Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

8-7-2016

Είναι η πιο αγαπημένη μου ώρα.
Περπατάω στην άμμο ξυπόλυτη, γίνομαι ένα με αυτή.
Παίρνω βαθιές ανάσες θάλασσας και χρώμα πορτοκαλοκόκκινο έως χρυσαφί.

Μια ώρα γλυκιά, μια σκέψη θεϊκιά.
Ένα ωραίο αεράκι μου παίζει με τα μαλλιά
και με χαϊδεύει ρωτώντας με που το μυαλό μου γυρνά.
Μην άραγε παίζει με τα κύματα ή αγναντεύει πέρα μακριά.

Με ρωτά αν θέλει τις ιστορίες του να μου πει.
Βάρκες, καράβια στο δρόμο του, να μου αφηγηθεί με πόνο και γέλιο μαζί.
Του λέω για ένα αγαπημένο μου πρόσωπο που είναι μακριά,
με της καταιγίδας την μορφή και δύναμη στην ψυχή.

Του σιγομουρμουρώ το όνομα, του λέω το μυστικό,
Θέλω να το προσέχει και να είναι πάντα γερό.
Χανόμαστε στην συζήτηση, μου εξιστορεί πολλά.
Μου λέει σε λίγο Θύελλα θα γινεί για να βρεθεί κοντά.

Θα πάρει άμμο από τα πόδια μου και γέλιο από το στόμα μου.
Χρυσάφι από τον ουρανό μου και ένα δάκρυ των ματιών μου.
Κόκκινο από την ηλιαχτίδα των μαλλιών μου και φιλί από την άκρη των χειλιών μου.

Θα πάει κοντά του και θα του εκμυστηριευτεί.
Θα του τα δώσει κρυφά μαζί με ψυχή και κραυγή.
Θα γυρίσει θάλασσες, δελφίνια και πουλιά.
Θα μου φέρει τα νέα του με πόθο και χαρά.

Θα τους πει να με προσέχουνε όταν θα είμαι μακριά.
Την άμμο θα την βάλει στο στήθος του, δίπλα από την καρδιά. Την ηλιαχτίδα θησαυρό για να τον φυλά μυστηριακά.
Το φιλί, ω το φιλί κάθε βράδυ στο ύπνο του για να τον τυραννά, να του θυμίζει ότι για εμένανε τραγούδι η καρδιά του τραγουδά.

Φωτογραφία: Ben Karac

Poem: Stamatina Vathi

15-1-2017

Δυό σύννεφα είναι αγκαλιασμένα πάνω στου ήλιου την φωτεινή καρδιά, μονιασμένα,
κύκνοι αγαπημένοι να πλέουν πάνω στης λίμνης τα νερά,
να υφαίνουν της νύχτας τα πολυπόθητα τα μυστικά.
Μια ηλιαχτίδα να χορεύει σε κάθε σταγόνα της ζωής,
λευκές φτερούγες,
Νηρηίδας χέρια, σε μια σκιά να σε αποζητεί.
Ανοιχτές πτήσεις , πάνλευκες φιγούρες σε έναν χορό,
μέσα σε φυλλωσιές των δέντρων,
γάργαρο γέλιο,
γλυκό φιλί αλαργινό.
Τραγούδα, τραγούδα αγέρα και εσείς φρουροί του δάσους φτερωτά μου πουλιά,
είναι η βασίλισσα του δάσους που για μια αγάπη καρδιοχτυπά.

