Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

23-4-2017

Αχ ένα αστεράκι τόσο χαμένο.
Μέσα στα φώτα της πόλης, αλαφιασμένο.
Να ζητώ λιγάκι να σπινθηροβολήσω,
να φανώ στης νύχτας το σκοτάδι,
ένα φιλί για να φωτίσω.

Και εγώ να κάθομαι εκεί δα χωρίς τόλμη,
η πολύβουη πόλη να με σκοτώνει.
Τα δυνατά της φώτα να με ζαλίζουν
και οι αντάρες του κόσμου να με αποδεκατίζουν.
Και εγώ?

Να ‘ μαι εδώ ψηλά να την αγναντεύω,
τα μυστικά της για να μαθαίνω.
Να λέω ιστορίες με λίγους δικούς μου,
να πλέκω αληθινά όνειρα με τους κολλητούς μου.
Θα φωτίσω για όλους αλλά ένα φιλί για τους εκλεκτούς μου.

Φωτογραφία: Kostas Orologas

Ποίημα: Stamatina Vathi

24-5-2017

Η θύμησή σου σαν μαγική βραδιά,
μέσα στο μυαλό μου με πάει στα σκοτεινά.
Σαν κυκλικά αστέρια, ο κύκλος της ζωής μας.
Σαν πεφταστέρια τα λόγια της ψυχής μας.

Πάνω στο τζάμι τα ίχνη της βροχής,
δροσοσταλιές μιας άλλης γλυκιάς φυγής.
Όνειρο καυτό στης νύχτας το σκοτάδι.
Μόνο οι δυο μορφές μας αγκαλιά μέσα στο βράδυ.

Κύκλος από αστέρια, κύκλος από μαχαίρια.
Μνήμες μιας ζωής, μνήμες μιας φυγής.
Αναζητώντας στα πεφταστέρια, δυο χείλη εκρηκτικά,
δυο λόγια ερωτικά, χάδια και φιλιά εξομολογητικά.

Φωτογραφία: Kostas Orologas

Ποίημα:Stamatina Vathi

14-5-2016

Με ένα εβένινο χρώμα θα ζωγράφιζα την ζωή.
Η μοναξιά, σταγόνα βροχής, μόνη της και απεγνωσμένη,
που ζητά συναπάντημα με τα σύννεφα και την θάλασσα.
Ψιθύρισε, ψιθύρισε λόγια αραχνούφαντα να απαλύνουν
πληγές αόρατες στης ψυχής τα αστέρια.

Η ψυχή, ουρανός ανάγλυφος που αλλάζει χρώματα στους ανάλογους παιανισμούς του Ήλιου.
Που ταλαντεύεται στα πουλιά του αγέρα, λόγια βάλσαμο και δηλητήριο μαζί.
Τα σύννεφα στης μοναξιάς, στα δυσθεώρητα βάθη και ύψη μαζί,
να δεσμεύουν το γέλιο σε ένα παράλογο και ανείπωτο χορό απαισιοδοξίας.

Πουλιά, πουλιά περιστέρια να έρθουν να πιουν νερό από την σταγόνα, να ξεδιψάσουν.
Και ο αγέρας να καθαρίσει τα σύννεφα στου ουρανού το μονοπάτι.
Να γελάσει και πάλι η ψυχή, σαν ένα ωραίο δέντρο να ανθίσει.
Να κάνει όνειρα, να έχει ελπίδες.

Φωτογραφία: Kostas Orologas

Ποίημα: Stamatina Vathi

9-8-2016

Κάθε δάκρυ της γαλάζια σταγόνα,
να γίνεται ένα με του ανέμου το χρώμα.
Να περάσει θάλασσες, βουνά και κάμπους,
να αναρωτιέται τι είναι ψέμα, αλήθεια ή λάθος.

Να παρασέρνει τριαντάφυλλα της αγάπης,
να τα φυλακίζει στου ουρανού το χρώμα,
σε κάθε σταγόνα να τα κάνει δικά της,
είναι διαμάντια από την καρδιά της.

