Συντάκτης: Stamatina Vathi

14-3-2018

Αστέρια μου φωτεινά ελάτε δώστε μου ένα χάδι, μαγικά φιλιά.
Το νερό της λίμνης καθρεφτίζει μια καρδιά!
Μέσα στο εκθαμβωτικό τοπίο κάθε πέταλο και μια ευχή, μια ερώτηση γνωστή.
“ΜΕ ΑΓΑΠΆΕΙ Ή ΔΕΝ ΜΕ ΑΓΑΠΆΕΙ ?”, ελάτε κάντε μου μια αγκαλιά, δώστε μου μια υπόσχεση αληθινή.
Καλό βράδυ σας έχω πει???

Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

17-9-2016

Είσαι γλυκός και υπομονετικός,
ένα αεράκι δροσιστικό,
που πέφτει πάνω στην ψυχή μου
και τραγουδάει το κορμί μου.

Μου λες πως με αγαπάς και μες τα αστέρια με τραβάς.
Γίνομαι ένα φεγγάρι στην ματιά σου,
μια νεράιδα στην αγκαλιά σου.
Σε αγαπώ σαν όλα τα αστέρια,
είσαι της καρδιάς μου τα πεφταστέρια.
Μια ηρεμία στην καταιγίδα,
μια ηλιαχτίδα στην κακοκαιρία.

Θέλω στο γέλιο σου να ξελογιαστώ,
στην αγκαλιά σου να κοιμηθώ.
Να πιω κόκκινο του πάθους κρασί,
να γίνω φωτιά στο δικό σου κορμί.

Poem: Stamatina Vathi

25-9-2016

Ένα γέλιο γλυκό,μιας καρδιάς θησαυρός.
Άυλο σαν νήματα φαντασίας, αιθέρια λόγια, φλόγινη οπτασία.
Άγγιγμα της φωτιάς χαμένο σε αστέρια και φεγγάρια μιας άλλης αγκαλιάς.
Να σου καρφώνει το μυαλό, την αίσθηση, το λογικό.
Πουλί να γινόσουν να πετάξεις,
να μπορούσες έστω για λίγο κοντά της να κάτσεις.

Η σκέψη σου να σε ταλανίζει, να την θυμάσαι σαν θάλασσα που αρμενίζει.
Ένα πλάσμα της φυγής,μια ψυχή πολίτης μιας άλλης γης.
Δύο μάτια καστανά, σαν από χώμα μετά την βροχή, υγρά.
Να λάμπουν όταν στα βάθη την κοιτάς,
να αισθάνεσαι ότι με τον άνεμο γίνεσαι ένα, πετάς.

Χείλη!! Χείλη βελούδινα, καμπύλες.
Στριφογυριστά, χυμώδη, του ήλιου ακτίνες.
Γεύση από όλους του καρπούς της γης,
μέλι από όλα τα μελίσσια της ζωής.
Φλόγα και δροσιά μαζί.
Ποτάμι κελαρρυστό και δροσερό το κάθε της φιλί,
πυρκαγιά στο βλέμμα το βαθύ.
Μια γεύση από φλόγα του ονείρου,
το κάθε γέλιο,
το κάθε χάδι του απείρου.

Stamatina Vathi

26-10-2016

Η ζωή τρέχει σαν νερό, με ανταγωνισμούς δεν θέλω να μπλεχτώ. Εσύ στα χέρια έχεις την καρδιά, μα εγώ αέρας και νερό είμαι στην θωριά. Με ψέματα δεν ξεκινά τίποτα αληθινό, δεν θέλω σαν ψυχή να γκρεμιστώ.
Είναι δύσκολο όταν καταλαβαίνεις πολλά, αλλά η σιωπή τα προσπερνά. Ένας αγέρας στα μαλλιά και νερό στο βλέμμα, με μια ματιά. Φεγγάρι και ήλιος στην ζωή, έχω αρκετά στην ψυχή λαβωθεί.
Τρέχει το νερό, φυσάει ο αγέρας, θύελλα πλέον στην ματιά και καταιγίδα στην καρδιά,να ξέρεις μόνο ότι σε αγάπησα αληθινά.

Φωτογραφία: Sotos Con

Ποίημα: Stamatina Vathi

30-6-2016

Όλα τα χρώματα της ύπαρξής μου η μορφή σου.
Διαστρικά νέφη σε ένα χορό στης καρδιάς μου τον ρυθμό.
Κόκκινο του πάθους, το αίμα που κυλά στις φλέβες μου σε κάθε σου ματιά.
Αίμα χαράς, δημιουργίας, πόθου, ανυπέρβλητης λατρείας στο πρόσωπό σου.

