Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem :Stamatina Vathi

27-6-2018

Άκουσα την στριγγιά φωνή της κόρης της Βενετίας,
όπως έφευγε η αναπνοή της μέσα από τα δικά σου χέρια, η ψυχή της.
Κλάμα, κλάμα βαθύ μέσα από τα κόκκινά της τα χείλη σαν τις φράουλες που είχε κεντημένες στο μαντήλι.

Μα πώς πίστεψες πως δεν σε αγαπούσε,
ιέρεια δική σου στο νησί της Αφροδίτης που κατοικούσε… Πώς???!!!!!
Τα μάτια της φεγγάρια γεμάτα από την δική σου όψη, βάρκες του έρωτα και Άστρα…
Πώς??!!
Και η τελική πνοή της το δικό σου όνομα ψέλλιζε, όπως σφάδαζε η ζωή της.

Ήθελε αγκαλιά του έρωτα από το κορμί σου, όχι του θανάτου το φιλί σου.
Και οι φράουλες έσταξαν αίμα από τα ψέματα που σε μπέρδεψαν με της υπουλότητας το πανούργο πνεύμα.
Μέσα στην πανσέληνο του Ιούνη η ψυχή της θα σε γυρεύει να σου πει ένα τραγούδι.

Είναι το φεγγάρι από τις φράουλες πάνω στο ύφασμα της ψεύτικης προδοσίας,
αυτό που θα την γυρεύεις αιώνια,
της αγάπης σου την γλυκιά στην καρδιά Εξουσία…
Πώς το έκανες αυτό Άραβα της Μαυριτανίας???
Πώς???

Θα σε καλεί η Δυσδαιμόνα με του Ουρανού το αγνό το χρώμα…
Θα είναι το ερωτικό σου το φεγγάρι, ο δορυφόρος σου μέσα στο σκοτάδι.
Θα σε καλεί για να είσαστε μαζί και πάλι.
Έρωτα κόκκινε, του πάθους καυτό σεργιάνι.

Θα σε καλεί….
και θα σου δείχνει το δρόμο για να βρεθείς ξανά κοντά σε εκείνη.
Να γευτείς του έρωτά της τα χείλη και να της ξαναδώσεις την πνοή της.
Θα είναι η βασίλισσά σου, η μοναδική Θεά σου…
Οθέλε πάρτην ξανά στην αγκαλιά σου…

Poem : Stamatina Vathi

28-6-2018

Έκανε σεργιάνι η ψυχή,
έκλαψε, δάκρυσε πολύ.
Γεύτηκε της προδοσίας το φιλί,
αλλά αυτή εκεί μάτια φεγγάρια και ουρανοί.

Βλέμμα σαν την πέτρα δυναμικά σκληρό,
καρδιά που δεν μοιράζει ασύστολα το σ’αγαπώ,
φιλί του έρωτα ζωή,
χέρια πουλιά αγκαλιά στου κάθε ορίζοντα την πηγή.

Έχει πληγωθεί, έχει πληγωθεί πολύ.
Θέλει να γευτεί της εκδίκησης την τελική βουλή.
Να δώσει πόνο όπως πόνεσε πολύ,
έφαγε στάχτη και κάρβουνο, φωτιά και λάβα στην ψυχή.

Μαλλιά στο χρώμα της νυχτιάς,
πλεγμένα από το μαύρο βελούδο της βραδιάς,
αχτίδες να της τα στολίζουν με προσοχή,
μάτια στου βυθού της θάλασσας την υπεροχή.

Είναι μια νεράιδα που το μαντήλι της αποζητεί.
Θέλει να ελευθερωθεί να γίνει του αγέρα επαναστατικό πουλί…
Αλλά τον αγαπά αιώνια και αληθινά.
Είναι η μούσα του και ας αυτός μερικές φορές το ξεχνά.

Έχει ιστιοφόρα στην ματιά και τριαντάφυλλα και στάχυα στην καρδιά.
Είναι γεράκι και αετός, δελφίνι της θάλασσας, του ουρανού αρωγός.
Κόκκινο χώμα της σποράς,
νερό που ποτίζει τους κάμπους της ομορφιάς.

