Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

5-3-2017

Έβαλα το πιο κόκκινο του πάθους,
να ζεσταθώ από τις ακτίνες σου,
να σου τραγουδήσω με του αγέρα τα γλυκοψιθυρίσματα,
να σου ταλαντωθώ ρυθμικά κάτω από το φως σου.
Να με διαπεράσεις και να με κάψεις
στου μεσημεριού το απάντεμα,
εκεί ψηλά στους λόφους της ιερής γης,
κάτω από τα αγάλματα και τους κίονες.
Τόσο εύθραυστο και αέρινο,
πορφυρό και ματωμένο.
Χνάρια ιστορίας πάνω μου,
άγγιγμα θεϊκό και δάκρυ της Άνοιξης καμωμένο.
Καθώς θα ερωτοτροπεί κάθε πεταλό μου με το περίσσιο σθένος σου,
Θα ανασταίνει ελπίδες και μνήμες σε κάθε κομμάτι γης,
θα αναστενάζει χάδι της φωτιάς, γυμνό κορμί μιας θεάς.
Ήλιε μου σε αγαπώ.

Poem: Stamatina Vathi

14-2-2016

Love is his name, his smile, his touch.
The way he talks,
the way he get nervous with my acts.
A tender word,a warm touch,
telling the word adore with all your heart.
A real dream, a red rose of spring.
My priceless distillate of my soul, my Earth and wind, my fire, my need, the King of my woman’s role.

Two eyes like stars under the summer sky,
two lips like water in the dessert’s sun’s rise.
A song, a lough, a dance till the end of time.
Eyes to eyes,
lips to lips,
touch to touch for two human beings.
Diamonds in the night their drops of tender,
their eye sights sparkles in heaven.

Two hearts bit like one,
guitars playing blues with passion and fire in their sight,
burning fleshes from desire at once.
Wings and feathers,
moonlights and star dust wishes,
hands to hands, give me a kiss at once, My breathless speechless.
My heart will be in pieces.
Two lovers under the sky with no doubts and lies,
mysterious words are whispering in the night.

Two people wanting eachother desperatly,
without fear, without thinking any difference,
with commitmence.
Two drops of life,
two tears from God’s devise.
My love, my heart, my breath, my existence of my life.
A red drop of my blood, my tear for your love.

20-11-2017

Είμαι από την Παρασκευή με ίωση μεγάλη.
Πατάω λάικ στις ευχές αλλά αυτό ότι θέλει κάνει.
Βουίζει συνέχεια αυτό, Βουίζουν και τα αυτιά μου
και ο βήχας το έχει ρίξει στο χορό με πιάνουν τα νευρικά μου.
Οι ευχές δεν λένε να εμφανιστούν, στο κρυφτό το έχουν ρίξει
μέχρι ρακομελο έχω πιει να βρω την γιατρειά μου,
αλήθεια έχω φρίξει.

Να ξέρετε ότι απαντώ αλλά αυτό του κεφαλιού του,
εγώ ήπια την τσικουδιά αλλά αλλού την βρήκε στην κεφαλιά και κάνει του κουτουρού του.
Και πατώ και ξαναπατω αλλά αυτό έχει μουλαρώσει
θα πάω να κάνω κάνα τάμα για καλό μήπως και μου ισιώσει.
Έχετε από εμένα δύο φιλιά και ελπίζω και το σμαρτφον να έρθει στα συγκαλά μπας και απάντηση δώσει.
ΦΙΛΙΑ…
Ευχαριστώ πολύυυυυ
Stamatina Vathi