Αποχρώσεις του μπλε, να μου θυμίζεις τον ουρανό που με περικλείει, με εξευμενίζει, με ηρεμεί.
Γαλάζιο της θάλασσας, μια τρικυμία, μια νηνεμία, που με χαϊδεύει, με παιδεύει, με ταξιδεύει σε μεγάλες εξερευνήσεις, πραγματικές και φανταστικές, με περισσότερο την ύπαρξη του υπερβατικού.

Ένα απερίγραπτο και μοναδικό ταίριασμα, με χρώμα και ποιότητα ανυπερθετου λουλουδιού, ένα νεφέλωμα ζωής, ενέργειας και αγάπης αστρικής, η μορφή σου.
Πώς να σε περιγράψω, τα λόγια φτωχά για τους χτύπους της δικιάς μου καρδιάς.
Μια πηγή φωτός, ένας Θεός μαγικός.
Μια τουλίπα και ένας κύκνος, στης λατρείας μας στους στίχους.

Μια πεμπτουσία γλυκύτητας, ζάχαρη και μέλι για τα χείλη μας.
Ένας κήπος δίχως τελειωμό, μέσα στου Σύμπαντος το μυστήριο σκηνικό.
Μπλε τόξο ηρεμίας μέσα στου απαλού ανέμου τα ψιθυρίσματα, οι φωνές μας, στις μεταξύ μας εκμυστηριεύσεις.
Με μόνο μάρτυρα τα λαμπερά νέφη του διαστήματος.
Χωρίς σύνορα του νου τα συναισθήματα.
Μόνο για τρελούς και εξερευνητές, για επαναστάτες και οραματιστές.

Να μην μιλήσω για το μωβ, το κίτρινο, το πρασινο, χρώματα αθάνατου κάλους και πίστης δυνατής, ακράδαντα σταθερής.
Κύκνος, μόνιμος σύντροφος, ισόβιος και διαχρονικά αρεστός,
μέσα στον γαλαξία των ματιών σου και το γέλιο των χειλιών σου πάντα θαυμαστής ακλόνητος και στρατιώτης υποκινητής,
για να γευομαι των φιλιων σου τους χυμούς, μόνιμος δοκιμαστής.
Δύο ψυχές σε αναζητήσεις με Διαστρικές απαριθμήσεις.

Poem: Stamatina Vathi

7-10-2016

Φύλλα χαλί, φθινοπωρινή βροχή,
πάνω στα χέρια σου να χαθώ,
να γείρω για λίγο να αποκοιμηθώ.
Σταγόνα βροχής στα φύλλα της ψυχής μου,
χρυσοκόκκινη βροχούλα ευχής μου.
Δάχτυλα κλαδιά να με κρατάνε,
σε ένα ήλιο του ονείρου να με τραβάνε.
Σάρκα, αφή, ανάσταση ζωής,
σύντροφος γλυκός, γέλιο αποκαθηλωτικό,
ύμνος των εποχών και όλων των προορισμών.

Ρυάκι καρδιάς, γεύση ολόδροσης χροιάς,
σαν το γέλιο σου που με αναστατώνει,
που όλη την στεναχώρια από το είναι μου, μου διώχνει.
Γέλιο ζωής από τα βάθη της ψυχής,
που ανεμίζει την καρδιά μου σε λιβάδια και θάλασσες μιας άλλης στιγμής.
Μιας στιγμής από παραμύθια,
με νεράιδες και ιππότες, με μονόκερους και στρατιώτες.
Κλαδιά, κορμιά, μια ολόζεστη αγκαλιά,
να αφήσω το δάκρυ μου, το παράπονό μου,
να ζωγραφίσω με τα φιλιά μου ότι είναι δικό μου.

Μαλλιά χρυσαφιά, μπούκλες δαχτυλίδια,
του ανέμου μου στολίδια.
Θάλασσες ματιές, δύο ωκεανοί αγκαλιές.
Με τα καράβια μου να ταξιδεύω,
λιμάνια της ψυχής μου να αγναντεύω.
Με έναν βούκερο να καλωσορίζω τα φιλιά σου,
με ένα πινέλο να ζωγραφίζω την χρυσή την αγκαλιά σου.
Θάλασσα, άνεμος, βροχή, φύλλα, ρυάκια,
όλα για εσένα με όλη μου την ψυχή.
Δούλος πιστός στην γαλάζια την ματιά σου,
θαυμαστής απύθμενος της γλυκιάς της ομορφιάς σου.

Πίνακας:Stylianos Papadopoulos

Poem:Stamatina Vathi

28-9-2016

Φυσάει ο αέρας, λυσσομανά,
δυνατές ριπές του ανέμου προς της θάλασσας την μεριά.
Βροχή καταρρακτώδη να πέφτει πάνω στο παρμπρίζ,
να είναι σαν της καρδιάς μου το αίμα στην σκέψη και στα γιατί.