Πώς μπορεί να εκδικηθεί??
Να δώσει μαστίγιο και σπαθί σε ότι έχει ερωτευτεί??
Θα πάρει πίσω το μαντήλι της και θα χαθεί…
Πάνω σε θρόνο της μυστικά θα εδραιωθεί…

Είναι μια Βασίλισσα γυναίκα…
Μια νεράιδα,
μια του Ήλιου και του φεγγαριού θυγατέρα
και αυτός θα την αποζητά στην δική του αγκαλιά,
θα την θέλει αιώνια δική του μυστηριακά…
ΨΥΧΗ ΓΥΝΑΙΚΑΣ….

Πίνακας : Σέργιος κοκκορης

Poem: Stamatina Vathi

2-7-2018

Αντιπαλευούν τα θεριά.
Είναι αόρατα, κάνουν θόρυβο από παλιά.
Λυσσομανούν μέσα στην ψυχή,
βουνά που τρέμουνε, καταιγίδα και βροντή.

Ψάχνει, ψάχνει αδυσώπητα η καρδιά,
να βρει το χρυσό κλειδί να τα κλείσει έξω από τα λογικά.
Να δώσει της αγάπης το αθάνατο φιλί,
να φτάσει στο άπειρο, να εξυψωθεί.

Βρέχει αστέρια και φεγγάρια,
γη και ουρανό,
ανοίγει κλειδαρότρυπες σε δρόμους του αγαπώ,
σε θέλω, σε ποθώ.
Χρυσαφένια μου σελήνη σε αναζητώ…

Και η χρυσόσκονη πέφτει πάνω στα μαλλιά,
τρέχει μέχρι τον λαιμό,
στο στήθος, στα μπράτσα, κορμί γυμνό.
Είναι η κόρη της ζωής, όπως φεγγοβολά,
λάμπει σαν Θεά που την λατρεύεις αποθεωτικά.

Ρίχνει μια ματιά, ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα που λέει πολλά.
Δεν σταματάς να την θαυμάζεις,
να την κοιτάς σαν θάλασσα βαθιά.

Είναι η κλειδούρχος της Γης και του Ουρανού,
της καρδιάς σου,
της ίδιας της ψυχής σου,
αυτού του κόσμου και του αλλουνού.

Σου τριβελίζει το μυαλό.
Κρασί κόκκινο που κάνει τα μελίγγια να κάνουνε χορό.
Είναι η κλειδοκράτορας η αληθινή,
φλόγα που καίει, νερό τρεχούμενο δροσερό.

Δώσε φιλί, φιλί καυτό,
κοίτα την στα μάτια μέχρι τον βυθό.
Γίνε η αναπνοή της, γίνε ο κεραυνός,
κρύψτην στην αγκαλιά σου, νανούρισέ την με ένα σκοπό.
Σε αγαπώ…

Poem: Stamatina Vathi

14-8-2018

Πόσο ωραία ήταν να κοιμάσαι κάτω από τον έναστρο ουρανό!!!
Να μπαίνεις γρήγορα μέσα στο σπίτι πριν οι ηλιαχτίδες να σε χαϊδέψουν γλυκά την αυγούλα , με την τσίμπλα στο μάτι,
λίγο περισσότερο να κλέψεις μια σταλιά ύπνο ακόμα, πριν του ηλιοκράτορα τον ερχομό !!!!
Αχ τα μαγγάνια πως τραγουδούσαν όλο το βράδυ!!!
Με τα βατράχια να το είχαν ρίξει στο χορό…
Και το νυχτολούλουδο απεγνωσμένα έπλεκε με μυρωδιές όλη την πλάση σε ένα μαγικό σκοπό…
Και εγώ έκανα ταξίδια πάνω στα αστέρια με τον Λουντέμη στο μυαλό για παρέα, την Πούλια και τον Αυγερινό.

