Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem : Stamatina Vathi

3-9-2018

Χνώτα, ανάσες, καυτή μουσική,
ιδρώτας που καίει πιο πολύ το κορμί.
Ανατριχίλα, πάθος, ήχος βαθύς,
κάτι που σέρνει μεθυστικά την κάθε χορδή.

Πόνος οξύς, μεθύσι ψυχής
παράπονο φλόγα, βλέμμα κάρβουνο και ουίσκι μαζί.
Και το κοντραμπάσο να συνοδεύει την καρδιά σε μια αναζήτηση φυγής.

Στάζει αίμα, αίμα από πληγές,
κλαίει, κλαίει για συναισθήματα του τώρα από χτες.
Θυμάται, θυμάται χαμόγελα, λέξεις, φιλιά,
λόγια που στάξανε δηλητήριο στην καρδιά.

Έχει χαθεί, έχει χαθεί σε ένα δωμάτιο με καπνό
και κλαίει με παράπονο πάνω στις τέσσερις χορδές από εικόνες από το παρελθόν.
Δάκρυ που γίνεται νότα,
που χτυπάει με τα δάχτυλα μνήμες που γίνανε εφιάλτες και άσχημα όνειρα.
Αλλά αυτός τα ξορκίζει με ήχο βραχνό,
άνθρωπος που καταπάτησε τον Άδη πουλώντας ότι είχε πιο ακριβό.
Και η ψυχή τραγουδάει, ποτάμι του Μισισσιπή που για λύπες και χαρές μονολογεί.

Και ο καπνός θολώνει, θολώνει το μυαλό,
με το ποτό να το έχουν ρίξει σε ένα μπλουζ χωρίς τελειωμό.
Υπόκωφη λέξη να σέρνεται φειδωλά,
“αγάπη σε ξέρω ή σε ξέχασα από παλιά???!!!”
Ωωωωω σε θέλω, σε θέλω ξανά κοντά…
Να καίω την σκέψη, μπουρλότο στην σάρκα και στα μυαλά.

Το κοντραμπάσο με πάθος συντροφεύει το μυαλό
και η σκέψη ποτάμι να χτυπάει στις πέτρες,
να πολεμάει στο μυαλό.
Ήχος, ήχος βαρύς,
καπνός, ουίσκι
και η σκέψη σε άτακτη φυγή.

Στάζει αίμα, αίμα από πληγές,
κλαίει, κλαίει για συναισθήματα του τώρα από χτες.
Οι μνήμες χορδές που πονάνε καρδιές και ψυχές.
Ωωωωωω στάζει ήχο από ουίσκι στις ματωμένες καρδιές.

Πίνακας : Σέργιος κοκκορης

Poem : Stamatina Vathi

4-9-2018

Το σύννεφο είχε γίνει γκρίζο σκοτεινό,
ερχόταν από την Μαύρη θάλασσα
με πόνο και θυμό.
Είχε χάσει μια ηλιαχτίδα από το πρωί
και η θάλασσα το πείραζε,
έκανε πάταγο με δύναμη πολλή.
Είχαν γεμίσει τα πνευμόνια του με υγρασία και βροντή.

Ο Γραίγος άνεμος είχε ανταρτέψει,
σήκωνε όλο τον ουρανό λες και ήθελε ερμητικά την γη να διαφεντέψει.
Σπάραζε, μούγκριζε, τρομαχτικά,
έτρωγε σίδερο και ατσάλι με μια χαψιά.
Πηρούνιζε το κορμί με βία και ορμή,
ετίναζε τα σκαριά, τσόφλια στην κάθε δυνατή ριπή.

Η θάλασσα που είχε αφήσει από παλιά,
είχε γίνει γκρι, σώματα στο βυθό από ναυάγια του νοτιά.
Οι χώρες πολεμούσαν από καιρό αλλά τα πουλιά αψηφούσαν τα σχέδια τα ανθρώπινα,
έσκιζαν τον άνεμο με χαρά χωρίς τελειωμό.
Μόνο έκραζαν και έπαιζαν με τα κύματα και αποζητούσαν κάπου κάπου την ηρεμία,
ένα διάλειμμα, ένα σπιτικό ζεστό,
ίσως και την νηνεμία.

Η ηλιαχτίδα κάπου κρυμμένη,
μέσα στην αγκαλιά του Ήλιου ξεχασμένη,
άκουσε όλον αυτόν τον ορυμαγδό και βγήκε δειλά, δειλά, να μάθει για ποιον λόγο τέτοιο κακό.
Πρώτα ξεπρόβαλλε χλωμή, μόλις πρωτοξύπνησε, ήθελε να ετοιμαστεί και
μετά πήρε φόρα και φως και έγινε ολοφώτεινη, Ήλιος χρυσός.
Το σύννεφο έγινε ανοιχτόχρωμος θησαυρός.
Πετάρισε η καρδιά του, έγινε δαντέλα και δίχτυ για να πιάσει στην αγκαλιά του την ηλιαχτίδα, την βασίλισσα της καρδιάς του.

