Συντάκτης: Stamatina Vathi

Ποίημα : Stamatina Vathi

9-11-2018

Άραγε σε τι κόκκινο να χαθώ,
τι μάτια να λατρέψω, σε τι αγκαλιά να σταθώ?
Τι φιλί να δώσω?? Τι χαμόγελο?? Τι χάδι γλυκό??
Σε ποιον αγέρα το όνομα να φωνάξω??
Με ποια βροχή θα κλάψω γλυκά για κάτι δικό του παλιό??
Με ποιον ήχο να τραγουδήσω να του πω το κάθε μου μυστικό??
Άραγε τι?? Άραγε που?? Άραγε πως???

Άραγε σε ποια θάλασσα του κόσμου από το μουρμουρισμά της θα κοιμηθώ??
Σε ποιον ουρανό θα βλέπω τα πεφταστέρια, σε ποια γη θα νιώσω ότι πετώ??
Σε ποιο βλέμμα θα κολυμπήσω, σε ποια καρδιά θα ξεχαστώ??
Σε τι μυρωδιές θα κλειδώσω τις μνήμες,
σε τι χαρτί του μυαλού θα γράψω και θα ονειρευτώ??
Άραγε τι?? Άραγε που?? Άραγε πως??

Και οι βλεφαρίδες κλείνουν μέσα στο βελούδο το καφέ της ματιάς,
το μυαλό τρέχει σε όνειρα του κόσμου χωρίς σύνορα, πλατιά.
Και σιγομουρμουρίζουν οι σκέψεις, κάτι από παραμύθι αλλά και αληθινό,
χάνονται μέσα στο δαιδαλώδες του νου, αχόρταγα, ανελέητα, χωρίς φραγμό.
Τριβελίζουν τις αισθήσεις,
ξύλο που καίγεται και σπινθιρίζει τρανταχτά.
Φωνάζει, φωνάζει η ψυχή, ταξιδεύει η καρδιά.

Ποίημα : Stamatina Vathi

12-11-2018

Θέλω να πάω ταξίδι στο ανοιχτό γαλάζιο,
να γίνω αγέρας στο ανοιχτό πανί.
Να φυσήξω με τον βούκερο του ανέμους,
προς πάσα κατεύθυνση να εγείρω φωνή.
Έρχεται η Φωτοβολούσα ημέρα, θα φανεί.

Κούρνιασε το φεγγάρι και τα άστρα θα ρίξουν χρησμό,
μόλις το πρώτο φως θα ανατείλει ο Ατταβυρος θα λουστεί από το κοσμικό ποτάμι, θα αρχίσει ο πρώτος χορός.

Έγειρε, έγειρε το κεφάλι πάνω στην πιο ψηλή κορυφή
και τα ελάφια έχουν βγει να προϋπαντήσουν την ωραία κόρη που από τα νερά της θάλασσας έχει λουστεί.

ΦΩΣ, χρώμα πράσινο και γαλάζιο, κόκκινο της φωτιάς,
στεφάνι στα μαλλιά της όπως το τόξο φτάνει μέχρι τον ουρανό ψηλά.
Έλαμψε και άστραψε δυνατά, βαρκούλα που αρμενίζει στο απέραντο γαλάζιο με ανοιχτά τα πανιά.

Φωτογραφία : Savvas Tsourouttis

Poem:Stamatina Vathi

Ήταν γλυκό αυτό το δείλι.
Είχε γεύση από πορφυροκόκκινο σταφύλι.
Τρυγούσες όλη την φωτιά μέσα στην ματιά σου
και οι φλέβες αναπηδούσαν από χαρά στο άγγιγμά σου.
Κόρες της ευχαρίστησης και της πλανεύτρας της σιγαλιάς
σφυροκοπούσαν ασύστολα χωρίς γιατρειά.