Ένας κάμπος ολόγιομος με ήχους και δημιουργία.
Τριαντάφυλλα μοσχομυριστά στους κήπους, γαρδένιες, αζαλέες, τζιράνια και τις μέλισσες για μελωδία.
Τα αγγούρια και τα καρπούζια όλο το βράδυ κροτάλιζαν να μεγαλώσουν και οι στέρνες γέμιζαν νερό πολύτιμο για να δώσουν.
Ντομάτες, μαρούλια και οι αγρότες πριν από την αυγή να γεμίσουν γρήγορα τα φορτηγά να πάνε πρώτοι στην λαϊκή, να μοιράσουν την πραμάτιά τους, να μπει στο σπίτι ιερό ψωμί.
Μυρωδιές, γεύσεις, αισθήσεις, μνήμες ζωής.

Και εκεί πάνω στο πεζούλι η γιαγιά με το μαντήλι στο κεφάλι και το μεσοφόρι, κατάχαμα, να μιλάει μετά το γιόμα με τις φίλες και τις γειτόνισσες για νέα, εντυπώσεις, προβλήματα, την κάθε στιγμή,
με ένα γλυκό λόγο όμως στο στόμα.
Αχ γιαγιά μου, παππού, μαμά, μου λείψατε αληθινά!!!
Σας κάνω μια αγκαλιά εκεί ψηλά και δεν σας ξεχνώ, σας έχω μέσα χαραγμένους στο μυαλό και την καρδιά…
Η πέργκολα με την βινόλια να με αγκαλιάζει γλυκά, να με προστατεύει από του ήλιου την καυτή ανάσα, να μου δίνει δροσερά χάδια και φιλιά….
Ήταν δροσερά θυμάμαι, σταγόνες αγέρα πάνω στα φύλλα, πνοή, δύναμη, ομορφιά….
Θυμάμαι, θυμάμαι, θυμάμαι….
Και λυπάμαι πραγματικά.

Ο Ασπρόπυργος ένα βήμα από την Αθήνα, μικρό αδέρφι με της Δήμητρας την ιερή πόλη,
την βασίλισσα την Ελευσίνα.
Μύστες και ιερές πέτρες…
Δάδες σύγχρονες των διυλιστηρίων οι καμινάδες να μπήγουν τις φλόγες τους στου ουρανού τους αφεντάδες….
Κάτι σαν πύργο της Βαβέλ….
Είμαστε ΕΔΩ!!!!
Εδώ…
Φώτα δυνατά να ξορκίσουμε το κακό…
Άραγε το κάναμε αυτό?????!!!!!!!!
Χρώμιο και διοξίνες, φουράνια, θείο και αμφεταμίνες.
Σκουπίδια, ζέστη καυτή, άδικο, διαφορές….
Που είναι η λογική????!!!!!!
Μόνο το βράδυ όπως έρχεσαι από την εθνική οδό Αθηνών – Κορίνθου θαυμάζεις τα φώτα και την καμινάδα,
μοιάζει κάτι σαν εξωπραγματικό,
άραγε μήπως κρύβει πολλά και είναι σκοτεινό???!!!!!
Ίσως εκεί ήταν που πατούσαν την γη οι αρχαίοι, πριν να κάνουν την τελική σπονδή, σε αναμονή της Περσεφόνης, μια ελπίδα τελευταία,
μια ύστατη κραυγή, ΖΩΗ.

16-8-2018

Ένα αστεράκι έπεσε γλυκά στο αρρενωπό μάγουλό σου,
δάκρυ του Γαλαξία φωτεινό,
στολίδι στο χαμόγελό σου.
Και η καρδιά φτερούγισε έγινε αστρική σκόνη,
έπεσε και σε αγκάλιασε, σου έδωσε φιλί και στο λαιμό ολόχρυσο κορδόνι.
Εκεί δίπλα στη καρδιά να κρεμάσεις την πνοή μου, να σου ψιθυρίζει “σε αγαπώ”, να σε γλυκοταλανίζει.
Χάδι στο χάδι, στολίδι στο κορμί,
πάθος, φωτιά, αμόνι.
Κλωστή να δέσω τα μαύρα μου μαλλιά στο στήθος σου στιμόνι.
Να χτυπά σε αστρικούς ρυθμούς, ψηλά να μας απογειώνει….
Και όπως ξεπρόβαλλε το νεογέννητο φεγγαράκι, το γέλιο έγινε γλυκοκελάιδισμα και η καρδιά μεράκι.
Έλα δώσε μου ένα φιλάκι….

