Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

16-9-2016

Είναι ένα πρωινό από εκείνα που δεν ξεχνάς.
Μια καρδιά άδεια, ένα φλιτζάνι καφέ αχνιστό και σκέψεις στο πουθενά.
Θέλω να αδειάσω το μυαλό, να μην σκέφτομαι πολύ.
Κάθε κουβέντα μου είναι αγκάθι στην δική του την μορφή.

Θέλω να εκφράσω εμένα, να του δείξω τους φόβους μου κάθε μικρή μου σκέψη ή εικόνα.
Αλλά γι’ αυτόν είναι πληγή, είναι άσχημη λέξη, είναι τριβή.
Κλείνω τα μάτια, προσπαθώ να βάλω μια τάξη στο μυαλό.
Αλλά και αυτό αντιστέκεται, έχει τον δικό του σκοπό.

Ένας ήλιος έξω να με παιδεύει και αυτός.
Νομίζω ότι με σαρκάζεται, παίζει με το πως αισθάνομαι, τι συννεφιά έχω αυτή την στιγμή στης καρδιάς μου και ματιάς μου το βιός.
Μόνο μία θεομηνία θα ταίριαζε στης καρδιάς μου την ψυχολογική λειτουργία.

Σκύβω το κεφάλι.
Είναι γεμάτο φράσεις και παραγράφους,
μπερδεμένες μεταξύ τους, να με παιδεύουν ακόμα περισσότερο με την ύπαρξή τους.
Είμαι μπερδεμένη,
σε έναν λαβύρινθο εξωστρακισμένη.
Μόνο ένας Μινώταυρος μου λείπει,
αλλά και αυτός πιστεύω είναι της ψυχής μου η θλίψη.
Μια Αριάδνη, ένα νήμα ζητώ.
Θέλω να βγω γρήγορα, να ξαναγεννηθώ.
Να δω φως, να δω αυτόν τον ήλιο το πρωί,
που μέσα στην δική μου την συννεφιά έχει κρυφτεί.

Πίνω μια γουλιά καφέ.
Νιώθω μια πίκρα μονομιάς.
Μέχρι και η γεύση από το στόμα μου
την δική της ανηφόρα τραβά.
Όλα μαζί και χωριστά.
Να δω πως θα περισωθώ,
πως μια άκρη θα βρω στον δικό μου,
αυτόν τον δύσκολο σκοπό.

Ποίημα:Stamatina Vathi

5-7-2016

Μυρίζω το χώμα, περιμένει πεινασμένα την βροχή.
Τα σύννεφα έχουν αρχίσει και κάνουν παρέες,
περιμένουν τον κεραυνό και την αστραπή.
Αισθάνομαι μια ανυπομονησία, όλα γύρω μου σε μια εκκωφαντική αναμονή.

Τα λουλούδια σε μια σειρά περιμένουν τις σταγόνες να τους δείξουν το χορό,
ένα χορό φρεσκάδας και αναγέννησης μεμιάς.
Μετά από το πέρασμα ενός Ήλιου αρχηγού, της φωτιάς Βασιλιά,
ζητούν απεγνωσμένα το νερό, να ξεδιψάσουν και να γιατρευτούν, από τα καυτά του τα φιλιά.

Όλα τα πλάσματα σε μια ένταση κρυφή, μια σιωπή αμαρτωλή,
που κάτι κρύβει, κάτι ετοιμάζει και όπου να ναι θα ξεσπάσει.
Όλοι οι πόροι σε πλήρη διαστολή και εγώ να περιμένω με μεγάλη προσμονή.
Αισθάνομαι την φυση σε ένα πυρετικό ταγκό, του πάθους και της έντασης, το υπόγειο δυναμικό.

Ανοίγω τα χέρια, μυρίζω δυνατά, γεμίζω τα πνευμόνια μου,παίρνω δύναμη και ομορφιά.
Ψάχνω κάπου για να προστατευτώ, να βγω μετά την βροχή έξω, τις μυρωδιές να ρουφήξω, να ονειρευτώ.
Να χαρώ την αξία της βροχής, της εξαγνιστικής της υπεροχής.

Φωτογραφία: Kostas Orologas

Poem: Stamatina Vathi

16-9-2016

Ένα φεγγάρι καρδιοκλέφτης, της νυχτιάς ο γλυκός αφέντης.
Στέλνει ολόγιομες σελήνες να μου τραγουδάνε σαν σειρήνες.
Μαύρα ματιά της αβύσσου το φέγγος,
κορμοστασιά σαν μαχαιριά από ασημόσκονη ζωγραφισμένη,
χέρια δυνατά, μια αγκαλιά, μια αιωνιότητα, από μακρινούς ουρανούς ταξιδευμένη.

