Συντάκτης: Stamatina Vathi

Ποίημα :Stamatina Vathi

22-5-2016

Σαν ένα πουλί ελευθερίας ήρθες μια στιγμή στην ζωή μου.
Η ματιά σου μιλούσε με μαύρες πινελιές για λάθη και πάθη στην ζωή σου.
Ένας ταξιδευτής του ανέμου, χτυπημένος στα φτερά σου, από άσχημες συγκυρίες.

Ένα βλέμμα που μιλούσε χωρίς λόγια, που ζητούσε ένα λιμάνι αποδοχής.
Να δείξει τον εαυτό του, να πει τα ενδόμυχα μυστικά του, τους φόβους του, τις ελπίδες του, τα θέλω του.
Γνώστης των δυσκολιών της ζωής.

Περιπλανώμενος σε άγριους δρόμους, βιώνοντας την απώλεια στην ζωή.
Μυρίζοντας το αίμα του θανάτου, κλαίγοντας χωρίς δάκρυα η λαβωμένη του ψυχή.
Τόσες εικόνες μες στον νου και ο ύπνος να μην είναι φίλος.

Θέλεις να κλάψεις, να λυθείς.
Να χύσεις δάκρυα λύπης, να εκτονωθείς.
Θέλεις το χαμόγελό σου να γίνει πάλι μια λαμπερή αντανάκλαση της ζωής σου.
Να απελευθερωθείς, να ανασάνεις αληθινά, να μυρίσεις αγάπη, να γευτείς έρωτα.
Γέλα ψυχή μου.

Στίχοι: Stamatina Vathi

3-4-2016

Η αύρα σου εκρηκτική.
Μαύρος έναστρος ουρανός,
ποίηση και μυστήριο
πάθος και δύναμη.

Ήρθες ξαφνικά.
Μέσα από στίχους μιας στροφής,
σαν κομήτης μέσα σε σταθερή πορεία
κατοχής, λύτρωσης ή καταστροφής.
Μέσα σε περιβάλλον εναντίωσης.

Μια εικόνα άλυτη
που με ελκύει στον βυθό της εξερεύνησης.
Διαφορές άπειρες,
Κοσμοθεωρίες αντίθετες.

Μια θάλασσα μεταξύ μας με ψυχές.
Πόνος, δάκρυ, σκλαβιά.
Αν ο δάσκαλος είναι ο φανατισμός,
η γέφυρα ανύπαρκτη και τα μάτια κρυφά,
να δηλώνουν το δυσθεώρητο και δυσεπίλυτο.

Ποίημα Stamatina Vathi

26-3-2016

Η αναπνοή μου πάει να σβήσει.
Οι βλεφαρίδες σου σαν να έχουν δεχτεί πρωινή βροχούλα.
Τα γένια σου αγκαθάκια λυτρωμού στην επιδερμίδα μου
και το χαμόγελό σου βάλσαμο στην καρδιά μου.
Τα χέρια σου πυξίδα στα θέλω μου και η ματιά σου φάρος στις αμφιβολίες μου.

Δύο όμορφα ματιά, τόσο γλυκά αλλά και βλοσυρά,
να με αγκαλιάζουν όταν στεναχωριέμαι και να με μαστιγώνουν στην ανεδαφικοτητά μου.
Πραγματικός, με σάρκα και θέλω ή φανταστικός;;
Ανασφάλεια, έρωτας, πόθος, λέξεις ειδικές αλλά τόσο αέρινες.

Άραγε αυτές τις λέξεις πώς μπορούμε να τις βάλουμε σε στεγανά και να τους δώσουμε κανόνες, να τις απαριθμήσουμε σε άρθρα;!
Η μορφή σου αποδεικνύει ότι δεν γίνεται.
Η κάθε σου τελεία, το κάθε σου χμ, το κάθε σου γέλιο
αλλάζει τα θέλω και τους κανόνες.