Poem : Stamatina Vathi

Poem : Stamatina Vathi

16-8-2018

Κίνησε ο αγέρας, φούντωσε η βροχή,
μια καρδιά παλλόταν, ζητούσε το φιλί.
Σπάθιζε η βάρκα η καρδιά,
τυφώνας, καταιγίδα για μια δική του σαρωτική ματιά.

Και το χαμόγελό της ηλιαχτίδες,
Νερό ζωής,
σταλαγματιές κόκκινες τα χείλη της επάνω στο ιδρωμένο του κορμί.

Αλάλαζε η φύση, κονταροχτυπιόταν το βουνό,
καταιγίδα το άγγιγμά της να φωνάζει για τελειωτικό ξεσηκωμό.
Φώναξε ψυχή μου, φώναξε δυνατά,
να φτάσει μέχρι την ψηλή κορυφή ,
εκεί που ζουν τα θεριά και τα ξωτικά.

Και οι σταγόνες παπαρούνες, στάλες ζωής,
να σιγοτραγουδούνε για μια αγάπη αληθινή.
Σηκώθηκε ο αετός, έβγαλε κραυγή δυνατή,
δυο καρδιές να αποζητούνε το τελευταίο χάδι της αυγής.

Αντάριασε ο χτύπος, χτυπούσαν δυνατά τα τύμπανα της καρδιάς,
κόκκινο και γαλάζιο μια του έρωτα καταιγιστική ομορφιά.
Ζαλίστηκε ο αγέρας, πήγε να αποκοιμηθεί,
δυο κορμιά σε ένα, Ήλιος και σελήνη μαζί.

Poem : Stamatina Vathi

28-8-2018

Μέλι στον ουρανό το φεγγάρι,
να σιγοτραγουδά με τους γαλαξίες,
να δίνει χάδι και καυτό φιλί.
Να του θυμίζει τα καστανά της μάτια,
το όλο αντάρα και ιδρώτα κορμί.

Να χαϊδεύει ασύστολα την πλανεύτρα την θάλασσα της,
μαλλιά ξέπλεκα στο λαιμό, αδράχτι και κλωστή.
Να του υφαίνει την καρδιά του,
να του μαγεύει την ψυχή.

Τόσο μέλι που χυνόταν,
κυρήθρα ολάκερη στην καμπύλη εκεί δίπλα στην ζωή.
Το άκουγε το χτύπημά της, τικ τακ,
ρυθμικά να του καλεί.
Χρυσαφένιος ο ιδρώτας, καρδιά να κονταροχτυπιέται για ένα βλέμμα όλο έξαψη και ηδονή.

Οι σκέψεις να αλυχτούν, να θέλει να πρυτανεύσει η λογική….
Αλλά η καρδιά είναι τρελή, ασυγκράτητη,
μόνο στον έρωτα δηλώνει υποταγή.
Φιλί, φιλί, φεγγάρι και θάλασσα,
κορμί, ψυχή…
Έρωτας και πανσέληνος, θάλασσα και γυνή.

Και η σάρκα πάλλεται,
βυθίζεται στο βυθό που απεγνωσμένα την καλεί.
Το μονοπάτι του φεγγαριού, χέρια, στόμα,
ψίθυροι, υπόκωφη φωνή.
Ρυθμός, ανάσα, βλέμμα στο βλέμμα,
δέσμιοι μια ζωή.

