Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

6-7-2017

Ω γλυκιά μου Ελλάδα αιμορραγείς.
Άφθονο τρέχει το αίμα των αθώων.
Το χρήμα έχει μαζευτεί στους κλέφτες και τους αμαθείς
και μια Αθηνά άφωνη κοιτάει τη θυσία των παιδιών της.

Η χρήση της δύναμης και η ασυδοσία,
έχουν χορό αρχίσει στις σάρκες του λαού σου
και γύπες έχουν πετάξει αίφνης
πάνω στα θεμέλια του ωραίου πολιτισμού σου.

Κλαίω κλαίω από τα βάθη της ψυχής,
κλαίω με λυγμούς για το κατάντημά σου,
κλαίω που οι γύπες έχουν αρχίσει να τρώνε τα αθώα τα παιδιά σου.
Αχ γονατισμένη με ανθρώπους αιμοδιψεις, που πήγε η αρχοντιά σου?

Άμοιρε Κολοκοτρώνη, Άμοιρε εσύ ανώνυμε αγωνιστή,
αχ να ήξερες το μέλλον της αγαπημένης σου πατρίδας,
που σε κήβδιλους ανθρώπους θα γευτείς,
την προδοσία της ίδιας της φυλής σου.

Αχ να ήμουν μια θεατρίνα αληθινή,
να κλάψω με λυγμούς στο Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου,
για να εκτονωθώ από το θέατρο της ζωής,
από την τάξη και το νόμο που θεωρείς δίκαια πονηματά σου.

Αχ εσύ Σοφοκλή, εσύ Ευριπίδη, εσύ της δικαιοσύνης και των τεχνών άξιε κριτή,
εσύ που ποιεις ήθος πάνω στο σανίδι αξιε καλλιτέχνη,
το όνομά σου να αναφερθεί από της ζυγαριάς τον ” άξιο” τον κλέφτη.

Η δύναμη πρέπει σοφά να χρησιμοποιηθει,
άραγε ξέρεις που έχεις καταπέσει????
Οι σάρκες σου κρέμονται Ελλάδα μου
και το αίμα τρέχει, τρέχει δυνατό
πάνω από τα δημιουργηματα σου.
Σε πονώ και μαζί σου πονάω και εγώ.

Και είναι να απορώ
και να λέω γιατί εγώ ?
Μια ψυχή να αιμορραγεί.
Ένα στόμα χωρίς φιλί.

Κύματα να με παρασύρουν μακριά,
σε άλλη γη, σε άλλη αγκαλιά
και μια καρδιά να σιγοτραγουδά,
με μια πνοή, μια ματιά.

Μαύρο διαμάντι κοφτερό,
λόγια χωρίς αξία, ψεύτικο σε αγαπώ
Και ένας λόγος, μια μαχαιριά,
ένα στιλέτο βαθύ να με διαπερνά.

Φούσκωσε η θάλασσα,
παρέσυρε τα γιατί.
Πήγαν στα ανοιχτά χωρίς θέλω, χωρίς αφορμή
και μια γοργόνα τα καράβια να ρωτά
” είδατε δύο μάτια που με αγαπούν αληθινά ?”
Και η φλόγα να αναπηδά.

Είναι ψηλά της καρδιάς τα μυστικά,
σε απάτητες κορυφές,
σε σύννεφα μακρινά.
Ένα είναι σίγουρο ” δεν με ξέρεις πραγματικά “.

Poem: Stamatina Vathi

Ποίημα:Stamatina Vathi

28-6-2017

Σε αναζήτηση του νου, σε κόσμους με απόηχους του φανταστικού,
πήρα τους δρόμους του διαλογισμού, με την συντροφιά του παγωνιού.
Σύμβολο της Ήρας, θεϊκό, της αρχοντιάς Φυλαχτό.
Με την αγριότητα της φωνής να μου θυμίζει την επικίνδυνότητα της αναζήτησης αυτής.