Να αποζητά να τον κοιτάξει βαθιά στα μάτια,
να βυθιστεί μαζί τους, να φτάσει στης ψυχής του τα κομμάτια.
Να καταλάβει την αλήθεια που λένε,
ώστε τα μάτια της να πάψουν να κλαίνε.

Μπορεί από αυτά που κάνει να την χάσει,
αλλά θα είναι αργά γιατί η καρδιά της θα έχει σπάσει.
Θα έχει πετάξει πάνω σε ουρανούς,
θα έχει διασχίσει ωκεανούς.
Θα είναι δύο ξένοι σε παράλληλους κόσμους και δεσμούς.

Το κύμα θα έχει σκίσει,
να της θυμίζει το ψέμα, την προδοσία,
την αλμυρή από το δάκρυ γευσιγνωσία.
Μόνο τα γαλάζια τριαντάφυλλα θα θυμάται,
Θα τα έχει μαζί της όταν λυπάται.

Του έδωσε στα χέρια του την καρδιά της όλη,
την πίστη της, την ελπίδα της, το κεφάλι της να της το στηρίξουν οι δυο του οι ώμοι,
θέλησε να αφεθεί στην αγκαλιά του,
να χαθεί μέσα στα ολόγλυκα φιλιά του.

Τώρα αυτή είναι μες του αιθέρα τα χάδια,
να τις δείχνει τα μυστικά του, να της προσφέρει της λήθης το νερό από τα μυστήριά του.
Και αυτός χαμένος μες στην συνήθεια θα την θυμάται
αλλά θα νομίζει ότι βγήκε από τα παραμύθια.

Ποίημα:Stamatina Vathi

1-6-2016

Ο ήλιος μου χαϊδεύει απαλά απαλά το πρόσωπό μου,
μου ψιθυρίζει λόγια γλυκά με του απαλού ανέμου την πνοή.
Μου λέει ότι θα φύγει σε λίγο αλλά θα έρθει πάλι ξανά,
για να με φωτίζει και να με λατρεύει, να με κοιτά γλυκά.
Ένα φιλί αθάνατο ζητά, δύο χέρια να δώσουν και σε αυτόν μια αγκαλιά.

Καθώς φεύγει μου απλώνει τα δώρα του,
Κόκκινο, πορτοκαλί, χρυσό, ασημί πάνω στους ώμους μου, πάνω στα χείλη μου τα απαλά.
Θα ξανάρθω μου σιγοτραγουδά, μην με ξεχάσεις, θέλω να με σκέφτεσαι και να με αποζητάς.
Είσαι ένα άπειρο ηλιαχτίδες δικές μου, που τις έχασα μέσα σε αδειανές καρδιές, δάκρυα και πονεμένες ματιές.

Θα σου αφήσω έναν ουρανό γεμάτο αστέρια.
Ένα φεγγάρι να σε φωτίζει, να μην με ξεχνάς όταν είμαι μακριά.
Τα πεφταστέρια θα είναι ευχές μου, φρουροί δικοί μου σε κάθε σου δρόμο, σε κάθε αναπηδιά.
Και όταν θα καθρεφτίζεσαι στο νερό, η ματιά σου θα έρχεται συνέχεια στην μνήμη μου, να μου κρατά συντροφιά.

Ώ θησαυρέ εσύ της καρδιάς μου, πολύτιμο μου Φυλαχτό.
Άνδρα μοναδικέ, εξουσιαστή του νου μου, της ψυχής μου η αναπνοή.
Άφησε με να σου μιλήσω τώρα εγώ, δεν είναι μόνο αγάπη αυτό που νιώθω είναι λατρεία εκκωφαντική,
είναι άνεμος, είναι πεδιάδες άπειρες με κόκκινα λουλούδια της καρδιάς,
είναι βουνά με κορυφές στο Σύμπαν ταιριαστές, σταθερές και αφοσιωμένες στην ύπαρξή σου την μονακριβη, την εξουσιαστική.