Φωτογραφία : Sofia Orologa

Poem : Stamatina Vathi

28-8-2018

Το νερό τρέχει και χορεύει,
πάνω στις πέτρες ακουμπά,
σιγοψιθυριστά τις λατρεύει.
Όμορφο ελάφι μου, γλυκό, πόσο ωραία ξεδιψάς την ψυχή σου!
Ένα βέλος πέρασε ξυστά παρ’ολίγο να σου πάρει την ζωή σου.
Μαλλιά μακριά, γυναίκα Θεά, δίδυμη γοργόνα,
στην Ορτυγία γέννημα καρδιάς, μια του ουρανού γαλάζια αμαζόνα.

Άκου, άκου τα ποδοβολητά, άκου τα σκυλιά πως κυνηγάνε,
ο Ωρίωνας σαν να ήρθε πάνω στην γη και τα πουλιά σιγοτραγουδάνε.
Αλλά ο σκορπιός είναι εκεί και καραδοκεί,
αντίθετα στην ουράνια σφαίρα τον ξανακαλεί.
Ο Σείριος θέλει την συντροφιά του και ο πιστός ο σκύλος του φεγγοβολά όλο και πιο πολύ να του θυμίζει την ουράνια καρδιά του.

Πάτησε πάνω στην θάλασσα, γιε του Ποσειδώνα,
με την φωτοβολούσα την Θεά τρέξε στα δάση,
κυνήγησε ακόμα.
Πάνω σε δάση, σε βουνά,
δίπλα σε ποτάμια,
να γίνει μαία της νέας αρχής, Σελήνη η ουράνια γοργόνα.

Και το δάκρυ της έγινε αστέρι,
δεν θέλει κανέναν κύρη της στην ζωή ,
ούτε του έρωτα τα βέλη στην καρδιά και την ψυχή.
Φώναξε δυνατά με μια κραυγή, έδωσε στο ελάφι εντολή,
να γίνει κομήτης, να γίνει με φτερά ένας αγγελιοφόρος,
νερό τρεχούμενο, στους γαλαξίες και τα αστέρια το ζητούμενο.

Το ελάφι έτρεξε γοργά,
έγινε ένα με τον αγέρα,
πέταξε, πέταξε ψηλά,
μέχρι τον Ήλιο και πιο μακριά,
να της φέρει πύρινη κορδέλα να βάλει στο χέρι και στα μαλλιά.
Να δώσει όρκο ότι αυτή δεν αγαπά,
ούτε ερωτεύεται αληθινά.
Μόνο να κυνηγά και με το τόξο της να χτυπά.

Οι κολώνες σείστηκαν από την θέρμη της ευχής.
Όρκος πάνω σε αίμα της ψυχής.
Φωτιά έφυγε από του Άδη τα σπλάχνα τα βαθιά,
δαχτυλίδι ουράνιο να φωτοβολά.
Ελεύθερη καρδιά.
Άρτεμις, Εκάτη, Σελήνη, μοιραία γυναίκα,
ζωοφόρος μαία.

