Συντάκτης: Stamatina Vathi

Ποίημα :Stamatina Vathi

9-6-2016

Πόσο δύσκολο να εκφράσεις τα συναισθήματά σου, να εξωτερικευτείς.
Το πρώτο κοφτερό μαχαίρι ο ίδιος ο εαυτός σου και οι φοβίες του.
Πώς μπορείς να γίνεις ένα ανοιχτό βιβλίο, να δείξεις τα εσώψυχά σου, τις ατέλειές σου, αισθάνεσαι τρωτός, ευάλωτος, έρμαιο στα μάτια και τις βουλές των άλλων.

Ένα προσωπείο να σε εκφράζει, είσαι άραγε πράγματι αυτός;
Αυτός που καθρεφτίζεται στα στάσιμα νερά της λήθης;
Δυσώδης αυτή η προσωπογραφία.
Η προσωπικότητα πέτρα που κυλά σε συνθήκες μη εξαρτώμενες μόνο από εσένα.
Ισως τα νερά πρέπει να ανακινηθούν, να εμπλουτιστούν, η μάσκα δεν αντιπροσωπεύει τον άνθρωπο.

Η μάσκα δεν αντιπροσωπεύει τον άνθρωπο, τα συναισθήματά του, το νου του, την ψυχή του.
Πλάθει γνώμη και την κρατεί, την αντιπροσωπεύει και την συντηρεί.
Την διδάσκει, την διαλέγεται και την επαναδιαπραγματεύεται.
Είναι ο φιλόσοφος αλλά και ο διεκδικητής.

Όποιος θέλει να του υποβάλει την μάσκα θέλει να τον χειραγωγήσει,να τον εκμαυλίσει και να τον εκμηδενίσει.
Ο άνθρωπος είναι ουσία έκφρασης και λογικής, τέχνης και ελεύθερης δημιουργικής.
Είναι η διαφορετικότητα, ο διάλογος και η ιδιαιτερότητα.
Είναι συναισθήματα έντασης και ηρεμίας, είναι καθάριο τρεχούμενο νερό, είναι ρυτίδες, γέλιο και κλάμα.
Είναι κύκλος που κλείνει αλλά και ανοίγει.
Είναι δύναμη ψυχής, ένας και μοναδικός ο καθένας.
Όχι μάζα, ΕΛΛΟΓΗ ΟΝΤΟΤΗΤΑ.

Πίνακας: Michail Karapanagiotidis

Ποίημα: Stamatina Vathi

6-10-2017

Και τα κύματα χτυπούσαν με δύναμη εκδικητική,
έκαναν πάταγο, φωνές άγριες, οδυρμοί.
Ένα δάκρυ αιώνιο από μια ουράνια πληγή,
έτρεξε άγρια, χωρίς τύψεις, χωρίς ενοχή.
Τα σύννεφα, γκρίζα λόγια, φαρμακερά,
να διώχνουν ότι πιο αθώο, να στερούν κάθε αγκαλιά.
Έτριξε, έτριξε μια πόρτα, αλλαλαγμοί,
χάθηκε κάθε αγνό γέλιο, κάθε ελπίδα στην ζωή.
Σκισμένα ρούχα, νύχια μέσα στα σωθικά,
άγρια μαύρα μάτια, κάρβουνα αληθινά.
Κάψε, Κάψε κάθε λέξη, κάθε άσχημη σκέψη,
αίμα ποτάμια ολάκερα, λάβα καυτή να τρέξει.
Πόνος, πόνος δυνατός,
μέσα στα στήθια φλόγα, λόγος ισχυρός.
Σπάει σίδερα, τρυπάει ατσάλι η πονηριά,
λάβα που καίει συθέμελα, τα κάνει όλα υγρά.
Σάρκες, θέλω και πλεονασμός να τρέχει ασύστολα,
να χάνεται,
μετά γκρεμός.
Γεράκι με δυνατά φτερά, να σκίζει με το βλέμμα,
να παραμένει εκεί κοντά.
Τα κύματα αναγκαστικά σιωπούν,
δύο χέρια, δύο μάτια, ψηλά να κοιτούν.
Τα σύννεφα γνώρισαν την φιγούρα,
αποφάσισαν να φύγουν, να κρυφτούν.
Σκούπισε το δάκρυ, έπηξε το αίμα,
δόθηκε το έναυσμα για τον νέο της γης το σπέρμα.
Θα φυτρώσει νέα αρχή,
μαύρα μάτια, κάρβουνα, φωνή γνωστή.
Τα κοράκια θα φύγουν,
το γεράκι θα πάει στην πιο ψηλή κορφή.
Βγήκε ο ήλιος,
τρίστρατο χάδι, ψυχής κλειδί.
Προστασία δυνατή,
μάτι μέσα από τον ουρανό και την γη.
ΖΩΗ