Σκάει το φεγγάρι σαν δυνάστης,
φωτίζει σκιές, χτυπάει καρδιές, μαγεύει όλες τις πονεμένες ψυχές.
Μαύρα μαλλιά, μια κοπελιά, μια του ονείρου γλυκιά κυρά εμφανίζεται δίπλα του, κοντά.
Μέσα από θάλασσα βγαλμένη, το φέγγος του φεγγαριού να περιμένει.
Πέφτει επάνω της σαν καταιγίδα, με τόλμη, ορμή και σαν παγίδα.
Μα σαν οι αχτίδες του την αγγίζουν φωτιά περίσσεια του χαρίζουν.

Μέσα στις καμπύλες της χαμένος, να φέγγει αιώνια ερωτευμένος.
Να την αγκαλιάζει, να την φροντίζει και αυτή το μαύρο χρώμα της αβύσσου του να φωτίζει.
Φιλιά του απείρου φεγγαρένια, μια κοπελιά μέσα στα δίχτυα του τα πλεγμένα.
Από νήμα της αγάπης καμωμένο, με ευχές και με όρκους φτιαγμένο.
Από δυνάστης και αφέντης, έγινε ο σύντροφος της στου κόσμου το μαξιλάρι.

Δύο καρδιές χτυπούν σαν ένα,
διαφορές πολλές και τεράστιες σαν έννοια.
Αλλά όταν η αγάπη τα λόγια της ζωγραφίζει,
τις αντιξοότητες καταποντίζει.
Ασημόχρυσο φεγγάρι, στου ουρανού το μονοπάτι,
με καρδιά γεμάτη πόθο, με το αλωβητό του δάκρυ.
Δάκρυ από χαρά δημιουργημένο,
με του έρωτά του το δεδομένο.
Η ευαισθησία της κυράς του είναι η δύναμη της καρδιάς του.
Τον κάνει πιο ανθρώπινο καμωμένο, πιο φωτεινό, πιο ανδρειωμένο.

Poem: Stamatina Vathi

17-9-2016

Χέρι στο χέρι, σώμα στο σώμα,
σαν πορσελάνης φιγούρες μες του έρωτά τους το γιόμα.
Αλαβάστρινες επιδερμίδες, μες του ονείρου τις χρυσές ακτίνες.
Έρωτας αληθινός, αγάπη.
Αστραπή και κεραυνός, δύο κύκνοι φευγάτοι.

Σαν διαφανείς φιγούρες κυμμάτων,
σαν πέπλα από κλωστές του φεγγαριού, των άστρων.
Δυο πρόσωπα παραμυθένια,
μέσα στον οίστρο της αγάπης ζωγραφισμένα.
Σκίζουν τον αέρα με την έκφρασή τους,
μαχαίρια στα λόγια τα κακοβαλμένα.

Πρόσωπα να εκφράζουν την μεταξύ τους αγάπη,
την αρμονία, τις ενωμένες ψυχές τους,
τις ουράνια ερωτευμένες καρδιές τους.
Κρυστάλλινες ψυχές που φεγγοβολούνε,
κόκκινες του πάθους καρδιές που ερωτοτροπούνε.

Μια πλαστικότητα, μια δημιουργία,
δύο σαν ένας σε ήχους μιας μουσικής πανδαισίας.
Πόθος στα μάτια, πάθος στις κινήσεις,
φλόγες τα κορμιά σε ασυγκράτητες περιπτύξεις.

Σαν του ουρανού φιγούρες,
σαν ερωτευμένα πουλιά με ανοιγμένες φτερούγες.
Σύννεφα απαλά στο αχνό γαλάζιο,
παρέα με της θάλασσας τα μυστικά και των θεών το απάγκιο.

Πίνακας: Maria Bozia

Poem: Stamatina Vathi

17-9-2016

Μάτια χαμένα, άχρωμα, πεθαμένα,
να κοιτούν ολούθε, μα και πουθενά.
Σαν σε χωρίς σανίδα σωτηρίας αφημένα,
σε ένα ταξίδι της ζωής κατακερματισμένα.

Χωρίς λιμάνι να τα περιμένει,
χωρίς φάρο να τα προστατεύει,
χωρίς φεγγάρι και πυξίδα να τα συντροφεύει,
πνιγμένα στο μηδέν και κρεμασμένα στο μετά.

Βουβά στην ματιά,
ξεραμένα ποτάμια της ζωής από δάκρυα,
από ξαφνικούς χαμούς και ολέθριες προδοσίες,
από χτυπήματα της μοίρας και ζηλευτές λυκοφιλίες.

