Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

12-11-2016

Νύχτα βουτηγμένη στο σκοτάδι,
να περιμένει ένα της ψυχής σημάδι.
Χείλη καυτά σαν κάρβουνα αναμένα,
καρδιά που σκορπά σταγόνες αγάπης από αίμα.

Τα αστέρια να έχουν κρυφτεί,
η μοναξιά να έχει βόλτα βγει.
Να παίζει με το μαύρο της νυχτιάς,
το έρεβος της δυνατής ματιάς.
Και η ματιά να ψάχνει με πάθος την δική σου την θωριά.

Και εσύ;; Ξέρω είσαι μακριά,
σε έναν άλλον πλανήτη, ίσως μια άλλη αγκαλιά.
Και η ψυχή μου δεν μπορεί να το δεχτεί,
μια επανάσταση θέλει να κάνει,με την καρδιά της να αντιτεθεί, να φύγει μακριά, να εξαυλωθεί.

Ψέμα μαχαίρι κοφτερό,
μπήγετε με δύναμη,το αίμα της αγάπης να ρέει καυτό.
Σταγόνα σταγόνα χύνεται στην γη
και το σκοτάδι εκεί, την ψυχή να διεκδικεί.
Το αίμα γίνεται λουλούδι πορφυρό, να γίνει μιας αγάπης φυλαχτό.

Αλλά η ψυχη είναι καθαρή, εξεγήρεται, επαναστατεί.
Είναι τόσο φωτεινή, που γίνεται ολόγιομο φεγγάρι,
το πιο φωτεινό που είδε ποτέ η γη.
Μια υπερπανσέληνος ψυχή, εσένα να αναζητεί.

Να έρχονται και τα αστέρια, να την παρακαλάνε,
έναν ψεύτη να μην εμπιστευτεί ποτέ,την αγαπάνε.
Και η ψυχή να βλέπει το αίμα της που έπεσε στην γη,
από την καρδιά της που είχε πληγωθεί.

Δάκρυ διαμάντι, φεγγαροαχτίδα,
έπεσε σαν βροχή σε εκείνον σαν καταιγίδα.
Ήρθε ο καιρός που την θυμήθηκε και πάλι,
ήθελε να την δει, να της δώσει ένα γλυκό του χάδι.

Την έψαξε σε όλη την γη με μανία,
κάθε πόλη, κάθε ουσία, κάθε υπαρκτή υποψία.
Αλλά αυτή;;
Τόσο στεναχωρημένος και απογοητευμένος,
κάθισε να ξαποστάσει, λίγο μέσα στην νυχτιά να ησυχάσει.

Μια φεγγαροαχτίδα φώτισε το πρόσωπό του,
χαΐδεψε τα δύο του χείλια, του έδωσε μια αγκαλιά,
του ψιθύρισε λόγια αγάπης, γλυκά, ένα χάδι δικό του.
Με μια απορία σήκωσε το κεφάλι,
έγινε η ματιά του ένα με της πανσελήνου το όμορφο βράδυ.

Είδε τα χείλη, είδε τα μάτια, γνώρισε το γέλιο,
είδε της φεγγαρένιας του τα άγρια άτια, το πρόσωπο της το αγαπημένο.
Ήταν ο πόνος της για την απουσία,
για την φανερή του την προδοσία.

Σε αγαπώ του είπε ψιθυριστά,
με την βοήθεια του ανέμου που φύσηξε δυνατά.
Αλλά δεν σε πιστεύω, ναι σε φοβάμαι,
βλέπεις το αίμα στο χώμα επάνω.

Από την καρδιά μου την κομματιασμένη,
αίμα χυμένο από το δικό σου μαχαίρι.
Θα σε αγαπώ, θα σε φωτίζω και κάθε βράδυ θα σε νανουρίζω.
Όμως από εδώ ψηλά, μαζί με τα σύννεφα και την νυχτιά, με τα αστέρια για αγκαλιά.

Όταν θα έχει καταιγίδα, θα θυμάμαι την κάθε σου προδοσία,
τόση διαφορά, χαμένη πυξίδα.
Όταν θα είμαι φωτεινή και δυνατή θα είναι όταν θα σκέφτομαι το δικό σου χάδι και φιλί.
Σε αγαπώ αλλά….. Φοβάμαι.

