Συντάκτης: Stamatina Vathi

Ποίημα: Σταματίνα Βάθη

29-3-2016

Ήλιε μου καυτέ και διαμαντοπύρηνε.
Εσύ, αστροποβολόντα λίκνο της ενέργεια και της ζωής,
Δυνάστη αλλά και δημιουργέ μας,
Δώσε μας πύρινη γροθιά και καυτερή ανάσα,
να απομακρύνουμε τα μιαρά και μαυροφορώντα άστρα.

Διαμαντοποίκιλτα τα βουνά μας και θεϊκά,
ασημοαστερένια η θάλασσά μας,
δεν κάνει ανθρώπους εδώ τινά
πάρα μόνο άγρια θεριά,πολεμιστές,
προασπιστές της γης και της γενιάς μας!

Stamatina Vathi

24-3-2016

Γλυκές γραμμούλες γύρω από τα μάτια σου.
Πόσο θα ‘θελα να ‘ ναι από χαρά.
Χαρά στην ζωή σου και την καρδιά σου.
Λατρευτές γραμμούλες και στο μέτωπο σου.
Να μπορούσα να φιλήσω μια-μια!

Έντονο το βλέμμα σου και δυνατό,
να αγγίζει το είναι μου, την ψυχή μου.
Να μπορούσα να μπω στο βάθος της ματιάς σου,
να μετρήσω τις στιγμές που γέλασες
και εκείνες που έκλαψες μονάχος.

Να μπορούσα αέρινα να ήμουν δίπλα σου,
να σε χα’ι’δεύω αόρατα σαν απαλό αεράκι
στα μαλλιά, στο πρόσωπό σου, στα δυνατά σου χέρια.
Να κρυβόμουν μέσα σου και να σου μιλούσα,
έτσι ώστε να με άκουγες μόνο εσύ.

Να σε εμψύχωνα,
να σε θαυμάζα και να σου μιλούσα
όπως μόνο εγώ θα γνώριζα τι θα ήθελες.
Γιατί θα ήξερα αφού θα άκουγα τους χτύπους τις καρδιάς σου,
το νευρικό κλείσιμο των ματιών σου
όταν κάτι σε πείραζε και σε στεναχωρούσε!!
Την πίεση των δοντιών σου όταν κάτι σε νευρίαζε.

Θα ήμουν δροσερό αεράκι όταν αποζητούσες λευτεριά
και ζεστό χάδι για θαλπωρή.
Θα ήμουν εκεί και ας μην φαινόμουνα!
Μικρούλα και απέριττη έως μηδαμινή
αλλά για εσένα κάποιες στιγμές πολύ σημαντική
και υπαρκτή.

ΕΚΕΙ.
Να χα’ι’δεύει κάθε ρυτιδούλα σου και κάθε σημαδάκι
όπως κάνουμε σε ένα μικρό παιδάκι που χτυπά.
Εκεί για να γει’ανει κάθε αόρατο σημαδάκι της ψυχής
και της καρδιάς σου, αόρατη νεράιδα να σου απαλύνει
κάθε σκληρό λογισμό αλλά και να σε εμψυχώνει
σε κάθε αγώνα, ορατό ή κρυφό.

Ποίημα Stamatina Vathi

Ζωγραφική Σέργιος κοκκορης

19-4-2016

Όμορφή μου πορφυρογέννητη δύση.
Λατρεμένο μου κόκκινο χρώμα.
Της χαράς, της δύναμης, της έντασης, του πάθους.
Δύο κόκκινα σαρκωδη χείλη,
σαν κεράσια γλυκά που δίνουν χάρη και ξυπνούν ζωές.
Να τα δαγκώσεις, να τα φιλήσεις,
να τα κλέψεις, να τα ονειρευτείς.

Χείλη που χαμογελούν, χείλη που απαιτούν,
χείλη που αποπλανούν.
Τινάζουν αισθήσεις, εξερευνούν με θράσος ,
καταπατούν σύνορα, πυρπολούν κύτταρα
και δημιουργούν εκρήξεις.
Τυραννία και Ελευθερία μαζί.
Ζωή και θάνατος! Ναδίρ και Ζενίθ!
Δύο κόκκινα σαρκώδη χείλια, παράδεισος και κόλαση μαζί.