Μια φωνή σου, ένα γέλιο σου νέκταρ για την ψυχή μου.
Ένα βλέμμα σου, ένα γνέψιμό σου όλοι οι ουρανοί του κόσμου, τα φεγγάρια και τα άστρα μαζί αγκαλιά.
Να σου φιλήσω τα σθεναρά σου πόδια, να γίνω ένα με τα χέρια σου, μια γροθιά,
να ξαποστάσω στην δύναμή σου ολη, με τα αστέρια και τα φεγγάρια στα μαλλιά.
Η ματιά μου να ανέβει στην με λάβα καμωμένη άμαξά σου και να είμαι η πηγή που σε τρέφει, μοναδικά δικιά σου.
Ήλιε μου, ψυχή μου, σύντροφε, ζωή μου και μοναδική αναπνοή μου.

1-6-2016

Φωτογραφία: Φώτης Ξεΐνης, Photos of Greece Φωτογραφίες της Ελλαδας

Poem: Stamatina Vathi

21-10-2016

Πάνω στο στήθος μου, στο μέρος της καρδιάς,
έχω όλα τα χρώματα της δικής σου της ματιάς.
Η σάρκα έχει την διαφάνεια του νερού,
παίρνοντας χρώμα από την σκέψη μου για εσένα του δικού μου νου.

Πετρούλες που μου αναταράζουν την επιφάνειά της,
που αναδύουν όλα τα χρώματα από την ομορφιά της.
Κόκκινο του πάθους για την αγάπη μου για εσένα,
ακόμα και λίγο μαύρο για τα λόγια τα πικραμένα.

Πράσινο για την μεταξύ μας ελπίδα,
μπλε για την ηρεμία μόλις σε είδα.
Όλη η παλέτα της ύπαρξής μου,
φλέβα που τρέχει πόθο στο φιλί μου.

Ένας πίνακας με όλα τα χρώματα της ζωής,
να καθρεφτίζεται κάτω από κρυστάλλινο νερό πηγής,
αναβλύζοντας γάργαρα λόγια φροντίδας,
αναμειγνύοντας όλα τα χρώματα μιας ζωντανής ελπίδας.

Ένα ζωντανό συνονθύλευμα χαρακτηριστικών,
αλήθειας των λογισμών και αγαπημένων μυστικών.
Σταγόνες πάθους διαφανείς δροσοσταλίδες,
λόγια τρυφερότητας ζεστές της ψυχής ηλιαχτίδες.

Πίνακας :Yannis Peristeropoulos

Poem: Stamatina Vathi

24-7-2016

Σε ένα παιχνίδι με την μοναξιά, να σκέφτεσαι τα δικά μου χείλη και φιλιά.
Ενας ήλιος κρυμμένος πίσω από αυτά να σου θυμίζουν ότι θα ήταν δικά σου παντοτινά.
Καμπύλες σε πλήρη αμαρτία, με του Θεού την ευλογία, να σου ρουφούν την ύπαρξή σου, ολάκερη την ψυχή σου , σε ένα πύρινο μεθυστικό φιλί, ένα της λάβας παιδί.

Θάλασσες οι ανάγκες σου, να καιροφυλακτούν στην κάθε σου σκέψη, στην κάθε αναπνοή, στην κάθε τέρψη.
Να σου σκάνε ένα χαμόγελο, να βλέπεις ένα άρμα ολάκερο φωτιάς, πυρπολητή των αισθήσεων και της καρδιάς.
Να θέλεις να γίνεις ένα με τον ήλιο αυτόν που ξεπροβάλλει σαν Φλόγα της κολάσεως, σαν πύρινο μενταγιόν.
Να σε φτάνει στα ουράνια και μετά να σε επαναφέρει στης γης τα ταξίδια, σκεπτόμενος του ουρανού τα δαχτυλίδια.

