Συντάκτης: Stamatina Vathi

Ποίημα: Stamatina Vathi

20-6-2016

Πόθος, πάθος, ένταση, αποχρώσεις του κόκκινου στον καμβά του έρωτα.
Λατρεία στις καμπύλες, ω γυναίκα εσύ, μάνα, ερωμένη, η ουσία της ζωής.
Καμπύλες στα στήθη που αυτά ζητώ με λαχτάρα μόλις πρωτογεννηθώ, που θα σκύψω να κλάψω, που θα πρωτογευτώ.

Καμπύλες στους ώμους, καμπύλες παντού,
η γη του άντρα να ποτίσει με το αθάνατο νερό.
Να χαρεί τα περιβόλια της, τους κάμπους της, τα βουνά,
να φτάσει στην κορύφωση μέσα από τα δύο στενά.

Μυρωδιές εξαίσιες, πορφυρές, από λουλούδια στο σώμα της,
στα μαλλιά της, σε κάθε κρυφό μυστικό στο άπληστο κορμί της.
Είναι το εξαίσιο, το επουλωτικό και το ανατρεπτικό,
είναι η αναγέννηση και ο θάνατος μαζί, ένα τραγούδι διαχρονικό της κάθε αντρίκιας καρδιάς και πυγμής.

Δύο κόκκινες σταγόνες στον καμβά της ύπαρξής της,
δάκρυα του πάθους και της κορύφωσής της.
Θέα της νύχτας και της ημέρας, η Γη ολάκερη σε κάθε βλέμμα.

Και όπως γυρίζει και την βλέπεις όλη,
βλέπεις την πλάτη μέχρι της καμπύλες της μέσης και παραπέρα,
Θέλεις να κλάψεις και να φωνάξεις από την δύναμη της ομορφιάς της.
Να γίνεις η αναπνοή της και η ουσία της ύπαρξης της.

Αλλά θέλεις και άλλα πιο σημαντικά.
Θέλεις ψυχή, θέλεις καρδιά, θέλεις να εξαϋλωθεί και η ουσία σου να γίνει ένα με αυτή.
Να την απορροφήσεις , να την γευτείς, σε κάθε ορίζοντα σε κάθε σχισμή.

Ω λατρεμένη και θεϊκιά, το άλλο το ήμισυ, η ψυχή,
είσαι λατρεία καθολική, του νου το τέλος αλλά και η αρχή.
Νερό θα γίνει ο άντρας, το αρσενικό,
να σε ομορφύνει και να σε εξυψώσει, γιατί είσαι το χρώμα στην ύπαρξη του.
Η ανάσα, η αναπνοή του.
Το χώμα το δικό του και το κάρμα το τελικό του.

Πίνακας: Vassilis Michailidis

Ποίημα: Stamatina Vathi

18-6-2016

Ένα άρμα φωτιάς που σκίζει τον ουρανό, είναι η μορφή σου που αποζητώ.
Είσαι η αρχή, είσαι η μέση και το τέλος μαζί.
Ένας κύκλος που με αγκαλιάζει, που μου δίνει ζωή, που με ξεδιψά με το νέκταρ και μου δίνει τροφή.

Τροφή αγάπης και φροντίδας, ανάτασης ψυχής και ελευθερίας.
Είσαι η Φωτεινή πηγή που με συντροφεύει σε ταξίδια του νου,
είσαι το κύμα που με σεργιανίζει και γλυκά με στηρίζει.
Ένας πορφυρός εραστής, ένας σύντροφος του ουρανού και της γης.
Είσαι εσύ ο Ένας, ο Δυνατός, ένας Θεός φωτεινός και υπερβατικός.

Είμαστε τόσο διαφορετικοί, αλλά συνάμα και τόσο συμβατοί.
Χωρίς εσένα δεν μπορώ να σκεφτώ το μετά, χωρίς εμένα θα τα νιώθεις όλα κενά.
Σαν να είμαι η θάλασσα για να παίξεις με τις ηλιαχτίδες σου,
σαν να είμαι ο ουρανός για να ζωγραφίσεις με τις παλέτες σου,
όλα τα χρώματα τα ξελογιαστικά για να μου δείξεις τον έρωτά σου και το πόσο με αγαπάς.