Χίλια μάτια να με κοιτούν, κρυμμένα στο πάνλευκο του φτερού, με συντροφιά μια θηλυκιά, να ορίζουν την δυαδικότητα της ψυχής.
Θύελλα πάθους η ύπαρξή τους, σε ένα χορό αγάπης της λογικής τους.
Μια σπείρα ο χορός της βροχής, σε ένα πλέξιμο του ιστού της ζωής και της αιώνιας λατρείας υποκινητής.

Μια αγάπη στην Αθανασία, με λουλούδια του πάθους και χρώματα της ζωής,
με αναγεννηση του Σύμπαντος και της ψυχής.
Δάσκαλος μεγάλος και τρανός, φρουρός της αγάπης μας, αρωγός.
Φύλακας, πραγματικού και φανταστικού, λογικού και υπερβατικού.
Και μόνο η μορφή τους υποδηλώνει την δύναμη της ύπαρξής τους, της μυστηριακής δύναμής τους.

Φίλοι μου λατρευτοί και αυτοί, του έρωτά μου αθέμιτοι φρουροί.
Δώστε στον σύντροφό μου πυγμή, να υπερνικησει την καταστροφή.
Σας επικαλούμε γλυκά, φίλη σας παντοτινά,
γνώστες, διδάσκαλοι καλοί, γήινοι και Συμπαντικοί.
Περηφάνια και αντοχή, συντροφιά και αποδοχή, αλήθεια και Αγάπη πραγματική να έχει η σύνδεση αυτή.

Πίνακας: Nora Vasilarakou

Poem: Stamatina Vathi

18-6-2017

Έπεσε αστραπή, έπεσε βροντή,
έπεσε χαλάζι μέσα στην ψυχή.
Κρότοι δυνατοί, σεισμοί, καταποντισμοί
και αυτή ακλόνητη να περιμένει τι άλλο θα δει.

Χτύποι, βουητά, ψέματα πολλά,
έχει προδωθεί, χυμένο αίμα κυλά.
Μαύροι ουρανοί, σύννεφα εχθρικά,
αγέρας δυνατός, θόρυβος εκκωφαντικός.

Και αυτή εκεί. Περιμένει τι άλλο θα δει.
Τόσο αθώα αλλά τόσο ισχυρή,
φεγγάρια και αστέρια πάνω της φρουροί.
Μια ιέρεια σας καλεί, φωνάζει η ψυχή.

Καταχνιά δυνατή κρύβει την μορφή
και ένας αετός την παίρνει ισχυρός.
Που είσαι κόρη εσύ,
μην κλαις στο έχω πει,
δάκρυ μην ρίξεις σε ετούτη εδώ την γη.

Ποιά να αγκαλιάζει,
τι λάθος μεγάλο κάνει,
τον είχες προειδοποιήσει, του το είχες πει,
ότι οι αετοί δεν θα σας αφήσουν να είσαστε μαζί,
του το είχες υπενθυμίσει.

Τα σύννεφα τα έστειλε,
το δάκρυ πλέον στέρεψε.
Θα του λείπεις, αλλά το νερό έτρεξε
και δεν ξαναγυρίζει πίσω δυστυχώς, θέριεψε.

Ηφαίστειο που καίγεται,
που χύνεται και φλέγεται.
Το λάθος έχει εκτελεστεί με των δικών του την ευχή.
Θα είναι αργά που θα το δει.

Αχ κόρη του φεγγαριού,
ζέψε τα αστέρια, ανέβα ψηλά,
γίνε ένα σημάδι που θα σε κοιτά.
Θα σε αγαπά, αλλά θα είναι μακριά.

Η λογική είναι δίκοπο μαχαίρι,
κόβει μέχρι την ψυχή.
Αίμα έρωτα θα τρέξει πολύ,
αλλά οι αετοί θα είναι εκεί.

Μην κλαις αγόρι μου γλυκό,
από ψηλά θα σε νοσταλγώ.
Ήλιος και φεγγάρι δεν έχουν συναντηθεί,
αλλά θα είναι πάντα εκεί.
Μια καρδιά σε αποζητεί.