Το κρύο ώρα την ώρα γίνεται όλο και πιο αισθητό,
λευκό χιόνι κάνει το τοπίο ονειρικό.
Και αυτή?
Με το λευκό το κάτασπρο φόρεμα το φωτεινό,
με το χιόνι παίζει και γελάει,
μια μπαλαρίνα να κρατάει του χιονιά τον φανταστικό ρυθμό.
Μια να τινάζεται με χάρη να απλώνει σε όλη την πλάση τον λευκό χιονιά,
μια στης αγάπης της τα χέρια να φτάνει μέχρι τον ήλιο,
να διώχνει την παγωνιά.
Και σαν η Σελήνη απλώνει τα υφαντά πάνω στο δάσος με υπομονή,
αυτή η Βασίλισσα με χάρη στην αγκαλιά του κύρη της να πάει να κοιμηθεί.
Μα πριν τα ματοκλαδά της κλείσει και γλυκά ονειρευτεί,
με ένα χαμόγελο, φωτιάς σημάδι,
την καρδιά του να ζεστάνει με προσμονή.

Πίνακας: Πηνελοπη Καπετανουδη

Ποίημα: Stamatina Vathi

7-7-2016

Μην με κοιτάς που τόσο ευαίσθητα είναι τα φτερά μου.
Μια πεταλούδα στον αέρα με μια καρδιά όλο φοβερά
και ψυχή να περιμένει ένα δάκρυ με ουσία,
ένα γέλιο με φροντίδα,
από τα σπάργανα της αγάπης γεννημένο και με χάρη καμωμένο.
Πολλές φορές ότι βλέπεις δεν είναι και ότι ισχύει, ψάξε καλά να βρεις την άκρη που το κουβάρι ξετυλίγει.

Θέλω τυφώνες δυνατούς, του έρωτά μας φρουρούς,
Θέλω γροθιές διαπεραστικές που τους βράχους τρυπούν αυτές,
Θέλω καταιγίδες, θεομηνίες σε ένα βλέμμα γεμάτο αξίες,
Θέλω μετεωρίτες και αστέρια, πλανήτες και όλου του κόσμου τους κομήτες.
Θέλω να τρίζει η γη η όλη, να αναπηδούν βουνά και πόλεις,
Θέλω πολεμιστές της ματιας και επαναστάτες της ομορφιάς.

Θέλω έναν Ήλιο να ταλανίζει, το νερό να εξευμενίζει.
Τα φαινόμενα απατούν και σε δρόμους της φωτιάς σε οδηγούν.
Μέσα από της στάχτες μου και αν είμαι,όσο αλαβάστρινη και αν δείχνω,
τα κομμάτια μου ενώνω και πιο δυνατό τον εαυτό μου αναπτερώνω.
Τα κομμάτια της ψυχής είναι της ζωής φρουροί και της αλήθειας οι οδηγοί.

Φωτογραφία: Panos Kalogridakis

Ποίημα:Stamatina Vathi

5-7-2016

Αισθάνομαι αποπνικτικά.
Φως να με διαπεράσει, να με διακτινίσει, να με εξαϋλώσει.
Φως να μου διώξει το σκοτάδι μέσα στην ψυχή.
Βάρος, βάρος αμέτρητο, χωρίς αρχή και τέλος, ωκεανοί ολάκεροι.
Μνήμες, απολογισμός.
Άραγε το θέλω αυτό το παρανάλωμα φωτός.
Σαν Φλόγα με καίει, σαν βάρος με βυθίζει στην άπλετή του αλήθεια.
Σκληρό το αίσθημα, πνιγηρό και πικρό. Άπειρα πικρό.
Κόβει την ανάσα σαν μαχαίρι, την πνοή την ισοπεδώνει ή την εκσφεδονίζει.
Οι παλμοί σαν τύμπανα του πολέμου ή στους χτύπους ενός κορμιού νεκρού.
Πόνος, θλίψη.
Μια σταγόνα ζωής και ελπίδας ζητώ.
Έστω το κάτι το απειροελάχιστο με ελπίδα για το επαρκές μέχρι το πληθωρικό.
Ζωή στο μέγιστο με ένα αίσθημα του τίποτα και γεύση από καθόλου.
Μηδέν.
Ίσως ούτε καν μηδέν.
Θέλει πολύ για να γραφτεί και αυτό στο βιβλίο της ζωής.
Αέρα ελπίδας.
Αυτό ζητώ.
Μια ρουφηξιά για να αρχίσω να κάνω τα πρώτα βήματα.
Δεν θέλω πολύ.
Μια ρουφηξιά αέρα.
Ζωή, τρία γράμματα με ερωτηματικό στο βιβλίο της, με πολλά συναισθήματα, προβληματισμούς και γιατί.
Αμέτρητη επεξήγηση χωρίς ουσία ψυχής.
Απολογισμός στα ναι και στα όχι.
Αυτό όμως είμαι εγώ.
Αυτό διέγραψα και ακολουθώ.
Μια γουλιά αέρα με μπόλικη ελπίδα για όλα, αυτό αποζητώ.
Φως να διαπεράσει τις πληγές, να εξαγνίσει τις ψυχές και με αυτές τα μάτια που έχουν τόσα δει, τους πομπούς και τελικούς εκτελεστές, τα κάτοπτρα του εγώ και του εμείς.
Ζω, ζωή, αναπνοή.

