Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

19-5-2017

Πόσο εύθραυστο μα πόσο δυνατό,
αν με χτυπήσετε εγώ θα συνεχίσω να ζω.
Τόσο διάφανο, ηλιαχτίδας καμωμένο,
τόσο λεπτεπίλεπτο και τόσο ονειρικά πλασμένο.

Μια ψυχή από πολλά κομμάτια γενομένη,
από δάκρυα χαράς και λύπης αναθρεμένη.
Και όταν ο αγέρας με χαϊδεύει και μου τραγουδά,
χορεύουν τα πέταλα μου και η αληθινή μου η καρδιά.

Και όταν η βροχή με χτυπά μανιασμένα ή γλυκά,
μου κάνει παράπονα για την ανθρώπινη ζωή και τα μύρια άσχημα καμώματα και ψεύτικα γραπτά.
Σας αγαπώ αληθινά.

Το βιβλίο της ζωής έχει κάτι το αιθέριο από του Θεού την μορφή στοχευμένο,
η ζωή θέλει σεβασμό,
είναι ένα δώρο που δεν είναι παντοτινό και κατοχυρωμένο.

Μόνο το χιόνι σκιάζομαι λιγάκι,
είναι σαν τον άνθρωπο χωρίς συναισθήματα, χωρίς αγάπη.
Με ένα κρύο αγκαλιασμα χωρίς ψυχή,
θα γίνω σκόνη θα με πάρει ο αγέρας σε άλλη γη.
Αλλά η ψυχή μου θα ζει.

Μύρια τόσα κομματάκια,
θα μπούνε σε κάθε μόριο, σε κάθε νου, σε κάθε σκέψη,
σε κάθε σωματίδιο αυτού του κόσμου και παντοτινού.
Θα είμαι εκεί και θα υπάρχω, ευαίσθητο αλλά με δύναμη γεμάτο.
Προσμονώ.

Poem: Stamatina Vathi

18-5-2017

Τόσο γκρίζο, τόσο μουντό,
έχω χαθεί στου μυαλού μου τον συνειρμό.
Σύννεφα σκληρά, ράμφη τα λόγια από ψευτιά
και εγώ ένας ναυαγός,
ένας λαθρεπιβάτης στης ζωής το άχρωμο φως.

Βγήκε κραυγή, έσκισε η γη,
μια ψυχή, μια βάρκα στο πουθενά σε άγνωστη ζωή.
Μόνο οι αναμνήσεις ξεθωριασμένες,
το σκαρί να σκουριάζει σε δύσκολες ημέρες.
Που είσαι μονολογώ, λίγο ελπίδα, λίγο του ήλιου φως.

Και εγώ να αιμορραγώ, εδώ σιωπηλά,
χωρίς ταξίδι, χωρίς γιατρειά.
Σκαρί καταπονημένο, με κακουχίες και προδοσίες χτυπημένο.
Πονάει η ψυχή, χωρίς χρώμα ουρανός, θάλασσα και γη.
Και εσύ?

Περιμένω μια βροχή, αρκεί να μην είναι με αλάτι.
Να μου κάψει χειρότερα της πηγής το δάκρυ.
Να γίνει ένα με τις σταγόνες των ματιών,
να γίνουν ένα με την θάλασσα, με τα σύννεφα και τον ουρανό.
Πονώ. Μια βάρκα στην στεριά χωρίς κουπιά και πανιά.

Φωτογραφία: Kostas Orologas

Poem: Stamatina Vathi

17-5-2017

Ανεμοπαρμένα όνειρα χαμένα σε σειρές με υποσχέσεις,
ένα γιατί, ένα πώς, πράξεις πολλές και διαιρέσεις.
Και ένας ήλιος εκεί σοφός, δυνατός και τρομακτικά καυτός,
να δίνει όλο το πορφυρό και όλο το μωβ, πορτοκαλί και εκτυφλωτικό χρυσό.