Άνθρωπος δεν θα γίνω πάλι,
δεν θα πάρω ξανά ανθρώπινη μορφή.
Θα είμαι το φεγγάρι σου πάνω στην γη.
Κάθε βράδυ θα με κοιτάς, θα κοιτάς την ψυχή μου,
το αίμα της καρδιάς μου, το κορμί μου.

Και με το ξημέρωμα θα φεύγω,
κοντά σου δεν θα μένω.
Θα είμαι εκεί αλλά θα έχω κρυφτεί,
γιατί η εμπιστοσύνη μου έχει φτάσει στο ναδίρ, έχει πληγωθεί.
Σε αγαπώ με την κομματιασμένη καρδιά και την φεγγαρένια ψυχή που θα σε αποζητά.

Poem: Stamatina Vathi

11-11-2016

Ένα δάκρυ καυτό που να σε πληγώνει.
Μια πληγή στα μάτια της, που να σε σκοτώνει.
Μια γεύση από αίμα στο στόμα της επάνω,
μια τρύπα στην καρδιά από έναν πόνο μεγάλο.

Πίσω της συντρίμμια και καταστροφές,
κακουχίες, πείνες, μεγαλες απώλειες σε ζωές.
Μπροστά της το απόλυτο κενό,
έχει γευτεί το πιο σκληρό πόνο, έναν χαμό.

Της λείπει ένα γέλιο, μια παιδική ματιά,
ο πόλεμος της το πήρε σε μέρη που δεν γυρίζεις πια.
Αγκαλιάζει το απόλυτο κενό,
είχε μια ψυχή στον κόρφο της, ένα χάδι ζεστό, αληθινό.

Δεν μπορεί να κλάψει πια, κλαίει μόνο η μορφή.
Κάθεται εκεί να μοιρολογά, να στέκεται βουβή.
Έχει χάσει κάθε ελπίδα, κάθε ανάσα για ζωή.
Θέλει μέσα στο χώμα να κρυφτεί και αυτή.

Μαχαιριές δυνατές, λόγια κουφά,
ένα γέλιο να αποζητά, να το πάρει στην αγκαλιά.
Να του δώσει ένα φιλί, να το βάλει πάνω στο στήθος της,
όπως γάλα του έδινε για να το μεγαλώσει στην ζωή.

Σκληρά μαθήματα, ραπίσματα ισχυρά,
από αυτά που σου σκίζουν κατάβαθα όλα σου τα σωθικά.
Δάκρυ στεγνό χωρίς ελπίδα, μια ψυχή χαμένη στου πολέμου την καταιγίδα.

Σιωπή, θρήνος, απώλεια μεγάλη, ούτε αίμα δεν έχει δύναμη αυτή η πληγή να βγάλει.
Θυμός, ναι ΘΥΜΟΣ.
Για ποιόν λόγο και με ποιο δικαίωμα η ζωή να αφαιρείται, να κόβεται ένα γέλιο παιδικό, να ποδοπατείται.

Αυτός ο φόνος δεν ευλογείται.
Είναι σημάδι πάνω στην ψυχή, αίμα πάνω στα χέρια που άδικα έχει χαθεί.
Και το μέλλον;; Ναι το μέλλον.
Θέλει καθαρό βλέμμα, λευκή ψυχή, όχι φανατισμούς και καταστροφή.

Ο πόλεμος δεν είναι ένα βήμα μπροστά,
είναι πολλά βήματα πίσω, χαμένες ψυχές, πληρωμένες και τρύπιες ζωές.
Και το ώφελος ποιο;;
Για πολλά τάλαντα Ιούδες μιας Ειρήνης, χαμένης σε συμφωνίες, με ρήτρες ψεύτικης δικαιοσύνης.

Πίνακας: Michail Karapanagiotidis

Poem: Stamatina Vathi

11-11-2016

Η ανάσα μου κομμένη,
χίλια κομμάτια, μέσα στην άβυσσο βυθισμένη.
Θέλω να σε δω, να θαυμάσω το χαμόγελό σου,
να γίνω η αιτία του που υπάρχει στο πρόσωπό σου.
Να μυρίσω το κορμί σου, να πάρω ανάσα από του πάθους το φιλί σου.