Να σε αλλάξω;; Πώς μπορώ!!!!!
Αυτά τα πράγματα αποζητώ, την μοναδικότητα σου!
Να βλέπω πώς κοιμάσαι, πώς κάθεσαι, πώς λειτουργείς.
Να βλέπω την ανυπομονησία σου, την επιμονή σου, τον θυμό σου, την χαρά σου.
ΕΣΕΝΑ

22-3-2016

Τα τετράγωνα αυτά αντρικά σου χέρια!
Τόσο σταθερά, χτυπημένα αλλά και τόσο εκφραστικά.
Μέσα στην χούφτα σου νερό ζητούσα.
Νερό καθάριο και ξεδιψαστικο, πηγή ζωής, απαιτούσα.

Δύο χέρια ενωμένα, θάνατος η απώλεια τους.
Σφιγμένα, δυνατά αλλά και προδωτικά,
υποθέσεις, αόριστιες, και το γέλιο σου να διαπερνά
την ψυχή μου, περιγελώντας με για την κρίση μου.

Ράπισμα, ράγισμα η απόφασή σου,
σκληρό και ανελέητο το γέλιο σου
να μου λέει με το γέλιο αυτό που λάτρεψα
μεσα στην ομήγυρη των φίλων σου, ΔΕΝ ΣΕ ΘΕΛΩ.

Εγώ όμως ήμουν εκεί και περίμενα
με την ψυχή μου ήρεμη και την καρδιά να πάλεται.
Απλά σαν απλός άνθρωπος έκανα λάθος.
Αυτά τα χέρια δεν μπορούσαν να με αγκαλιάσουν.

Ποίημα
Stamatina Vathi

Πίνακας: Lena Vaka

Poem: Stamatina Vathi

11-8-2016

Πάνω σε σκέψεις και απορίες,
σε δυνατές διχογνωμίες,
στου εαυτού μου τα κλειστά κιτάπια,
έψαξα να βρω για της αγάπης τα μάγια.

Δύο μάτια λαμπερά,
του ήλιου καθρέφτες,
δύο χέρια δυνατά,
του Ηφαίστου οι πέτρες.

Ένα στόμα φωτιάς,
της κολάσεως η σκέψη μονομιάς.
Δύο χείλη ξεχωριστά,
του παραδείσου πόρτα θαρρώ είναι αυτά.

Τα χέρια μου απλώνω για να σε αγγίξω.
Να πιστέψω αν είσαι αληθινός ή του παραμυθιού ο ζηλευτός.
Βλεφαρίδες από του ονείρου τις κλωστές.
Με χρυσάφι και ουράνιο δάκρυ καμωμένο.

Σε πιάνω, με τα ακροδάχτυλα σε χαϊδεύω,
σαν του αιθέρα τα πουλιά σε παρασέρνω.
Πάνω σε σύννεφα του πόθου,
σε αγκαλιές, ακρογιαλιές του νότου.

Ένα στόμα, της αυγής προσκυνητάρι,
να θέλει να γίνει δικό σου.
Να σου ρουφίξει όλη την χάρη.
Μες στα ουράνια να σε πάρει.

Μαύρα μαλλιά να σχεδιάσουν την μορφή σου.
Από άκρη σε άκρη όλο το περίγραμμα στο κορμί σου.
Αυτές οι διαμαντόμαυρες κλωστές,
να σε αγγίξουν όπου θες.

Σώμα στο σώμα, στόμα στο στόμα,
δυο εραστές στης αυγής το πιώμα.
Δύο μίσχοι σε απόλυτη του ήλιου αγάπη,
δύο ψυχές σε μια, στο ίδιο το κρεβάτι.

Σταγόνες και δάκρυα σε ένα,
ουσίες εξαϋλωμένες, με τον αέρα της λατρείας αποχαυνωμένες.
Αποστάγματα του βάθους σε ένα πόλεμο του πάθους.

Μια μαγεία δίχως τέλος.
Δίχως σταματημό, δίχως διέξοδο και τελειωμό.
Αστέρια της νύχτας μια ζωή,
να αποζητούν ο ένας του άλλου το φιλί.