Η θάλασσα έγινε σαν λίμνη,
καθρέφτης τεράστιος να κοιτάει τον εαυτό του ο ήλιος.
Να χαϊδεύει την επιφάνεια,
να ετοιμάζεται να κοιμηθεί,
το τοπίο ηρέμησε,
το φεγγάρι θα βγει.
Το γεράκι κούρνιασε,
αλλά το σπαθί είναι έτοιμο να βγει.
Μια ηρεμία που ξέρει ότι δεν φοβάται την καταιγίδα και την αστραπή.
Κομήτες δυνατοί, ψίθυροι, οιωνοί.
Μεγάλα μυστικά,
να κροταλίζουν βουβά στην σιωπή.
Μαύρα μάτια, μαύρα μαλλιά,
χαμόγελο στο στόμα,
πολλά είναι φαινομενικά.
Απαλές οροσειρές θα κρύψουν της ημέρας το φως,
θα φανούν τα αστέρια, θα γίνει μαύρος ο ουρανός.
Και δύο χείλη γλυκά θα σιγομουρμουρίσουν μέσα στην σιγαλιά.
Είναι τα κρυφά μυστικά που είναι μόνο για ορισμένα πλάσματα και αυτιά.
Θα έρθει μετά μια ηλιαχτίδα να δώσει δύο φιλιά.
ΣΕ ΑΓΑΠΑ.
Θα γίνει πτήση σε κάθε σημείο του ορίζοντα.
Τα σύννεφα πια θα είναι μια αγκαλιά.
Μόνο όταν αυτή πονά,
η θάλασσα κονταροχτυπά.
Την σκέφτεται αληθινά.
Άνεμος, λόγια ΔΥΝΑΤΑ,
πάνω από τους λόφους,
πετάνε αντάμα δύο πουλιά.
Φτερά.
Καρδιά που χτυπά.
Χτυπά αληθινά.

Φωτογραφία: Stuart Sanderson

Ποίημα: Stamatina Vathi

7-10-2017

Βλέμμα στο βλέμμα, γέλιο ανεπαίσθητο, γλυκό.
Μαύρο βελούδο, κόκκινο τριαντάφυλλο,
σταγόνες του έρωτα στην καμπύλη του στήθους, ζωγραφιστό.
Δάχτυλα που αιωρούνται, χρυσαφένια σύννεφα,
σε έναν κόσμο ονειρικό.
Και οι αναπνοές να αναμιγνύονται,
σταγόνες γεύσεις να γίνονται,
κομμάτια φωτιάς να εκσφεδονίζονται,
σάρκα βελούδο το ένα και το αυτό.

Καμπύλες, γλουτοί,
καρποί ευωδιαστοί,ήχοι δυνατοί,
μάτια καυτά, αίσθηση διεισδυτική.
Ώμοι γυμνοί, διεγερτικοί,
υπόκωφοι ρυθμοί,
μπλουζ με βραχνή φωνή.
Φώτα χαμηλά, σιωπηρά λάγνα ουρλιαχτά,
μια υπέρτατη ηδονή, φωτιά.
Βαρύ αισθησιακό σκηνικό,
κραυγή για νέο ξεσηκωμό.

Και ένα αραχνοΰφαντο πέπλο να σκεπάζει το κάθε τι γυμνό.
Σώμα στο σώμα, αφή στην αφή,
ματιά στην ματιά,
η απορρόφηση είναι μέχρι της ψυχής την καρδιά.
Και τα πέταλα από το κόκκινο τριαντάφυλλο
να καταπατούν τον θάνατο,
να γίνονται ζωή,
μαύρο βελούδο, αναπνοή δυνατή.
Η ψυχή να φωνάζει διαπεραστικά
και οι χτύποι μετά από ένα εκρηκτικό κρεσέντο,
να ηρεμούν σε μια αγκαλιά.
Φιλιά.

