Συντάκτης: Stamatina Vathi

Ποίημα: Stamatina Vathi

9-6-2017

Αέρα μου Θεέ, φυσά τα πανιά, να δω μια αγκαλιά,
δυο μαύρα μάτια, σαν διαμάντια μες του ουρανού την απλοχεριά.
Θάλασσα μου δυνατή, με του ανέμου την πνοή στείλε την αγάπη μου στα πέρατα του νου και της γης.

Σύννεφα χρυσά, με του Ηλιου την μπογιά,
κρατείστε του συντροφιά και χάιδεψτε του τα μαλλιά.
Ρυτιδουλες στην ψυχή, από της ζωής την πυγμή, τον αγώνα, την αγάπη, μες του Ηλιου το κρεβάτι.
Δύο σώματα σμιλεμενα από όνειρα και σύννεφα ανταμωμένα.

Χρυσαφένιες πινελιές, μες της ψυχής τις βροντές,
την ανάγκη, την ελπίδα την ακραία του πόθου σφραγίδα.
Στόμα με στόμα, σώμα με σώμα, στου ανέμου το χρυσαφένιο στρώμα.
Μες στα σύννεφα του πάθους, του ακραίου ίσως λάθους.

Η αγάπη είναι ένα παιχνίδι, πότε χάνει πότε κερδίζει.
Είναι για γενναίους και μοιραιους, τολμηρούς και ακραίους.
Είναι Φλόγα, που θερίζει, που σε καιει και σε εκσφεδονιζει, στου ουρανού τα μονοπάτια, στης λατρείας την στράτα.
Είναι δώσιμο ψυχής αλλά και μεγάλης ανταμοιβής!!!

Φωτογραφία: Στελιος Ρουσσάκης

Poem: Stamatina Vathi

7-6-2017

Ω πόσο λάμπουν τα μάρμαρα του ιερού Παρθενώνα!
Οι Καρυάτιδες στήνουν χορό στον βράχο,
στητά κορμιά γυναικεία, ιέρειες, οπτασίες στο τελικό άκρο.
Θεές του απείρου με γεύση ενός ονείρου.
Ανοιχτά τα χέρια ΕΣΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΨΥΧΗ,
σε ένα συναπάντημα του νου χωρίς λογική,
ιστορία δυνατή και καταιγιστική.

Λευκά φτερά, αποφασιστικά,
να σκίζουν όλο το μπλε,
ατενίζοντας τον ουρανό,
με μια θυσία, ένα σκοπό.
Κορμί, ζωή, λατρεία θεΐκή.
Οι Καρυάτιδες να περιμένουν την Ελεύθερη Ψυχή.
Και η ιστορία να ατενίζει αετός και γεράκι μαζί.

Φώναξε, φώναξε δυνατά,
να ακουστείς από άκρη σε άκρη,
να έρθει με το δόρυ και την ασπίδα της η Θεά Αθηνά,
που σε έχει προφητικά ονειρευτεί.
Πέτα, πέτα ψηλά,
άνοιξε τις φτερούγες σου,
δώσε χώμα και ιερή ελιά.

Ο βράχος σε παρακαλά κόρη υπερβατική,
είσαι η ουσία, η τελική μορφή.
Τρίξε Τριξε τις πέτρες,
δώσε πνοή,
ένας ήλιος φωτεινός από την ανατολή να βγει.
Ελεύθερη κόρη, ΔΩΣΕ ΨΥΧΗ.
Κοίτα τον ουρανό, βγάλε ιακχή πολεμική με ματιά ευθεία και ειρηνική. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΨΥΧΗ ΕΣΥ.

Πίνακας: Gion Dermam

Stamatina Vathi

2-6-2017

Πάνω σε σύννεφα γοργά,
δύο ασημένια του αγέρα πουλιά,
στέλνω να σου στείλουν δύο φιλιά.
Τόσο μυστήριο, τόση σιγαλιά,
μόνο μια κουκουβάγια να μου ψιθυρίζει γλυκά,
να μου λέει για εσένα που είσαι μακριά.
Ένα φεγγάρι, μια αγκαλιά,
αστέρια, πλανήτες και ξωτικά,
σου λέω πως είμαι καλά.
Σε φιλώ τρυφερά!!