Χαμένα σε θάλασσες της απογοήτευσης,
σαν να έχουν χάσει το φως τους το πολύτιμο αγαθό τους.
Της ψυχής τη δύναμη, της αγάπης για ζωή το μερτικό. Ανέκφραστα και σκοτεινά, σε θάλασσες του Αδη χωρίς πανιά.

Η ελπίδα έχει κρυφτεί.
Ούτε ήλιος τα δυναμώνει, ούτε καταιγίδα, ούτε αστραπή.
Ούτε το δικαίωμα της ζητιανιάς για μια αγάπη,
ούτε να βγει από την άκρη των ματιών τους ένα δάκρυ.

Χώμα και λάσπη το σώμα βουτηγμένο,
με μια ψυχή και μια καρδιά στον θρήνο της αβύσσου αφημένο.
Αναρωτιέσαι άραγε έχει το προνόμιο για να σκεφτεί,
να πάρει ανάσα, να γευτεί ή ακόμα και να ερωτευτεί.
Μέσα στο τίποτα χωρίς πανιά, με ένα βλέμμα στο πουθενά.

Πίνακας: Michel Kokkinos

Poem: Stamatina Vathi

9-10-2016

Ροζ καρδιές πάνω στου αγέρα τις ριπές,
να χορεύουν έναν αφηνιασμένο χορό πάνω στου ονείρου τις αγκαλιές.
Μια μελωδία από αγάπη,
πάνω στου ήλιου το χρυσό το μονοπάτι.
Μια του φθινοπώρου γλυκιά σταγόνα πάνω στης γης το εύφορο χώμα.

Λουλούδια ροζ πάνω στα μαλλιά σου,
να κυματίζουν στολίδια στα μαύρα ματοκλαδά σου.
Αέρινα και μοσχομυριστά, πάνω σε κλαδιά,
να σε προσκαλούν να τα χαϊδέψεις, να τα γευτείς και με την σκέψη τους να κοιμηθείς.
Να κάνω κορμί σαν δέντρο ζωγραφισμένο,
να τα βάλω πάνω μου σαν φυλαχτό ευλογημένο.

Τόσο συννεφένια, εξωπραγματικά,
χείλη ροζ, που δίνουν ολόγλυκα φιλιά.
Άνοιξη στην σκέψη,
καρδιά που ανθοφορεί,
γράμματα, συλλαβές,
ιστορίες ολόκληρες για δύο σου ματιές.
Περπατώντας στα ολάνθιστα μονοπάτια σου, προσμονώντας ένα γέλιο σου, ένα του ήλιου βλέμμα σου.

Ένα αντίβαρο ψυχής, λουλούδια το φιλί σου,
πάνω σε κλαδιά δέντρου, στο γυμνό κορμί σου.
Ποίημα με νότες αισιοδοξίας,να μου τριβελίζουν το μυαλό,
να με αγκαλιάζουν με το χρώμα τους,
να με φτάνουν σε απύθμενο της αγάπης σκοπό.
Λέξεις, εικόνες, μυρωδιές,
παρελθόν,
παρόν και μέλλον πάνω στου ανέμου τις καρδιές.

Ο άνεμος να μου σιγομουρμουρίζει,
να μου κλείνει πονηρά το μάτι, να μου σιγοψυθιρίζει.
Ήχος γλυκός κελαρρυστός, από τα κλαδιά του δέντρου, τορνευτός.
Χωρίς φύλλα κλαδιά, χωρίς ρούχα κορμιά.
Ψυχές γυμνές, από την προσμονή του έρωτα ανοιχτές σε αέρινες επιδρομές.
Ένα της φύσης μεγαλεπήβολο σχέδιο, από καρδιές του ανέμου, ροζ φιγούρες, ψυχές που από αγάπη τρέμουν.

Πίνακας: Δήμητρα Μουλντή

Poem: Stamatina Vathi

10-10-2016

Κομμένη η ψυχή, αίμα αόρατο πολύ.
Πόνος βαθύς, χαρακιά ζωής.
Πνιγμένη σε ένα δάκρυ της ψευτιάς,
αναζητώντας μια αλήθεια της καρδιάς.

Πόνος, μαστίγια μεταλλικά,
να αφήνουν σημάδια κοφτά και βαθιά.
Αλάτι να κάθεται απάνω, σκληρό,
να κάνει τον πόνο ακόμα πιο δυνατό.

