Η αναπνοή μου πάει να σβήσει

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Ποίημα Stamatina Vathi

26-3-2016

Η αναπνοή μου πάει να σβήσει.
Οι βλεφαρίδες σου σαν να έχουν δεχτεί πρωινή βροχούλα.
Τα γένια σου αγκαθάκια λυτρωμού στην επιδερμίδα μου
και το χαμόγελό σου βάλσαμο στην καρδιά μου.
Τα χέρια σου πυξίδα στα θέλω μου και η ματιά σου φάρος στις αμφιβολίες μου.

Δύο όμορφα ματιά, τόσο γλυκά αλλά και βλοσυρά,
να με αγκαλιάζουν όταν στεναχωριέμαι και να με μαστιγώνουν στην ανεδαφικοτητά μου.
Πραγματικός, με σάρκα και θέλω ή φανταστικός;;
Ανασφάλεια, έρωτας, πόθος, λέξεις ειδικές αλλά τόσο αέρινες.

Άραγε αυτές τις λέξεις πώς μπορούμε να τις βάλουμε σε στεγανά και να τους δώσουμε κανόνες, να τις απαριθμήσουμε σε άρθρα;!
Η μορφή σου αποδεικνύει ότι δεν γίνεται.
Η κάθε σου τελεία, το κάθε σου χμ, το κάθε σου γέλιο
αλλάζει τα θέλω και τους κανόνες.

Να σε αλλάξω;; Πώς μπορώ!!!!!
Αυτά τα πράγματα αποζητώ, την μοναδικότητα σου!
Να βλέπω πώς κοιμάσαι, πώς κάθεσαι, πώς λειτουργείς.
Να βλέπω την ανυπομονησία σου, την επιμονή σου, τον θυμό σου, την χαρά σου.
ΕΣΕΝΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by