Συντάκτης: Stamatina Vathi

Αυτό το τσόφλι ήταν πολύ σκληρό….
Είχε δύναμη, δεν ήθελε να ραγίσει.
Φώναζε με βαθιά φωνή,
έμπηξε τα νύχια πιο βαθιά στην σάρκα,
να αντέξει, να μην χτυπήσει.
Ήταν σκληρό σκαρί,
μέσα στις κακουχίες μεγαλωμένο,
δάκρυ στο δάκρυ, αίμα να φτύνει πολύ,
ιδρώτας να τρέχει απο το σκληραγωγημένο του κορμί, το αντρειωμένο.
Είχε φάει την ζωή με το κουτάλι,
την είχε γευτεί όλη την πίκρα,
θάλασσα ανοιχτή,μεγάλη.
Και οι ρυτίδες είχαν γίνει χαρακιές,
τόσο βαθιές, χαράδρες που τρέχανε βάσανα, ανοιχτές.
Η ελπίδα είχε χάσει τον δρόμο της από την σκληρή του ματιά,
ίσως ήταν η καρδιά που από αγάπη είχε πάψει να χτυπά.
Ίσως ήταν η μοναξιά που του ροκάνιζε την ψυχή,
μέταλλο σκουριασμένο που η λάμψη είχε χαθεί, στέρεψε να φωτοβολά.
Αντάρτευε η θάλασσα, θύελλες λυσσομανούσαν μέσα σε αυτό το τσόφλι το σκληρό και καρπό δεν έλεγε να δώσει, ήταν κρυμμένο να μην πληγωθεί ξανά, να μην δώσει γέλιο, ούτε ένα χάδι αληθινό.
Μόνο το κρασί έρεε που και που στα σωθικά,
έδινε λίγο φως στο βλέμμα, μια σπίθα στην ματιά.
Αλλά ήταν αργά….
Είχε κουραστεί, είχε χτυπηθεί αλύπητα, είχε χάσει την υπομονή.
Οι χαρακιές είχαν φτάσει μέχρι την ψυχή…
Μόνο μια νύχτα όπως το φεγγάρι έκοβε βόλτες πάνω στις γειτονιές,
έφτασε πέρα μακριά, κοντά στην όχθη,
ένα κλάμα, μια αργόσυρτη φωνή, ένα παράπονο σαν στερνό αντίο να χάνεται με τα κουφάρια από τα καράβια σε ένα ύστατο καημό,
ένα τελευταίο δάκρυ για της καρδιάς τον χτύπο τον αληθινό.
Και οι ώμοι αναταραζόντουσαν, χτύπημα γερό,
ήταν δυνατός αυτός ο ναύτης, είχε κουπί κάνει σθεναρό…
Η ζωή, η ζωή ήταν ψεύτρα μαζί του, ύπουλη και σκληρή,
σαν την θάλασσα που αγαπούσε πολύ…
Οι σκέψεις πουλιά που πέταξαν, το μυαλό δεν τις ήθελε πια, τις ελευθέρωσε προς το φεγγάρι και ένας ρόγχος ακούστηκε πυροβολισμός μέσα στην βραδιά….
Τα αστέρια έλαμψαν περισσότερο, τον πήραν γλυκά στην αγκαλιά και μια κουκουβάγια έκλαψε, έκλαψε και πέταξε και αυτή ακόμα πιο μακριά…

Stamatina Vathi

11-6-2018

Poem :Stamatina Vathi

11-6-2018

Σε ποια κορυφή της πυραμίδας να σου τραγουδήσω,
τι λόγια να σου πω, τι να σου θυμίσω?
Ποια διαβατάρικα πουλιά να σου στείλω,
λαλοθροΐσματα να σου πούνε,
για μια ψυχή να σου γλυκολαλούνε?
Ποιους πλάνητες να κλέψω,
πάνω από τις κορφές να τους καρφιτσώσω,
μηνύματα από μακριά να σου φέρω,
χαμπάρια και αγκαλιές για εσένα να μοιράσω ??
Ποιες φεγγαροαχτίδες να φυλακίσω,
να τις κάνω γραμματοσειρές,
στολίδια της καρδιάς να σου απαγγείλω.
Ποιες πυγολαμπίδες του ουρανού να κλέψω,
να στα δέσω στα μαλλιά, με κορδέλες του πάθους να σε περιδέσω??
Ποιες?? Ποιες???
Μυστήρια και σημεία,
λόγια ερωτικά, μάτια μαγικά,
λόγια που αντηχούν μέσα στην καρδιά…
Πυραμίδες και δρόμοι του αγέρα,
καμήλες στης ερήμου την πλανεύτρα ημέρα,
χάδια από την σκόνη που σηκώνει ο ήχος της ψυχής,
φιλία από τον καυτό τον ήλιο της προσμονής…
Ένα Ερμής να με χαϊδεύει στην λαλιά και μια Αφροδίτη στην καρδιά.
Ένας Κρόνος να μου δίνει μαθήματα πολλά και ένας Δίας να με παίρνει αγκαλιά…