Μόνο οι παφλασμοί και τα πουλιά έσκιζαν με ήχους το ξύλο από τα κατάρτια,
μύριζε θάλασσα και είχε αίσθηση από αλμύρα και καμπύλα χάδια.
Το βλέμμα χανόταν μαγευμένο από φτερά και φλόγα ανδρειωμένο.
Άκουγες που και που μιαν αντάρα και αναλογιζόσουν αν ήταν η θύμηση από τα παλιά τα χτυποκάρδια.

Άραγε αναρωτιόσουν που θα ταξιδέψει?
Ποια γοργόνα θα συναντήσει, ποια Κίρκη , ποιά αναδυόμενη Αφροδίτη?
Και αυτό το κόκκινο σου συντάραζε τα λογικά,
σε έκανε έρμαιο, σε τράβαγε όλο και πιο βαθιά.
Τα δελφίνια τσαλαβουτούσαν, χόρευαν με τους αφρούς, τραγουδούσαν.

Άρχισε σιγά σιγά ο ουρανός να φοράει τα μαβιά
και το καράβι σε καλούσε σε ταξίδια μακρινά.
Εγνεφε ο καπετάνιος να δώσει στον αγέρα ρυθμό, να αναζωπυρωθεί από τα τερτίπια του καιρού, να σηκώσει πανιά σε ταξίδι αλαργινό.
Και η καρδιά χτυπούσε, χτυπούσε όλο και πιο γοργά, σαν γαλέρα έτοιμη να φύγει πάνω στης θάλασσας και του Ουρανού τα μυστικά.

Φύσηξε αεράκι, φύσηξε γοργά
και η νύχτα θα μας αγκαλιάσει,
θα απλώσει τον χάρτη της από το νότο ως τον βοριά.
Το σταφύλι το πατήσαμε, άνθρωποι σε έκσταση,
βγήκε κρασί,
μέθυσε το μυαλό ασύλληπτα , την καρδιά, την ψυχή.
Φύσηξε!! Σταλιά, σταλιά ρέει αυτό στο γυμνό κορμί,
γίνεται ένα με την αρμύρα, μυρίζει έρωτα, μυρίζει ζωή.

Ο ήλιος έχει κέφια αλλά θα δώσει την θέση στην νυχτιά την μυστηριακή,
όπου οι αφροί θα γίνουν ένα με τον ιδρώτα και τα μηλιγγια θα έχουν γιορτή.
Ο πυρετός του έρωτα θα ανέβει και οι γοργόνες θα αρχίσουν το τραγούδι με μελωδική φωνή.
Σε αγαπώ!!! Σε αγαπώ θα λένε… Και θα σε δένουν με τα δίχτυα της αγάπης με το φεγγάρι και τα άστρα για αρωγή.
Σε αγαπώ….
13-11-2018
Φωτογραφία : Makis Bitos