24-5-2016

Με τις βαθιές σου ρίζες,
ακλόνητο στην Επιδαύρεια Γη
αγναντεύεις την περιοχή,
περιμένοντας να ακούσεις
ανθρώπινες ιστορίες!
Πόνους, χαρές,παράπονα, ελπίδες!!!

Πάνω σε αυτό το ιερό χώμα
πατημασιές αιώνων και ακριβοδιήγητες ιστορίες!!!
Για πολέμους, για δημιουργίες
για απλά καθημερινά βιωματα!!
Στηρίζεσαι αγέρωχα και περιμένεις!!

Αναρωτιέσαι τι άλλο θα σε προσπεράσει,
ποιος θα καθίσει αποκαμωμένος
κάτω από τον ίσκιο σου αναλογώντας.
Ποιος θα κλάψει, ποιος θα γελάσει.
Ποιος θα ονειρευτεί!

Με την φλογέρα του Πανός
νύμφες θα χορέψουν και θα διηγηθούν καμώματα
Ελλήνων πέρα ως πέρα, στα άκρατα της Γης.
Αναρωτιώντας τι γίνεται άραγε σε αυτή την ένδοξη γη,
Γη της Ήρας και της Αθήνας, οικογένεια και Σοφία,
ΑΡΧΑΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ!

Πούθε πήγαν οι διδαχές
αυτών των Σοφών Ανθρώπων
Πούθε πήγε η εμπειρία
Που κοιμάται,
η ανθρώπινη δημιουργία;;

Ποίημα:Stamatina Vathi

Φωτογραφία :@Stamatina Vathi

Ποίημα: Stamatina Vathi

7-6-2016

Δύο πρόσωπα μέσα στο ημίφως, σε έναν χορό αλληλοεξάρτησης και συναισθήματος.
Δύο στόματα, το κέντρο της ιστορίας, ο ένας να αναζητά την ουσία των λέξεων στα χείλη του άλλου.
Δύο καρδιές σε ένα πρελούδιο χτύπων και δονήσεων, να ζητούν την αποκορύφωση του έρωτά τους.
Δύο ζευγάρια μάτια, αχ δύο ζευγάρια μάτια να διαπερνούν τα κορμιά, να ζητούν άπληστα και ανελέητα να βρουν ψυχή, να γίνουν ένα, να φεγγοβολήσουν τα θέλω, να εξανεμηστούν τα πρέπει.

Ένα πάρε δώσε γλυκό και σκληρό συγχρόνως.
Πολλά διακυβεύονται σε αυτό το σιγομιλητό, είναι δώσιμο ψυχής με μόνη ουσία την υπέρβαση και αποτέλεσμα την αγάπη.
Ο χορός πότε εκμηδενιστικός πότε ολοκληρωτικός.
Ζητάει ανταπόδωση, χωρίς δειλίες και φόβους.
Είναι μόνο για θαρραλέους και υπερβατικούς, οι λιγόψυχοι αποσύρονται γρήγορα ή δεν συμμετέχουν καθόλου.
Θέλει όμως και γλυκύτητα, μαγεία, συντροφικότητα, θάλασσες και ακρογιάλια, φεγγάρι και ήλιο μαζί.
Θέλει αμοιβαιότητα, υπομονή και ωραίες προθέσεις.
Θάρρος, λογική αλλά και όνειρο μαζί. Τα θέλει όλα!!

Πίνακας: Odysseas Anninos

Poem: Stamatina Vathi

17-6-2016

Χαμένη σε τοπία χωρίς σημασία,
σε γκρίζους τσιμεντένιους καημούς.
Κραυγάζω για θυσία χωρίς την ουσία,
με ανθρώπους σε πλήρη απουσία
από αυτό που εμείς λέμε ζωή.