Ποίημα: Stamatina Vathi

7-10-2017

Κίνδυνος, σάρκα, φωτιά, πυρκαγιά,
κόκκινο τριαντάφυλλο, πέταλα,
απυρόβλητα φιλιά.
Σώμα γυμνό,
γυναίκα Θεά,
σε ένα άλικο ρόδο μια οπτασία μοναδικιά.
Ροδοστάλαχτη ψυχής, ρουμπινοαχτίδα ζωής.
Απάγαυσμα ερωτικό, κάλεσμα σαρωτικό.
Γάμπες, μηροί, γλουτοί,
έναυσμα της κάθε κίνησης, αρωματικοί χυμοί.

Έμβρυο του πόθου,
λικνιστική στον αγέρα,
ευωδιαστή ιέρεια,
ουράνια θυγατέρα.
Και οπως απαλά κινείς του πάθους τα αιμάτινα πέταλά σου,
να είσαι ανάσταση και θάνατος στο κάθε άγγιγμά σου.
Σέπαλα τα αντρικά χέρια να σε αγκαλιάζουν,
στήμονες εξουσιαστές να σε επικονιάζουν.
Θεά, ώμοι στρογγυλοί, στήθοι κάλεσμα,
σφραγίδα εκκωφαντική.

Σταλιά απο το αίμα μιας καρδιάς,
πύρινη σάρκα, δροσοσταλιά ομορφιάς.
Μίσχος , ύπερος, φλόγα,
χέρια σαν φύλλα,
να αγγίζουν του ήλιου τα δώρα.
Πλανεύτρα αισθησιακή,
κόκκινο βελούδο, μαγευτική .
Άντρας, γυναίκα μέσα στο λευκό,
πυρά της σάρκας,
απυρόβλητο φως.

Πίνακας: Euaggelia Tsianta

Ποίηση : Stamatina Vathi
Πίνακας : Σέργιος κοκκορης
3-2016

Πόσο αντίθετοι, διαφορετικοί είμαστε,
αλλά συνάμα και συμβατοί.
Είσαι η γη, τόσο σταθερός,είμαι το νερό.
Είσαι ο αέρας, τόσο δυνατός, είμαι η φωτιά!!
Νερό και φωτιά μέσα μου.
Τόσο αντιδραστική και αντισυμβατική είμαι.

Νόμιζα ότι θα με καταλάβεις.
Θέλω να σου βγάλω την τρικυμία μου,
το χειρότερο εαυτό μου, να σε κάνω να φύγεις
γιατί φοβάμαι, φοβάμαι μην σε αγαπήσω πολύ.
Θα είμαι διάφανο χαρτί στα χέρια σου
Φλόγα που όμως γίνεται παρανάλομα πυρός.

Μου έδειξες το αέρινο μέσα σου και ανησύχησα για την φωτιά μέσα μου,
γιατί κατάλαβα ότι σε εσένα θα πω όλα τα μυστικά μου
και εσύ θα καταλάβεις όλες τις αδυναμίες μου.
Χωρίς καμία ασπίδα, κανένα οχυρό να σου αντισταθώ.
Τόσο διαφορετικοί μα τόσο ενιαίοι.

Μέσα στην αγκαλιά σου η καρδιά μου πάλλεται.
Δονείται σε διθυράμβους γεμάτους δύναμη και πάθος.
αγάπη και τρυφερότητα.
Πόσο μικρή και ταπεινή αλλά συνάμα δυνατή και μεγάλη,
εξαιτίας σου.

Μεγάλη γιατί εσύ μου δίνεις δύναμη ζωής,
δυναμη για να ζήσω την κάθε στιγμή στο μέγιστο.
Δυνατή γιατί ακούω πώς αυξάνονται οι χτύποι της καρδιάς σου στο άγγιγμά μου.
Θέλω να είμαι μέσα στην αγκαλιά σου, στην θέση μου, εκεί που κανονικά πρέπει να βρίσκομαι..