Λάβα καυτή να με παρασύρει πιο πολύ,
να με χτυπά αλύπητα, να με στέλνει στου Αδη την καυτή γη.
Σε σκέφτομαι κάθε στιγμή και κάθε λεπτό.
Θέλω να δω έστω μια στιγμή την μορφή σου,
να γευτώ της Άνοιξης το δροσερό φιλί σου.

Να σε σφίξω στην αγκαλιά μου,
να ακούσω την φωνή σου,
να γίνεις αληθινή εικόνα και όχι φιγούρα στα όνειρά μου.
Σε αποζητώ, σίδερα φυλακής άυλα με φυλακίζουν εδώ.

Είναι όταν θέλεις να πιάσεις τον ουρανό
αλλα βυθίζεσαι στην άβυσσο της γης, σε έναν κόσμο με ατέλειωτο βυθό.
Ζωή και θάνατος μαζί και η ανάσταση μόνο ένα φιλί!!!
Το δικό σου το φιλί.
Άγγελος ζωής στα βάθη της δικής μου ψυχής.
Σε αποζητώ.

Πίνακας: Vicky Kalfopulos

Ποίημα: Stamatina Vathi

4-11-2017

Άσπρο μαύρο σε αντιθέσεις.
Σχέσεις, σκέψεις σε υποθέσεις.
Τι και εάν το κέρμα να γυρίσεις,
η ζωή είναι αδιευκρίνηστο τι θα γνωρίσεις.

Καπέλο τσόχα και ο χρόνος μια ρουλέτα,
τσιγάρο σέρτικο και μια γύρα η καρδιά σε ένα ζεϊμπέκικο,
γύρα ζωής και θανάτου,
κραυγή του πόνου και του κόσμου του αγύρτικου.

Και η ζαριά είναι μόνο για λεβέντες,
για κιμπάριδες και σεβνταλήδες
που χτυπάνε τα χέρια στο σίδερο πάνω,
που τρυπούν τη γη και δεν το βάζουν κάτω.

Καπέλο τσόχα και βλέμμα αετίσιο,
τι και εάν το κόσμο να γυρίσω,
να βάλω το μαχαίρι πιο βαθιά στην σάρκα,
σε ότι με έχει προδώσει να βγάλω την μάσκα.

Poem: Stamatina Vathi

13-2-2017

Μια αγκαλιά, δυό φιλιά,
μάτια ζεστά,
γέλιο να γαληνεύει σαν σκάει πεταχτά.
Ένα στήθος, μαξιλάρι ζωής,
της καρδιάς, της ευχής.
Να ακούς τους ρυθμικούς του χτύπους,
να αισθάνεσαι ότι είσαι στου ουρανού,
της αγάπης σου τους θεσπέσιους πύργους.
Να μυρίζεις δυνατά,
να αισθάνεσαι την αρρενωπή του ομορφιά,
να είσαι εσύ χαμένη στης ψυχής του την θελκτική σκοπιά
και να βλέπεις δυό βλέφαρα,
δυό χείλη στου δικού σου Θεού την κορμοστασιά.
Χείλη λατρευτικά,
καρδιά ψυχή σε ταλάντωση,
βλέμματα σε πλήρη αναστάτωση.
Κορμιά της τριβής,
θερμότητα της ανάστασης, της πυγμής,
αναπνοές σε πλήρη συνοχή.
Έρωτας ψυχής.
Αγάπη ζωής.

Έργο ….Κόκκορη Σεργιου .
Ποίηση… Stamatina Vathi

28-10-2016

Είσαι ο άγερας που με ανακουφίζει,
που μου δίνει φτερά, χαρούμενα με στροβιλίζει.
Είσαι η προέκταση της ζωής μου,
το απόσταγμα της ίδιας της ψυχής μου.
Κομμάτι γλυκό και λατρεμένο,
από την ίδια την καρδιά μου καμωμένο.

Σε αγαπώ, σε λατρεύω, είμαι ο δικός σου ο παππούς,
με όλη την σκέψη μου και την καρδιά μου σε εσένανε ταγμένος.

Σε αγαπώ ψυχή μου.