Όσο και να θέλεις να φύγεις, είμαι ο ιστός της χαράς,
είμαι το γέλιο το γάργαρο της πηγής της ξενοιασιάς.
Είμαι δύο χείλη ζουμερά, μικρά και εκρηκτικά,
που θα θέλεις να γευτείς και ας πεθάνεις μετά.
Αλλά εγώ θα σου δώσω ζωή και θα πάρω τον θάνατο και την καταστροφή.
Είμαι Θεά της καρδιάς, της πίστης και της ψυχικής ομορφιάς.

Φωτογραφία: Φώτης Ξεΐνης, Φωτογραφίες της ΕΛΛΑΔΑΣ

Ποίημα: Stamatina Vathi

17-6-2016

Σταγόνες νερού με γεύση από νέκταρ και αίσθηση ονείρου πάνω στις βλεφαρίδες σου.
Τι γλυκά κλείνεις τα μάτια σου, σαν ένας Θεός που κουράστηκε από τις φροντίδες του κόσμου.
Μια μύτη δυναμική, δύο χείλη σαν μάγισσες να με καλούν να τα γευτώ, να τα φιλησω, να εκμηδενιστώ.

Γραμμούλες γλυκές, του χρόνου ιστορίες σαν ερινύες να με στοιχειώνουν.
Να τις αγγίξω, να τις φιλήσω, να μάθω από αυτές όλες σου τις σκέψεις και ιστορίες σου.
Να δω κάθε πληγή, να μυρίσω κάθε αντρίκια ουσία που κάνει Εσένα, να σε νιώσω, να χαθώ, να γίνω ένα, να εξαϋλωθώ.
Ματιά καθρέφτες, του κόσμου εξερευνητές και του δικού μου πόθου πυροδότες.
Μου δείχνουν αγάπη, πάθος, δύναμη, θλίψη, δάκρυα αλλά και γέλιο μαζί.

Όλη σου η ζωή γλυκές γραμμούλες πάνω στο πρόσωπο που λατρεύω.
Δύο ώμοι στιβαροί, βράχοι εξουσιαστικοί, να γείρω το κεφάλι μου να ονειρευτώ, να σου πω με στιχάκια το πόσο σε αγαπω.
Μπράτσα σαν λιμάνι, χέρια του πάθους μου που πάνε για σεργιάνι.

Ένα ολόκληρο βουνό δύναμης η ύπαρξή σου και εγώ γαργαρο νερό που σε περικλείω και να σε αγαπώ.
Σου τραγουδώ, σου μιλάω για τον έρωτα, σε τρέφω με τις αγάπης λόγια, σου δίνω ζεστασιά.
Και όταν τρικυμία έχω στην καρδιά, εσύ εκεί ατάραχος να μου δίνεις την ψυχή σου και την ατσάλινη πυγμή σου.

Γλυκέ μου γρανίτη, των ονείρων μου διεκδικητή.
Πυρηνολουστη της ζωής μου αιτία ύπαρξης.
Ήλιε μου, Ηλιατορα, δωτικε μου εξουσιαστή
Της ημέρας μου ενέργεια και της νύχτας μου ΖΩΗ.
Θέλω να χαθώ στα μάτια σου, να μετουσιωθω στην αγκαλιά σου. Να γίνω ένα σου. Να σε θαυμάσω.

Ποίημα :Stamatina Vathi

5-6-2016

Πήρες δρόμους σκοτεινούς και χαμένους στην λήθη.
Δύο μάτια του πόνου να αναβλύζουν όλο το παράπονο,
λες και θέλεις να γίνεις ένα με την θάλασσα.
Αλάτι στο σώμα, αλάτι στην ψυχή, να σου κατατρώει τις πληγές, τις νοητές πληγές, αυτές που πονάνε περισσότερο.