Αυτά τα δύο Στιβαρά χέρια θέλω να με τυλίγουν με ένταση να μου λένε, ΕΔΩ ΕΙΜΑΙ.
Γιατί τα χέρια μιλάνε, η αγκαλιά σου μιλάει
αφού είναι προέκταση της ψυχής σου, της καρδιάς σου.
Πόσο ευχάριστα αισθάνομαι, θεϊκά, αναζωογονητικά,
πατάω τον θάνατο.

Ήμουν χωρίς εσένα το τίποτα, αλλά μέσα στην αγκαλιά σου είμαι το όλα.
Αγάπη μου γλυκιά, σφιξε με.
Δώσε μου ελπίδα ζωής.
Αθάνατο νερό για εμενα η αγκαλιά σου!!

Ποίημα: Stamatina Vathi

Μια αγκαλιά, όλη η ζωή.
Μάνα, παιδί σε απόγνωση, όλεθρος.
Μια αγκαλιά τρυφερότητας που περικλείει
όλο το είναι της, όλη την χαρά της.

Να πάνε που;
Στην ουσία δεν ξέρουν.
Ανήσυχο το μέλλον
Και ο θάνατος να τους γνέφει
Κραδαίνοντας το σπαθί του
πάνω από τους ώμους τους.

Τους διώχνει η πατρίδα τους
σε ένα ατέρμονο ταξίδι.
Να πάνε που; Στην ουσία, άγνωστο.
Νέες πατρίδες; Ποιες;
Καμιά δεν θέλει να τους αγκαλιάσει.
Μόνο η αγκαλιά της μητέρας, το μόνο λιμάνι.

Θεέ μου!!
Μην τους κατατρέχεις.
Πόσο σκληρή μπορεί να γίνει η καρδιά των ανθρώπων;!
Ψυχές σε ένα χορό καταδυνάστευσης, αγωνίας.
Το κόστος ακριβό, άραγε;
Τα διαμαντόμαυρα ματιά του σκίζουν τον ουρανό.
Ζητούν να γίνουν ένα με το θεό!
ΔΥΝΑΜΗ

Πίνακας: Σέργιος κοκκορης

Ποίημα Stamatina Vathi
2-4-2016

Η ομορφιά της ψυχής σου αταλάντευτη φιγούρα,
στέκεσαι εκεί φάρος φωτοδότης, φρουρός,
ακριβοθώρητος αλλά Υπαρκτός.
Η ξαφνική σου συνάντηση δυσνόητη για πολλούς,
ακλόνητος υπερασπιστής και υποστηρικτικός.

Πόσες αρνήσεις δεχόσουν, πόσα πειράγματα,
εσύ εκεί, αν και μακρινός, με τυλιγες σαν αόρατο
φυλαχτό, η προσμονή μετέωρη στην αοριστία της,
η ύπαρξή σου αέρινη αλλά η πίστη σου ακράδαντη.
Ασάλευτα τα θέλω σου και αετοσφυρίλατα τα βάθη της ψυχής σου.

Δεν είσαι νικητής μου αλλά υποκινητής μου,
Λατρευτός φίλος για τα δικά μου μάτια,
Πύρινος διαπραγματευτής της καρδιάς μου εσύ.
Σε κάθε αντίσταση περισσότερο τόλμη,
Σε κάθε άρνηση περισσότερη υπομονή,
Και μόνος δικαστής ο χρόνος!!

Ποίημα: Stamatina Vathi

17-4-2016

Γλυκιά μου νύχτα, έρεβος.
Αστέρια μου φωτοσήμαντρα.
Ένας κύκλος, μια αγάπη, που με κλείνει στα σωθικά της.
Φεγγάρι μου πορφυρόλαμπρο.
Ένα χρώμα μες στο αίμα.
Μνήμες αστείρευτες, γαλαζοπράσινες λαμπάδες μες στο Σύμπαν.

