Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

19-3-2017

Μια Γερακίνα με ανοιχτά φτερά,
μια του Ήλιου θυγατέρα,
να σκίζει της θάλασσας τα νερά,
με του ” Αγαμέμνονα ” την φοβέρα.
Τα ανοιχτά πανιά της Πατρίδας,
Γυναίκα Εσύ της Ελευθερίας,
των αρχαίων προγόνων συνέχεια,
θαυμάστρια της Ελληνικής ιστορίας.
Πείσμα, μόρφωση,πόθος,
όλα για τον αγώνα,
του Αργοσαρωνικού αρχόντισσα,
τυφώνα δυνατού, Υδραία πατριώτισσα.
Της σάρκας σου και γέννας σου ανεξίτηλη φροντίδα,
του δικαίου ανεξάντλητη ηλιαχτίδα.
Είδες το πρόσωπο της αχαριστίας,
ήπιες και από το ποτήρι αυτό το πικρό,
της από το αίμα σου προδοσίας.

Ω Γυναίκα ΕΣΥ,
Ηρωίδα μιας επανάστασης,
Ελληνίδα Ναύαρχος,
Μάννα ζωής,φτερά γερά, αγωνιστής.
Πλοία, χρήματα, όλο το βιός,
πόθος ελευθερίας,
του απελευθερωτικού αγώνα αρωγός.
Ηγέτιδα διαχρονική,
γραφή και δύναμη της θαλασσοπλοΐας,
φλόγα άσβεστη της δημιουργίας.
Γεννήθηκες στην Πόλη,
μέσα στα κάγκελα μιας φυλακής,
ήθελες ελεύθερης ψυχής πνοή,
άλλο το τέλος δεν περίμενες από το βόλι ενός συμπατριώτη να το βρεις.
Κόρη δυνατή,
με σίδερο και φωτιά ανδρειωμένη,
μέσα στην θάλασσα,
αρχόντισσα του ανέμου μεγαλωμένη.
ΕΣΥ ΚΟΡΗ ΓΕΡΑΚΙΝΑ,
ΕΣΥ ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ.

Poem: Stamatina Vathi

19-3-2017

Ήλιοι μικροί της Άνοιξης χάδι,
πορτοκαλόχρυσοι θησαυροί,
του Θεού σημάδι.
Τόσο απλοί, τόσο σπουδαίοι,
ελπίδα για ζωή, χαμόγελο στην ψυχή,
έλα δώστε μια ηλιαχτίδα για χάρη.
Πουλιά συντροφιά,
μέλισσες του ήλιου εργάτες,
να γίνονται με του αιθέρα τα φτερά,
αγγελιοφόροι, της γης στυλοβάτες.
Ήχοι θριαμβικοί, παιανισμοί της αγάπης,
φύση, ζωή, αγριολουλουδα, κοσμογονίας αντάρτες.
Παίξτε, κάνετε ήχους δυνατούς, δώστε ελπίδα στους άμοιρους και φτωχούς,
δείξτε το χώμα, δείξτε την γη,
εκεί που πάει το σώμα και όχι η ψυχή,
λίγα τετραγωνικά έχει η σάρκα στην τελική μορφή.
Δώσε αγέρα, δώσε φως,
δώσε ευχή, γίνε σοφός,
του μυαλού το βιός.
Θεός.

Φωτογραφία: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

16-3-2017

Τόσες κόκκινες αιθέριες πεταλούδες,
με το πράσινο του αγρού να χορεύουν,
να ερωτοτροπούν με τις μέλισσες,
με τα πουλιά να φιλιούνται.
Να διαπερνούνται αέρινα από του βασιλιά τις αχτίδες,
της ανθοφορίας δροσοσταλίδες,
μυθικές της Άνοιξης παπαρούνες και ρουμπινοαχτίδες.
Φουστάνια πύρινα, σταγόνες αγάπης,
όρκος ψυχής, του έρωτα δάκρυ.
Δώσε χορό, δώσε τραγούδι,
μύρισε γη, φώναξε με ψυχή,
χαλί πύρινο η φύση φορεί.
Πάθους φιλί, ήλιος και γη.

Poem: Stamatina Vathi

14-3-2017

Μορφή αγέρωχη, επαναστάτης,
ελευθερωτής, γενναίος,
της πατρίδας ήρωας, αντάρτης.
Να ζητά το δίκαιο, την ελευθερία,
ΕΣΥ ΓΕΡΟ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ,
του αληθινού αγώνα η πεμπτουσία.

ΕΣΥ καθάρια καρδιά,
από την δική σου φάρα και πονηριά,
τι σου έμελλε να πάθεις,
από μικρόψυχους και προδοτικούς,
της σάρκας σου της ίδιας, τους αδελφούς !!
Τα συμφέροντα και η πονηρή η σκέψη,
μέσα σε σιδερένια και σκοτεινά κελιά,
πήγε να σε καταστρέψει.