Πίνακας:Stylianos Papadopoulos

Ποίημα:Stamatina Vathi

3-7-2016

Σμαραγδένια η γη, εκεί που πάτησες για να έρθεις να με βρεις.
Σηκώνω τα χέρια στον συννεφένιο ουρανό, μήπως τα δύο σου ματιά καταφέρω για να δω.
Το βλέμμα μου χάνεται, στο γκρι, το γαλάζιο, το πορτοκαλί, στο πύρινο σου το φιλί.

Κυλιέμαι στο χώμα, το μυρίζω, αφουγκράζομαι τις δονήσεις του, το ορίζω.
Σαν τα δύο σου χέρια, τα γήινα και αληθινά,
αυτά που ήταν σαν προέκταση ψυχής, τα θαυματουργά.
Παραπέρα τα στάχυα που μου τα έπλεκες στα μαλλιά,
μαζί με τα αιθέρια σου δάχτυλα και με έπαιρνες αγκαλιά.

Ακούω τα πλάσματα να μου κάνουν παρέα και αυτά,
να με στηρίζουν που εσύ τόσο μου λείπεις, αφού είσαι μακριά.
Χάνομαι στον ορίζοντα και σου τραγουδώ γλυκά,
όχι με λέξεις και γραπτά, αλλά με λόγια της ψυχής, αληθινά.

Βάλε με μέσα στα μπράτσα σου, δώσε μου ζωή από τα φιλιά σου,
μυρωδιά από το γήινο του κορμιού σου,
την αρρενωπότητα του προσώπου σου και την παιδικότητα του χαμογελού σου.
Δώσε μου φως από το βλέμμα σου, ουρανό ολάκερο από το το στέρνο σου, εκεί που ξαποστάνω και ονειρεύομαι,
που φαντάζομαι και γεύομαι.

Φωτογραφία: James Binder

Ποίημα :Stamatina Vathi

3-7-2016

Το σύννεφο παίζει κρυφτό, σε ενα αγέρωχο γαλάζιο ουρανό.
Λέει αστεία με τις ηλιαχτίδες, στου κάμπου τις υπέροχες βοκαμβίλιες.
Αγριολούλουδα, μυρτιά, άγρια μέντα, μεθυστικά αρώματα και γλέντια.
Δύο σώματα στην ένταση του ανέμου, σε ένα χορό των αισθήσεων να κλέβουν.
Να παίρνουν αρώματα από την φυση, χρώματα, αναμίξεις από την ανατολή και την δύση.

Μια θάλασσα να ατενίζω, να ψάχνω στα κύματα του ονείρου, να αρμενίζω.
Βαρκούλες τα μάτια που κλαίνε, δάκρυα, νερό θαλασσινό που για εσένα μου λένε.
Να γυρίζω, να στροβιλίζω με του αέρα τα κέφια να πηγαίνω.
Να ψιθυρίζω στου ωκεανού τα βάθη για την ματιών σου τα ολόγλυκα πάθη.
Πότε αγέρας, πότε βροχή, πότε Κεραυνός, πότε αστραπή,
δυό θεριά αντριωμένα με τα φτερά του έρωτα πιασμένα.