Ματιά χωρίς σπιρτάδα, σε δύσκολα βράδια,
ζητώντας έναν καινούριο στόχο, έναν νέο σταθμό.
Αγάπη χωρίς σε θέλω,
να μην βγαίνει από το βαθύτερο του εμείς αλλά του εγώ.
Ζαλισμένη από το ψέμα, σαν να είναι σε αρένα,
σε καλλιστεία της σάρκας και του κορμιού.

Και Ξάφνου σε βλέπω,
λέω μήπως είναι όνειρο η μορφή σου,
βγαλμένη από την φαντασία του νου.
Βλέπω ονειρικά τοπία,
πορτοκαλόχρυσα της δύσης εκμαγε’ια,
για αποτύπωση να μην μου χαθείς.

Ανοίγω τα μάτια, σε διάπλατους τόνους,
με θράσσος και χωρίς νόμους,
με εσένα να μου δίνεις τον ρυθμό.
Σαν βάρκα με νέες ελπίδες,
με γροθιά στου αδίκου τις γκρίνιες
ξεκινάμε ταξίδι γλυκό.
Το γκρίζο αλλάζει στητά και αργά,
στης δύσης το γλυκό το χρώμα,
να γίνει παρέα για δύο, δυνατά.

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Στίχοι: Stamatina Vathi
5-6-2016

Τα χείλη σου ένας πόθος ολόκληρος.
Η ματιά σου, δύναμη σαρωτική, φωτιά στον λογισμό μου.
Άγρια άλογα ελευθερίας τα χάδια σου,μέσα στο κόκκινο του πάθους τα φιλιά σου.

Λατρεμένο το πρόσωπό σου.
Με δύο μάτια να με καλούν σε αναζήτηση.
Διάτρητη η ψυχή μου στο γέλιο σου.
Φιγούρα εμπρηστική των αισθήσεων μου.

Βράχος ακλόνητος, σμιλεμένος με πείρα.
Αλώβητος στα λόγια των αλλων.
Σθεναρός στις σειρήνες των ξένων αισθήσεων.
Λατρεμένος Άντρας, ηγέτης των πεποιθήσεων.
Είμαι η πλανεύτρα σου, δύο άτια ελεύθερα σε πορφυροπύρινα ουράνια μονοπάτια.

Ποίημα: Stamatina Vathi

12-6-2016

Θα’ θελα να ήμουν αγέρι που σου χαϊδεύει τα μαλλιά,
να σου τιτίβιζα στο χέρι σαν πουλί του νοτιά.
Ένα δέντρο του χειμώνα για να σε πλέξω στην αγκαλιά,
να σου πω ένα τραγούδι για την αγάπη μου στην ξενιτιά.

Να σου χαρίσω όλου του ουρανού το απέραντο,
να σου ζωγραφίσω όλης της γης τα πολύχρωμα φιλιά.
Να γίνω πέτρα να καθίσεις στο διάβα σου,
γάργαρο νερό πηγής που ξεδιψά.
Ίσκιος να σε προφυλάω από του ‘Ηλιου την καυτή ανάσα του και φεγγάρι να σε γλυκαίνω με το φέγγος στην στράτα σου.

Καθώς νυχτώνει να είμαι η πορτοκαλόχρυση σκέπη σου,
να σε συντροφεύει στις σκέψεις του μυαλού σου τις μακρινές.
Να σου σιγοτραγουδάω την αγάπη μου, στου ουρανού την μεγάλη του θωριά, παρέα με τον άνεμο και τα ξωτικά.
Το χρώμα του η καρδιά μου που σε περικλείει, που σε λατρεύει και σε ενισχύει.

Και καθώς το φως να απομακρύνεται να είμαι το αστέρι που σου δίνεται.
Φυλαχτό στα ταξίδια σου, συντροφιά στα ξενύχτια σου.
Μια θεά στο ποτήρι σου, κρασί που ζαλίζει και σε ποτίζει,
φιλώντας τα χείλη σου, ρουφώντας την ζέση σου και ανασταίνοντας κάθε ελπίδα και λαχτάρα στην σκέψη σου.

Φωτογραφία: konstantinos Veliotis