Πέρασε η ώρα, πέρασε ο καιρός,
έπαιξε ο αγέρας, φύσηξε νέος ξεσηκωμός.
Ο Γραίγος άνεμος έγινε πιο γλυκός,
συγκινήθηκε με τον έρωτα,
έφυγε απαλά χωρίς να γίνει μια σταλιά αντιληπτός.
Μόνο το σύννεφο, η ηλιαχτίδα και οι βαρκούλες που ανέμιζαν στο γαλάζιο γεμάτη ελπίδα.
Το αύριο ήταν εδώ.

Λευκό και μπλε,
σπίτια άσπρα, Ήλιος και του αιθέρα φτερωτές μορφές.
Πότε ασήμιζε το νερό, πότε στο γαλάζιο στολιζότανε, στο χρώμα και στο φως λουζότανε.
Και οι καρδιές γελούσανε,
με τα πουλιά και τα καράβια χόρευαν και τραγουδούσανε.

Πίνακας : Odysseas Anninos

Poem : Stamatina Vathi

4-9-2018

Το χώμα ανυπομονούσε τη βροχή,
είχε δώσει όλα τα καλούδια που ο άνθρωπος και τα ζώα μπορούσε να γευτεί.
Τα τζιτζίκια και τα τριζόνια από την καντάδα είχαν κουραστεί
και τα μυρμήγκια είχαν γεμίσει μέχρι πάνω τις αποθήκες τους χωρίς ένα διάλειμμα για μια ελάχιστη στιγμή.

Ο ήλιος γεννοβόλαγε τους καρπούς του,
έδινε φως,
πύρωνε την σάρκα,
γέμιζε αχόρταγα χυμούς και όλης της Γης αγαθά και τραγούδια.
Φλεγόταν η πλάση από το λιοπύρι και η ώρα ωρίμαζε,
γλυκιά γυναίκα να την πιεις στο ποτήρι.
Το κρασί φέρνει την χαρά,
κάνει το γέλιο, τα μίση και τα πάθη ολάκερα θεριά.

Σταφύλια, φράουλες, ροδάκινα, βερύκοκα και σε λίγο το μεθύσι θα ήταν έκδηλο,
μούστος και ψωμί θα γυροβολούσαν σαν τρεχαντήρια.
Κρασί άφθονο θα έρεε,
ολάκερο ποτάμι με ήχους από στάχυα και ανέμους,
που θροϊζουν από τα τερτίπια του αγέρα,
να ξυπνούν Χίμαιρες και γέρους.

Τα φύλλα είχαν ξεζουμίσει από το πέρασμα το καυτό,
ήθελαν λίγο αεράκι να στροβιλιστούν στο χορό.
Είχαν γίνει από την κάψα τόσο ελαφριά,
μπαλαρίνες του Αυγούστου που τους είχαν πάρει τα μυαλά.
Και αυτά λυπημένα, νεράιδες των δέντρων ξεχασμένα,
είχαν καθήσει χωρίς φτερά,
περιμένοντας μια δροσερή ριπή να τους φέρει στα συγκαλά, να γίνουν του ανέμου χρυσή φλογέρα.

Το νερό είχε τόσο καιρό φτάσει μέχρι τον ουρανό
και ήθελε να αγκαλιάσει την μάνα γη σε ένα χάδι λυτρωτικό.
Να την ποτίσει όσο πιο βαθιά μπορεί,
να γίνει σταγόνα ζωής, στα δέντρα και το χώμα πνοή ανάστασης αληθινής.
Και τα φρούτα λάμπανε από χαρά,
πάνω στο τραπέζι ήταν θυσία για του φθινοπώρου τα γεννητούρια τα αληθινά.
Και η φύση θα ετοιμαζόταν να κοιμηθεί,
να γίνει όμορφη, να ξαναγεννηθεί.
Και πάλι από την αρχή.

Στο στόμα κόκκινη κλωστή,
μια ηλιαχτίδα και ένα φύλλο,
σύκα και κορόμηλα στον δίσκο.
Τα χελιδόνια αποχαιρετούσαν πάνω στα σύρματα με πεταρίσματα πολλά
και η φύση θα φορούσε τα κίτρινα, πορτοκαλί και χρυσαφιά.
Ακούς?? Ακούς την βροντή εκεί μακριά??!!!
Και ο αγέρας θέριεψε, έφερε σύννεφα πολλά.
Η γη έχει χαρά.

Πίνακας : Michail Karapanagiotidis

Poem : Stamatina Vathi

6-9-2018

Έσταξε, έσταξε το αίμα,
απο την μοχθηρία και προδοσία έγινε γκρι.
Σύννεφα, φουρτούνες, άσχημοι του Άδη λογισμοί.
Βαρκούλες οι αγάπες, έτοιμες να ριχτούν στις φουρτούνες της ζωής,
ψεύτες και απάτες,
βαθμοφόροι της καταστροφής.