Τόσο μπερδεμένος, με μια χαρακιά στο μέτωπο και στην καρδιά.
Σκέψεις, ένα κουβάρι και το αίσθημα της απώλειας μεγάλο.
Είναι δύσκολο να αποδεχτείς αυτό το μεγάλο κενό, αν και μέσα σε αυτό αιωρείσαι, βλέποντας κατάματα την άβυσσο.

Αισθάνεσαι μηδαμινός, σπαράζεις βουβά σε ένα ανελέητο πόλεμο με τον εαυτό σου, είσαι έτοιμος να εκραγείς, να επαναστατήσεις, να αυτοχαρακωθείς.
Έζησες δύσκολες συνθήκες, έχασες αγαπημένα άτομα και οι μνήμες δεν φεύγουν, εκεί.
Να περονιάζουν το μυαλό και να κατακαίουν την καρδιά.

Είσαι όμως δυνατός, δυνατός σαν ατσάλι, σκληρός σαν γρανίτης.
Κλάψε, φώναξε. Βγάλε όλον τον πόνο σου σαν ποτάμι καυτό.
Εκφράσου.Πες το παράπονό σου, βγάλε την κραυγή της απελπισίας. Εκτονώσου.

Η ζωή δεν είναι μόνο αυτό. Είναι πολύ μικρή και πολύτιμη.
Είναι λουλούδια στον ήλιο. Είναι δέντρα στον άνεμο.
Είναι βροχή του εξαγνισμού πάνω στην ψυχή σου,
δροσερό νερό στις σκέψεις σου, δύναμη στην ζωή σου.
Προχώρα, σταθερά και σιγά, είσαι και εσύ μία συνέχεια του κόσμου. Κοίτα τον ουρανό, Χαμογέλα.

Φωτογραφία: Aris Margas
5-6-2016

Ποίημα:Stamatina Vathi

19-5-2016

Μπλέ Φλόγα μιας Θεάς σε απάντεμα του νου.
Το γήινο με το θεϊκό του έναστρου ουρανού.
Γαλαξιακά φτερά μου δίνει στην ψυχή,
η αγάπη για τον άνθρωπο, το δίκαιο, την ζωή.

Πόσο απειροελάχιστοι είμαστε αληθινά,
μα όσο και αν το καταλαβαίνουμε γινόμαστε θεριά.
Διαιρεμένοι, άδικοι και πολεμιστές,
ο καθένας με το δίκιο του ψάχνει για ενοχές.

Μοναξιά μες στην ζωή, μπέρδεμα στο νου,
αλλά η συνειδητοποίηση βρίσκεται αλλού.
Ας σηκώσουμε το βλέμμα μας κοιτώντας πιο ψηλά,
στον βραδινό τον ουρανό, αλλά με καθαρή καρδιά.

Η ανθρωπιά, ο σεβασμός, έννοιες άυλες και υπερβατικές, για τον ατομιστή, τον εγωιστή και τον παραμυθατζή.
Ω λατρεμένο Σύμπαν μου με μόνο μία ματιά, θα βλέπαμε την ματαιότητα των πράξεων μιας κακιάς καρδιάς.

Στίχοι:Stamatina Vathi

12-5-2016

Ψυχή σκληρή και δυνατή, αετοφορούσα.
Μυαλό δαιδαλώδες, εύστοχο και ατσαλοπλεγμένο.
Ακόνι η ματιά σου, σπαθί η γλώσσα σου,
λάβα η καρδιά σου.
Φαινομενικά εύθραυστη και αθώα,
κόλαση η εκδίκηση σου, χτύπημα δυνατό.
Μνήμη που δεν ξεχνά το άσπρο ή το μαύρο.
Δίκαιο, Αγάπη, Ανθρωπιά λέξεις με αξία.
Ατρόμητη στον θάνατο και στην εξουσία.
Ρίχνεις απόρθητα οχυρά, ξαφνιάζεις συνειδήσεις.
Πυρπολείς βρώμικα μυαλά και απαγορευμένες τύψεις.
Άτεγκτη, γρανίτης μαυρος στους αδικους,
πάνλευκη στους αθώους.
Αετός και Περιστέρι. Χορός των αντιθέσεων,
υπέρ των αθώων.
Αστέρια στην θωριά σου, με πάθος στο μπλε του ουρανού να σκίζουν τα ουράνια φτερά σου.