Poem :Stamatina Vathi

13-6-2018

Ένα μικρό αγκάθι είχε μπει στην καρδιά
και πονούσε πολύ σε κάθε σκέψη σου,
σε κάθε κίνηση που έμπαινε από την χαραμάδα του νου κρυφά.
Ένα βλέμμα λυπημένο, σημάδι ότι είχες περάσει πολλά,
χαμένο σε εικόνες με πολλά ερωτηματικά…
Και η καρδιά??
Η καρδιά πονούσε εκεί λουλούδι έτοιμο σε κάθε ριπή του ανέμου να χάσει και ένα πέταλο, να απογυμνωθεί.
Είναι σκληρή η μοναξιά που δεν γίνεται από επιλογή.
Και οι δύο κόρες των ματιών σου καρυδότσουφλα που είχαν χαθεί.
Λόγια, λέξεις πάνω στον ανθό,
που το κάθε έντομο τα λέρωσε, τα έκανε λογισμό σκοτεινό.
Και αυτό το γέλιο που δεν άκουσα ποτέ,
αυτό το στόμα που δεν φίλησα,
αυτό το βλέμμα που δεν βύθισα μέσα στων δικών σου ματιών το ταξίδι το αλαργινό.
Καθησα πάνω στην ψυχή σου που αιωρούνταν πάνω στο κενό,
ωρυόταν πάνω σε ένα Καιάδα, Καιάδα απύθμενο, χωρίς σκοπό.
Άραγε ήξερες τι ήθελες ή έχεις χαθεί σε λαβύρινθο αποπνικτικό.
Εγειρα το σώμα μου με την σκέψη μου σιμά σου και σε αποχαιρέτησα για τελευταία φορά, άνοιξα τα φτερά μου, φώναξα δυνατά…
“Σε αγαπώ ζωή, σε αγαπώ…
Θέλω να πιω την κάθε σταγόνα σου, να ερωτευτώ…”
Ακροαδαμάντινο θέλω που κόβει τις υπεκφυγές, η ζωή περνάει,
δεν θέλει μύριους απολογισμούς και φρούδες ενοχές.
Θέλει εσύ και εγώ.
Γυμνοί.
Χωρίς καλλωπισμό στον χαρακτήρα, χωρίς ψευτιές, χωρίς ντροπή.
Θέλει καρδιά ανοιχτή και ας πληγωθεί.
Γιατί το εγώ ποτέ δεν θα γίνει εμείς,
αυτό θα έχει κρυφτεί σε ανήλιαγο υπόγειο χωρίς έξοδο διαφυγής.
Θέλω τα πέταλα της καρδιάς να γίνουν ένα με τον ήλιο της χαράς.
Να πεταρίζουν απο των ηλιαχτίδων το χρυσό,
να λάμπουν όπως η φύση μετά από της βροχής τον έντονο ερχομό.
“Σε αγαπώ ζωή, σε αγαπώ…”

Poem : Stamatina Vathi

14-6-2018

Τα χείλη σου κόκκινα,
σκληρά,
κεράσια ζουμερά.
Μεσα σε κούπα, ζωγραφιστά.
Να τα δαγκώσεις, να πιεις κάθε σταγόνα τους γλυκιά.

Το χρώμα των δημητριακών τα μαλλιά σου,
στάχυα και κανέλα.
Γαρύφαλλο μοσχομυριστό η αγκαλιά σου,
να θέλεις να την νιώσεις με ακατάπαυστη τρέλα.

Τόσο εύγευστο το χαμόγελό σου,
να διαπερνά το κάθε κύτταρο,
να θέλει να σε κάνει δικό του.
Τι γλυκές Καμπύλες!!!
Υγρές ανατριχίλες.

Το γέλιο, το χάδι, γάργαρο νερό που πάει να σε τρελάνει.
Να τρέχει με ναζί, να κάνει κόλπα,
πέπλα του ανέμου που κάνουνε βόλτα.
Που γαργαλάνε την μύτη σαν φυσαλίδες από σαμπάνια, μεθυστικά βράδια.