Poem : Stamatina Vathi

Εσφιγγε η γροθιά και η πνοή γινόταν αγέρας
και η φωνή γινόταν ερωτηματικά,
γινόταν φοβέρα : “Αδερφέ που πας?”
Και η γροθιά έσταζε αίμα, αίμα και φωτιά
και η φωνή βοούσε, βοούσε και βογγούσε:
“Ήλιε μην με ξεχνάς”.
Και το αίμα γινόταν ποτάμι, ποτάμι και πυρκαγιά
και η φωνή γινόταν τραγούδι, γινόταν χείμαρρος από παράπονα, παράπονα και διδάγματα πολλά ,
ελπίδα άραγε?? Καμιά??
Αναφιλητά και κραυγή.
Έσταζε πάνω στην γη, έσταζε και γινόταν Καιάδας, Καιάδας και ντροπή :
“Άραγε είμαστε διαφορετικοί, άραγε έχουμε άλλη ψυχή??”
Τα φορτηγά βοούσαν πάνω στην εθνική και οι ψυχές βογγουσαν για ήλιο και καθάρια αναπνοή.
Εμπηξε το μαχαίρι σύριζα στην καρδιά
και αυτή μιλούσε για αγάπη και φιλιά,
για κρασί, έρωτα και βραδιά ανανεωτικά.
Αλλά ήταν νταμάρι, νταμάρι σκαμμένο,
με αδικία και πονηριά καμωμένο,
αυτό το κομμάτι γη το από τον Θεό προικισμένο.
Και απορούσε ο φτωχός: “Άραγε υπάρχει Θεός??”
Παιδιά στο αχόρταγο θηρίο της πλεονεξιας, εργάτες χωρίς ελπίδα, έρμαια μιας μηδαμινής κυριαρχίας.
Άνθρωποι στιβαγμενοι,
από τον καταναλωτισμο ισοπεδωμένοι.
Ένας ειλωτας ο άνθρωπος στο σκοτάδι, χωρίς ελπίδα, χωρίς λιμάνι.
Ούτε ένας φάρος να λάμπει, μόνο κενό, κηλίδα μαύρη.
Και το βρέφος να ωρύεται για μέλλον χωρίς φως.
Μην κλαις μάνα, μην κλαις το άδικο γιγαντώνει τον θυμό, τον κάνει θάλασσα, ολάκερο ωκεανό.
Και η ψυχή θέλει χάδι, θέλει φιλί, θέλει πίστη στο καλύτερο, θέλει ελεύθερη ζωή.
Μην μου μπηγεις το μαχαίρι πιο βαθιά,
το σώμα πονάει αλλά η ψυχή γιγαντώνει, φτάνει ψηλά.
Λυπήσου το δάκρυ, λυπήσου όπως πέφτει καταγής,
φτάνει μέχρι τον ουρανό, γίνεται σημάδι ευχής.
Γίνεται ερινύες, γίνεται αλυσίδα να έρπεις γονυπετής.
Το αίμα γίνεται ποτάμι, θάλασσα, ωκεανός, η ζωή θέλει γέλιο, δάκρυ, φως.

16-11-2018

Ποίημα : Stamatina Vathi

Ο Πόθος της Αστάρτης Σελήνης.

17-11-2018

Ήταν γλυκιά αυτή η καμπύλη,
όπως χόρευε γλυκά στα χείλη.
Μάτια της γης, φλόγα καυτή,
σωμα, ψυχή, του έρωτα παιδί.

Πλανεύτρα ματιά Αστάρτη μου θεά,
βλέμμα όλο φως, φεγγάρι πόθος ερωτικός.
Και αυτή η καμπύλη στην σχισμάδα του στήθους,
βουνά να ονειρευτώ, ρόγες σταφύλι, να μεθύσω, να ξεσηκωθώ, να χυθώ ανελέητα στις χαράδρες της αβύσσου.

Ανατριχιάζω ,
γίνομαι δούλος στο χαμόγελό σου,
χάνομαι, γίνομαι σταγόνα,
γίνομαι ποτάμι να πνιγώ στο δικό σου πιόμα.
Και όπως ανασκουμπώνομαι να σε αποχαιρετήσω, να θέλω και άλλο, όλο το κρασί σου να πιω, να ζήσω.

Πυρετός που γίνεται φλόγα,
φλόγα καυτή να με περιλούζει στο απακαμωμενο από πόθο κορμί.
Και τα χέρια να με περιχαρακώνουν,
άτια αφηνιασμένα να εξερευνούν το κάθε εκατοστό χωρίς τέλος, χωρίς όρια.

Ήταν γλυκιά αυτή η καμπύλη,
όπως χόρευε γλυκά στα χείλη.
Και τα δόντια μαργαριτάρια,
να θέλω απεγνωσμένα να μου κάνουν σημάδια.

Λάμπες καυτές από πόθο οι κόρες των ματιών μου,
χαμενος και βυθισμένος στο τέρμα των αισθήσεων των σαρωτικών μου.
Γέλασε, μίλησε, μπες στην αγκαλιά μου,
γείρε το κεφάλι σου να αποκοιμηθεις,
ΣΕ ΘΕΛΩ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ.