Φωτογραφία: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΙΑΚΑΛΗΣ

Ποίημα: Stamatina Vathi

17-4-2016

Μέσα τους τόσος πόνος, και ο πόνος γίνεται θυμός.
Σφίγγουν τα δόντια τους τόσο δυνατά.
Θέλουν να γίνουν ένα με τον κεραυνό.
Να μοιράσουν τον πόνο τους με την κραυγή τους.
Μάνα, αχ Μάνα! Τα δόντια σου σπάνε από το σφίξιμο.

Τόσο βαθύ το βλέμμα!
Η αβεβαιότητα το κάνει κάρβουνο, κάρβουνο που καίει.
Με μια ματιά θέλει να σπάσει όλα τα όχι, όλα τα σύνορα. Θέλει να ζήσει αυτή και το λουλούδι της.
Αυτόν τον θησαυρό που έχει δίπλα στο στήθος της.

Η καρδιά της πάλλεται. Δύναμη ζητά.
Θεέ μου, η ανάσα της γίνεται ένα με το σκοτάδι. Σκοτάδι έξω και στην ψυχή της.
Πόσες θάλασσες, πόσα βουνά ρουφάει η καρδιά της.
Ελπίδα ζητά. Θάρρος καρδιά μου. Αγωνίσου.

Ω μικρή μου φιγούρα!
Τα ματάκια σου τα κλείνει η νύχτα , η κούραση.
Σφίξε, σφίξε την ζωή!
Αγκάλιασέ την. Ονειρέψου!
Τι άπειρο μάθημα, άνισο για το μικρό σου σωματάκι.
Αγωνίσου.

Πίνακας Odysseas Anninos

Ποίημα :Stamatina Vathi

19-6-2016

Όταν με βάζω στο μικροσκόπιο του εαυτού μου, αισθάνομαι τόσο μικρός, απειροελάχιστος έως τίποτα.
Έχω περάσει πολλά και η ψυχή μου δυσανασχετεί, είμαι αυστηρός κριτής μου λέει και καθόλου ολιγαρκής.
Πόθοι, πάθη και ιστορίες στης ζωής τις συγκυρίες,
όλες μαζί ένα κουβάρι και η λογική με συνεπάρει.

Έναν καθρέφτη ψυχής ζητάω, να μου μιλάει ειλικρινά, να μου μιλάει ίσια και καθαρά.
Στο πυρ το εξώτερον η ζωή μου, κριτής αυστηρότερος η λογική μου.
Είμαι όμως και καρδιά, ένας άνθρωπος απλός, μες την ζωή μια μονάδα υπαρκτή αλλά και μοναδική.

Μικραίνω, Μικραίνω σκέφτομαι τα λάθη μου, να γίνουν μάθημα, να γίνουν ουσία, να φτάσω στην αυτογνωσία.
Δύσκολος ρόλος να γίνεις κριτής του εαυτού σου και των πράξεων σου.
Είμαι όμως άνθρωπος με αντιθέσεις, έχω όρια και προσπαθώ να τηρώ υποσχέσεις.
Μήπως όμως πρώτα να δω τι θέλει ο εαυτός μου, το εγώ, το πιστεύω μου, το εσώψυχό μου, η οντότητά μου όλη, το ιδανικό μου.

Δεν θέλω να αναλώνομαι σε σκέψεις που ξεφεύγουν.
Θέλω να δω το πρόσωπό μου στο καθρέφτη μου και να χαμογελάω.
Να είμαι αρεστός σε εμένα πρώτα και μετά των άλλων.
Δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα το εξωτερικό γίγνεσθαι, είναι παράμετρος.
Θα το προσέξω στην πορεία μου αλλά δεν θα το υποβάλω.
Είμαι εγώ, ο εαυτός μου, ζητώ την αυτογνωσία όχι εις βάρος της ουσίας και της ψυχής μου της ευθείας.
Έναν άνθρωπο ισορροπημένο μες της ζωής το πεπρωμένο.

