Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem : Stamatina Vathi

Κέφι, κέφι και ζωή.
15-7-2019

Φύλλα χρυσομελωμένα και εκστατικά,
δάχτυλα του αγέρα να χαϊδεύουνε γλυκά.
Να ταλαντώνονται σε έξαψη ερωτική,
δυο ζευγάρια χείλη, ψυχή ψυχή.

Βουνά και βουνοπλαγές,
ραχούλες πράσινες, δέντρα, πηγές.
Βλέμματα του καλοκαιριού καυτά,
μάγουλα κόκκινα, κάρβουνα αληθινά.

Χώματα εύφορα να προσκαλούν,
τζιτζίκια από οίστρο τρελά να τραγουδούν.
Ήταν σμαραγδένιο και ξελογιαστικό,
φύση και ελιές, σε έναν ονειρικό χορό.

Και αυτό το δέντρο σε έναν ρυθμό,
να φλερτάρει με τον αγέρα, σκοπό στο σκοπό.
Ώριμη, μεστή εποχή,
χρυσοποίκιλτη από του ήλιου το ζεστό φιλί.

Και τα φύλλα να χορεύουν,
τα λουλούδια τις μέλισσες να γέρνουν να χαρούν,
βότανα και πλάση με όλο τον πλούτο να τρέχουν να στολιστούν.

Νερό ζεστό από το μπρίκι,
πάνω τους ο άνθρωπος να χύσει προσμονούν,
να γίνει γιατρικό, καλούδι για το δέρμα να απλωθούν.
Αρώματα αληθινά,
οι ηλιαχτίδες έχουν χαρά.

Ένας παππούς έχει ξαποστάσει κάτω από μια κυδωνιά,
αυτός ο θεόρατος κήπος έχει χίλια δυο αγαθά.
Και μια φλογέρα να στολίζει με νότες,
κάθε πεντάγραμμο, κάθε λόφο, κάθε στενό,
τα ζουζούνια έχουν ξεχύθει αχόρταγα και αυτά στον σκοπό.

Χρυσός και ασήμι, δάκρυ και χείλη,
έρωτας και φιλί, η φύση έχει γιορτή.
Τα τζιτζίκια έχουν αποτρελαθεί.
Κέφι, κέφι και ζωή.

Σταματίνα Βάθη

Πίνακας : Ανδρεας Πετουσης

Poem : Stamatina Vathi

Τέσσερις χιλιάδες χρόνια

14-7-2019

Κορμός σκληρός, γεμάτος ρυτίδες.
Ανυδρος θεός, χτυπημένος από βροντές, καταιγίδες.
Χιλιάδες χρόνια εκεί, φρουρός,
να μετράει τα αστέρια,
να είναι οδηγός.

Τον έλεγαν σοφό,
με τα μακριά του δάχτυλα να ατενίζουν το σύμπαν,
να μιλάει με τους γαλαξίες,
να λέει για τα γεγονότα που ήρθαν,
για ότι έζησε,
τι τα κλαδιά του είδαν.
Είχε δει πολλά, είχε γευτεί,
είχε βουλιάξει βαθιά σε αυτό που έλεγαν ζωή.

Το νερό είχε απορροφηθεί από την κάθε στιγμή,
είχε ρουφήξει το παρελθόν, το είχε βαθιά γευτεί.
Φρουρός εκεί να συμβολίζει,
μέσα στα τέσσερις χιλιάδες χρόνια της ζωής του να σεργιανίζει.

Τι να πει?? Τι να θυμηθεί??
Μόνο άπλωνε τα χέρια του και έκανε μια ευχή.
Να δει πολλές φορές αυτό τον ουρανό,
να μετράει τα αστέρια, να ρουφάει το παρόν.
Δεν είχε κουραστεί ο σοφός!
Δεν είχε κουραστεί στην ψυχή.
Κοίταγε αχόρταγα, χόρευε στην κάθε φωτεινή σχισμή.