Και αυτή η κούπα από τα κεράσια να μην τελειώνει.
Να θέλεις και άλλα,
η ύπαρξή τους να σε στοιχειώνει…
Σε αγαπώ, σε λατρεύω,
μέλισσα που την γύρη σου ποθώ και αέναα γυρεύω…

Poem :Stamatina Vathi

15-6-2018

Τα δέντρα καθρεφτίζονταν ονειροπόλα πάνω στα λούσα του ποταμού.
Έριχναν τα φύλλα τους, τσαλαβουτούσαν δίπλα στις όχθες με την χαρά μικρού παιδιού.
Ένας αυλός έκανε παρέα, έπαιζε με τις χορδές ενός βοσκού.
Πρόβατα να κεντάνε τις πλαγιές
και κατσίκια, δεινοί ορειβάτες,
να παίζουν κουτσό σε παιδικές της φύσης χαρές.
Οι βελανιδιές είχαν εδώ και χρόνια να δώσουν χρησμό.
Είχαν σιγήσει σε ένα παράπονο της λύπης γλυκό.
Μόνο οι πέτρες από το μαντείο καθόντουσαν αγέρωχα σκληρές
και οι πεταλούδες που γοργά χορεύανε πάνω στου κάμπου τις ανεμώνες τις μυρωδικές.
Τίλιο να χρυσίζει σε ένα παιχνίδι με τις ηλιαχτίδες και βουνίσιο τσάι,
ρίγανη και πικραλίδα,
μέντα και μενεξές.
Στολίδια πάνω στη γη με καμάρι,
που αποζητούν τα γυμνά ανθρώπινα πόδια να αισθανθούν και πάλι σε ένα χαίρε με το Θεό, να τραγουδούν.
Και ο αυλός κάνει τις πέτρες να τρίζουν με ρυθμό,
τον δυόσμο και την μέντα για σταλιές της βροχής να παρακαλούν.
Το ποτάμι έχει όρεξη να φουσκώσει,
να ξεσηκώσει τα γεφύρια,
να ποτίσει την γη,
να μυρίσει από βοτάνια και ζωή.
Οι βελασμοί και το γουργουρητό από το νερό σε όλοι την πλάση αχόρταγα θέλουν να χυθούν.
Τα φύλλα λάμπουν από την βροχή καθαρά,
από την Δωδώνη έφυγαν μακριά δύο πουλιά.
Ένα πήγε στην Ανατολή να δώσει ένα φιλί και το άλλο στην δύση τον ηλιοκράτορα να θαυμάσει όταν με χρώμα ζωγραφίσει όλη την πλάση, να ανανεωθεί.
Το ποτάμι ηρέμησε και τα δέντρα συνέχισαν ναρκισσιστικά να αυτοθαυμάζονται.
Να κοιτάνε τα κλαδιά τους στο νερό και για το βράδυ που έρχεται σε λίγο να μην νοιάζονται.
Άλλωστε αύριο θα έρθουν και πάλι οι ηλιονυμφάδες, με τα φύλλα και τα κλαδιά τους να παίξουν καντάδες.
Τα κατσίκια και τα πρόβατα θα βελάσουν και ο βοσκός με τον αυλό του, τραγούδια προς τον Θεό θα ετοιμάσουν.
Ίσως οι βελανιδιές ξυπνήσουν,
ένα περιστέρι ίσως κρυφτεί στις φυλλωσιές τους και το χώμα νιώσει σάρκα και ιδρώτα,
στείλει χρησμό μέχρι και πέρα από τον Ευρώτα.

Πίνακας :Σέργιος κοκκορης

Poem : Stamatina Vathi

21-6-2018

Κάθε πέταλο και ένα αγαπώ,
ένα χάδι του Ήλιου,
ένα φιλί μαγικό.
Ένας βασιλιάς που ανατέλλει στον Βοριά,
στο θερινό ηλιοστάσιο το άπλετο φως της καρδιάς.
Μαύρα διαμάντια να στηλιτεύουν,
να διαπερνούν,
μαύρα μαλλιά να χαϊδεύουν,
να φτάνουν μέχρι εκεί που δεν πάει ο νους.
Ηλιόχρυσες κορδέλες που ταλαντώνονται ρυθμικά,
είναι το εγώ του πνεύματος,
η καταπάτηση της φθοράς.
Και τα πουλιά μου στέλνουν μηνύματα για ταξίδια μακρινά.
Σπίθα που καίει τα λογικά.

