Συντάκτης: Stamatina Vathi

9-10-2017

Χέρια, Χέρια μαζί, ψηλά και ενωμένα.
Βλέμμα να σκίζει πέτρα, να γίνεται με τον ουρανό ένα.
Ώμοι κυρτοί, ψυχή καρδιά προσηλωμένοι σε εσένα,
Ικεσια δυνατή, σώσε σώσε αυτή την ζωή.
Σε παρακαλώ Χριστέ μου, ρίξε το βλέμμα σου σε αυτή την μορφή.
Δάκρυ του πόνου έπεσε πάνω στη γη,
σκέψου, σκέψου την Παναγία σε έναν Σταυρό,
εσένα τον Θεάνθρωπο έχει δει.
Πόνος, κραυγή.
Δώσε φτερά προστασίας,
δώσε δύναμη,
δώσε ελπίδα,
δώσε όλη σου την αγάπη,
δώσε το γέλιο ένα βλέμμα σε ικετεύει,
Σε παρακαλεί.
ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ ΕΣΥ

Stamatina Vathi

Poem : Stamatina Vathi

3-11-2017

Ένας αγέρας πολύ αντάρτης
και μια φλόγα της καρδιάς επαναστάτης,
πιάσανε κουβέντα κάτω από μια τέντα,
προσπαθώντας να βρούνε της ζωής την πατέντα.

Λόγια ψίθυροι, γλώσσα πύρινη
και η φωτιά δυνάμωνε,
ο αγέρας την αντάρτευε.
Στόμα φιλί, λάβα καυτή.

Ένας ψηλός, σίφουνας ερωτικός,
που πυρπολούσε με φιλιά,
ανάμεσα στου Ναυπλίου τα σοκάκια τα ονειρικά.
Με ένα Παλαμήδι να τους κρυφοκοιτά πονηρά
και να κλείνει το μάτι στο φεγγάρι που ετοιμαζόταν να γεμίσει από χαρά.
Στόματα, αγκαλιές, σάρκες παθιασμένες, καμπυλωτές.
Δύο ζευγάρια μάτια σε ένα κρεβάτι,
γλυκές ιακχές.

Και η τέντα παραμέρησε από δύο χέρια στιβαρά.
Άφησε το φεγγάρι να δει τα ονειρικά φιλιά.
Να γίνει σκηνικό για την πατέντα της ζωής,
να χαϊδέψει την παλιά πόλη,
να σταλάξει φως της ψυχής.

Λόγια ψίθυροι, γλώσσα πύρινη
και η φωτιά δυνάμωνε,
ο αγέρας την αντάρτευε.
Στόμα φιλί, λάβα καυτή.

17-11-2017

Δεν με ενδιέφεραν τα δήθεν και επειδή,
ούτε οι αξιοσέβαστοι διαγωνισμοί.
Είμαι αυτή που είμαι χωρίς μάσκες και λακριντί,
ούτε χαιρετούρες και του Ιούδα το φιλί.
Μην περιμένεις πολλά λόγια χωρίς ουσία και κοροϊδευτικά,
από έξω να σου κάνω τον θαυμαστή και φίλο
και από μέσα να σε βρίζω ολοκληρωτικά.
Μου αρέσουν οι καθαροί και ξάστεροι ουρανοί,
ο αγέρας, η βροχή και το αληθινό φιλί.
Δεν φοβάμαι τις χασούρες στην ζωή,
είμαι αντάρτης της αγάπης, είμαι μια καθολική ριπή.
Κοιτάω μόνο τον ουρανό και του δείχνω την αγάπη μου,
εγώ παιδί της γης και της απλής ζωής.
Είμαι αυτή που είμαι και σας αγαπώ πολύ.

Ποίημα Stamatina Vathi

Poem : Stamatina Vathi

16-1-2018

Έδωσε γέλιο, έδωσε χορό,
με του ψυχρού ανέμου τον τρελό ρυθμό.
Έδωσε δάκρυ, έδωσε φωνή,
έγινε τραγούδι από του αγέρα την ριπή.

Εύθραυστη και αεράτη, λικνιζόταν απαλά,
έδινε τα χάδια της στο χώμα,
έδινε με τις αχτίδες του χειμώνα,
γλυκά φιλιά και ονειρικά.