Να σκέφτεσαι αυτή την αγκαλιά, να ζητάς να ταξιδέψεις μαζί της με μια βάρκα του ονείρου σε λιμάνια άγνωστα και αληθινά.
Και αυτές οι καμπύλες των χειλιών να σου κρατάνε συντροφιά, να σου ταλανίζουν το μυαλό, να σε στέλνουν στου ναδίρ το αχόρταγο βυθό.
Να βλέπεις την γλύκα τους και να καίγεσαι βαθιά, να θέλεις να τρυγήσεις την δροσιά τους με του ανέμου την ορμή και την θωριά.

Ω χείλη μου, του Ήλιου η κρυψώνα
Να γίνω ο αφέντης σας και ας καώ στον αιώνα.
Πύρινος ο ήλιος, πύρινα τα φιλιά σας.
Να τα αισθανθώ για μια ζωή ή έστω για λίγο,μια σταλιά, μια γλυκιά δροσοσταλιά.
Να χάσω την έννοια του χρόνου μέσα από την καυτή σας την δροσιά.
Εσείς του Ήλιου οι πόρτες, οι λαξεμένες του πόθου οι νότες.
Να γίνω προσκυνητής σας και μοναδικός και αιώνιος θαυμαστής σας.

Ζωγράφος: Vladimir Kush

Ποίημα:Stamatina Vathi

28-6-2016

Ένα λουλουδάκι τόσο απλό, τόσο γλυκό και αέρινο,
είναι η καρδούλα μου στα χέρια σου, παρέα στο στέρνο σου και στολίδι στο πέτο σου.
Είμαι τόσο εύθραυστη, του Ήλιου θυγατέρα και της Ανατολής, φίλη καλή.
Σου ψιθυρίζω στο αυτί σου, σε φιλώ στα χείλη σου, σε συντροφεύω στην καρδιά.
Είσαι το χώμα μου, που μέσα σου έχω τις ρίζες μου.
Είσαι ο άνεμός μου που με ένα θρόισμα σε ακολουθώ, όπως εσύ αποζητάς, λικνιζόμενη στις απαιτήσεις σου.

Είμαι όμως και κάτι μυστικό, ακριβοθώρητο και μοναδικό.
Είμαι το κέντρο και η αρχή, ο δίχως τέλος πόθος, η αγάπη η αποθεωτική.
Όταν την ανθρώπινη παίρνω μορφή, μέσα στα μάτια μου θα είναι για εσενα όλη η γη.
Θα είμαι το νερό της ζωής , το πάθος το κεραυνοβόλο, το φως της ψυχής.
Την αίσθηση της σάρκας μου δεν θα την έχεις νιώσει πότε ξανά.
Θα είναι ηλεκτρισμός, κεραυνός δυνατός, σεισμός εξυψωτικός.
Θα απορείς. Η λογική και ο νους δεν μπορεί να το διανοηθεί.

Όταν θα φεύγεις θα με αναζητάς.
Θα ψάχνεις απεγνωσμένα να με δεις ξανά.
Θα θεωρείς ότι μπορείς να ζήσεις χωρίς την ύπαρξή μου αλλά θα σε διαψεύδει συνεχώς και ακαταπαύστως η ανάγκη για το φιλί μου.
Θα αποζητάς τα χέρια μου να σε χαϊδεύουν, τα χείλη μου να σε παιδεύουν και τα μάτια μου να σε κοιτάνε, Μόνο εσενα να αγαπάνε.
Θα αποζητάς να ακούς τους χτύπους της καρδιάς μου, στο στήθος μου ακουμπώντας, χάνοντας τα λογικά σου.
Να βλέπεις το χαμόγελό μου, σαν ήλιο σου γλυκό και μοναδικό σου.
Είμαι η ιέρειά σου, η θεά σου, το κάρμα σου το πεπρωμένο,
Το από το Σύμπαν σταλμένο.
Πρόσεξέ με.