Πανσεληνος το πρόσωπό σου,
βουνά, χαράδρες, και πηγές κάθε τι δικό σου.
Και εγώ ταξιδευτής, χαμένος,
που δεν θέλει να βρει τον προορισμό του,
ένας τρελά ερωτευμένος.

Αυτή η καμπύλη εκεί στα χείλη,
νέκταρ και αμβροσία να γλείψω διψασμένα,
να δώσω την αναπνοή μου,
ίσως ακόμα και την ίδια την ζωή μου,
λατρευτικά στο λέω ψυχή μου.

Μάτια φεγγάρια, γέλιο αχτίδες,
φως από του έρωτα το φάρο, ελπίδες.
Και αυτές οι καμπυλες να με τυλίγουν,
να με φτάνουν στο ναδίρ,
να με ανάβουν και να με σβήνουν.
ΣΕ ΘΕΛΩ ΠΑΝΤΟΤΙΝΑ ΔΙΚΗ ΜΟΥ.

Poem : Stamatina Vathi

Το φύλλο έπεσε γλυκά με μια υπόσχεση στην καρδιά.
Ήταν Νοέμβρης, μήνας βροχερός, έκανε κρύο, λιγόστευε της ημέρας το φως.
Είχε πέτρες στην καρδιά, η μνήμη τον παίδευε συχνά.
Είχε πιει την ζωή, είχε βουτήξει βαθιά, είχε πληγωθεί, αλλά ήταν εκεί.
Η ομίχλη τον συντρόφευε και το πιοτό, ίσως καμία σχέση αλλά ήταν ποταμάκι που παρέσυρε τα αισθήματα, χαμένος σκοπός.
Είχε βιώσει τον πόνο, είχε χάσει κάτι αγαπημένο αλλά που και που καμιά ηλιαχτίδα ξεπρόβαλλε στο μοναχικό μονοπάτι της ζωής του, αποκαρδιωμένο.
Οι πέτρες στην ψυχή τον πονούσαν, ήταν βαριές και το βάδισμά του στον κόσμο τον δυσανασχετούσαν.
Είχε κλάψει, σαν λύκος αγριεμένος είχε ουρλιαξει…
Είχε κοπεί, είχε ματωθεί, την μοναξιά δική του είχε παντρευτεί.
Κάπου κάπου θυμόταν το χαμόγελο της, το κελάηδισμά της, το κάθε τι δικό της.
Ήταν ο ήλιος όπως ξεπρόβαλλε μέσα από την ομίχλη, ηλιαχτίδες να του ζεστάνουν την ψυχή, το γυμνό κορμί της.
“Που είσαι?? Που είσαι??”
μονολογούσε και το νερό της βροχής, καθαρτηριο ψυχής, τον παρηγορουσε.
Το φύλλο έγινε ένα με την σταγόνα της βροχής, το δάκρυ έπεσε σταλιά σταλιά, ρυάκι καταγης.
Και η φωνή ανταρτευε της λογικής αλλά αυτός ήταν εκεί, εκεί ένας της ζωής παρατηρητής.
Είχε χάσει την όρεξη να πολεμήσει,
ήθελε να γίνει ένα με τον Θεό,
κάθε άσχημο και πονεμένο να παρατήσει.
” Που είσαι καρδιά?? Που είσαι ψυχή?? Έχω χαθεί, έχω θεριέψει απο την μοναξιά, έχω βαλαντωθεί”.
Το ρυάκι άρχισε να σιγομουρμουρά και δύο πουλιά του χιονιά από την αντάρα στο βουνό ήρθαν κοντά.
Ψίχουλα ζητούσαν και λίγη ζεστασιά,
σιγοτιτίβιζαν και έλεγαν τα νέα τα καθημερινά.
Ήταν ο αγώνας της επιβίωσης σκληρός
και αυτός ο άνθρωπος μέσα στου Νοέμβρη την ομίχλη ήταν σκυφτός.
Σταμάτησε κάποια στιγμή να τα βάζει με τα δικά του θεριά,
εδωσε μια υπόσχεση σε ότι παλιό να μην του παιδευουν την καρδιά.
Η ζωή είναι νερό, είναι και πέτρες που μπορεί να γίνουν βάρος αληθινό.
Αλλά είναι και εμπειρία, είναι και διδάγματα πολλά,
ίσως ένα χαμόγελο φανεί πάνω στο στόμα, μια λάμψη στην ματιά, μια ηλιαχτίδα να ζεστάνει την καρδιά.
Πάντα θα θυμάται το χαμόγελό της, τον μήνα που λάτρευε και κάθε τι δικό της.