Να πιω νερό από της βροχής το μετερίζι, με τον άνεμο το θαλασσινό, την Πούλια και τον Αυγερινό.
Με τα άστρα των ματιών σου, και τα φεγγάρια των χειλιών σου.
Να τα αγγίξω, να τα ποτίσω με των δακρύων μου το αλάτι,
να με αποζητάς πιο πολύ, να είμαι υπαρκτή και όχι μια οφθαλμαπάτη.
Δύο σώματα σε καιρό ειρήνης, που πολεμούν για του πόθου και του πάθους το συμφέρον,
σε χορό που δεν έχει ούτε αρχή, ούτε τέλος.

Φωτογραφία: Ifigenia Krikeli

Poem: Stamatina Vathi

17-6-2017

Και είπε το “σε αγαπώ” και η σταλιά δρόσισε την ψυχή σε ένα λεπτό.
Και είπε το  “σε θέλω” και η σταλιά έγλυψε την κάθε πληγή στην καρδιά, την ηρέμησε με ένα φιλί,
σε ένα της θάλασσας γλυκό σκοπό,
να παίζει με τα άστρα και το φεγγάρι ένα ονειρικό κρυφτό.
Και άρχισε να χορεύει με ανοιχτά φτερά,
μέσα από τα σύννεφα, να χαϊδεύει τις ηλιαχτίδες και του αγέρα τα γνωμικά.
Να κάνει τερτίπια με τα πουλιά και να πιάνει τις κορυφές λέγοντάς τους μυστικά.
Γλυκές αμφιβολίες να κεντάνε τα μαύρα της μαλλιά.
Μαύρα αστέρια να φεγγοβολούν στην διεισδυτική της ματιά.

Αχ πώς παλλόταν από χαρά
και να αναρωτιέται είναι αλήθεια ή ψευτιά??
Και η σταλιά έγλυψε τα δύο της τα χείλη,
της έδωσε δροσερό νερό
έφτασε μέχρι της ύπαρξής της τον τελικό σκοπό.
Και αυτή να σκίζει τον αέρα με μια ματιά,
και ο χτύπος της καρδιάς της βροντή δυνατή χωρίς σύνορα, χωρίς γνώμες, απόψεις και λόγια πολλά.
Μόνο η σιωπή να μιλά.
Φόρεσε τα λευκά, Άρχοντά μου εσύ,
βγάλε τα κόκκινα και τα μαβιά,
μόνο το άσπρο το ουράνιο γίνεται ένα με την δική σου κορμοστασιά.
Ένας αετός σε φιλά.

Ποίημα:Stamatina Vathi

27-6-2016

Αισθάνομαι την καρδιά μου πολύχρωμη, αλλά πιο πολύ ίσως ροζ,
σαν τα χρώματα που μας δίνει το πανέμορφο σύμπαν και ο ουρανός.
Έχω πολλές αμφιβολίες, το αισθάνομαι, ότι τα λόγια σου δεν είναι αληθινά.
Πόσο θα ήθελα να ήσουν έναν καθάριος ουρανός, να έκανες παρέα στην καρδιά μου.
Να της έλεγες αληθινά Λόγια αγάπης και όχι λόγια που μπορεί να βρει οπουδήποτε και να ψάξει.
Λόγια Μοναδικά.

Έχω αμφιβολίες. Δεν ξέρω αν πρέπει να πάρω αποφάσεις εγώ ή να αφήσω τον χρόνο να κυλήσει.
Είμαι Κεραυνός όταν θέλω να κάνω κάτι, σκληρός και απαιτητικός, ξαφνικός και δυνατός.
Θα πονέσω το ξέρω, θα πονέσω πολύ αλλά από το λίγο προτιμώ το τίποτα, μέχρι να βρω το ΟΛΟ.
Θα στεναχωρηθώ αν δεν το βρω άλλα έχει και την Αξία του το ταξίδι.
Θα ήθελα να ήσουν εσύ το όλο.