Πίνακας : Κωνσταντίνα Καφύρα Βαρελά

Ποίημα : Stamatina Vathi

29-8-2018

Ήταν αποπλανητικό το αγεράκι,
όπως σιγοτραγούδουσε χαϊδεύοντας τις άκρες από τις λεβάντες με μεράκι.
Τους έδινε φιλί απαλό, τις ξεσήκωνε από το πρωί για θεαματικό, λικνιστικό χορό.
Και αυτές τεντονώντουσαν επιδεικτικά,
κουνιόντουσαν και λυγιόντουσαν νύμφες του έρωτα ήλιου αληθινά.
Και όπως τις αγκάλιαζαν οι ηλιαχτίδες,
νύμφες της Θεάς φύσης, θεραπαίνιδες,
άπλωναν όλο το μωβ και βιολετί,
έδιναν χρώμα στο χώμα και στον Θεό γλυκό φιλί.
Ηταν ένα τοπίο που έσφυζε από ζωή.
Γλυκό λεπτεπίλεπτα γαργαλιστικό,
το άρωμα να ξεγυμνώνει την φύση σε ένα χορό αέναα αισθησιακό.
Και η φλόγα του Ηλιου, σάρκα καυτή,
να περιμένει ίσως την πρώτη σταγόνα του φθινοπώρου, να δροσιστεί.
Έκαιγε το κορμί, πονούσε η ψυχή και η καρδιά χτυπούσε φλογέρα και κύμβαλα από καμπανούλες, αίμα του έρωτα ζεστή.
Ήταν καλοκαίρι, ήταν Ανοιξη ίσως θαρρώ,
ίσως ήταν αρχή του φθινοπώρου, με τα χελιδόνια σε μεγάλο ξεσηκωμό.
Και ο κάμπος έσφυζε από ζωή,
μύριζες και το άρωμα έφτανε μέχρι την ψυχή.
Σήκωνες τα χέρια, κλαδιά λεβάντας, να δίνουν τον ρυθμό,
να μπερδεύονται με τις απαλές ριπές του αγέρα και η καρδιά στο στήθος ταμπούρλο αληθινό.
Μια καρακάξα πέταξε μακριά και δύο πετροχελίδονα πετούσαν κοντά κοντά….
Ποτάμι, ποτάμι η ζωή,
λεβάντες που χορεύουν η κάθε της στιγμή.
Έκανες ένα κύκλο και πάλι από την αρχή
και το φιλί καυτό και δροσερό,
Νερό και φωτιά, ψυχή αγέρας και ομορφιά.
Ανάσα, ανάσα να σου ψιθυρίζει γλυκά.
Στιγμή την στιγμή, γέλιο μέσα από την ψυχή.

Poem : Stamatina Vathi

1-9-2018

Ενα χάδι από αστέρι,
ένα άγγιγμα γλυκό,
ένα χέρι μέσα στο δικό σου χέρι,
ένα γέλιο,
ένα φιλί ψυχής να σου λέει σε αγαπώ…
Και οι σκέψεις πεταλούδες να τρέχουν σε κάμπους,
να χορεύουν κρυφτό,
να σου θυμίζουν ένα πρόσωπο, δυο χείλη,
ένα βλέμμα από σύννεφα αλλά και φως.
Και η καρδιά τραγουδάει,
πάει ψηλά ως τα αστέρια,
δίπλα στους πλανήτες σε όλο το Γαλαξία χωρίς φραγμό.
Μιλάει, δίνει ρυθμό, πάλλεται ξέφρενα, μιλάει με τον Ουρανό.
Οι μνήμες έχουν προδώσει,
έχουν ρίξει στην πληγή αλάτι καυτό.
Δάκρυ που χύθηκε και εξατμίστηκε,
έφτασε μέχρι τον Ήλιο, έγινε μάθημα αληθινό.
Βούτηξες βαθιά στον βυθό της απώλειας,
ένιωσες το μαχαίρι πολύ δυνατό,
έσταξες αίμα, αιωρήθηκες στο κενό.
Είδες το μηδέν με τα μάτια γυμνά,
έβγαλες κραυγή που τράνταξαν ακόμα και τα ίδια σου τα σωθικά, αλλά….
Αλλά η καρδιά είναι εκεί, πάνω στο στερέωμα,
πάνω από την λογική.
Είναι σμήνος από αστέρια, είναι πουλί,
είναι ένα φοίνικας που από τις στάχτες του έχει ξαναγεννηθεί.
Χτυπά, χτυπά….
Δεν την ακούς????!!!
Τέτοια δόνηση!!!
Σου παίρνει όλο το νου….
Χτυπά και ζει.
Πονάει και αιμορραγεί…
Και μετά θυμάται αλλά και χορεύει.
Πατάει τον θάνατο και ξαναζωντανεύει.
ΖΕΙΣ….
ΧΤΥΠΑ και ανταρτεύει.
Πάει ψηλά και σε καταδυναστεύει.
Αυτή είναι η ζωή.
Έχει τέλος και αρχή.
Τον ακούς τον ρυθμό??!!
Δονείται σε έντονο σκοπό.
Έρωτας, φωνή, βγάλε δυνατή κραυγή.