Ατρόμητος και δυνατός,
ρίζες χωμένες βαθιά, ένα με της αβύσσου το βιός.
Δεν φοβόταν τίποτα, κανέναν δεν είχε αφεντικό.
Μόνο αυτός. Αυτός, η γη και ο ουρανός.

Και τα χρόνια περνούσαν,
αγέρας και τυφώνας που σφυροκοπούσαν,
αυτός να ανθίσταται, να παλεύει,
Κύκλωπας της γης, να θεριεύει.
Και όσο γερνούσε γινόταν πιο προνοητικός,
χάιδευε την φύση, της ήταν θαυμαστής αληθινός.

Τραγούδαγε απογυμνωμένος από τα φύλλα τα νεανικά,
αλλά γινόταν φάρος, φάρος και συμβουλάτορας για κάθε οντότητα με ψυχή αλλά και φανταστικιά.
Αλλά και το χώμα τον αγαπούσε
και η βροχή, το χιόνι, ο πάγος και ότι άλλο μπορούσε να φανταστεί.
Ήταν ο Πατέρας που είχε ζήσει χρόνια πάνω στην γη.

Φωτογραφία : Hung Ton

Poem: Stamatina Vathi
Greek tanka

Γυναίκα φωτιά,
έρωτας και πυρκαγιά,
βλέμματα καυτά.

Φαντασία και ρυθμός,
Θάλασσα ξεσηκωμός.

9-7-2019

Poem : Stamatina Vathi

Πουλιά
5-7-2019

Μια βροντή του τσίμπησε βαθιά την καρδιά.
Έτρεχε και ο αγέρας ο θαλασσινός του μπέρδευε τα μαλλιά.
Λίγο η αλμύρα, λίγο η βροχή, λίγο η ψυχή που έκλαιγε, είχε η σκέψη αποσβολωθεί και η φαντασία αλήτευε σε άλλα λιμάνια, να βρει μια φυγή.

Παιδί αμούστακο, πατέρας πνιγμένος μέσα στο αλκοόλ και η μητέρα να τρέχει να βρει λίγο ψωμί, ενδιαφέρον απόν.
Μερικές φορές σκεφτόταν ότι ένας γλάρος τον έφερε από μακριά,
ότι τον πέταξε στην πιο άπονη και σκληρή του κόσμου πλευρά.

Τι αλήτη τον φώναζαν, τι κλέφτη, τι φουκαρά και αυτός ταξίδευε ασύστολα με του γλάρου τα φτερά.
Την αγαπούσε την θάλασσα, την είχε φίλη καλή,
της έλεγε τα μυστικά του, μέσα στο γαλάζιο βλέμμα της είχε αμέτρητες φορές χαθεί.

Είχε κάνει παρέες, φίλους γλάρους σαν αυτόν,
αλλά πολύ είχαν χαθεί σε δόσεις από ουσίες και σε κόσμο απατηλό.
Τους έβλεπε πως έτρεμαν, τους έβλεπε και σπαρταρουσε και αυτός,
ψάρι, τροφή οι γλάροι αυτοί, δεν πετούσαν, είχαν σε σκοτάδι απορροφηθεί.
Τα είχαν χάσει τα φτερά και έπαιζαν με το χάρο παιχνίδια σκληρά,
ζωές που αιμορραγούσαν οικτρά.

Τα πρόσεχε τα φτερά του, τα πρόσεχε πολύ,
αλλά μερικές φορές οι λέξεις γίνονταν σφαίρες στο αδύνατό του κορμί.
Άραγε είχε φάει??
Μέσα στην στεναχώρια του το είχε ξεχάσει και αυτό και η κοιλιά βρυχόταν,
αρκούδα άγρια να κάνει κακό.
Είχε τον φίλο του τον Μπομπ να μοιραστεί λίγο ψωμί και αυτός κουνούσε την ουρά του, του έκανε χαρά με υπομονή.

Έλα Μπομπ, έλα Μπομπ του είπε να φάμε καμιά μπουκιά,
τα φτερά μου βράχηκαν, πονάει η καρδιά.
Είχε πνιγεί στην αδιαφορία αλλά ο φίλος του εκεί δεν θα τον εγκατέλειπε, μέσα στον πόνο είχαν γαλουχηθεί.
Δυο εγκατελειμένοι, πεινασμένοι για αγάπη, μια μπουκιά ψωμί, την ειμαρμένη.