Stamatina Vathi

21-11-2017

Οικογενειακά 1

Εκεί που καθόμουν σκεφτική και λίγο ζαλισμένη,
από την ίωση πολλή ταλανισμένη.
Είδα δύο ανθρώπους να υβριζονται λες και είχαν χαθεί στην ειμαρμένη.
Αυτό το ντουλάπι φώναζε και αυτοί αλληλοβριζόντουσαν,
νόμισα με μικρά στο παιδικό σταθμό τα είχαν και τσακωνόντουσαν.
Αλλά μου φάνηκε πως ο ένας πολιτικός ήταν θαρρώ,
με θέση, με καρέκλα και φίλο τον πρωθυπουργό.
Και ξάφνου το τηλέφωνο άρχισε να χλιμιντρίζει,
μια δικηγόρος ήταν θαρρώ να μου πει τι γίνεται στο Αθηναϊκό μετεριζι.
Λέει μετά από τρία χρόνια παρά αφού ο θείος είχε αποδημησει εβρωμαγε η αίθουσα και έπρεπε να την ανοίξει.
Χωρίς να πει σε κανέναν τίποτα και να την καθαρίσει.
Τόσα καλοκαίρια και τόσοι καύσωνες δουλειά δεν είχαν κάνει, έπρεπε τώρα να γενεί να μπει το αγκαθινο στεφάνι.
Ω τρισμοιρε εσύ αθωε τεθνεόντα εσύ νόμιζες ότι ζούσες ελεύθερος αλλά οι γυρωθεν σε είχαν σε περιφρούρηση και φακελωμενος τι έκανες την κάθε ώρα.

Το χρήμα το εχομενο δεν κάνει τον άλλον υπεράνω,
πρέπει να το έχει ο χαρακτήρας να είναι Άνθρωπος προπάντων.

25-11-2017

Είναι απατηλό το δάκρυ γλυκιά μου Αφροδίτη…
Όπως κατεβαίνει γλυκό το αίμα στις φλέβες,
σκέψεις, απορίες και φοβέρες γίνονται νούφαρα λιλά
που αρμενίζουνε στην λίμνη του πουθενά.
Και εσύ εκεί καθρεφτίζεις την μοιραία ομορφιά σου,
αναρωτιέσαι το πορφυρό κόκκινο που έχει κρυφτεί στην λάγνα ματιά σου.
Τι αλήθεια, τι ψέμα, τι λόγια της γης καμωμένα,
τι λέξεις αέρινες με ονειρόσκονη στεφανωμένα.
Και το βλέμμα χάνεται στο βυθό της λίμνης,
πάλλεται και δονείται στον κάθε ήχο, στο κάθε γραπτό.
Και ένας Άρης, Αρης πύρινος, καυτός,
να περιμένει ένα σου νεύμα, να γίνει ορατός.
Δάκρυ φιλί, γλυκιά μου Αφροδίτη,
μέσα στης σάρκας τον δυνατό ρυθμό,
καθώς κράζουν τα τύμπανα του πολέμου,
άραγε της Ειρήνης ποιο θα είναι το μερτικό?
Δάκρυ φιλί και ένα πορφυρό σε αγαπώ.

Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

26-11-2016

Ήλιε μου,
Και εάν η καρδιά μου σκίζεται ματωμένη, στα βουνά του πόνου, αιματοκυλισμένη,
και εάν η ψυχή μου σέρνεται προδομένη στις θάλασσες του κάτω κόσμου, χτυπημένη,
άραγε μου άξιζε αυτό;
Και εσύ Σελήνη μου, μητέρα,
υπαρκτή πριν από την γη, πλανεύτρα,
μυστική μου δασκάλα και παρέα, πες μου,
άραγε μου αξίζει αυτό;
Ποτίζω δάκρυ, ψυχής αίμα,
το κάνω χώμα, το κάνω αγέρα,
εγώ παιδί από τα σπάργανά σας,μια θυγατέρα,
και σας ζητώ :
Πάρτε μου την πίκρα από την καρδιά και το μυαλό.

Δώστε μου αγέρα, δώστε μου φωτιά, δώστε μου νερό, γη ελευθερίας με μια θωριά.
Μυστική ιέρεια, προδομένη, με ψυχή στον Αδη, καταπατημένη, σας παρακαλώ.
Διώξτε την προδοσία, διώξτε την ψευτιά, όλο τον βόρβορο με μια ματιά.
Δώστε φως, δώστε σκοτάδι, γίνετε Φτερά, αστέρια μες στο βράδυ.
Ήλιο, φεγγάρι πάνω στην σάρκα,
αχτίδες πίστης στης ψυχής τα προδομένα άκρα.
Φως, αγάπη, λατρεία, αλήθεια ,
ψυχή μου μην κλαις, στης ψευτιάς τα δίχτυα.
Κοχλάζει το αίμα, φωνάζει η ψυχή,
η καρδιά επαναστατεί, θα ελευθερωθεί,
την αξία την πραγματική θα βρει.
Αγάπη, ζωή αληθινή