Γύρισε ελαφρά μέσα στα μαβιά,
να νοτίσει την γη με τα δάκρυα από χαρά,
να πει μυστικά και λόγια ερωτικά,
για έναν έρωτα που έληξε άδοξα από μακριά.

Και όπως ο αγέρας του βοριά την αγκάλιαζε τρυφερά,
της έδινε όρκους αγάπης ότι θα ξανάρθει
γιατί δεν μπορεί να ζήσει χωρίς το δικό της το φιλί,
θα την αποζητά παντοτινά.

Γλυκιά μου ανεμώνη περίμενέ με,
μην με ξεχάσεις, μην με μαλώσεις…
Να με θυμάσαι!! Μην μου μουτρώσεις….
Σε αγαπώ πολύ…
Νεράιδα μου μαβιά θα σε ξαναδώ με τον χιονιά.

Φωτογραφία: Makis Bitos

Poem: Stamatina Vathi

17-1-2018

Τόσο γκρίζο απλωμένο,
πάνω στον ουρανό μπερδεμένο
σαν την βουβή την καρδιά μου,
που χτυπά μονότονα από τα γκρεμισμένα τα όνειρά μου.

Και η ψυχή μου να ματώνει,
βάρκα χωρίς κουπιά να παλιώνει
και να δακρύζει στην όχθη επάνω,
χωρίς ελπίδα, χωρίς κουράγιο.

Δέντρο παραπονεμένο η γροθιά μου,
να χτυπά το γκρίζο στον ουρανό επάνω
και η θάλασσα να με συντροφεύει,
να με αγκαλιάζει, να με γιατρεύει.

Αλλά η μοναξιά να είναι σκληρή
και η καρδιά μου να την αποζητεί,
να στέλνει καραβάκια με μια ευχή,
να μου θυμίζει το δικό της το φιλί.

Σήκω και άνοιξε τα χέρια,
κάνε ένα γύρω, βγάλε μια κραυγή με φοβέρα,
χτυπά την γη να πλαντάξει,
κάνε γροθιά στον ουρανό να σκάσει.
Γιατί κλαίει η ψυχή μου και την θυμάται το γυμνό κορμί μου…

Φωτογραφία : Kostas Orologas

Poem : Stamatina Vathi

18-1-2018

Μην με βλέπεις πόσο χαδιάρα είμαι,
ναζιάρα, γλυκιά και παιχνιδιάρα.
Έχω κάτι νύχια που πληγώνουν,
γρατζουνάνε και σκοτώνουν.

Είμαι αγέρωχη βασίλισσα,
αριστοκράτισσα και μποέμισα,
που τίποτα δεν μου διαφεύγει
και τα πάντα κυριεύει.

Έχω μάτια που διαπερνούνε το σκοτάδι
μια μάγισσα που θεριεύει όλο το βράδυ,
σκαρφαλώνει και πηδάει,
είμαι εφτάψυχη και τίποτα δεν με σταματάει.

Κοίτα πόσο γλυκά στα μάτια σε κοιτάω
και την ουρά μου στα πόδια σου κουνάω,
πόσο ωραία σου νιαουρίζω,
σου δίνω χάδι και σε ορίζω.
Νιάου…

Φωτογραφία : Aristi Vikos

19-1-2018

Poem : Stamatina Vathi

Κατακόκκινα, ζωγραφιστά τα μάγουλά σου,
αγριοτριανταφυλλιά του δάσους.
Πλουμιστή με στολίδια,
κόκκινα χείλη, λάβας καυτής, φύλλα.

Πόσο γλυκά μου καμαρώνεις,
όπως σε χαϊδεύει η βροχούλα,
πετραδάκια που λαμπυρίζουν,
φωτεινές σταγόνες που σε γλύφουν.

Και το χιόνι σε λατρεύει,
σε αγκαλιάζει ρόδινη νεράιδα,
σου λέει μυστικά,
σου κλέβει του πάθους πύρινα φιλιά.

Ένα πουλί σε έφερε δώρο,
μέσα στον κήπο μου και μου γεμίζεις όλο τον χώρο.
Σε αγγίζω, σε μυρίζω και γλυκόλογα σου ψιθυρίζω.