Poem: Stamatina Vathi

2-6-2017

The guitar is playing, songs of the soul,
the sun gives his sunbeams to all our road.
And I whisper your word,
” where are you my love?”

I hear the river,
I hear the noise of my car,
I hear the vibration of my lonely heart.
The water is supporting me with all his demand.

The path of the unknown,
the tear of our hope,
the rhythm of the lonely guitar,
is reminding your voice, your roar.

An eagle is flying,
over my head like an Angel brown
and I smell the hot tires,
like my breath wants to die.

My wings don’t want to fight
and my heart is ready to die.
And I whisper your word,
” where are you my love? “.

I really want to fly.
To give you a hug till the eternal life.
To give you a kiss, stars of my night.
I love you so tight.

The road is a lonely friend.
We are talking our problems and secrets till it ends.
A tear is coming, a doubt in my heart is burning.
” where are you my love??”, I am crying.

Poem: Stamatina Vathi

26-5-2017

Να εδώ σε αυτές τις καμπύλες,
φρούτο δροσερό του Αυγούστου,
βελούδο και μέλι καμωμένο,
κάθισα να χύσω δάκρυ,
να πω ένα παράπονο από της ψυχής τα βάθη.
Να πάρω ανάσταση, να νιώσω ζωή,
να φίλησω τρυφερά, να κλάψω ως το πρωί.
Να βάλω τα δάχτυλα μου, να νιώσω,
να ρουφήξω όλη την καρδιά, να βρω το φως μου.
Βουνά, πλαγιές, ποτάμια,
Αυγουστιάτικα φεγγάρια.

Έτσι μου είπες, ψυχή με ψυχή,
αλλά τα πρέπει και τα γιατί γίνανε απάτητα γεφύρια,
γίνανε ουρανοί μακρινοί.
Και εσύ χαμένος σε μια λογική,
να ξέρω ότι στο πιο βαθύ σκοτάδι να έχεις χαθεί.
Με πλήγωσες πολύ.
Και εσύ χαμένος στον εγωισμό σου,
θα χάσεις το άλλο σου μισό σου.
Ο έρωτας είναι τυφλός,
χωρίς λογική, είναι τρελός,
μέσα στα σύννεφα ήλιος καυτός.

Poem: Stamatina Vathi

24-5-2017

The story of a thunder,
Zeus the reminder.
Wings and clouds,
prays and mysterious sounds.

A Goddess of peace,
an eagle with open hands and eyes with rays of spiritual feelings and believes.
One of a kind, a clear water of the spring of the life.

Are you the one?
The same question till the end of the time.
A drop of water doing the same trip,
a chain of undefined wonders who people can’t see.

Why are you so blind, tell the problem to open sky.
Death and fear the only child.
Peace is crying, why are you so blind?
The Goddess is sleeping till the new Doom to arrive.

A tear drop of her eye,
a voice coming from her deep soul, like a knife.
Why can’t you see the future is crying,
in black and Gray without hope, without human on earth, her prediction is safe.

Φωτογραφία: Kostas Orologas

Poem: Stamatina Vathi

24-5-2017

Βράχοι σκληροτράχηλοι σμιλεμένοι με την δύναμη του νερού,
άνθρωποι κακοτράχηλοι, πονηροί, επαίτες ενός άλλου Θεού.
Ροή τυρβώδης, χαλικοκέντητη, ανατρεπτική, αναίσθητη,
να τινάζει λόγια στάσιμα, χωρίς συναίσθημα,
με την λάσπη καμωμένα, ψέματα μιαρά και μεγάλα πταίσματα.

Λουλούδι στην δύναμη του νερού, τόσο εξαγνιστικό,
μα να παρασαίρνει ακόμα και το πιο ευαίσθητο και αληθινό.
Και μια νύμφη δίπλα εκεί να πονά,
δάκρυ στο δάκρυ για μια αλήθεια να παρακαλά.
Με όλα του δάσους τα ξωτικά και του νερού τα αερικά να μιλά.

Τόσο νεραϊδοστόλιστη και πλουμιστή,
γέννα της Φύσης και της ψυχής,
να τραγουδά με του αγέρα την μορφή
και να μιλά με του νερού την μεταβαλλόμενη ροή.
Δύο χείλη του πόθου από νερό βαπτισμένα,
μια καρδιά, μια ματιά από φύλλα και δέντρα ζωγραφισμένα.