Με συνταράζει η μορφή σου αλλά με ισοπεδώνει η υποψία της ψευτιάς.
Σύμπαν μου ολόκληρο, ουρανέ μου εσύ, παρέα των παιδικών μου χρόνων και των αθώων και γλυκών σκέψεων,
σας λέω για την καρδιά μου που τόσο καλά την ξέρετε και την συντροφεύετε,
μιλήστε μου, δώστε μου μια συμβουλή, φανερώστε μου μυστικά.
Αυτό το ροδόχροο της αγάπης τριαντάφυλλο, αφαιρέστε του τα αγκάθια της ψυχής και δώστε το μου να το βάλω στεφάνι στο κεφάλι μου,
στέμμα μου παντοτινό, με λόγια αλήθειας καμωμένο θησαυρό.

Φωτογραφία: Aaftaab Tavares Aahil

Ποίημα:Stamatina Vathi

24-6-2016

Αισθάνομαι σαν ένα μικρό πουλί χτυπημένο από τις ριπές του δυνατού αέρα.
Αισθάνομαι σαν μια κούκλα από κερί που παίζει με του Ήλιου την δύναμη.
Αισθάνομαι σαν μικρή πεταλούδα που πάει κοντά στην Φλόγα και ας ξέρει ότι θα καεί.
Πόσο φοβάται η καρδιά μου, μιλάει τώρα η λογική.

Πόσες διαφορές υπάρχουν μεταξύ μας.
Δεν ξέρω τι να πράξω και τι να σκεφτώ.
Το μυαλό μου χαμένο στο δαιδαλώδες δρόμο των αμφιβολιών.
Είμαι τόσο απλή, τόσο ευαίσθητη, τόσο διαφορετική από εσένα.
Αισθάνομαι ότι μπορεί να σπάσω, να γίνω χίλια κομμάτια και να μην μπορέσω να τα ενώσω ξανά.

Να αφεθώ, να πιστέψω, να δώσω καρδιά, να δώσω ψυχή;
Θα είναι συντριπτική η ήτα αυτών των δύο, μπορεί και καταστροφική.
Πόσες διαφορές, πόσες αντιθέσεις.
Ώρες ώρες όταν τις αισθάνομαι θέλω να φύγω, να κρυφτώ, σαν ένα λουλούδι να το αφήσω να με παρασύρει ο τυφώνας της ύπαρξής σου και να πάω να κρυφτώ.

Δίνω καρδιά, δίνω ψυχή.
Είμαι πέρα ως πέρα αληθινή και απλή.
Αν προδωθώ θα φυγω με τον αέρα, θα εξαϋλωθώ.
Θα γίνω τραγούδι, θα γίνω πλάσμα μυθικό.
Μια γοργόνα ίσως μέσα στης αβύσσου τον ωκεανό.
Θα λέω τον πόνο μου στου κόσμου τις πνοές, θα είμαι η θεά για τις αγιάτρευτες καρδιές.
Μέσα στα κύματα θα κλαίω με δάκρυ πικρό και κάθε σταγόνα της ψυχής μου θα γίνεται της λησμονιάς νερό.
Όχι για εμένα αλλά για τις χτυπημένες καρδιές, γιατί ο δικός μου πόνος θα είναι βαθύς, βαθύς και Συμπαντικός.
Και το δικό μου δάκρυ, θα είναι αστέρι στον ουρανό.
Να σε φωτίζει όταν δεν θα είμαι εγώ
και να σε συντροφεύει στον κόσμο αυτό.