Ένα ανεπαίσθητο φρούδο αεράκι σαν μια τελεία,
ένα ερωτηματικό μέσα στης ζωής το δύσκολο δρομάκι σαν μπερδεμένη ευθεία,
να προσπαθεί να διώξει τα σύννεφα με φοβέρα ,
αλλά σε βράχους του εγωισμού να βρίσκει την ξέρα.

Και τότε ο ήλιος νευρίασε πολύ,
έκανε το κόκκινο της φωτιάς, το πορτοκαλί,
και ένα χάδι ήρθε από τον ουρανό,
ένα φιλί του πάθους κάτι από αμαρτωλό φιλί στης φλέβας το λαιμό.

Και εσύ Δηιανειρα και εσύ Σαπφώ, εσύ Ήρα, εσύ Αθηνά, εσύ Γη δώστε σκοπό,
μια ψυχή, μια καρδιά μέσα στον Καιάδα έχει βρει απονιά,
η τελειότητα δεν είναι στην μορφή αλλά ενδότερα, μέσα στην ψυχή.

Ποσειδώνα δώσε κύμα, δώσε ρυθμό γοργό,
για μια αγάπη σε άλλη στεριά, σε άλλο ωκεανό,
που θέλω φιλί του έρωτα και για το δάκρυ να της πω.
Αυτό το κόκκινο που έκλεψα από τον Ουρανό.

Φωτογραφία: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΙΑΚΑΛΗΣ

Poem: Stamatina Vathi

16-5-2017

Είναι ο ήχος από μια σταγόνα όπως πέφτει πάνω στο νερό,
είναι ένα δάκρυ μιας νεράιδας που έχει χαθεί μέσα στον καιρό.
Κόκκινα πέταλα από ένα τριαντάφυλλο από τα χείλη της σε ένα φιλί,
είναι ένα χάδι με ένα αγκάθι που την καρδιά την έχει βρει.

Αίμα πορφυρό να χρωματίζει όλο το πράσινο της γης,
είναι ενός έρωτα το ταξίδι μέσα στου πόθου την φυγή.
Και ο ήχος να δυναμιτίζει πιο πολύ την αίσθηση αυτή,
ήχος και βλέμμα, χρώμα της ημέρας στέμμα,
δύο σώματα σε ένα, ρουμπίνι της αγάπης αίμα,
σε ποθώ στο έχω πει.

Βελούδινο βλέμμα, χείλη από το τρυφερό χρώμα της πρώτης αυγής.
Πες μου πως θα μπορέσεις χωρίς αυτά τα μάτια εσύ να ζεις?
Με ποθείς.
Της νεράιδας το φιλί θα αποζητείς.
Και ο ήχος γίνεται πιο δυνατός,
μια καρδιά στο στήθος σε ηχηρό σκοπό. Σε φιλώ.

Φωτογραφία: Selçuk Süren

Stamatina for Anna Maria

Δάχτυλα μικρά, φωνή γλυκιά,
μάτια που σε κάνουν να γίνεσαι ένα με τον ήλιο από χαρά.
Γέλιο του ουρανού, δώρο του Θεού,
δύο συλλαβές να είναι όλος ο κόσμος μέχρι εκεί που δεν σου πάει ο νους.
” Μαμά “, τι πιο υπέροχο, τι πιο γλυκό,
μουσική νεράιδων να παίζουνε με το πρώτο φως.
Αχ μωρό μου γλυκό, ένα φιλί παντοτινό,
σε κάθε κομμάτι της καρδιάς μου έχεις τον μεγαλύτερο σκοπό.
ΣΕ ΑΓΑΠΩ

Poem: Stamatina Vathi

12-5-2017

Μάτια ψυχής, λέξεις ζωής,
βιβλία στου χρόνου της ανταμοιβής.
Λόγια πικρά αλλά και γλυκά,
λόγια που βγαίνουν από γραμμές της καρδιάς.

Παρερμηνειες και ψεύτικες ιστορίες,
παράθυρα στο άγνωστο σε περίεργες συγκυρίες.
Το βλέμμα μιλά, μην υποτιμάς,
άγνωστο ο άνθρωπος μην τον εαυτό σου υπερεκτιμας.