17-11-2018

Ποίημα : Stamatina Vathi

Ο ήλιος είχε βγει θριαμβευτικά.
Ήταν ένας αγώνας της φυσης όλο το βράδυ με τα ανήμερα θεριά.
Μια καταιγίδα, πολλές βροντές,
αστραπές να φωτίζουν άγρια, φοβερές.

Στάλες, στάλες που δεν άντεχε να ρουφήξει η γη,
όλο το γαλάζιο, τα άστρα και το φεγγάρι είχαν χαθεί.
Τα ζώα είχαν κρυφτεί, δύναμη που αναπτυσσόταν εκκωφαντικά ισχυρή.

Λυσσομανούσαν και χτυπιόντουσαν τα ξωτικά
και οι καρδιές χοροπηδούσανε, αντάρτευαν επαναστατικά.
Και μέσα σε όλη αυτή την οχλοβοή
σαν ποδοβολητά άγριων αλόγων που είχαν φοβηθεί, άρχισε να ξεπροβάλει η ζωή.

Έδιωξε τα σύννεφα, υπερίσχυσε τρομερά,
έλιωσε και τράνταξε, θέριεψε αχόρταγα, έκανε της σταγόνες να λαμπυρίζουν φοβερά.
Ήρθε το γαλάζιο και μας αγκάλιασε,
ζέστανε την καρδιά μας, την βροντή την μάλωσε.

Ήταν σαρωτική η μορφή του ηλιάτορα,
Έδωσε ζέση, έδωσε, φως, έδωσε ψυχή, καρδιά, φιλιά, έδωσε ζωή με τυμπανοκρουσίες ο Θεός.
Καλημέρα άνθρωποι, καλημέρα!!!
Είμαι εδώ!!!

21-11-2018

Η σοβαρότητα και οι σοβαροφανεις….

Διαθέτουμε την σοβαρότητα….
Διαθέτουμε, Διαθέτουμε..
Λέμε ότι έχουμε “ποιότητα”…
Διαθέτουμε, διαθέτουμε…
Βάζουμε φωτιές να τα κάνουμε κέντρα επεξεργασίας και αρπαχτές…
Διαθέτουμε, διαθέτουμε….
Παίρνουμε τηλέφωνα, αλλάζουμε τα μέτρα,
βρίζουμε, ορίζουμε, ” κοστολογουμε” τις ζωές και κάνουμε κλεψιες.
Αγοράζουμε, βγάζουμε, κρύβουμε και ύπουλα χτίζουμε από τα ” μαρουλοφυλλα” του ” μόχθου” τα κλεφτόπουλα και κάνουμε τους ηθικούς, τους δασκαλους τους σωστούς.
Κάνουμε πλεκτανες ως αρχηγούς αράχνες,
χτίζουμε, γκρεμιζουμε και μια πατρίδα στον άσσο την αφήνουμε…
Πάμε έναν Χριστό στην φυλακή, και τον Ιούδα τον κάνουμε με κότερα και εμπροσθοφυλακή….
Χτιζουμε Μέγαρα, κλέβουμε τα ρεύματα,
να δείξουμε ότι είμαστε αλάνια….
Και τον νόμο τον κάνουμε για τους φτωχούς, για τους απλούς, για τα πρόβατα και όλους τους χαζούς….
Διαθέτουμε σοβαρότητα, διαθέτουμε, διαθέτουμε….
Να παει μπροστά η ανθρωπότητα….
Διαθέτουμε, διαθέτουμε…
Και η υπουλοτητα έχει κάψει την ανθρωπότητα….
Κλέβουμε και κοροϊδευουμε, είμαστε έξυπνοι και τον νόμο στον αδύνατο γυρευουμε…..
Θα ζήσουμε αιώνια και τα παιδιά μας και τα εγγονια,
θα κάνουμε Ακροπολεις και θα μας σεβαστούν μέσα στον χρόνο όπως εμείς και όλοι….
Αγάλματα, ταματα, καταθέσεις και εμβάσματα….
Ω πονηροί διαβόλοι!!! Τον νόμο τον φέρνουμε στα μέτρα και είμαστε αιώνιοι….
Πόσο έξυπνος είναι ρε αυτός??!!!
Κάνει τον δίκαιο και μέσα στο δάκρυ και στο αίμα το παίζει και σοβαρός….
Θα σε συναντήσω στης κολάσεως το βιος…
Ο χρόνος είναι ποτάμι….
Τρέχει δυστυχώς…..