Poem: Stamatina Vathi

28-8-2016

Ένας ήλιος σε δρόμο φωτιάς,
δυο χέρια ανοιχτά, φρουροί μιας καρδιάς.
Ένα Περιστέρι του ονείρου,
στον πηγαιμό μιας αγάπης,
ένας συνοδοιπόρος του νου
στην στράτα του απείρου.
Ένας πολεμιστής της φυγής ,
να δίνεται ολότελα στο κάλεσμα μιας ψυχής.

Βουνά ψηλά, ευθυτενή,
να σκύβουν ολάκερα για ένα σου φιλί.
Αετός βασιλιάς, του ήλιου σκοπός,
να κάθεται πλάι σου, να είναι φρουρός.
Μια καρδιά από το ψηλότερο βουνό,
να σε περιμένει στων ματιών του τα κάστρα,
για να του ρίξεις στο δρόμο μια λέξη, ένα βλέμμα,
ένα της αγάπης σου του ήλιου νεύμα.

Μια θάλασσα να χτυπιέται με τους βράχους,
ποτέ με λύσσα και ατέρμονη υπομονή,
ποτέ να εξοργίζει και όλα τα θεριά της φύσης
για την δική σου την προσμονή.
Πουλιά στις ακτίνες να δείχνουν το δρόμο,
να φτάνουν μέχρι τα πέρατα της γης για εσένα μόνο.
Μια ηλιαχτίδα να σε αγκαλιάσει,
να σε φέρει κοντά μου πριν να βραδιάσει.

Όταν κάτω από τον νυχτερινό ουρανό συναντηθούμε,
είναι η ώρα των αστεριών και των αιωνίων εραστών.
Μέσα από φαράγγια και δυσκολίες,
από εμπόδια και κακουχίες,
δυο κορμιά σε έναν κύκλο,
με της θάλασσας τον χτύπο.
Δυο φιγούρες του ανέμου,
δυο αγάπες που υπομένουν.

Ένα δέσιμο της γης,
με την ευχή μιας θεϊκής εντολής.
Δύο του ήλιου περιστέρια,
δύο της αγάπης πεφταστέρια.
Ένα μαντήλι κόκκινο της αγάπης,
ένα φιλί αληθινό της ζωής δυνάστης.
Δρόμοι και σκέψεις κάτω από τον ουρανό,
πάνω στης γης το καθάριο νερό.

Πίνακας: Michail Karapanagiotidis

Ποίημα: Stamatina Vathi

10-10-2017

Ένα φεγγαρένιο χάδι, ένα γέλιο, ένα δάκρυ,
ένα της νυχτιάς ασημένιο μονοπάτι.
Μαύρα μαλλιά, μαύρα διαμάντια, διάστικτα φεγγάρια,
σε αναζήτηση μιας αλήθειας μέσα στα σκοτεινά τα βράδια.
Μια σταγόνα από παραμύθι, που να το ψάχνεις απεγνωσμένα αλλά δεν το βρίσκεις.

Να αναζητά την λύση για ένα μυστικό,
από ένα χτυποκάρδι, της θάλασσας ήχος γλυκός.
Άραγε πιο είναι της πραγματικής αγάπης το φιλί,
αυτό που σε κάνει να φτάνεις στον ουρανό,
να γίνεσαι του αγέρα ελεύθερο πουλί?

Έτρεξε μέσα σε όλο τα λαμπερό το μαύρο,
μίλησε με κάθε αστέρι, με κάθε ήχο, με κάθε ταξιδιάρη γλάρο.
Αλλά την απάντηση δεν είχε κανένας να δώσει,
κρυμμένα μυστικά, κλειδωμένα χείλη, μόνο χορό είχε να κάνει η σιωπή, με μουσική των κυμάτων και της νύχτας των πλασμάτων την γνώση.