Πίνακας: Odysseas Anninos

Ποίημα: Stamatina Vathi

14-6-2016

Πάνω σε ένα βουνό του Ολύμπου, αγναντεύω όλο το κακό στο βιός μου,
μια καρδιά δεν έχω στο στήθος, ούτε αγαπώ το πλήθος.
Είμαι γεννημένος επαναστάτης, φρουρός της μέσης και της άκρης.

Με την ματιά μου σε τσακίζω και με το φέγγος σε ορίζω.
Με την ταχύτητα και την ματιά μου την γη την κάνω όλη δικιά μου.
Μόνο το άπειρο με φοβίζει γιατί είναι το μόνο που με ορίζει.
Φέρνω τα νέα του λαού μου και προσμονώ μαζί σου την απαρχή του κόσμου.

Φτερά το βλέμμα μου και η θωριά μου, με τα μαντάτα να αναστηθεί η καρδιά μου.
Επιθετική η μορφή μου και ευέλικτη η ζωή μου.
Κανόνες ορίζω με την ψυχή μου, με έναν αετό ψιθυρίζω.
Είναι για λίγους και εκλεκτούς τα γνωστά μου, σε αυτιά Συμπαντικά τα μυστικά μου!

Μια καρδιά μόνο με ορίζει, με αφουγκράζεται και με ταλανίζει.
Είναι του Ήλιου θυγατέρα, έναν αετό έχει για αστέρα.
Αυτή με διαφεντεύει στα όνειρά μου αλλά και στην ολάκερη ματιά μου.
Με ένα νεύμα της περιμένω, νέα του Πατέρα για να φέρω.

Μην σε ξεγελάει η ξενοιασιά της, ούτε η αθώα η ματιά της.
Γερακίσια γέννα και ψυχή αετού είναι η γυναίκα – μάνα του υπερθετικού.
Αβύσσους έχει στην καρδιά της, Θεός μεγάλος ο έρωτάς της.
Αραχνούφαντη η γλυκύτητά της και ο θάνατος ο ίδιος ανασταίνεται από την τέχνη την δικιά της.

Φωτογραφία: Lindberg

Ποίημα :Stamatina Vathi

16-5-2016

Μια πεταλούδα η ψυχή στο άγνωστο.
Τα φτερά της εύθραυστα στο κάθε φύσημα του αέρα,
λόγια, πράξεις, συναισθήματα στο απάντεμα του ανέμου. Να είναι απαλό και γλυκάνεμο το αεράκι,
να μυρίζει γλυκάνισο και άγρια μέντα.

Λατρευτική στη φύση, ένα με το θείο.
Χρυσοκέντητη και πολύχρωμη η μνήμη της,
να απαλύνει ή να καταδυναστεύει το πέταγμα της.
Τα μάτια της άγρυπνα να παρακολουθεί,
τοσο άυλη και τόσο υπαρκτή.

Γλυκοφτερουγίσματα και ταλαντεύσεις.
Ο ψυχή μου πως χορεύεις στα τερτίπια του αέρα!!!
Πόσο λεπτεπίλεπτη στις συνθήκες του καιρού.
Λάτρεψε την φύση, γίνε ένα με αυτή!
Χτύπα τα φτερά σου στων ηλιαχτίδων την λάμψη.
Ζήσε!
Φωτογραφία :Makis Bitos

Poem: Stamatina Vathi

21-7-2016

Ένα σώμα όλο καμπύλες να φανερώνει την δύναμη, την ευφορία την απόλυτη μυσταγωγία.
Ω γυναίκα εσύ λατρεμένη, δύο χέρια σαν λουλούδια, κόκκινο του πάθους το φουστάνι, σαν Φλόγα της ζωής, μια οπτασία Θεϊκή.
Ενα κόκκινο μαντήλι ριγμένο σαν φωτιά από το κορμί σου, το εκρηκτικό.
Είσαι ολόκληρη μια πυρκαγιά, μια του Ήλιου κόρη, σε μια μεγάλη πεδιάδα, που αποζητά τα πόδια σου να γευτεί, να πατάνε πάνω της να ονειρευτεί.