Poem: Stamatina Vathi

10-11-2016

Χρόνος αδυσώπητος, σκληρός,
να σου ραγιζει την καρδιά, αφορισματικός.
Και εσύ; ΕΣΥ;
Ένα εκκρεμές να τον ακολουθεί,
σε κάθε χτύπο του, κάθε μικρή εντολή.
Σιγή.

Και η καρδιά να επαναστατεί,
να γίνεται ένα με τον λεπτοδείχτη,να αντισταθεί.
Ήχος πια της νυχτιάς, αστροφεγγιά,
φεγγάρι φωτεινό μες στην δική σου αγκαλιά. Φωλιά.
Ένα χαμόγελο αφοπλιστικό, που δυναμιτίζει το μυαλό.
Εξορκιστικό.

Και εγώ;; Εγώ;;
Εγώ σταγόνα να έχει αφεθεί,
να έχει από εσένα παρατηθεί.
Το είδωλο της ίδιας της ψυχής σου σε αποζητεί.
Μια Αφροδίτη αφημένη τον Βόρειο δεσμό της να καλεί.
Ψυχή.

Και εσύ χαμένος σε οιωνούς,
σε χωρίς ουσία αυτοσκοπούς.
Να έχεις μετουσιωθεί.
Σε κάτι χωρίς ορισμό μεταλλαχτεί.
Μην αλλοτριωθείς, μην ξεχαστείς.
Θα με θυμηθείς.

Ο χρόνος άπειρος, προχωρά.
Σε παλιές στιγμές δεν ξαναγυρνά.
Μόνο το βλέμμα σαν σκέψη πίσω θα κοιτά,
αλλά δεν ξέρω τους λεπτοδείχτες
πώς η ζωή θα προσπερνά.
Μέσα στην καρδιά μου θα είσαι παντοτινά.

Poem: Stamatina Vathi

9-11-2016

Αγέρας να φυσά δυνατά, φιλιά,
να ξεσηκώνει την θάλασσα,
παιχνίδια εξουσιαστικά.
Ένα κορμί να τυραννιέται,
κύματα να το χτυπούν,
να πονά και να παραπονιέται.
Καρδιά.

Σταγόνα δάκρυ αλμυρό,
έγινε ένα με της θάλασσας το αμίλητο νερό
και μια καρδιά να αιμορραγεί,
να ζητά του έρωτά της το φιλί.
Αλλά ο αγέρας να γίνεται πιο δυνατός,
να χτυπάει την θάλασσα με όλο του το βιός.
Ζωή.

Και ο αγέρας να αγριεύει,
να ξεσηκώνει τον νου, να θεριεύει.
Να φέρνει από τα βάθη της θάλασσας την λογική,
να ρίχνει άγκυρα στης ψυχής την καταστροφή.
Να βάζει σκέψεις, ριπές δυνατές,
να σκίζει τα πανιά της καρδιάς, εξουθενωτικές.
Ψυχή.

Και η σταγόνα από το δάκρυ να δυσανασχετεί.
Να φωνάζει ότι μια αγάπη θα χαθεί,
σε έναν λαβύρινθο του νου,
σε ένα μαύρο βυθό,
από το βάρος της άγκυρας, το σκοτεινό.
Έχει αρχίσει και θεριεύει η λογική.
Φωνή.

Το δάκρυ βγάζει μια κραυγή.
Είναι τόσο δυνατή που φτάνει σε άλλον γαλαξία,
άλλη γη.
Πρόσεχε, πρόσεχε λέει του αγέρα
και εσύ θάλασσα κάνε πέρα.
Είναι από την μοίρα το δοσμένο,
η λογική εδώ δεν έχει λόγο, είναι δεδομένο.
Πυγμή.

Η άγκυρα θα σκουριάσει από την απόφαση της
και η θάλασσα θα χάσει την δύναμή της.
Και εσύ αγέρα θα γίνεις γλυκό αεράκι,
το καράβι της αγάπης θα πάει μεγάλο ταξιδάκι.
Η απόσταση θα γίνει σαν κλωστή,
ήλιος και φεγγάρι πρέπει να μείνουνε μαζί.
Ζωή, ψυχή, φωνή, πυγμή, σε μια καρδιά που αιμορραγεί.