Ώσπου ένα δροσοστάλιστο δάκρυ,
από φεγγάρι λευκό διαμάντι,
έπεσε πάνω στο χώμα και μια καρδιά άρχισε να χτυπά δυνατά,
μέσα στην ανατολής το ροδόανθο χρώμα.
Και ένιωσε το φιλί να σπαρταρά με ψυχή,
να δίνει άπλετο φως, να δίνει της ζωής την πρώτη αρχή.

Άκουσε χτύπο δυνατό με την καρδιά να δίνει χορό,
είδε τον ουρανό να φεγγοβολά και την φύση να αστραποβολά.
Είδε γεύση από τα φρούτα του καλοκαιριού,
είδε μυρωδιές της άνοιξης, ενός κάμπου λουλουδιαστού.
Είδε δύο μάτια να λαμποκοπούν και την καρδιά ανεξίτηλα να κεντούν.

POEM : Stamatina Vathi

7-5-2017

Τόσο ρόδινο, κρυστάλλινο, θεϊκό,
ένα δάκρυ σταγόνα στον φούξια ωκεανό.
Έκλεψε το λουλούδι, μια αέρινη καρδιά,
δροσοσταλίδα στου αγέρα την φορεσιά.
Αιθέρια ματιά.

Και όπως το δάκρυ αιχμαλώτισε την μορφή,
ένα χαμόγελο του ήλιου ήρθε να την δει.
Και το φεγγάρι έπλεξε ένα ασημοϋφάντινο πλεκτό,
από κάθε χαμόγελο και κάθε σ’ αγαπώ.
Σε ποθώ.

Τόσο μικρή σταγόνα, μα τόσο δυνατή,
είναι από το δάκρυ μιας αγάπης μακρινής.
Πήγαινε ήλιε και εσύ φεγγάρι,
δώστε μια αγκαλιά,
μια καρδιά αέρινη σε ένα λουλούδι λέει μυστικά.
Δροσοσταλιά.

Φωτογραφία: Makis Bitos

Poem: Stamatina Vathi

8-7-2016

Μια γλυκιά αποτύπωση, μια θεϊκιά μορφή, ένας θησαυρός της φύσης, μια χρυσή και διαχρονική ζωή.
Δίνεις τους ξεχωριστούς θησαυρούς σου, εξαγνίζεις την εσωτερική δομή.
Ότι το λάδι για το σώμα είναι το μέλι σου για το στόμα.

Δίκαια και γαλήνια, όταν δεν σε πειράζουν, μόνο για έκτακτη ανάγκη το κεντρί σου δοκιμάζουν.
Εσύ η δημιουργός της τροφής των Θεών και της φύσης ο πολλαπλασιαστής,
της αφθονίας ο φρουρός και ο σύμμαχος ο μοναδικός.

Το μέλι σου ένας Μέγας Αλέξανδρος είχε κοντά του στο τελευταίο ταξίδι της θωριάς του και μια Κλεοπάτρα τιμημένη όπλο ομορφιάς σε είχε η δοξασμένη.
Τα ωραιότερα λουλούδια διαλέγεις και τα καλύτερα δώρα μας φέρνεις.
Είσαι ένα συνώνυμο της φυσης και μια Βασίλισσα της πλάσης, με σφραγίδα και τιμή η μεγάλη επικονιαστής.

Ο Πυθαγόρας σε είχε κυρία τροφή και ο Ιπποκράτης της ασθένειας καταστροφή.
Σε βλέπω πέρα δώθε να ζουζουνιζεις και χαρωπά από λουλούδι σε λουλούδι να γυρίζεις.
Ένα πολύτιμο αγαθό να μου γλυκαίνει το λαιμό!!!
Τόσο απλό φαινομενικά αλλά τοσο θαυμαστό αντικειμενικά!!

Φωτογραφία: Vaso Mpania-limperopoulou