Η σιωπή δεν είναι φόβος και δειλία μαζί,
μπορεί να είναι σκέψη φωτιά και αέρας ,μορφή διαφορετική.
Το σε αγαπώ το επιλέγω εγώ,
είναι ευτελές να το χαραμιζεις σε κάθε λεπτό χωρίς σκοπό.
Σε φιλώ.

Poem: Stamatina Vathi

8-5-2017

Τόσο εύθραυστη, τόσο απατηλή,
λικνιστική, χαρμόσυνη, μια μπαλαρίνα θεϊκή.
Να χαϊδεύεις τον αγέρα, να ακουμπάς τον ανθό,
να φτερουγίζεις εσύ μια αιθέρια μάγισσα σε έναν διαχρονικό χορό.

Μια ψυχή ουράνια που διαπερνάτε από τις ηλιαχτίδες,
που λέει τα μυστικά με της νύχτας της φεγγαροαχτίδες.
Τέτοιος χορός θεσπέσιος, αέρινος, γλυκός,
να ερωτοτροπείς με την Άνοιξη, ένας άρρηκτος δεσμός.

Σαν χάδι αμαρτωλό, σαν αθώα νέα,
ο ρόλος σου διπλός, του αγέρα η θυγατέρα.
Και ο χορός να μην σταματά,
να θέλεις να τα νιώσεις όλα,
ψυχή που ερωτοτροπεί με της φύσης τα πλούσια δώρα.
Τα θέλεις όλα.

Φωτογραφία: Kostas Andreopoulos

Poem: Stamatina Vathi, Κατάθεση ψυχής.

6-5-2017

Σας μιλώ ειλικρινά. Δεν θέλω να είμαι πράσινη, μπλε ή σοκολατι. Κίτρινη, πορτοκαλί ή ανοιχτή καφετί..Κόκκινη, πουά, ριγέ ή λεοπάρ, θέλω να είμαι αυτή που είμαι χωρίς σύνορα και στεγανά.
Δεν είναι θέμα πολιτικής, είναι θέμα της δικής μου λογικής.
Έχω δει ανθρώπους να πάνε φυλακή, να εξοριζονται ως προδότες βάση χωρίς σκέψη ηθικής , να βρίσκουν έναν ” τράγο ” να του τα ρίχνουν όλα αίφνης , μόνο και μόνο για να μην πάρουν οι άλλοι το δικό τους μερίδιο δίκαιης κατακραυγής.
Να ξεχνούν ιδεολογίες στο λεπτό για να μην χάσουν το δικό τους μερτικό, αυτό που δεν έκαναν βέβαια κρατώντας τον σταυρό.
Το διαίρει και βασίλευε είναι σε όλους μας γνωστό.
Σέβομαι κάθε άποψη που δεν κάνει κακό, αρκεί να το πιστεύει χωρίς φανατισμό,
γιατί και από εκεί κάτι θα μάθουμε σωστό.
Ξέρουμε τον Πύργο της Βαβέλ χωρίς από κοινού σκέψη και σεβασμό, τι τέλος είχε στο λεπτό, χωρίς ενοχές και λογισμό.

