματα, προβλήματα στο μαυρόασπρο και στις αποχρώσεις του.

Η συντροφικότητα, η ομαδικότητα δύσκολες λέξεις στην εφαρμογή τους.
Πόσο μπορούμε να βάλουμε το εμείς πάνω από το εγώ,
όταν όλα τα βλέπουμε στον δικό μας μικρόκοσμο και όχι στο συνολικό γίγνεσθαι.
Είμαστε ένας κόσμος μέσα σε έναν άλλο κόσμο και αυτό έως το άπειρο.

Η αγάπη, η φιλιά, η νόηση, μας κάνουν και διαφέρουμε.
Αλλά κατά πόσο τα χρησιμοποιουμε με καθαρή ψυχη.
Μια διαφορετική σκέψη, μια κουκκίδα κόκκινη στο γκρίζο,
μια πιο αισιόδοξη στάση, πιο ανθρώπινη θα ήταν γιατρευτικη,
του μυαλού, της καρδιάς και όλης της οντότητας μας.
Χρώμα συναισθήματων και διανόησης του νου, διαχρονική αξία.

Φωτογραφία :Παύλος Παυλίδης

Ποίημα:Stamatina Vathi

29-5-2016

Καμπύλες και ευθείες, κάθε κύτταρο του κορμιού μου.
Ταλαντώσεις πόθου σε κάθε σκέψη σου.
Το κεφάλι μου να αναζητά τους στιβαρούς σου ώμους
και η καρδιά μου να αναπηδά σε κάθε γλυκιά προσμονή.

Μια καλοκουρδισμένη κιθάρα που αναζητά η κάθε χορδή της
τα δάχτυλά σου, να παίξει τους αγαπημένους σου και αγαπημένους μου ρυθμούς.
Καταιγισμός μουσικής η κάθε σου κίνηση.
Σε έναν ρυθμό πότε άγριο και έντονο πότε γλυκο και ρομαντικό.

Πότε στα ύψη, πότε στα έγκατα των ήχων.
Εσύ ο τραγουδοποιος μου σε ένα παλόμενο
καμβά συναισθημάτων και αισθήσεων.
Εγώ η ανάγκη σου, η ηλιαχτίδα σου, όλες οι νότες μαζί.
Ο ρυθμός σου!

Όλες οι εποχές στους ήχους μας.
Κεραυνός, βροχή, αέρας, στις νότες μας.
Αλλά και ήλιος και ηρεμία!!
Μια κιθάρα στα χέρια σου!

Πίνακας: Σέργιος κοκκορης

Ποίημα :Stamatina Vathi

1-6-2016

Αισθάνομαι σαν να αιωρούμαι πάνω από το σώμα σου,
δεμένη με ολόχρυσες, αέρινες, κλωστές του πάθους.
Η θύμησή σου αγαπημένη, σαν πύρινο μαντήλι της φωτιάς να με χαϊδεύει όπως ο ήλιος την θάλασσα στην ανατολή του.

Δύο χείλη, κόκκινα σταφύλια, δροσερά και ολόζουμα, με χυμούς μεθυστικούς, της αποπλάνησης μνήμες και ξόρκια.
Θέλεις να μπεις στα όνειρα μου, να τα κάνεις δικά σου,
να τα καθυποτάξεις και να γίνεις ο πρωταγωνιστής τους.

Πόσο απαιτητικός και ολοκληρωτικός είσαι!
Τα ζητάς όλα! Θέλεις μυαλό και ψυχή! Γη και ύδωρ!
Τρυπώνεις με μια παιδική αθωότητα και μια πανούργα γλυκύτητα σε ότι είναι  καθ ‘ αυτό δικό μου, τα όνειρά μου.

Θέλω να σε δαγκώσω, να σε γευτώ.
Να πάρω όλη την γλύκα σου από την σάρκα σου.
Να σε μυρίσω! Να μεθύσω από τους χυμούς σου.
Να σε κάνω ακόμα και αφέντη στα όνειρά μου.
Γη και ύδωρ.