Μολις πετάξω θα σε πάρω του είπε ψιθυριστά,
πάνω σε αφρούς και κατάρτια θα πετάμε παντοτινά.
Ήθελε να μεγαλώσει, να πιάσει μια δουλειά,
να γίνει καπετάνιος στην ζωή του με ανοιχτά πανιά.
Η κοιλιά γουργούριζε αλλά η ελπίδα τρεμόπαιζε στην ματιά και από το πείσμα θέριευε, γινόταν λαίλαπα κανονικιά.

Εσφιξε την γροθιά και η ματιά χάθηκε στους φίλους του τα πουλιά.
Ο Μπομπ έσκουξε γιατί ήθελε αγκαλιά και συνέχισαν τον δρόμο τους με ένα κομμάτι ξερό ψωμί και τις σκέψεις φτερά να πετάνε μακριά.
Μάλλον το μέλλον σκεφτόντουσαν, ίσως και τίποτα τελικά.
Είχαν ο ένας τον άλλον, φιλαράκια καλά.

Πίνακας : Odysseas Anninos

Τι να σου πω? Ότι σε αγαπώ??!!
Να σου δώσω στα χείλη φιλί γλυκό??!
Να σου γράψω ένα στιχάκι με σκοπό,
τραγούδι του αγέρα, της θάλασσας αφρό??
Να σε αρμενίσω στην αγκαλιά και να σε βλέπω στα μάτια, βαρκούλα στα ανοιχτά??!!
Όμορφο βράδυ, με χαμόγελα στην καρδιά…

Stamatina Vathi
27-5-2019

Poem : Stamatina Vathi

Ηλιόδωρο και σκληρό
19-5-2019

Όπως τα ψηλά τα πόδια ανατάραζαν τον βυθό,
έβγαζαν τον κάθε ψίθυρο, το κάθε κρυμμένο μυστικό.
Φτερά του ανέμου πάνω στου Ευρώτα τα νερά και οι Λέλεγες είχαν χαρά.

Ήταν ηλιόδωρο και σκληρό,
σύντροφοι από την αρχή σε έναν ατέρμονο σκοπό.
Η ψυχή είχε πάνω στην ύλη καθηλωθεί
και το πνεύμα ωρυόταν για νέα αρχή.

Οι ερωδιοί κάτι από φοίνικες του παλιού καιρού,
σε ένα αλαβάστρινο κύπελο έπιναν της γνώσης και της λήθης, του κάθε βαθιά κρυμμένου μυστικού.

Ξόρκι και τελετή για τον Πλούτωνα και την Αυγή
και τα φτερά χόρευαν μια σιμά μια αντικριστά πολύ.
Δύναμη, χάρη και ζωή, ένα δάκρυ απόσταση για μια αναπνοή.

Ο Ευρώτας τα είχε αγκαλιάσει ζεστά,
τα χάιδευε, τα ντάντευε, τους έδινε φιλιά γλυκά.
Βιρτουόζοι μιας αγάπης, μια σπίθας ζωής,
άγρυπνοι φρουροί μιας αναγέννησης συμπαντικής.

Βήρρυλος και κράμα δυνατό, πιότερο από το ατσάλι, πνεύμα αληθινό, σκληρό.
Τοξικό για το ψέμα και την πονηριά,
άσπρα σανδάλια του αγέρα, με δύναμη πλουμιστά.

Και το νερό, έρεε κελαρρυστά, είχε χαρά.
Ζευγάρι στο χορό, σιμά και αντικριστά.
Σε αγαπώ, σε θέλω, σε αποζητώ,
Φτερά του αγέρα, ύλη, ψυχή και πνεύμα, σε ποθώ.
Πούπουλα θεϊκά.