Έξυπνος και τολμηρός,
ένας του ανέμου αληθινός αετός,
που τις αντιπαλότητες πήγες για να αμβλύνεις,
εσύ ο Μέγας στρατηλάτης με ένα κλαδί ελιάς,
αυτό της αγάπης και της ΕΙΡΗΝΗΣ.
Αλλά η πατρίδα τούτη εδώ,
τον δίκαιο, τον άξιο και τον δυνατό,
το θέλει λοιδορημένο,
ποδοπατημένο σε σιδερένια κάγκελα,
έναν αθώο ριγμένο και εξαπατημένο.
Ο εχθρός ο ίδιος να σε σέβεται και να σε εκτιμά,
και το ίδιο το αίμα σου για προδότη να σε πουλά.
Αυτοί που κάνουν τους μαχητές,
το δίκαιο και το σωστό να έχουν μέσα στις ψυχές.
Η μισή αλήθεια είναι της εξαπάτησης και αδικίας ο Θεός,
είναι των αθώων και αδύναμων ο τελειωμός.
Εσύ ψυχής Αετέ και Ελλάδας γιέ,
ξέρεις καλά,
καθάρια καρδιά τι πάει να πει
και ζυγό και δόρυ στα χέρια του ο άνθρωπος να κρατεί.

Poem: Stamatina Vathi

13-3-2017

Πόσες φορές ο σεβασμός θα θεωρηθεί αδυναμία ?
Πόσες φορές ο ευγενικός θα θεωρηθεί χωρίς ουσία ?
Η δύναμη είναι στην ψυχή, είναι η φλόγα η δυνατή.
Είναι το δάκρυ, είναι το φως, είναι μια μυστική δύναμη,
ένας του έρεβους ο εχθρός.
Κοίτα τα γεγονότα καθαρά, κατάλαβε του ήλιου την ζεστασιά.
Κοίτα το βλέμμα, κοίτα την φλόγα , μην νομίζεις ότι θα κατατροπώσεις με πονηριά έναν άνθρωπο ακόμα.
Τα πράγματα μιλούν, ζωές θα κοπούν,
αίμα θα χυθεί, δάκρυ θα βγει.
ΚΟΙΤΑ

Poem: Stamatina Vathi.

12-3-2017

Παίρνει δάδα, βάζει φωτιά,
κύκλο κάνει με τα αερικά.
Ηλιαχτίδα στο χέρι, του ήλιου παγίδα,
δόρυ και ζυγό στο χέρι ασπίδα.
Ακούει το θρόισμα του ανέμου,
τα φύλλα να χορεύουν,
πουλιά τραγουδάνε, τον αγέρα συντροφεύουν.
Κραυγή αλαλάζει, τα χέρια του αετού,
βλέμμα γεράκι, ακούει βοή Θεού.
Που είσαι φωνάζει,
κοίτα το δάκρυ ενός παιδιού.
Σταγόνα αίμα , ποτίζει τη γη,
δώσε απάντηση στην ύβρι αυτή.
Ελάτε αδέλφια μου, ζητάω βοήθεια πολύ.
Κύτταρο, πνοή, ψυχή σε εσάς ανοιχτή.
Θυμηθείτε την κόρη που απεγνωσμένα καλεί.
Φύση, ζωή, ρούχα πολέμου η κόρη φορεί.
Ήλιε μου δώσε πνοή.

Φωτογραφία: Kostas Andreopoulo

Poem: Stamatina Vathi

11-3-2017

Τόσο γήινο, τόσο θεϊκό,
κάνει έρωτα η γη με τον ουρανό.
Εσύ Νυξ φύγε γοργά,
έρεβος πάρε του ανέμου την φορά.
Η Γη και ο Ουρανός είναι αγκαλιά.
Σκοτάδι μέσα στου πόθου την ματιά,
αστέρια, φεγγάρια θα σου θυμίζουν τα δικά μου τα φιλιά.
Μάτια ζωής, γέλιο ψυχής,
ένας θόλος μιας ευχής.
Πορτοκαλί, καφέ, χρυσό,
στείλε Περιστέρι να του πει πως τον αγαπώ.
Σε φιλώ…

Φωτογραφία: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΙΑΚΑΛΗΣ

Poem: Stamatina Vathi.

10-3-2017

Σηκώνω το βλέμμα πάνω, του ουρανού ικέτης,
τα γόνατα χάμω, στο χώμα επαίτης,
τα χέρια σαν του ήλιου ακτίνες πάνω στην γη,
δάκρυ διαμάντι στο μάτι θα βγει.