27-11-2017

Δύο μάτια καφέ σαν το χρώμα της γης,
φωνές, ψυχές, βιώματα ζωής.
Είναι σταγόνες ο χρόνος,
πρέπει να τον ζεις.
Να μυρίζεις, να γεύεσαι,
να χαίρεσαι την βροχή,
όπως πέφτει γλυκά,
όπως δίνει φιλί στο χώμα,
όπως δροσίζει τα φύλλα,
όπως παίζει στην πέτρα, τα κεραμίδια, στο δικό σου σώμα.
Να βλέπεις αχόρταγα το αληθινό,
όχι το ψεύτικο, το απατηλό.
Σας αγαπώ…

Stamatina Vathi

28-11-2017

Ανάσα στην ανάσα, ψυχή στη ψυχή.
Μια αγκαλιά πορφυρή,
δάκρυ και σταγόνα του έρωτα, ζωγραφιστή.
Φλόγες, σπίθες, μάτια διαμάντια γυαλιστά,
δύο κορμιά σε ένα να χτυπούν οι καρδιές ρυθμικά.

Χέρια σαν κορμοί πλεχτοί,
κόκκινα τριαντάφυλλα, πορφυροί λογισμοί.
” Μου λείπεις “, ” Σε Θέλω “,
φωνές δυνατές στην σιωπή.
Λόγια που καίνε, λέξεις τρυφερές, πάθος, φιλί.

Λάβα με ορμή να χύνεται στην καρδιά,
στόμα στο στόμα, δυο του πόθου πουλιά.
Θάλασσα, αντάρα, αέρας δυνατός,
να δίνει δύναμη στην φλόγα,
να καίει ασύστολα την σάρκα, εκρηκτικός.

Να γίνεται ρυθμός, να γίνεται γέλιο,
να γίνεται δάκρυ σταλαγματιά χαράς.
Άντρας, γυναίκα, μια αγκαλιά δροσιάς.
Και η πύρινη λαίλαπα εκεί σθεναρά,
να πυροδοτεί την σάρκα, σώμα στο σώμα, καρδιά στην καρδιά.

Ποίημα: Stamatina Vathi
Πίνακας: Michail Karapanagiotidis

Ποίημα: Stamatina Vathi

4-12-2017

Γλυκές Δευτέρες με μουσική,
ποίηση, λόγια, βαθιά φωνή,
από του Καλιτεχνοποιείον την εκπομπή.
Με τον Αντώνη τον Θαλασσέλη
και την Εύα την Γεωργίου χέρι χέρι.
Ένα ταξίδι στου ήχου τις αισθήσεις,
με ανοιχτά πανιά στης ψυχής και της καρδιάς τις πεποιθήσεις.
Καρδιά να χτυπά,
μέλι να ρέει η μελωδία στα αυτιά.
Ένα δίωρο με παραμυθένια συντροφιά.
Σας ευχαριστώ πολύ παιδιά,
σας έχω μέσα στην καρδιά!!
Πολλά φιλιά!!

Αφιερωμένο στους Αντώνης Θαλασσέλης και Eva Georgiou

Ποίημα: Stamatina Vathi

5-12-2017

Έκπληξη, μαχαιριά δυνατή,
η αχαριστία με την αδικία πάνε μαζί.
Θρήνος βουβός, διαρκής,
προδοσία ισχυρή ψυχής, κατακεραυνωτική.

Άραγε πώς μπόρεσε αυτός που είχε εμπιστευτεί,
να μπήξει τόσο δυνατά το μαχαίρι,
να βγει κραυγή από τα έγκατα της ύπαρξης της μοναδικής?
Είναι άραγε άνθρωπος ή έχει χάσει το νόημα της ζωής ?

Απελπισία, ρουφιανιά,
όλα εδώ πληρώνονται, είναι δανεικά.
Το αίμα να ανθίσταται, η καρδιά να χτυπά,
η ψυχή να ωρύεται, γιατί δεν θυμάται τα παλιά??!
Δεν υπάρχει ανθρωπιά.

Ο χρόνος όμως είναι κυκλικός,
κάνει τις ελλείψεις του αλλά έχει μνήμη αυτός.
Είναι δόνηση, είναι περιοδικός,
μάτια με απορία, είναι καταιγιστικός.
Νόμος συμπαντικός.

Πίνακας: Σέργιος κοκκορης