Ένα φεγγαρένιο χάδι, ένα γέλιο, ένα δάκρυ

Ποίημα: Stamatina Vathi

10-10-2017

Ένα φεγγαρένιο χάδι, ένα γέλιο, ένα δάκρυ,
ένα της νυχτιάς ασημένιο μονοπάτι.
Μαύρα μαλλιά, μαύρα διαμάντια, διάστικτα φεγγάρια,
σε αναζήτηση μιας αλήθειας μέσα στα σκοτεινά τα βράδια.
Μια σταγόνα από παραμύθι, που να το ψάχνεις απεγνωσμένα αλλά δεν το βρίσκεις.

Να αναζητά την λύση για ένα μυστικό,
από ένα χτυποκάρδι, της θάλασσας ήχος γλυκός.
Άραγε πιο είναι της πραγματικής αγάπης το φιλί,
αυτό που σε κάνει να φτάνεις στον ουρανό,
να γίνεσαι του αγέρα ελεύθερο πουλί?

Έτρεξε μέσα σε όλο τα λαμπερό το μαύρο,
μίλησε με κάθε αστέρι, με κάθε ήχο, με κάθε ταξιδιάρη γλάρο.
Αλλά την απάντηση δεν είχε κανένας να δώσει,
κρυμμένα μυστικά, κλειδωμένα χείλη, μόνο χορό είχε να κάνει η σιωπή, με μουσική των κυμάτων και της νύχτας των πλασμάτων την γνώση.

Ώσπου ένα δροσοστάλιστο δάκρυ,
από φεγγάρι λευκό διαμάντι,
έπεσε πάνω στο χώμα και μια καρδιά άρχισε να χτυπά δυνατά,
μέσα στην ανατολής το ροδόανθο χρώμα.
Και ένιωσε το φιλί να σπαρταρά με ψυχή,
να δίνει άπλετο φως, να δίνει της ζωής την πρώτη αρχή.

Άκουσε χτύπο δυνατό με την καρδιά να δίνει χορό,
είδε τον ουρανό να φεγγοβολά και την φύση να αστραποβολά.
Είδε γεύση από τα φρούτα του καλοκαιριού,
είδε μυρωδιές της άνοιξης, ενός κάμπου λουλουδιαστού.
Είδε δύο μάτια να λαμποκοπούν και την καρδιά ανεξίτηλα να κεντούν.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by