Φωτογραφία : Panagiotis Nikolakakos

Poem : Stamatina Vathi

Ο φεγγαροσυλλέκτης
10-5-2019

Τέντωσε, τέντωσε το χέρι,
μυς από ατσάλι και φωτιά,
πήρε μες την χούφτα το φεγγάρι,
του έδωσε μια αγκαλιά.

Γρονθοκοπούσε η καρδιά και σεργιάνιζε,
η κοπέλα νεράιδα αληθινή,
τους ώμους, τα μπράτσα του θαύμαζε,
το όλο δύναμη κορμί.

Ονειρικέ φεγγαροσυλλέκτη,
της νύχτας γιος,
κοίταξε μέσα στα μάτια,
δώσε μιας φεγγαροαχτίδας το φως.

Ζνίχι και στήθος,
ατίθασα επαναστατικά μου άτια,
πως καλπάζουν μέσα στους δρόμους της σιωπής!!
Ιδρώτας και προσμονή για ένα άλικο του πάθους φιλί.

Το μήλο του Αδάμ ανεβοκατέβαινε,
ο πόθος πολύς
και το σκοτάδι θέριευε,
ο έρωτας ήταν πυρπολητής.

Πάνω στο δέρμα το φεγγάρι,
είχε αφήσει ίχνη πολλά,
μετάξι και βελούδο,
ανάσες βαθιές, χάδια αποπλανητικά.

Το κράτησε αυτό το στολίδι,
κρυφά μέσα στην καρδιά
και κάπου κάπου κάποιες βραδιές,
το έβαζε πάλι στην θέση του εκεί ψηλά.

Να του θυμίζει τι??
Αυτό το χάδι, αυτό το φιλί,
την αίσθηση από βελούδο,
το μετάξι πάνω στο κορμί!

Πίνακας : Stylianos Papadopoulos

Poem : Stamatina Vathi

Εσύ νομίζεις ότι έχεις την απάντηση και την λογική,
αλλά η ζωή έχει την δική της δόνηση,
δυνατή τύρβη και ρυθμική γραφή.
Το κλάμα και η απορία ενός μικρού παιδιού, το συνοφρύωμα στα μάτια από την λάμψη του ίδιου του σκοταδιού.
Το δάκρυ να τρέχει, να σμιλεύει την ψυχή,
να αφήνει αγκάθια, πληγή να αιμορραγεί….
Άραγε το παιχνίδι, το παιχνίδι έχει χαθεί ??
Ή ζητάς τον χρόνο, αλλάζεις τακτική??
Κραύγασε δυνατά, το μαχαίρι έχει μπηχτεί.
Χωρίζει την ήρα από το στάρι,
σύγκρουση καθολική.

Ο χρόνος είναι κριτής και καταναγκαστικός.
Στο τέλος θα κριθεί ποιος είναι ο φίλος και ποιος είναι ο εχθρός.
Εγώ φεύγω, φεύγω με πληγωμένη ψυχή,
πάω σε κόκκινους ουρανούς, με συνείδηση ήσυχη και καθαρή μορφή.
Αποκομμένη από φιγούρες του χτες,
σε απέραντους ορισμούς και μοιραίους συνειρμούς.
Μια θάλασσα από πάθη, ανατροπές και μυστικά,
που ότι αισθάνομαι με καθοδηγεί όλο και πιο βαθιά στο τι είμαι εγώ και τι είναι αυτά.

Αφησα το παρελθόν πίσω,
έθαψα από ότι είχα πικραθεί,
έκοψα μαχαίρι ότι ψεύτικο είχα γευτεί.
Άραγε εσύ κοιμάσαι ενώ ξέρεις ότι θα κριθείς,
ή ξέχασες ακόμα και αυτό τι πάει να πει?
Πούλησες για μερικά γρόσια την ίδια σου την ψυχή.
Ένα γρανάζι αυτής της μηχανής,
ένας κόκκος άμμου, ένας Ιούδας χαμένος,
που αιωρείται από την θηλιά του στην άβυσσο της προδοσίας κρεμασμένος.
Και νομίζεις ότι αισθάνεσαι γεμάτος, αλλά….
Αλλά είσαι ένας ψεύτικος ασκός του Αιόλου,
στις αυταπάτες φευγάτος.