Ψευτιά, πονηριά, αλήθεια καμιά.
Ζητιάνος μια φωτεινής αγκαλιάς,
ένα Περιστέρι λευκό με δύναμη κρυφή σαν αετός.
Ταίρι αληθινό ή ένας αρλεκίνος σε ένα ψεύτικο σκοπό;

Ανοίγει η καρδιά,
αίμα σαν ποτάμι να τρέχει με φόρα και άγρια θωριά.
Συσπάσεις προσώπου από την προδοσία την πολλή,
τι να πιστέψει ως αληθινό, τι να πρώτο απαρνηθεί.

Πέτρες οι άσχημες οι σκέψεις, κοφτερές,
να ματώνουν ακόμα περισσότερο τις ευαίσθητες ψυχές.
Κραυγή, κραυγή απόσταγμα της ίδιας της ψυχής,
από έρωτα βασανισμένη, μέσα στο βόρβορο της ψευτιάς αλυσοδεμένη.

Δάκρυ, φωτιά να καίει τα σωθικά.
Τι είναι αλήθεια και τι ψευτιά;
Μόνη ψυχη σε μονοπάτι της φυγής.
Τι να πιστέψει από την αγάπη, τι να πρωτοθυμηθεί.

Ένας τυφώνας η αγκαλιά της, μια καταιγίδα πλέον η ματιά της.
Η εμπιστοσύνη σε έναν Καιάδα μέσα,
η καρδιά μέσα στης αβύσσου την άγρια μπέσα.
Τέλος. Κλείνει της καρδιάς το φως.
Δάση χαμένα τα συναισθήματα, χωρίς χρώμα, χωρίς ζωντάνια,χωρίς του ανέμου την διαφάνεια.

Ούτε ένας φάρος να φωτίζει της ψυχής το άγιο φως.
Σκοτάδι, βράχια πολλά, ανεμοδαρμένη όψη, σημάδια διαπεραστικά.
Φοβάμαι. Καριδότσουφλο πλέον η αγάπη, δίχως φως, δίχως του ήλιου ένα χάδι.
Μόνο η σάρκα, χωρίς καρδιά. Μοναξιά.

Σκοτάδι.

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Poem: Stamatina Vathi

9-10-2016

Φύλλα του φθινοπώρου σε ένα χορό,
καθώς η νύχτα φοράει το φουρό,
με ένα φεγγάρι κρυμμένο
και τα αστέρια σε άλλο δεδομένο.

Ο αγέρας θυμωμένος πολύ,
με τα δέντρα είχε σκοπό να μαλώσει έως την αυγή,
βάζοντας όλη την δύναμή του στο φυσηγμά του,
ρίχνοντας όλα τα φύλλα στο χώμα για δικά του.

Χώμα, φύλλα, νύχτα και όλα του φθινοπώρου τα δίχτυα,
με τον αγέρα για μαέστρο και το φεγγάρι εξαφανισμένο,
λυσσομανούσαν και χορεύαν,
όλα μαζί ανακατεμένα.

Χτυπούσαν αλύπητα τις πόρτες,
παραθυρόφυλλα και ιππότες,
ήθελαν τον κόσμο να ξεσηκώσουν,
γλέντι έως το πρωί να δώσουν.

Σαν παραμύθι από νεράιδες,
ήταν η ώρα που βγαίνουν αράδες,
ακόμα και ένας Δον Κιχώτης,
με έναν ανεμόμυλο τα είχε βάλει έως πότης.

Γλάστρες, κλαδιά, ακόμα και ρούχα,
σε έναν διαγωνισμό για όλα τα γούστα,
ποιος τις πιο πολλές φιγούρες θα κάνει,
τον κόσμο από τον ήχο να ξεκουφάνει.

Μόνο η σοφή η κουκουβάγια,
απορούσε γιατί όλη αυτή η φουρτουράδα,
αποφάσισε την Νύχτα να κάνει ημέρα,
να αφήσει τον χορό και να κάνει πέρα.

Όλα τα χρώματα της γης,
μιας φθινοπωρινής νύχτας χωρίς την παρέα της βροχής,
ο αγέρας ήθελε να είναι ο αρχηγός,
να βάλει όλα τα γήινα τα χρώματα σε φως.

Μόνο το φουρό της νύχτας πήγαινε πέρα δώθε,
φόντο στον καμβά της φύσης και ολούθε,
μιας και ήταν η αδιευκρίνιστη κυρά της μπόρας
και αυτό ήταν αναφαίρετο δικαίωμα μέχρις ώρας.

Πίνακας: Odysseas Anninos

Poem: Stamatina Vathi

10-10-2016

Πύρινα φιλιά, λόγια αγάπης καυτά,
καράβι πλεούμενο η δική σου αγκαλιά.
Είναι η ώρα των μυστικών,
των όλο μέλι φιλιών.
Λόγια γλυκά, ψιθυριστά,
με οσμή από θάλασσα και της άνοιξης λουλούδια μοσχομυριστά.