Σταγόνα διαμάντι έφυγε από την ψυχή,
έγινε ένα με την νύχτα, είπε μια ευχή.
Έγινε φως δυνατό, γαλαξίες, αστερισμοί,
του σύμπαντος ο σκοπός.

Δεν θέλεις από το λάθος να πληγωθεί,
αλλά οι αετοί θα πετάξουν από άκρη σε άκρη στην γη.
Δώστου ένα φιλί.
Μια ψυχή με τα φτερά των αστεριών σε καλεί.
Είναι αργά αλλά αυτή πάντοτε θα σε σκέφτεται και θα σε αγαπά.

Poem: Stamatina Vathi

16-6-2017

Κόκκινα χείλη, αίμα ψυχής, όπως βγαίνει η τελευταία σταγόνα από το στόμα της ζωής.
Κόκκινα νύχια ματωμένα, μπηγμένα μέσα στην καρδιά από αιμορραγία αγάπης δημιουργημένα.
Πορφυρό που καίει και λιώνει ελπίδες, γέλιο, χαρά, ήλιους, φεγγάρια, αχτίδες.

Κλειστά μάτια, να μην δει την ψευτιά, την κοροϊδία, την πονηριά.
Σταλαγματιά ερωτική, ένα αγκάθι που καρφώνει το είναι της ψυχής.
Και η αμφιβολία να χτυπά κρυφά, τόσο ύπουλα, να σκοτώνει και να πληγώνει μεμιάς.
Δάκρυ να κυλά, να προσπαθεί να σβήσει τον πόνο της ματιάς.

Μια όμορφη φιγούρα, ένα τέλος μιας φλόγας αληθινής,
που σιγόκαιε σταθερά στην καρδιά αυτής της ψυχής.
Άνοιξε τα μάτια, σκούπισε την ματιά,
νιώσε το κόκκινο να είναι μόνο της χαράς.
Δεν αξίζει να κλαίς όμορφη γυναίκα, μόνο να χαμογελάς,
ΕΣΥ, η ματιά σου, η ΨΥΧΗ, η καρδιά.

Πίνακας: Sophie Rosenberger

Ποίημα: Stamatina Vathi

16-6-2017

Θέλω σταγόνες της βροχής να με χτυπάνε στην αγκαλιά,
Θέλω ουρανούς πορτοκαλί και μωβ να μου μιλάνε για φιλιά.
Θέλω δρόμους της φωτιας και κεραυνούς της λεβεντιάς,
Θέλω δύο μάτια διάφανα και ένα στόμα που μιλάει αληθινά.

Η αλήθεια είναι ισχυρή, που πονάει και πυρπολεί,
είναι όμως και σεβασμός, είναι ο καθάριος ο ουρανός.
Μην συλλογιέσαι άδικα και Εξουθενωτικα,
μην παιδεύεις το μυαλό σου με ψέματα σκιώδη και ισοπεδωτικά.
Είσαι εσύ, με σφραγίδα και υπογραφή.

Ένας τυφώνας εκδικητικος, φρουρός του λόγου και του μυαλού,
δεν αντέχεις την κοροϊδία και την ψευτιά.
Δίνεις ψυχή, πιστεύεις υπερβολικά, τιμάς τον άνθρωπο, αγαπάς ολοκληρωτικά.
Είσαι Αετός, είσαι ψυχή, μια δύναμη καθηλωτική.

Είσαι κόκκινη Φλόγα της πυγμής,
Είσαι αέρας της λογικής.
Είσαι οι λέξεις της σιωπής, του διαλογισμού, της υπόμονης.
Έχεις τα όρια όμως και εσύ, δεν αντέχεις την κοροϊδία την ασφυκτική.
Σκέφτεσαι, καλύτερα να μην καταλάβαινες τόσα πολλά,
να έρπεες και εσύ με τα άλλα φίδια και τρωκτικά.
Δεν είσαι πείραμα, είσαι Εσύ, η μία και μοναδική.
Ένας πορτοκαλοχρυσος ουρανός, λαμπερός και αληθινός.