Μια σπείρα η ζωή, ο καθένας μια ιστορία.
Λήθη στον χαμό, που πριονίζει την συνέχεια.
Μια μαύρη θάλασσα με ασημοκόκκινα γράμματα,
από το βιβλίο της ζωής, που γράφει και ξαναγράφει.
Και το μυαλό να ταλανίζει ανάλογα με το φέγγος των σκέψεων.

Οι σκέψεις σαν τα ψηλά βουνά, να θωρείς πώς φτάνουν τον στιγματισμένο ουρανό αλλά τα μάτια να σε κοροϊδεύουν.
Μικρή η σταγόνα σου στην Ζωή, Συμπαντική η απαίτηση της Συνέχειας.

Αρχίζει να ξεπροβάλλει ο Ήλιος!
Δειλά δειλά αλλά σταθερά.
Ο κύκλος να ανοίξει πάλι.
Τα χείλη να γελάσουν, τα χέρια να αγκαλιάσουν.
Δύο ώμοι, δύο ματιά, δύο χερια
Μια ολάκερη αγκαλιά.

Poem: Stamatina Vathi

21-3-2016

Άστρα πυγολαμπίδες
στον διαμαντόμαυρο καμβά της νύχτας.
Ένα φεγγάρι ξελογιαστής του νου, ολόγιομο,
αλλά κρυμμένο να φωτίζει το έρεβος.

Ένα μικρό παιδί τηρούσε το σκοτάδι,
κάνοντας σχέδια για το μέλλον, αέρινες ιστορίες.
Με την φαντασία του να απλώνει τα ελαφροϊσκιωτα φτερά της πάνω του και σε όλο το μισοσκότεινο τοπίο.

Άραγε να γίνει άνθρωπος θαλασσινός
που με την σκούνα του να διασχίζει πέλαγα;
Άραγε πολεμιστής, με θεό τον Αρη,
να πολεμάει για κεκτημένα και χαμένες πατρίδες;

Άραγε τον ουρανό να σκίζει τον γεμάτο σύννεφα,
γητευτής του άυλου και των ψυχών,
ανεμοχαράκτης ερευνητής του Συμπαντος,
αναζητητής της ουσίας και της αλήθειας;

Τα μάτια, πύρινα κάρβουνα,
με την σκέψη των αέρινων ταξιδιών της φαντασίας.
Η παιδικότητα και η ομορφιά της καθάριας ψυχής
να αστραποφέγγει στο βραδινό τοπίο!!!

Φωτογραφία Kostas Orologas

Στίχοι: Stamatina Vathi

3-5-2016

Μέσα στο μεγαλείο της ζωής,
πόσο αναπάντεχα άφωνοι και μικροί αισθανόμαστε!
Η αίσθηση του Θείου, του απόκοσμου
να σου κόβει την ανάσα.

Μέσα στο τυρβώδες της ζωής,
νομίζεις ότι θα αγγίξεις τον ουρανό!
Αλλά πόσο μακρινός και αναπάντεχα απέραντος είναι.
Αισθάνεσαι την κοσμική ενέργεια και το όλον της Δημιουργίας!

Ένα τίποτα μέσα στο άπειρο, πόσο σημαντικό όμως για το Ανώτατο, το εξωπραγματικό, το αδιευκρίνηστο.
ΘΕΟΣ, ΔΥΝΑΜΗ, ΖΩΗ.
Στον Θεό προστρέχουμε για τα βάσανά μας αλλά ο άνθρωπος τα δίνει.

Μισσαλοδοξία, κοροϊδία ηθική ή υλική, ρεμβασισμός.
Χίλιες δυο λέξεις για να περιγράψουν το Ζοφερό.
Αλήθεια όμως, πόσο ωραία πλασμένα είναι η φύση!!
Στην διαφορετικότητα, η συμβατότητα.

Κόκκινο το χρώμα της Δύναμης.
Κόκκινο το χρώμα της χαράς.
Είναι όμως και το χρώμα του αίματος!
Της γέννησης και του βίαιου θανάτου μαζί.

Διθυράμβους αγάπης για την Ζωή.
Κόκκινες θάλασσες Άνοιξης και Αναδημιουργίας.
Σύννεφα θεϊκά σαν φιγούρες θεών
Να αγκαλιάζουν και να ερωτοτροπούν με την ΕΛΠΙΔΑ.

3-5-2016