Άκουσε, άκουσε θησαυρέ μου τους χτύπους της καρδιάς μου,
όπως συντονίζονται με του ηλίανθου την μορφή.
Βλέμμα καυτό από λάβα καμωμένο να σου κοιτώ το γυμνό σου κορμί.
Σπόρια του ανέμου από άκρη σε άκρη σε όλη τη γη
και μια φιγούρα να σε προσμένει,
Πηνελόπη να υφαίνει του στέρνου σου προσευχή.
Ένας κάμπος από Θεούς, μια αναπνοή, μια ζωή.
Χάδια και φως πάνω στης δική σου γης το βιος.
Σταγόνα ζωής, άπλετος λογισμός,
κάρβουνο στην κόψη, έναστρος ουρανός.

Πάρε τα χέρια μου μέσα στα δικά σου,
κόρα στην κόρα, πνοή στην πνοή.
Πάρε με στην αγκαλιά σου,
να βυθιστώ έως το πρωί.
Να ανατριχιάσω από το άγγιγμά σου,
να πατήσω τον Άδη,
να νιώσω μια Αφροδίτη θεϊκή.
Να αγγίξω τα δύο σου τα πόδια,
τα μπράτσα σου τα γερά,
να μυρίσω φωτιά και ιδρώτα,
να χαθώ σε δύο μάτια καθηλωτικά.
Πάρε με, πάρε με στην αγκαλιά σου,
Δώσε μου της πυρκαγιάς φιλιά,
άσε με να χαθώ στην ματιά σου
και να αναγεννηθώ από τις στάχτες μου,
πουλί παραδείσιο που σε αγαπά…
Πάρε με…

Poem: Stamatina Vathi

24-6-2018

Ταρακουνιόταν όλο το είναι του συθέμελα,
χαίτη να αντιπαλεύει στην λαγνεία.
Να βρίσκεται ένα εκατοστό πριν από το θάνατο,
παγίδα φιλήδονη, ερωτική θυσία.

Σφοδρό πάθος γλυκό μου άτι,
γάμπες σπονδή στων ματιών σου την χάρη
και αυτό το κέρατο να λικνίζεται αχόρταγα
να ξεσκίσει την σάρκα,
να μπηγεί βαθύτερα,
έκρηξη των αισθήσεων σημάδι.

Μυς και σκληρότητα,
οπλές να σπάνε την πέτρα,
και η σάρκα να κομματιάζεται,
Αίμα ζωής να τρέχει στην φλέβα.

Σύννεφα και ιδρώτας,
ερεθισμός…
Και στην χαράδρα του πάθους να αντιπαλεύει το φως.
Θα χάσεις την αγνότητα, θα βρεθείς στο έρεβος μοναχός…
Αλλά αυτές οι καμπύλες θα σου τρώνε το είναι σου δυστυχώς…

Σε καλεί…..
Σε καλεί….
Είναι ερωτικό κάλεσμα, τεντώνεται η ψυχή.
Θα χάσεις την ελευθερία σου,
θα καλπάσεις στης φιληδονίας την γη..

Ιδρώτας, ιδρώτας, ιδρώτας και καμπύλες,
γάμπες, χαίτες, οπλές και ανατριχίλες…
Η σάρκα παίρνει φωτιά,
καίγεται, καίγεται ολοσχερώς, λάβα εξουθενωτικιά…
Είσαι δέσμιος, ένας ελεύθερος δούλος της,
ενάς επιβήτοράς της…
Την λένε ζωή, Ζωή και είναι από σάρκα κι αίμα αληθινή….

Πίνακας : Vassilis Michailidis

Poem :Stamatina Vathi

26-6-2018

Τα σύννεφα της καρδιάς είχαν γίνει αποπνικτικά.
Ήθελαν να εκτονωθούν, να γίνουν ποτάμι, συναισθήματα πολλά.
Ήθελαν να ξεριζώσουν τον πόνο από την ψυχή,
να γίνουν δέντρο με τα χρώματα της γης.
Κόκκινο σκούρο, καφέ, σαν το χώμα που ο σπόρος ζητάει απεγνωσμένα να κρυφτεί.

Είχε πετάξει κάθε τι παλιό από το μυαλό,
φυλλοβόλο δέντρο που από τα χτυπήματα του αγέρα είχε γίνει πιο σοφό.
Και έφτασε εκείνη την στιγμή που η πρώτη σταγόνα έπεσε απόσταγμα ζωής.
Ήταν ο θάνατος πριν από την λύτρωση,
η πτώση πριν από την ανάνηψη την εκκωφαντικά αναγεννητική.