Φωτογραφία: Makis Bitos

Poem:Stamatina Vathi

22-7-2016

Αισθάνομαι οτι ταλαντεύομαι, ότι κινούμαι, ότι ονειρεύομαι.
Ένα σώμα σε πλήρη απουσία αφού του λείπει η ουσία.
Σκέψεις αγάπης, μνήμες πάθους, μνήμες χαράς.
Σκέψεις απόλυτης ομορφιάς.
Όχι της απλής αλλά αυτής της καρδιάς και της ψυχής.
Δύο μάτια να καίνε σε ατελείωτα βάθη ζητώντας την πλήρωση στα πάθη.

Ένα κορμί σε μια τρικυμία, μια αναπάντεχη πολιορκία.
Δύο χέρια να αγγίξουν εσένα σαν σκοινί ασφαλείας, σαν σταθερότητα αξίας.
Γαλάζιο το φόρεμα σαν τις μνήμες του ωκεανού να σε θέλω κοντά μου.
Από κάτω κενό και τα πόδια μου να αιωρούνται
Δεν θέλω να κοιτάξω κάτω, ούτε πίσω, θέλω μόνο εσένα.
Τον Θεό μου απεγνωσμένα.

Η μορφή σου στην απουσία και μόνο η σκέψη σου με κρατάει σαν λύτρωση στην αχερουσία.
Σαν εσύ να κρατάς τα ηνία στην ταλάντωση αυτή της ψυχής, την πεμπτουσία.
Ζητάω το γέλιο, ζητάω το χάδι.
Θέλω να τα αισθανθώ και ας είμαι στο σκοτάδι.
Μια καρδιά να σιγοκαίει και από κάτω το κενό να με περιμένει.

Να με τραντάζει, να με ζητάει.Με πόνο δύναμης να με κοιτάει.
Να με εκλιπαρεί για ένα μόνο μου φιλι, ενα χάδι, ένα γέλιο.
Μου τα αφιερώνει όλα για να γίνω το αγαπημένο.
Αυτό που λατρεύει και που θα έχει πάντα να τον βασιλεύει.
Αλλά εγώ θέλω εσένα, τα μάτια τα ολοκληρωτικά, τα λόγια τα ανατρεπτικά.

Να προσέχεις καρδιά μου είμαι στα χέρια σου αφημένη.
Σου δείχνω πλήρη εμπιστοσύνη μέσα στης καρδιάς την ταλάντωση εκείνη.
Μια ψυχή σε έναν σκοπό, μια ζωή στον δικό σου λυτρωμό.
Όλο το είναι μου, η αναπνοή μου, η ύπαρξή μου όλη εσένα αποζητά, εσένα δικαιώνει.
Είσαι ο ρυθμιστής μου, ο αδιαμφισβήτητος εξουσιαστής μου.

Πίνακας: Lena Vaka

ΠΟΙΗΜΑ: Stamatina Vathi

13-5-2016

Είναι η καρδιά μου θάλασσα ανοιχτή,
βάθος που σκοτώνει με ένα μου φιλί.
Άβυσσος ο νους μου σε τραβάει μακριά,
με ένα σου χαμόγελο βυθίζονται βουνά.

Λατρεμένο σούρουπο, ψάχνεις να με βρεις,
να μου πεις πως μετάνιωσες, ψάχνεις να με δεις.
Βάθος στην ανάσα σου, πάθος στα φιλιά, ξημεροβραδιάζεσαι για μια μου ματιά.

Βέλος, βέλος στην καρδιά σου να σε προσπερνά,
είναι ένα όχι μου μια σκληρή θωριά.
Είμαστε ολόιδιοι και ξεχωριστοί,
με τις αντιθέσεις μας, την καυτή φυγή.

Δυο ψυχές σε πόλεμο και καταστροφή,
ο ένας με έναν κεραυνό και η άλλη μια αστραπή.
Μπόρα που ανάβει ηφαίστεια του νου,
που χαρίζει ένταση, πάθος και Ζωή.