ΓΗ, ΕΣΥ, ΜΑΝΑ, ΨΥΧΗ
μια φωνή από πάνω σου σε παρακαλεί,
νιώσε την σάρκα μου, νιώσε μια βοή,
από τα έγκατα του είναι μου που θέλει να βγει.

Σταγόνα πέφτει στο χώμα,
σάρκα, ψυχή γίνεται μαζί σου σώμα,
δώσε την δύναμη, νιώσε την κόρη,
και εσύ ουρανέ, πατέρα δυνατέ,
δες τα χέρια μου, δάσκαλε σοφέ,
νιώσε του ανέμου την γνώμη.

Κύτταρο νιώθεις, συγγένεια βλέπεις,
γνωρίζεις το παρελθόν, το μέλλον αγναντεύεις,
έλα κοντά, νιώσε τους χτύπους,
μια καρδιά σε ζητά, σταγόνα αίμα κρατά.
ΕΛα που σε παρακαλά.

Αστραπή και βροντή όπλα στην ζωή.
Γλώσσα, ψυχή, φτερά δυνατή.
Χέρια του ήλιου, σάρκα στο χώμα,
τύμπανα πολέμου ηχούν στης ανατολής το χρώμα,
αίμα θα στάξει, καρδιές θα κάψει,
κακούς θα τυραννήσει, πονηρούς θα γρονθοκοπήσει.
Μια ικέτιδα κόρη ρούχα πολέμου θα ζητήσει.
Σάρκα, ψυχή, Ουρανός, γη σε παρακαλεί.
Είμαι δική σας ζωή, ΠΝΟΗ.

Poem: Stamatina Vathi

9-3-2017

Και όμως υπάρχουν!!!!! Υπάρχουν γιαγιά ΝΙΝΤΖΑ!!! Τρομοκρατικες, πανούργες και δραστήριες. Πεθερές, μαμάδες δυναμητήριες,
που με το αθώο βλέμμα καταστρέφουν, δίνουν κατάρες σε εγγόνια, διαπομπεύουν.
Σκάβουν ύπουλα και δραστήρια, αγκαλιάζουν ψεύτικα με θεατρικά πειστήρια.
Φωνάζουν τις αστυνομίες και κλαίνε κροκοδείλια παριστάνοντας τις αθώες, άγιες και απονήρευτες ουσίες.
Δεν σέβονται το βλέμμα ενός παιδιού,
σκάβοντας τον λάκκο του αλλουνού.
Κάνουν σαν μικρά παιδιά με το ψωμί και την περιουσία μιας μικρής, αθώας καρδιάς,
γελώντας κρυφά με το παράπονο της, κάνοντας οσκαρικά ότι νοιάζονται για το καλό της.
Μοιάζει σαν επεισόδιο μιας κακιάς πεθεράς με το ” άγιο” χαμόγελο και την άδεια από αγάπη αίσθηση της καρδιάς.
Ψέμα στο ψέμα, δάκρυ στο δάκρυ,
μια γιαγιά ΝΙΝΤΖΑ που προσυπογράφει.

Poem: Stamatina Vathi

6-3-2017

Μούσες τραγουδούν με το κελάρρυσμα του ποταμού για παρέα
και μια Ηλιαχτίδα γοργά παίζει με το πορφυρό μου το χρώμα παρέα.
Σταγόνες του έρωτα το αίμα πάνω στο μάρμαρο,
αντίδραση στο χώμα,
Φιλί φιλί με του ήλιου την λαμπερή κορώνα,
κόκκινο καυτό φιλί στο μικρό μου στόμα.
Δώσε μου χάδι για μια ολόκληρη ημέρα,
χνουδί από της αναγέννησης που μεταφέρει πέρα έως πέρα ο αγέρας σε κάθε εκατοστό στης γης μου το σώμα.
Νιφάδες ζωής να χορεύουν στον κόκκινο καμβά μου,
συντροφιά στο απομεσήμερο,
κοντά στην αγκαλιά μου.
Θα κλείσω τα πέταλα μου γεμάτη ευχαρίστηση σαν γείρεις στο τέλος εσύ κοντά μου,
με το ρουμπινί το άγγιγμα,
στη δύση του βαθύ ορίζοντά μου.
Έρχεται η νύχτα να με γλυκονανουρίσει
και τα αρχαία μάρμαρα με μυστικά να γεμίσει.
Αύριο πάλι ήλιε μου με τον καθρέφτη της ψυχής μου,
κύκλος γλυκός, κουκκίδα ζωής, το σύμπαν να συνεχίσει.
Δώσε ζήση, δώσε ψυχή, δώσε από την ανατολή ζωής φιλί.
Σε αγαπώ.