Φωτογραφία: Stuart Sanderson

Poem: Stamatina Vathi

13-6-2017

Θέλω να κρυφτώ, ολομαύρα χυτά μαλλιά , να χάνομαι στον αρρενωπό τον λαιμό σου,
ένα σώμα, ένα φιλί, ένα χάδι να γίνομαι,
σάρκα την σάρκα δικό σου.
Θέλω να χαθώ μέσα στο βλέμμα σου να πετώ στου ουρανού το χρώμα,
μαύρο της νύχτας, μυστήριο, αστέρια, φεγγάρια μεθυσμένη από εσένα, από το δικό σου στόμα.

Να μυρίζω την φλέβα σου όπως κυλάει καυτό το δικό σου αίμα,
να κολυμπήσω στον ιδρώτα σου όπως κολλάει από της ζέστης το γιόμα.
Να γίνω η θάλασσα του πόθου σου, κόκκινο κρασί να κυλήσει επάνω,
να εξερευνήσει βουνά, πεδιάδες, κοιλάδες και κάμπους,
με τα μαύρα μου μαλλιά να πάρω όλου του πόθου σου το απαύγασμα το πλάνο.

Κάθε φιλί, κάθε ματιά, κάθε γέλιο, κάθε αγκαλιά,
μια καρδιά, μια ψυχή να σε προσμενά.
Χείλη καυτά, στόμα γλυκό, στήθη σταφύλια τσαμπιά, νέκταρ νοστιμιά,
σε έχουν εσένα για αφέντη και δικό τους Θεό.
Κάθε κύτταρο, κάθε χτύπος καρδιάς, κάθε αναπνοή, κάθε σκέψη άσπιλη και πονηρή,
θέλει με εσένα ένα να γίνει, να συντονιστεί.
Σε ποθεί, θέλει να γίνει ένα, να μετουσιωθεί.

Σε έναν ουρανό…

Poem: Stamatina Vathi

11-6-2017

Πρόσωπο, χείλη από τριανταφυλλιά και γιασεμί καμωμένα,
γυμνή, άσπιλη, πόρνη οφθαλμών, ουράνια θυγατέρα.
Ώμοι τορνευτοί, νερό ζωής να τρέχει,
μάτια κλειστά να κάνει ότι δεν βλέπει.
Να κρύβει όλο το λάγνο βλέμμα,
αυτό που ανάβει ηφαίστεια με ένα νεύμα.

Μαλλιά χυμένες φεγγαροαχτίδες,
στόμα φιλήδονο, χαμένες πατρίδες.
Δροσερό και έκφυλο, χωρίς σύνορα λατρεμένο,
Αφροδίτη ιέρεια από αυγής αίμα αντρειωμένο.
Του κάθε αρσενικού το ονειρικό πεπρωμένο,
χέρια πουλιά το κάθε χάδι στων αντιφάσεων το παιχνίδι και πεπραγμένο.

Της νύχτας οι ασημοκλωστές να χαϊδεύουν το γυμνό το μπούστο,
στα στήθη να έχουν γευτεί ψυχή και αποκοιμηθεί χαμένα αντρών μυαλά το μπρούσκο.
Διαφανή επιδερμίδα αγνή και πρόστυχη από πάθος και πόθο στεφανωμένη,
πότε πόρνη πότε αγία αλλά πάντα Θεά ορισμένη.

Καθώς κινείσαι, καθώς γελάς, καθώς ορίζεις,
καθώς γέρνεις, σαΐτες του έρωτα θερίζεις.
Καμπύλη στην καμπύλη, σάρκα στην σάρκα, γυμνό το σώμα,
να σπέρνει ανατριχίλες στο κέντρο το πόθου στο κάθε σώμα.
Και εσύ μία αθώα, μια πρόστυχη, μια αγνή, μια πόρνη,
να είσαι του έρωτα που αποπλανά η κόρη.