Φωτίζει ρόδινα ο ουρανός,
είναι από το αίμα στις φλέβες όταν ο ένας τον άλλον βλέπει εμπρός.
Δύο ζευγάρια μάτια αστέρια, δύο χείλη ρόδινα, περιστέρια.
Το καράβι μας να αρμενίζει,
σε μαγευτικούς προορισμούς να σεργιανίζει.
Καπετάνιος εσύ,πάνω στο τιμόνι και εγώ ο ναύτης που με αγάπη σου θυμώνει.

Ο αγέρας να μας χαϊδέυει τα μαλλιά,
να μας συντροφεύει σε όλα τα ταξίδια με ξεγνοιασιά.
Κόκκινο χρώμα, κρασί του πάθους,
ρόδινο τριαντάφυλλο, φιλί του βάθους.
Αίσθηση δυνατή, πέρα έως πέρα αληθινή.
Σάρκα να καίει, χείλη της αλήθειας φρουροί,
καρδιά γεμάτη από της αγάπης την προσμονή.

Άτια κόκκινα του ουρανού τα λόγια,
δυο ψυχές σε ένα καράβι, μιας ζωής γεμάτης τα μποφόρια.
Ταξιδευτές του ονείρου σε λιμάνια ξένα,
ποτέ με κακοκαιρία, ποτέ με την πλήρη νηνεμία.
Δυο καρδιές, δυο ψυχές,
πορφυρά φιλιά, ενωμένες αγκαλιές.
Ένα ταξίδι, ένα τραγούδι,
ένα χρώμα κόκκινο σαν της αγάπης ουράνιο στολίδι.

Βάφεται πορτοκαλόχρυσος ο ουρανός,
δύο σώματα περιπλεγμένα, ένας ήλιος φωτεινός.
Κατάρτια τα χέρια, πανιά τα φιλιά,
στην πλώρη τα χείλη,
στην πρύμη η αγκαλιά.
Ταξίδι, λιμάνι, φευγάτο βλέμμα,
δύο καρδιές στων φιλιών το ανεξάντλητο ποτάμι.
Ανάσες, φιγούρες, αναψοκοκκινισμένες παρτιτούρες.
Μουσική ερωτική με της θάλασσας την ρυθμική μορφή.

Φωτογραφία: Φίλιππος Τσαγάκης

1-10-2017

Και είναι να απορείς πώς σβήνει ένας άνθρωπος τι έχεις κάνει σε μια σταγόνα στιγμής.
Και εάν η σταγόνα γίνει ποτάμι ποιος θα σε σώσει μέσα σε ένα χάδι.
Εύκολα τα λόγια, δύσκολα τα έργα της ζωής.
Ο ατομιστής πότε δεν μπορεί να αγαπήσει,
κοιτάει μόνο μέχρι εκεί που φτάνει ο εαυτός του,
όλα τα άλλα φαίνονται μηδαμινά εμπρός του.
Εάν δεν φτιάξεις το τέλειο, το διαχρονικό,
ότι αφήνεις χάνεται, γίνεται ένα μηδενικό.
Άλλωστε είμαστε στιγμές, κάτι από χτες, σήμερα και αύριο άμα θες.
Τον χρόνο δεν μπορεί κανένας να αγοράσει.
Είναι ο χειρότερος κριτής, αυτός που έχει την μεγαλύτερη στο γένος βάση.
Όλα τα άλλα είναι περίπου, όπως και η κρίση την ανθρώπων, υποκειμενική και στο συμφέρον.
Με κόστος σύγκρισης και ανταλλαγής το χρήμα.
Ποιος όμως όρισε το χρήμα και το χρυσό ?
Είναι άραγε άφθαρτα, για αυτό??!!!
Μόνο το άφθαρτο έχει δικαίωμα και λόγο.
Έχει την εξουσία και της ύπαρξης την όλη πορεία,
τον αρχικό και τελευταίο πόνο.
Είναι η αρχική μήτρα ζωής, κάτι που δεν μπορείς να δεις.
Που δεν ορίζεται ως μονάδα από το ανθρώπινο στοιχείο,
αυτό είναι άφθαρτο,δεν έχει ημερομηνία λήξεως, δεν έχει διαβατήριο, αλλά ορίζεται από κάτι το ανώτερο, το πνευματικό, το υπεράνω, το ουράνια δραστήριο.
Κάτι που δεν έχει μονάδα μέτρησης για το ανθρώπινο μυαλό, είναι αιώνιο αγαθό.

Stamatina Vathi