Πρόσεξε με όσο μπορείς.
Είμαι πέρα έως πέρα αληθινή και ευθής.
Να ξέρεις ότι θα έχω τάσεις φυγής.
Μόνο η αγκαλιά σου μπορεί να με ηρεμήσει,
ο λόγος σου ο εξισορροπιστικός και ο ευθής, ο αντρίκιος.
Ο λόγος που θα είναι πέρα έως πάρα πιστευτός, δημιούργημα ψυχής και αετίσιας υπεροχής.
Ένας φάρος φωτεινός , βουνά ολάκερα σταθερός.
Θέλω να πιστέψω, να απορροφηθώ, να γίνω της στράτας σου ο συνοδηγός.

Θέλω όμως καρδιά αληθινή και ψυχή με πυγμή.
Θέλω καθάριο νερό της πηγής να με ξεδιψάς με υπομονή.
Είμαι εδώ, είμαι μια αναπνοή, μια αγάπη, ένα φιλί.
Θέλω μία αγκαλιά, θέλω μια ματιά.
Να μου μιλάει με συναισθήματα πραγματικά,
να είναι το φεγγάρι μου και ο ήλιος μαζι.
Πόσο αποζητώ την αγκαλιά σου να με ηρεμήσει και να μου καθαρίσει τα σύννεφα των αμφιβολιών!!
Ώρες, ώρες πόσο φοβάμαι, σε αποζητώ.

Ποίημα: Stamatina Vathi

23-6-2016

Αισθάνομαι ένα μαχαίρι να μου έχει καρφωθεί βαθιά στην καρδιά, στριφογυριστό, σκαλισμένο με τα λόγια σου και τις πράξεις σου.
Αισθάνομαι μετέωρη, να θυμάμαι λόγια χαράς, αγάπης, φροντίδας.
Ένα βήμα και μετά ο γκρεμός, η απόγνωση.

Όλα είναι θέμα αποφάσεων, συγκυριών αλλά και αλήθειας.
Την έβλεπα, υπήρχε εκεί, αλλά δεν ήθελα να την κατανοήσω.
Πόνος δυσβάσταχτος, ισοπεδωτικός και ύπουλος.
Θέλω να βγω έξω, να φωνάξω, να κλάψω μέχρι να στερέψω από δάκρυα, αλλά ούτε και αυτά δεν με συντροφεύουν.

Ένα βουβό κλάμα. Θέλω την βροχή να πέσει πάνω μου να με ξυπνήσει από τον λήθαργο αυτό.
Θέλω έναν δυνατό αέρα να με ταρακουνήσει, να με κοιτάξει σαν άνθρωπος, να μου συμπαρασταθεί.
Θέλω έναν ουρανό με σύννεφα σαν την καρδιά μου, με βροντές και αστραπές να σπάσει το μαύρο στην ψυχή μου,
να μου δώσει ενέργεια, δύναμη ψυχής και ένταση αστραπής.
Να κραυγάσω πέρα ως πέρα σαν βροντή δυνατή και να μου φύγει η λύπη η τυραννική.
Θέλω να εκφραστώ, να αλληλεπιδράσω, να επαναστατήσω.

Έχω κλειστεί σε τέσσερις τοίχους.
Δεν είμαι εγώ αυτή, κάποιο ανδρεικελό μου ίσως.
Πάρε Φλόγα ψυχής, πάρε δύναμη καρδιάς, γίνε γροθιά, γίνε ζωή.
Είσαι εσύ!! Σήκωσε τους ώμους, κοίτα μπροστά.
Άλλο ένα μάθημα ακριβό. Πονάς πολύ αλλά θα σε κάνει γρανίτη σκληρό και πλάσμα σοφό. Αρκεί να έχεις ανοιχτά τα Αόρατα σου μάτια.
Κρίνε τον εαυτό σου, οι άλλοι θα κριθούν. Ξέρεις πως.
ΠΡΟΧΩΡΑ.

Πίνακας: Σέργιος κοκκορης