Πίνακας: Vicky Kalfopulos

Poem: Stamatina Vathi

11-6-2017

Μην στεναχωριέσαι νεραϊδένια κόρη,
μην στεναχωριέσαι,
μην γίνεσαι βροχής νερό στο σκοτάδι,μην τυραννιέσαι.
Η σάρκα σου σαν άμμος από το δάκρυ παρασυρμένη,
σταγόνα σταγόνα η ψυχή σου χτυπημένη,
να κάθεται αμίλητη αλλά πολλά να βλέπει, βαλαντωμένη.

Τα στοιχεία της φύσης να σε αγκαλιάζουν,
να σε λατρεύουν, να σε θαυμάζουν.
Το πρώτο δάκρυ να γίνεται της καρδιάς φλόγα,
ατίθασο άτι να τρέχει περήφανο στο βαθύ το βράδυ,
κυλιόμενη ρόδα.
Καλπασμός ψυχής, σταλιά ζωής.

Περήφανη, αγέρωχη της βροχής φωτιά
γίνε ένα με τον ουρανό, με τα πουλιά,τα άπειρα φτερά.
Αστέρια για στέμμα στην καρδιά,
μάτια μαύρα με όλη την νύχτα φυλακισμένη σε μια ματιά.
Γέλασε κόρη, γέλασε να ανθίσει πάλι ένα λουλούδι στην αγκαλιά.

Poem: Stamatina Vathi

9-6-2017

Και αφού κύλισε η σταγόνα, κόκκινη φλόγα από το μάτι,
ένα ερωτηματικό, ένα αγκάθι,
να μπήγεται πιο πολύ στης καρδιάς το συννεφένιο κιτάπι.
Και αυτή να φωνάζει, να έχει γίνει κραυγή,
να έχει γίνει πουλί στης καταιγίδας το πιο δύσκολο κομμάτι.
Να χτυπιέται αλύπητα από τις ριπές,
πράξεις,λόγια που γίνανε πληγές,
πληγές που αιμορραγούν και σε κάθε κίνηση πονούν.
Είναι πολύ πικρό τελικά το ποτό της προδοσίας,
αλκοόλ σκληρό, νοθευμένο από του Άδη την πεμπτουσία.
Ποτήρι ραγισμένο, αίμα να τρέχει
και η ψυχή να ωρύεται, να φωνάζει ” τι τρέχει??”
Πόσο κοντόφθαλμη είναι η αγάπη ή χάθηκε πίσω από τα μοιραία τα λάθη ???
Άψυχο χέρι και μόνο η καρδιά να κραυγάζει,
το μυαλό να είναι χαμένο σε μιας θάλασσας τα αβυσσαλέα βάθη και πάθη.
Να μυρίζει καμένο, ότι έμεινε από μια φλόγα, σβησμένο.
Σάρκα χωρίς χτύπο, γέλιο χωρίς ήχο.
Βουβός πόνος, ύπουλος, αποπνικτικός.
Λίγο ήλιο, λίγο αέρα, να δεις αληθινό φως.
Ψυχή μου έλα πάλι, σε θέλω, Θεός.
Λες μέσα από τα δόντια, ένας μισός εαυτός.
Ζητάς ένα νήμα να σε κουνήσει,
έστω μια μαριονέτα να σε οδηγήσει.
Και εσύ στο κέντρο χωρίς θεατές,
μόνος εσύ και οι κραυγαλέες οι ενοχές.
Με σκηνοθέτη το ψέμα το μεγάλο
και εσύ στου πρωταγωνιστή τον ρόλο τον μεγάλο.
Χειρακροτήστε τον λοιπον,
ένας ρόλος μεγάλος, γέλιο κλάμα σε ένα ανδρείκελο,
ένας γελωτοποιος Μεγάλος.
Χειρακροτήστε τον λοιπόν.

Πίνακας: Eleni Giagkou