Την αγαπούσε, την αγαπούσε και πονούσε πολύ για αυτό.
Ήθελε σαν κλαδιά από δέντρο να είχε αμέτρητα χέρια να της χαϊδεύει τον λαιμό.
Με τις ρίζες τους να την κρατήσει κοντά του
και με τους καρπούς να την κάνει για πάντα δικιά του.
Κόκκινος από πάθος να την πάρει στην αγκαλιά του και να την γεμίσει σε κάθε εκατοστό από τα μοσχομυριστά φιλιά του.

Το δάκρυ έπεσε.
Έγινε βροχή.
Και αυτός δέντρο με τις ρίζες την προσμονούσε σε κάθε κίνηση του δείχτη με υπομονή.
Προυνός εκεί με τα κόκκινα και τα καφετιά του και όταν αυτή έφευγε έχανε όλα τα φύλλα του από την μοναξιά του.
Την προσμονούσε. Εκεί.
Σε κάθε κίνηση του λεπτοδείχτη.
Χώμα και γη.

Πίνακας : Σέργιος κοκκορης

Poem :Stamatina Vathi

26-6-2018

Με νευριάζει πως πέφτουν οι σταγόνες πάνω στο τρίχωμά μου,
το είχα φτιάξει τόσο όμορφα,
έλαμπε από την χαρά μου…
Μμμμ και αυτές οι πατούσες οι μικρές από βαμβάκι,
θα ρουφήξουν όλο το βρόχινο νερό σαν σφουγγαράκι…
Είμαι λυπημένη λιγάκι…
Έχω συνοφρυωμένη την μυτούλα και δεν έχω όρεξη για παιχνίδια μέσα στην βροχούλα…
Κάτσε, κάτσε κάτω από την ομπρέλα μου λέει η μικρή μου αδελφούλα,
αλλά εγώ είμαι σκανταλιάρα, όμορφη και αλανιάρα..
Θέλω χορτάρι να μυρίσω, τα ζουζούνια να κυνηγήσω,
τα νύχια μου πάνω στα δέντρα να ακονίσω
και στην λιακάδα να ξαπλώσω και να γουργουρίσω…
Αχ…
Φύγετε καλές μου σταγονίτσες, θέλω με τις ηλιαχτίδες αγκαλίτσες….
Θέλω ξάπλες και ραχάτι, τούμπες, κόντρες και σεργιάνι.
Γρρρρρρρρρ…..

Πίνακας : Odysseas Anninos

Poem : Stamatina Vathi

27-6-2018

Ένας χτύπος της καρδιάς,
ένα γέλιο μέσα από τα γάργαρα νερά της χαράς…
Σε τι κεραμίδια κρεμάστηκες από πάνω,
σε τι στήλους ρεύματος αιωρήθηκες χωρίς φόβο γεμάτος.
Ακροβάτης κανονικός, άνθρωπος ζωντανός, δρομέας αληθινός.

Τι ήσουν εσύ??!
Ένας τίμιος άνθρωπος,
αποζητούσες την αγάπη στην ζωή.
Καθάριο κράμα, ενστικτώδης,
ένα χαμόγελο, ένα μήνυμα,
φυσιογνωμία μεγαλειώδης.
Μιλούσες με την ψυχή,
δεν είχες το χρήμα Θεό στην γη.

Τι πράκτορας, τι τεχνίτης αλλά και αληθινός ερημοσπίτης…
Άραγε που πέφτει ο Λευκος ο πύργος???
Γνώρισες φίλους στην ύπαρξή σου ή λύκους?? …
Ένιωσα πίκρα στο βλέμμα σου κάποια στιγμή,
ίσως και ένα βάρος στην ψυχή.
Σε ρωτώ Θανάση υπάρχουν καλοί άνθρωποι σε αυτή την γη???!!

Θου Βου μιλάς με υπονοούμενα πολλά,
είσαι φιλοσοφημένος αρκετά,
δεν κανεις για επιχειρηματίας τελικά,
μόνο χαμόγελα μοιράζεις μέσα από την χρυσή σου την καρδιά….
Στην πλάτη έχεις φτερά…

Άραγε το συναίσθημα σε έναν γνήσιο καλλιτέχνη, το ένστικτο, η έκφραση, η ελευθερία στην σκέψη,
μπορεί να τα τιθασεύσει η λογική, η καθαρά υπολογιστική,
ή θέλει ελεύθερους καλπασμούς, έκφραση ενστικτώδης και ξάστερους ουρανούς??!!!

Πίνακας : Michail Karapanagiotidis