Ποτάμια η βροχή, ποτάμια και οι σκέψεις.
Η Πόλη θολή από το νερό το πολύ.
Η σκέψη σαν πόλη να μην σκέφτεται καθαρά,
μόνο ο αγέρας ο δυνατός είναι η γιατρειά.

Ας άνοιγε η καρδιά να αγαπήσει ξανά.
Να την καθαρίσει η βροχή, να την ελευθερώσει του αγέρα η βουή.
Νερό δυνατό, αίμα καυτό.
Να δώσει πνοή, να δώσει πάλι ζωή.

Θάλασσα και λιμάνι μαζί.
Κύματα δυνατά να χτυπάνε τα γιατί.
Ένας πόλεμος με της φύσης τα θεριά.
Μια μάχη με του μυαλού τα ξωτικά.

Χτύποι καρδιάς, βουή του ανέμου.
Σταγόνες βροχής να ξεπλένουν το αλάτι της πληγής.
Δάκρυα και βροχή με μουσική.
Ήχοι από τους χτύπους μιας καρδιάς και την αναπνοή μιας μοναξιάς.

Ξεπλύθηκε το αλάτι.
Καθάρισε η πληγή, μαζί με τα δάκρυα από τα μάτια έφυγε η μοναξιά η καταδυναστευτική.
Θα ηρεμήσει το τοπίο
και πάλι η ζωή ξανά από την αρχή.

Πίνακας: Kaiti Panagou

Ποίημα:Stamatina Vathi

10-8-2016

Αισθάνομαι το χάδι των ακτίνων,
πάνω στο πρόσωπό μου, σαν φιλί δικό του, λατρεμένο. Γίνονται ένα με το απαλό αεράκι σαν να λένε ένα τραγουδάκι.
Μου γλυκοψιθυριζουν και μου τον θυμίζουν.
Το νερό να με καλεί στο μυστικό μου να γίνει ένα, να κρυφτεί.
Είναι η ανάγκη να δω τον άνθρωπό μου, να με ησυχάσει, τις αμφιβολίες μου να κάμψει.

Ρίχνω μια πέτρα στης θάλασσας τον αφρο.
Βλέπω το νερό πώς αναπηδά, μου θυμίζει την δική μου την καρδιά.
Κάπως έτσι πάλλεται στην δική του την θωριά.
Τόσο διάφανη και ευάλωτη η ψυχή μου στην ματιά του.
Ανυπομονώ να τον ακούσω, να τον νιώσω,
σαν νερό θαλασσινό να τον περιβάλλω, να τον αποθέωσω.

Να τον δω, να τον αγγίξω, να κρυφτώ στην αγκαλιά του, να γευτώ την μυρωδιά του.
Είναι σαν της θάλασσας το αεράκι, έχει κάτι το μαγικό και απόλυτα αρρενωπό.
Τα σύννεφα με συντροφεύουν και με τις μνήμες μου παιχνίδι παίζουν.
Το θαλασσινό το τραγουδάκι θα τελειώσει σε λιγάκι.
Αλλά εγώ έχω την καρδιά μου γεμάτη, με έναν θησαυρό σαν του ήλιου το χάδι.
Είναι η αναπνοή μου, η ενδομυχη σκέψη και ζωή μου.

Έργο ….Κόκκορη Σεργιου .
Ποίηση… Stamatina Vathi

28-10-2016

Είσαι ο άγερας που με ανακουφίζει,
που μου δίνει φτερά, χαρούμενα με στροβιλίζει.
Είσαι η προέκταση της ζωής μου,
το απόσταγμα της ίδιας της ψυχής μου.
Κομμάτι γλυκό και λατρεμένο,
από την ίδια την καρδιά μου καμωμένο.

Σε αγαπώ, σε λατρεύω, είμαι ο δικός σου ο παππούς,
με όλη την σκέψη μου και την καρδιά μου σε εσένανε ταγμένος.

Σε αγαπώ ψυχή μου.

Poem:Stamatina Vathi

23-11-2016

Χρυσά μαλλιά, χείμαρρος φωτεινός,
ενάς ήλιος μικρός, λαμπερός, μοναδικός.
Ανησυχία στο βλέμμα, πολυχρωμία στην ζωή,
άραγε αύριο τι ξημερώνει, τι το μέλλον θωρεί;

Τα δάχτυλα στο στόμα να δείχνουν περισσότερο
την αμφιβολία στην ματιά,
όνειρα βυθισμένα στης ανασφάλειας της πυρκαγιά.
Δάκρυ αχνό, καταπραϋντικό, να σβήσει το βάσανο στης ψυχής τον βυθό.

Πίνακας : Σέργιος κοκκορης