Αναπολώ και ενίσταμαι μέσα σε θάλασσες του έρωτα εξίσταμαι.
Ζω, αναπνέω, με μια πένα την καρδιά μου κεντάω και υφαίνω.
Μυρίζω, δακρύζω, την καρδιά μου και τον εαυτό μου ορίζω.
Μισώ, λατρεύω, φωνάζω, έχω αισθήματα ένας ανθρώπου ζωντανού,
τα αισθήματά μου ταράζω.
Απορώ, ρωτώ, κάνω την αυτοκριτική μου και συνεχίζω αυτό που πιστεύω και αγαπώ, μόνη μου τον εαυτό μου διαφεντεύω.
ΖΩ!!
Εσύ???
Του Κάιν ή του Αβελ είσαι παιδί??
Τι μάσκα φοράς??
Έχεις αλυσίδες ή φτερά, σκοτάδι ή φως??
Ο άνθρωπος στον θάνατο είναι τρωτός.
25-10-2018

Πίνακας : Odysseas Anninos

Poem : Stamatina Vathi

Αυτή η σταγόνα δεν μπορώ να καταλάβω τι είναι???
Είναι αίμα από το αίμα που χύθηκε μέσα στους αιώνες??
Αίμα προγόνων που καταδυναστεύτηκαν,
που σαν τα ζώα στα αμπάρια βρέθηκαν??
Αίμα από τις ουλές, από τις βρισιές, από τις απειλές που βίωσε η σάρκα μου, που έκανε το πετσί μου να τυραννηθεί, την ψυχή να καίγεται και να πονάει δυσθεώρητα πολύ??
Αίμα, αίμα που έφτασε μέχρι την κόλαση,
που με έκανε να θέλω να πάρω ψυχές αλλά και πάλι κατέβαζα το κεφάλι μου,
δεν είχα άλλες επιλογές??
Λέω, λέω, δεν είμαι εγκληματίας εγώ, ούτε ένας Κάιν να σκοτώσω τον ίδιο μου τον αδερφό.
Οι αρτηρίες βράζουν και χοροπηδούν αλλά εγώ να τραγουδήσω, να ερωτευτώ, να φιλήσω έχω κατά νου.

Μήπως νερό, νερό να ξεδιψάσω το είναι μου,
το παράπονό μου, αυτό το γιατί που καίει τα σωθικά μου, τον ίδιο τον εαυτό μου??
Ξερή η γη, άραγε δεν είμαστε ίδιοι, από μια μήτρα δεν έχουμε βγει??
Παιδιά, μωρά, άντρες, γυναίκες χωρίς αυτό το αγαθό
και να χωριζόμαστε σε θρησκείες, να καίμε, να λαβώνουμε, να σκοτώνουμε, τον ίδιο τον αδερφό.
Γιατί?? Γιατί???
Πόσο θέλω αυτές οι σταγόνες να τρέξουν στην ψυχή,
να την ξεδιψάσουν, να νιώσω ελπίδα, χαρά, τι πάει να πει..!!!
Ωωωωωωωωω θωρώ πως από την κόλαση και τον πόνο έχω γαλουχηθεί
και οι αλυσίδες ακόμα και αυτές που νομίζεις ότι είναι ανύπαρκτες, έχουν αφήσει σημάδια και μια καρδιά να αιμορραγεί.

Μήπως είναι δάκρυ??
Παράπονο??
Πόνος βουβός??
Που μόνο σε ένα τραγούδι με θλιβερό ρυθμό μπορώ να πω??
Το χρώμα μου με κάνει διαφορετικό??
Η ζωή μου??
Η μόρφωσή μου??
Το ίδιο μου το εγώ??
Το δικό μου αίμα είναι από άλλο χρώμα??
Κάτι το εξωπραγματικό??
Έχω αισθήματα και πονώ, όπως εσύ και εγώ.
Έχω καρδιά, έχω ψυχή, έχω μυαλό.
Είχα τις ίδιες προοπτικές, τις ίδιες συνθήκες να γαλουχηθώ??
Ένα με την γη η ζωή, προτιμώ το νερό,
να μου καθαρίσει το αίμα από τις πληγές μου,
όχι μόνο στην σάρκα των προγόνων μου αλλά και της ψυχής και της καρδιάς μου ακόμα.