Ποίημα : Stamatina Vathi
27-11-2018

Ποίημα : Stamatina Vathi

Ήταν φωτιά που έρεε σαν κρασί,
μια λευκό, μια ροζέ, μια κόκκινο.
Φλόγα αληθινή!
Έπεφτε και έκαιγε τα λογικά,
έκανε εκρήξεις,
έσερνε καράβια και τα εξώκοιλε σε μέρη με χάδια και άσπιλα λάγνα φιλιά.
Ήταν περίεργη αυτή η αντίφαση πραγματικά…
Και το γέλιο έσταζε ζεστασιά μέχρι την καρδιά.
Το τζάκι είχε φουντώσει, τα ξύλα έτριζαν,
σπίθες και βλέμματα τρεμόπαιζαν, ψίθυροι έγνεφαν.
Έλεγαν με τον ρυθμό και την μυρωδιά από την στάχτη και την φωτιά
ότι το σώμα αποζητούσε και ζητιάνευε να πιεί κρασί, να φτάσει μέχρι τον βυθό,
να κλάψει σαν παιδί, να σβήσει την πυρκαγιά.
Θέριευε και αντάρευε,
την αποζητούσε και το βλέμμα γλάρωνε.
Όχι από νύστα,αυτή είχε χαθεί
αλλά από πόθο που αχόρταγα χτυπούσε το κορμί.
Θέλει ψυχή αυτό το φιλί, θέλει καρδιά,
θέλει δύο ζωές να καίγονται στην αχόρταγη πυρά.
Και το κρασί έρεε, γινόταν ποτάμι θεριό
και οι σπίθες ξεσηκώνονταν, φίδια πλεχτά,
το έριχναν στο χορό.
Ετριζε το ξύλο, χοροπήδαγε η καρδιά,
γλώσσες πύρινες σηκωνονταν όλο και πιο ψηλά.
Φιλί γλυκό, αγκαλιά.
Θεριό, θεριό ο έρωτας και εσύ χαμένος στο γέλιο, στην δική της ματιά.
Αυτή η σάρκα μια αθώα, μια πονηρή,
έφτασες μέχρι τον πάτο το ποτήρι αλλά ήθελες και άλλο κρασί.
Σε ζάλιζε και σε έκαιγε μέχρι το πρωί.
28-11-2018

Είναι γλυκιά η δύση ,
ζωγραφίζει όλα τα χρώματα της ημέρας…
Εμπειρίες και συναισθήματα,
γραμμένες εντυπώσεις και μνήμες στην καρδιά της ψυχής…
Εκεί που χτυπά η ζωή… Εκεί…
Stamatina Vathi
29-11-2018