Και το νερό να κυλά, να μιλά μια δυνατά, μια απαλά,
να της χαϊδεύει τα χέρια και τα μαύρα μαλλιά,
να της δροσίζει το στόμα, να της τραγουδά ενθαρρυντικά.
Κόρη εσύ της φύσης και της βροχής σμιλεμένη,
σπάσε την πέτρα, ρίξε την σκέψη, γίνε ένα με τα αστέρια.

Φεγγάρι, βροχή, αστέρια, ψυχή,
Πήγασος φτερωτός, του Ήλιου οδηγός,
σε πήρε αγκαλιά, σε πήγε πολύ ψηλά,
να μην φοβηθείς, έχεις βροντή και αστραπή μαζί ,
χέρια πουλιά για φτερά, Δάφνη θεϊκή και στα μάτια όλη την Νύχτα έχεις πιει σε μια σταλιά.

Φωτογραφία: Μάνος Γαμπιεράκης

Poem:Stamatina Vathi.

22-5-2017

Είναι όπως μύριζε το χώμα μέσα από την νοτισμενη γη.
Έδινε όλο το χρώμα, όλο το μωβ, όλο το κόκκινο, το θαλασσί.
Μια βοκαμβιλια πουλιά φτερά του Μάη,
με τον ουρανό τα είχε βρει.
Και μέλισσες παραπέρα σε ένα χορό είχαν βρεθεί.

Η αγριοτριανταφυλλιά ακονιζε τα αγκάθια της
και τα γερανια έτοιμα για πόλεμο στην μυρωδιά.
Γιασεμί, αγγελική σε αντικριστά παρτέρια αλλά αγκαλιά και συντροφιά.
Και ο αγέρας να σφυρά και να απλώνει την μυρωδιά.

Ένα χελιδόνι να χορεύει μες στου αγέρα τα αγαθά.
Φωνές παιδιών να παίζουν λίγο πιο πέρα,
μια μπάλα να δίνει ρυθμό και να τρυπά την σιγαλιά.
Και το νερό να τρέχει να ποτίσει τα λουλούδια,
να τα ξεδιψάσει από του ήλιου τα καυτά φιλιά.
Δροσερό χάδι αναζωογόνησης σημάδι, έρωτας και ομορφιά.

Φωτογραφία: Vaso Mpania-limperopoulou

Poem :Stamatina Vathi

21-5-2017

Ένας κύκλος η ζωή, με τόλμη και υπομονή.
Άνεμος που σε παρασέρνει, φωτιά που σε καταδυναστευει.
Σαν τα φύλλα στον αέρα οι σκέψεις οι κακές,
σαν τα ξύλα στην πυρά που μας δίνουν ζεστασιά, η συντροφιά.

Ένας κόσμος ολακερος σε μικρογραφία οι σχέσεις,
Νερό Αθάνατο η αγάπη με καθαρή καρδιά.
Γιατί η ψευτιά, η κοροϊδία, σαν άχρηστα αντικείμενα,
μολύνουν τις ψυχές μας, το ύδωρ το πολύτιμο,την απλότητα της ζωής μας.

Γη λατρεμένη του αγαπημένου σου η αίσθηση,
Νερό ξεδιψαστικο τα αισθήματα του για σένα.
Φωτιά που σιγοκαιει, ο πόθος του στην σκέψη σου.
Αέρας ανανεωτικος, της λατρείας του η ματιά.

Poem: Stamatina Vathi

20-5-2017

Κόκκινοι ήλιοι λατρευτικοί,
έλα δώσε μου ένα φιλί.
Ένα χάδι ανατρεπτικό,
πάνω στα χείλη,
στη γραμμή κοντά στον λαιμό.
Καμπύλες αγάπης, φλόγες ερωτικές,
πόθος, πάθος, γραμμές λικνιστικές.
Έντονες σπίθες, σημάδια καρδιάς,
λέξεις και εικονες διαχρονικές.

Αντάρα στο βλέμμα,
πεταλούδες πύρινες σε χορό,
ιδρώτας, έξαψη,
χάδι σαγηνευτικό.
Όλα τα μόρια σε συντονισμό.
Και όπως βρίσκουν έναν αέρινο ρυθμό,
να διαπερνουνται από του ήλιου τον διαπεραστικό ερχομό.
Ζω.
Σε ποθώ.

Φωτογραφία: Makis Bitos