Poem: Stamatina Vathi

4-5-2017

Ζούμε ??
Ζούμε άραγε σε έναν κόσμο που χτυπάμε τις κορφές αφήνοντας του φελλους στα ανοιχτα να πλέουν χωρίς να επεμβουμε και χωρίς να έχουμε ενοχες?
Που κρίνουμε και ακολουθούμε σαν ζώα επί σφαγή, χωρίς να το εννοούμε αλλά να το δεχόμαστε χωρίς να το σκεφτούμε?
Που πράττουμε τα χειριστα με το πονηρό σαν οδηγό και σημαία το συμφέρον που στο τέλος θα πνιγούμε από αυτό και δεν το αναιρούμε ?
Ζούμε ?
Ζούμε άραγε ?
Που μασάμε έτοιμη τροφή χωρίς να βάλουμε την λογική και το δίκαιο σαν αφορμή και την αναμασουμε ??
Που πάμε σαν πρόβατα επί σφαγή, που πάμε σαν Κορακια να χτυπήσουμε τον αδύναμο όλοι μαζί.
Άραγε ζούμε ??
Που ότι δούμε διαφορετικό, άξιο, δίκαιο και καλό το ποδοπατουμε ?
Που στα λόγια σαν παιχνίδι το παίζουμε όλοι ηθικοί αλλά στις πράξεις για να επιβιωσουμε το παίζουμε Ιουδες και λαγοί, άραγε ζούμε.
Που μαζεύουμε χρήματα και υλικά αλλά στο τέλος ένα μέτρο επί δύο θα πάρουμε από αυτά, άραγε ζούμε ?
Ζούμε ?
Που χτυπάμε αυτόν που μιλά σταράτα και καθαρά, γιατί δεν θέλουν να τα ακούσουν τα δικά μας αυτιά, άραγε ζούμε??
Τελικά τι μας δίδαξε η ιστορία από όλα αυτά ?
Ζούμε ?
Μην κατατασουμε τον άνθρωπο λοιπόν, είναι από το ζώο κάτι το διαφορετικό.
Μην τον παρασυρουμε με τα άλλα ” υλικά” δημιουργεί πολιτισμό, κάνει ανδραγαθήματα πολλά.
Αλλά είναι μοναδικά.
Το διαφορετικό μην το ζηλεύουμε λοιπόν, όσο για το υλικό ξέρουμε όλοι το γίνεται με αυτό, είναι μέσο και όχι σκοπός.
Άραγε ζούμε ??
Που θέλουμε να εξαπατησουμε το ορφανό, να πάρουμε την περιουσία στο λεπτό,
που δημιουργούμε ψέματα πολλά, που χτυπάμε το στηρίγμα του με σκοπό ” τα προικια “, άραγε ζούμε??
Πως είμαστε σίγουροι ότι θα ζήσουν τα “δικά” μας εγγόνια και παιδιά ???
Αυτά που νομίζουμε ότι είναι αληθινά.
Θα ζήσουμε αιώνες στην γη άραγε με αυτά!!
Άραγε ζούμε??
Ένα είναι σίγουρο.
Ότι κάνουμε θα χτυπήσει και την δική μας πόρτα τελικά,
δεν κάνει διακρίσεις η πονηριά και με το ίδιο τρόπο μας χτυπά.
Άραγε ζούμε ??
Που κλέβουμε την περιουσία του άλλου στο λεπτό,
που στέλνουμε τα λεφτά μαύρα στο εξωτερικό,
που κάνουμε και τον μεγάλο σταυρό,
διατυμπανώντας για το δίκαιο και το ηθικό,
κάνοντας τους συνεπείς εδω, άραγε ζούμε ??
Άραγε ζούμε??
Που κάνουμε την τάξη κρίνοντας το κλέφτη που περνά αλλά εμείς έχουμε φάει μέχρι και το μεδουλι του φουκαρα.
Άραγε ζούμε??
Θα τα πάρουνε τα δισέγγονα μας όλα αυτά και εμείς θα είμαστε επί γης να τα δούμε όλα αυτά!!!!
Χαχαχα!!!!
Πολύ αστείο βρε παιδιά.
Άραγε ΖΟΥΜΕ?????

Poem: Stamatina Vathi

2-5-2017

Και είπα στην αστεροσκονη:
” Δωστου ένα χάδι,
ένα ουράνιο τόξο να βρίσκει τον δρόμο στο σκοτάδι.
Δύο δάκρυα ουράνιας βροχής,
γιατί αυτός είναι ο γλυκός ο κλέφτης μιας ψυχής.
Κόκκινο της φωτιάς, αίμα της καρδιάς
και όλο το μπλε του ουρανού, της θάλασσας που αγαπάς.
Σταγόνες δάκρυ, λουλούδια ματιάς,
αυτά που καλούν αέρινα,
σειρήνες φεγγαρένιες σε φλόγα έρωτα και αστερένιας ομορφιάς.
Την αγαπάς. “