Κάθε άντρας θα ‘ θελε στην θέση της πεδιάδας να βρεθεί.
Να ήταν αυτός το χώμα κάτω στην γη.
Να ήταν τα λουλούδια γύρω σου, κάθε πλάσμα και αερικό, να σε μυρίσει, να σε αισθανθεί, να σε χαϊδεύσει,να σε ερωτευτεί.
Σαν αέρινες κινήσεις της φλόγας το περπάτημά σου να μπορούσε μεμιάς να σε είχε στην αγκαλιά του.
Να έβαζε τα χέρια του γύρω από την μέση, να σου χαϊδεύε όλες τις ολόγλυκες καμπύλες σου με όλη του την ζέση.

Να λικνίζει το κορμί της αυτη σαν τα στάχυα στον αέρα, λίγο τον ώμο, λίγο τα χέρια σαν καταιγίδα, σαν φοβέρα.
Δύο πόδια σαν δέντρα, με καρπούς πλαισιωμένα.
Να κόβουνε τα στάχυα, όπως κόβουν την ανάσα.
Αυτός δυο χέρια σαν ταναλιες να την γυρίζουν, στρυφογυριζουν, να ζητάνε και άλλο, να μην χορταίνουν να την αγγίζουν.

Να ακουμπούσε το στήθος του επάνω να αισθανόταν τα βουνά σου με λατρεία, με τεράστια επιθυμία.
Να γινόταν ένα με την φλόγα σου, να καιγόταν, από την κάψα του κορμιού σου να πυρωνόταν.
Να ρουφούσε την γλύκα σου σταγόνα σταγόνα, να σου έδινε το μέσα του είναι του, να απορροφόταν.
Και μετά όταν οι δύο ψυχές γινόντουσαν ένα μέσα στου κάμπου τις στιγμές, να γινόσασταν δύο του Ήλιου συνεχιστές, δύο κορμιά σαν μια ουσία, μια αξέχαστη ιστορία.

Πίνακας: Σέργιος κοκκορης

Poem:Stamatina Vathi

20-7-2016

Πάνω σε πράξεις της φυγής και σε λόγια της αντοχής,
πήρα τον πόνο της καρδιάς και τα κομμάτια της ανθρωπιάς,
να βρω έναν άνθρωπο αληθινό να του μιλήσω για τον σκοπό.
Ένα τραγούδι της ζωής, με γεύση γέλιου μιας εποχής και δάκρυ από τα βάθη της ψυχής.
Είναι όταν αισθάνεσαι ότι είσαι μόνος πια, ότι κανείς δεν σε αγαπά, ότι μιλάς με άλλη μιλιά και σκέφτεσαι μη πραγματικά.

Μέσα σε δρόμους και παραδρόμους, αληθινούς και παράνομους, μέσα σε πόλεις και πολιτείες, εγώ μιλούσα αλλά ο καθένας έλεγε τις δικές του ιστορίες.
Στεναχωρημένη και απογοητευμένη κάθισα σε μια πέτρα και αποφάσισα να μην γυρίσω σε παλιές σκέψεις και υποθέσεις, να μονολογήσω.

Είχε βραδιάσει τώρα πια. Μαύρο σαν την σκέψη μου ο ουρανός αλλά το φεγγάρι εκεί, χρυσαφένιος οδηγός.
Μήπως τελικά πρέπει να σκεφτώ διαφορετικά,
να πάρω χρυσαφί του φεγγαριού, μαύρο λαμπερό του σκοταδιού, αυτό το κόκκινο της ζωής και σαν το σύννεφο να γίνω ένα με την αλήθεια της ψυχής.
Χρυσαφένια πουλιά να μου κάνουν παρέα, να μου λένε ειδήσεις για το τι γίνεται παραπέρα.