Όπως σε χαϊδεύω,άνεμος γλυκόπνοος,
νιώθω από λατρεία να γεννιέμαι και να πεθαίνω.
Άγρια και αδάμαστη μορφή,
κόλαση και παράδεισος τα χείλη,
αποζητώ το δικό σου φιλί.

Άλικο μου λουλούδι,
ξεχωριστό της αγάπης μου τραγούδι.
Στίχος της ψυχής μου,
ανάσα όλη της ζωής μου.
Σε αγαπώ…

Φωτογραφία : Vaso Mpania-limperopoulou

Poem : Stamatina Vathi

24-1-2018

Μύριζε κανέλα και γλυκάνισο,
χρυσή μαγεία τα βράδια…
Και όπως έτριζαν τα ξύλα στην φωτιά,
το μυαλό έτρεχε πολύ μακριά…
Λίγο καρύδι γλυκό στα χείλη,
ένα χαμόγελο ζεστό
και μια ματιά να περιτριγυρίζει σε μέρη φανταστικά.
Χαμηλό φως, ζέστη καρδιά και συντροφιά μια ζεστή αγκαλιά…
Αστέρια και σφαίρες, μπαστούνια και φλογέρες,
σχήματα και αισθήματα και
γεύσεις από σοκολάτα και κονιάκ να χαζεύουμε ένα αλμανάκ.
Έξω χιόνιζε θαρρώ αλλά μια θαλπωρή ήταν σαν σύννεφο απαλό και φιλί από μέλι καυτό…

Poem: Stamatina Vathi

24-1-2018

Πλανεύτρα Ανατολή!!!
Δυο μάτια καφέ ζεστά,
δυο τεράστιοι κόκκοι από κακάο καυτό ,
αχνιστά…
Μυστήριο να χάνεται μέσα σε αμμόλοφους τορνευτούς
και αυτά να αγκαλιάζουν όλα τα κρυμμένα μυστικά μέσα σε κήπους ανθιστούς.
Η μαντήλα να γεύεται μόνο αυτή τα χείλη τα ονειρικά
και η σκέψη να πετάει σαν γεράκι πάνω στην έρημο,
να ακούει αλαλαγμούς και ύμνους άγριους και δυνατούς.
Γελάει η ματιά, χάνεται σε παραμύθια εξωτικά.
Οι βεδουίνοι ξεκινούν την πορεία τους,
ο ήλιος πάει να ξεκουραστεί πια.
Μάτια υγρά, γλυκά, ζεστή σοκολάτα που πίνεται και δίνει παραμυθένια φιλιά…
Χρυσή άμμος στα πόδια της,
καμπύλες στο κορμί,
βλέμμα που χάνεται στων βεδουίνων την σκηνή…

Πίνακας : Michail Karapanagiotidis

Poem : Stamatina Vathi

28-1-2018

Ένα αέρινο πέπλο να αγκαλιάζει τα πόδια της τα γυμνά,
μια μπαλαρίνα του ονείρου, δυο χέρια ενωμένα ψηλά.
Χρυσαφένια σύννεφα από αστερόσκονη να την αγκαλιάζει,
η μούσα της ποίησης να την θαυμάζει.
Ώμοι αλαβάστρινοι, κεφάλι γυρισμένο,
μια αγάπη να σκέφτεται, ένα φιλί χαμένο.
Να γυρίζει σε ασημένιους ουρανούς και να αναλογιέται για ποια αγάπη στίχο να σκεφτεί,
για ποια αγάπη να τυραννιέται…
Αστέρια μου φωτεινές ευχές, δάκρυα και μνήμες, ποθητές αρχές,
μια νεράιδα που χορεύει για εσάς,
πέπλο του ονείρου, χείλη ποθητά, φιλήδονα, ξεσηκωτικά….
Ερωτας είναι αυτό που κυβερνά….
Φωτιά από ασημί και χρυσό,
σκόνη που λάμπει στον ουρανό από τα αληθινά “σε αγαπώ”.
Λικνίζονται οι γοφοί,
η μέση σαν φεγγάρι ενός παραμυθιού που νοσταλγεί.
Ένα φιλί ερωτικό, ένα πέπλο από αστέρια, ένα χαμόγελο γλυκό.
Η μούσα έχει στήσει χορό…