Είναι γραμμένο στο βυθό,
είναι γραμμένο στον ουρανό.
Στα σύννεφα, στα άστρα επάνω,
με την μοίρα δεν μπορώ να τα βάλω.
Η καρδιά θα βρει το άλλο το μισό της,
παρ’ όλες τις διαφορές, θα πατήσει κάθε εχθρό της.
Φως.

Φωτογραφία: Μάνος Γαμπιεράκης

Poem: Stamatina Vathi

9-11-2016

Ένα λευκό άλογο η σκέψη σου και εγώ αναβάτης του να τρέχω μακριά.
Να σε ονειρεύομαι σε λίμνες πρασινογάλανες,
σε θάλασσες με ελεύθερα πουλιά.
Το χρυσαφί του ήλιου να με αγκαλιάζει,
να με ζεσταίνει συθέμελα, σαν ηλιαχτίδα να με παρομοιάζει.
Μια σειρήνα της μορφής σου, η απόλυτη ζωή σου.
Ανάσα, αναπνοή, λόγος της ύπαρξής μου, ΕΣΥ.

Γαλάζιο και πράσινο στο βλέμμα σου να με ηρεμεί,
με τρυφερότητα να με ποθεί.
Λιμνούλες χρωμάτων από την μορφή σου,
πουλιά του ουρανού από τα λόγια της ψυχής σου.
Και εγώ να παίζω με το ανάλαφρο αεράκι που μου στέλνει τις μυρωδιές της ύπαρξής σου,
της απαραίτητης αναπνοής σου.

Ξέπλεκα τα μαλλιά μου να γίνονται ένα με του ανέμου τις ριπές,
να σε χαϊδεύουν στην φαντασία, να σου αγγίζουν κρυφές χορδές.
Και εγώ να τρέχω απαλά προς τα εσένα,
κατάλευκο άτι, αγνότητα στην καρδιά και στο μάτι.
Να βάλω το χέρι μου στο δικό σου χέρι, ψυχή και σώμα στο δικό σου καρτέρι.
Μάτια κάστανα από της γης την αγκαλιά.

Άνοιξε ο ουρανός, έγινε ένα η θάλασσα με εσένα,
χάδι γλυκό και μεγάλα απωθημένα.
Χείλη κόκκινα στο κατόπι σου να φιλήσεις,
μαύρα μακριά μαλλιά, να χαϊδέψεις, να μυρίσεις.
Κοχύλια και αστερίες στα χέρια μου επάνω,
μια μεγάλη αγκαλιά θα σου γίνω έως το σύμπαν και παραπάνω.
Μια μούσα, μια νύμφη, μια νεράιδα από του μύθου τα βάθη και τα μήκη, μια της ειρήνης δάδα.

Ματιές, κλωστές, ηλιαχτίδες, χρωματιστές ψυχές.
Άσπρο άλογο να τρέχει, να σε ποθεί σε κάθε σκέψη.
Νήματα του ήλιου να πλέκουν τα πουλιά,
να μου κάνουν παρέα, να σου στείλω δυό φιλιά.
Να υφάνουν λόγια, στίχους,
να τα δώσουνε σε εσένα, με μεγάλους της θάλασσας χτύπους.
Να σου πουν πώς σε αγαπάω,πως σε σκέφτομαι,σε πονάω.
Πήγασος η ψυχή μου, με την σκέψη μου σε εσένα η καρδιά και το κορμί μου.

Πίνακας: Petros Lardas

Poem: Stamatina Vathi

6-11-2016

Γλυκό κρασί, κόκκινο φιλί,
δύο μάτια, ένα στόμα, σε αποζητεί.
Μακριά μαλλιά, μαύρη νυχτιά,
φεγγάρι, αστροφεγγιά, δύο χείλη ενωμένα,
αγκαλιά.

Μυρίζει βροχή, βρεγμένη γη,
δροσοσταλιά, μέσα στου μύθου την ομορφιά.
Κλείνει το μάτι το φεγγάρι,
κάνει χορό με το βαθύ σκοτάδι.
Χοροί, του γέλιου μια πηγή.

Αέρας να χαιδεύει την ματιά,
να ανακατεύει τα ατίθασα λόγια του βοριά.
Φεγγαροβολιές μέσα σε άγνωστες διαδρομές
και εσύ θα με αποζητάς, όπως η γη το νερό,ζωή,
θα με αναζητάς.