Να γίνω σαν σύννεφο και εγώ μια οπτασία, να μαθαίνω μυστικά, στον διαμαντόμαυρο καμβά της ουσίας.
Να βάλλω αυτό το κόκκινο της φωτιάς για στολίδι της αγάπης και το φεγγάρι στην αγκαλιά, για αληθινό έρωτα της καρδιάς, ο δικός μου επαναστάτης.
Να του πω όλα τα μυστικά, αυτά που έμαθα από παλιά, για τα όνειρα τα προφητικά, για τα λόγια της διαίσθησης, τα αληθινά.

Σηκώνω το βλέμμα μου, γεύομαι το σκοτάδι.
Μυρίζω την πλάση, μια ησυχία.
Ένα κάλεσμα ακούω από τον αέρα, μου λέει να πάω να γίνω μια παρέα με σημασία.
Έγινα ένα με τον ουρανό, έβαλα το φεγγάρι για οδηγό, κόκκινο της λατρείας φορώ και χρυσά πουλιά έχω για φρουρό.

Πίνακας: Κωνσταντίνα Καφύρα Βαρελά

Poem:Stamatina Vathi

7-7-2016

Όταν αγαπάς σκίζεις βουνά, διώχνεις τα σύννεφα, παίρνεις αγκαλιά.
Είσαι της αγάπης ένας φρουρός, της αμφιβολίας ο εχθρός.
Ανοίγεις την ψυχή σου, δίνεις καυτά φιλιά, λες τα ενδομυχά σου, δεν υποκινείς και δεν δημιουργείς ερωτηματικά.
Είσαι εκεί σαν ένας Όλυμπος κανονικός, να θυμίζεις και να λες, εδώ για εσένα είμαι εγώ.
Είμαι εγώ ένας Θεός, ένας τυφώνας κανονικός, που δεν σε καταστρέφω, δεν σε κοροϊδεύω, αλλά σε δυναμώνω, σε απογειώνω.

Είσαι το δέντρο, είναι η ζωή, της αβύσσου η ψυχή.
Θέλεις το γέλιο, θέλεις τη χαρά μες του αγαπημένου σου την ματιά.
Δεν λες ποτέ ζήσε με τις αμφιβολίες σου εσύ!!
Γίνεσαι ένας Άρης δυναμικός, ένας του πολέμου Θεός.
Διώχνεις σαν Πύρινος Αετός όλα τα ερωτηματικά του ανθρώπου που αγαπάς.
Τα ποδοπατάς, τα καταστρέφεις, με ασετυλίνη και πυρά τα ανατρέπεις.
Ανοίγεις τον ουρανό, πατάς με φόρα όλη τη γη,
ρίχνεις τον κεραυνό σε όποιον φίλο ή εχθρό πάει να της αντιτεθεί.

Δίνεις γροθιά σε όποιον σου την παιδεύει, τους κλείνεις κατάμουτρα τις πόρτες, τους κατακυριεύεις.
Γιατί είναι το άλλο σου μισό, αν αληθινά το νιώθεις αυτό.
Δεν μιλούν τα μάτια, ούτε καν το φιλί, μιλάνε τώρα οι ψυχές με των Τιτάνων τις ευχές.
Είναι η ασπίδα, είσαι ο πολεμιστής.
Είναι το χώμα, είσαι το νερό όλης της γης.
Αν το εννοείς πραγματικά και το πιστεύεις αληθινά.
Η αγάπη η πραγματική θέλει ΜΟΝΟ αετούς στην καρδιά και στην ψυχή.
Ακόμα και αν τα φαινόμενα απατούν γίνεσαι πάλι ο τυφώνας, κάνεις τους φταίχτες να καταστραφούν.
Δεν είναι για λιγόψυχους, ούτε για προδότες, της ιστορίας αυτής οι θιασώτες.
Είναι για Ηρωες και για Ολύμπιους θεούς, για πολεμιστές ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ.

Πίνακας: Odysseas Anninos