Θέλω το δάκρυ να μην είναι πικρό,
μου ξύνει τις πληγές,
με ρίχνει στον Καιάδα, χωρίς ελπίδα, χωρίς φως.
Θέλω να δροσίσω την ψυχή μου, να κλάψω από χαρά, να ερωτευτώ, να φιλήσω, να αγαπήσω, να πληγωθώ,… ίσως ακόμα και αυτό
αλλά με δική μου επιλογή, αφεντικό του ίδιου μου του εαυτού να είμαι εγώ.
Το νερό τρέχει πάνω στο σκούρο κορμί μου, φτάνει βαθιά στο κύτταρό μου, στου νου μου, στο συναίσθημα, στην λογική μου.

Αγαπώ την ζωή,
Αγαπώ τον ήλιο, το φεγγάρι, τον αγέρα να μου χαϊδεύει το κορμί.
Αγαπώ τον άνθρωπο, τον Θεό,
είμαι εδώ και αναπνέω και αναζητώ.
Νερό, νερό πραγματικό αλλά και το άλλο…
Αυτό το “νερό” που θα με κάνει να χορέψω και να τραγουδήσω από χαρά.
Να ζωγραφίσω για τον Θεό,
να φωνάξω δυνατά:
“Ειμαι άνθρωπος με αίμα και ιδανικά”.
Ω ωωωωω πόσο πολύ θέλω σαν τον αγέρα να τιναχτώ!!
Να αποτινάξω φαύλα μυαλά, διαφορές και παραλογισμό.
Αίμα, δάκρυ και χώμα…
Το νερό με κάθε έννοια αναζητώ μέσα στον αιώνα.
27-10-2018

Πίνακας : Dora Peter

Poem : Stamatina Vathi

Αυτή η ημέρα ήταν με πολλή συννεφιά.
Το χώμα ήταν νωπό και μερικές σταγόνες βροχής χτυπούσαν ακόμα σε έναν τσίγκο ρυθμικά.
Τικ τικ μάλλον θα ερχόταν και άλλη βροχή μέσα στην σιγαλιά.
Τα πουλιά είχαν αγώνα να τσιμπήσουν ψίχουλα στη γειτονιά.

Σε ένα σημείο του ουρανού λίγες αχτίδες προσπαθούσαν να αναδυθούν,
αλλά λες και είχε ξεζουμίσει η δύναμή τους,
πήγαιναν να κρυφτούν.
Και κυρά Φρουφρου ονειρευόταν ψάρια και καλούδια γιορτινά,
οσφριζόταν στον αέρα να τα κάνει μια χαψιά.

Μέχρι στο χερούλι της πόρτας ανέβηκε σαν τίγρη αληθινή,
νιαουρίζοντας μια σιγά μια δυνατά να της δώσουνε φαΐ.
Ήταν έτοιμη να την ανοίξει και ότι βρει μπροστά της να το καταβροχθίσει η πονηρή.

Δεν ήθελε να την πάρουνε είδηση οι φιλενάδες της που είχε πηδήσει….
Και αυτή η μυρωδιά το μυαλό της το είχε μεθύσει!!
“Αχ να είχα ένα ψαράκι να φάω, γιατί και δύο και τρία και όλο το τηγάνι, στο στομάχι μου το άδειο να βάλω?!!!”

Ήταν βιρτουόζος στις κινήσεις και ακροβάτης αληθινή.
Πετούσε από ύψη, αίλουρος καταπληκτική!
Και η μυρωδιά της γαργαλούσε την μύτη,
σε ησυχία δεν την άφηνε ούτε στιγμή.
31-10-2018

Φωτογραφία : Μάνος Γαμπιεράκης