Γλώσσα, γλώσσα να στάζει φαρμάκι,
ζήλια που καταστρέφει την λογική.
Μίσος που γιγαντώνεται,
σε ότι δεν μπορεί να φτάσει από οργή.
Αλλά ο αντίπαλος έχει αστέρι στην ψυχή.
Ηλιο και φεγγάρι,
κλειδί στο χέρι και του ανέμου πνοή.

Θα γίνει τρικυμία,
θα φυσήξει τυφώνας και Θεός.
Κλαίει, κλαίει, ο αδύναμος αλλά θα γίνει ο πιο σοφός.
Κύματα και θεριά, καταιγίδα και βροντή,
έκλαψε από την Αδικία,
πόνεσε βαθιά από την ψευτιά μια ψυχή.

Θέριεψαν οι αγγέλοι,
έγιναν τοίχος στρογγυλός.
Έδωσαν σπαθί και μαχαίρι,
φωτιά άσβηστη να καίει αιώνια για τις ημέρες και νύχτες χωρίς φως.
Είναι τεράστιος ο παντεπόπτης οφθαλμός.

Υπάρχει ένα λιμάνι, μια αγκαλιά.
Υπάρχει ένας ήλιος που περιμένει χωρίς φόβο,
γιατί αυτός κυβερνά.
Υπάρχει μια αγάπη, ένα γέλιο, μια ευχή.
Μια προσευχή που γεννήθηκε πριν η σελήνη ακόμα βγει.

Τι είναι άραγε ο αχάριστος όταν από τον λύκο ” ευεργέτη” έχει λοιδωρηθεί??!!!
Οταν ο λύκος με υστεροβουλία και με μαύρη, κατράμι της κολάσεως ψυχή έκανε δήθεν τον καλό με σκοπό την απάτη ώστε το δικό του συμφέρον να προκληθεί??
Μηπως ο “αχάριστος” ήταν αμνός επί σφαγή??!!!
Άραγε πόσο εύκολα γινόμαστε ανδρίκελα σε κάποιου την κακιά βουλή??!!!!

Ο φθόνος είναι γκρίζα σύννεφα που στάζουν αίμα και χολή.
Και ο εγωισμός σαράκι που τρώει σιγά σιγά και μεθοδικά την ψυχή.
Σήκωσε αγέρας, ακούστηκε βροντή.
Φωνή από τα τάρταρα που εκεί μέσα ο ύπουλος θα χαθεί.
Φύσα αγέρα, Φύσα πολύ.

Φωτογραφία : Akis Prassakis

Poem : Stamatina Vathi

14-9-2018

Καθόταν και κοντολογούσε τι είναι ζωή.
Τρένα που φύγανε άραγε σε μια στιγμή βουβή??!!
Ο χρόνος αδυσώπητα σκληρός
και οι ράγες του σταθμού να μουγκρίζουν από όσα έχουν περάσει,
από όσα έχουν δει στο άπλετο φως.

Σπινθήρες από τα φρεναρίσματα,
ρινίσματα καυτά μέσα στο μυαλό
και το ρολόι να έχει χαλάσει,
“τι είναι η ζωή??!!!”
“Ένα ταξίδι στο σκότος ή στο φως??”
Είσαι μόνος…..
Εσύ και ο κριτής σου ο εαυτός.

Άραγε τι να σε συντροφέψει??
Ένας άνθρωπος, ένας φίλος καλός??
Σε ποιον το πόνο σου να πεις,
να φτάσεις μέχρι τα ενδόμυχα της ψυχής??
Έχει πληγές και αγκάθια
και ο σταθμάρχης της έχει με τα χρόνια μια ατελείωτη τάση φυγής.

Γέλασες με πολλούς , δάκρυσες μοναχός,
έκανες ρυτίδες καρδιάς,
αλλά στη ζωή ήσουν αγωνιστής τρομερός…
Έρχεται όμως εκείνη η ώρα που κάθεσαι σε ένα σταθμό του τρένου μοναχός.
Βλέπεις το εισιτήριο στο χέρι
ίσως σε ένα τελευταίο αντίο,
ίσως στο στερνό σου χάδι που είσαι ζωντανός.

“Γιατί?????? Γιατί????????”
“Γιατί τρέχεις έτσι άτιμε χρόνε??!!!!
Με πληγώνεις και εδώ αισθάνομαι μοναχός, ευαίσθητος και τρωτός. ”
Μιλάς και θυμώνεις με έναν αόρατο καθρέφτη απέναντι και ίσως ακόμα ο Άδης να σε κοντοζυγώνει,
να σου τρώει το κάθε πολύτιμο λεπτό, να σε κατακεραυνώνει.
Να γίνεται αντίπαλος εκρηκτικός.

Η ψυχή σπαρταράει,
το δάκρυ βγαίνει καυτό.
Θέλεις με τον εαυτό σου να τα πεις αλλά και να βγάλεις κραυγή,
να πνίξεις τον πόνο σου,
με τα θεριά να κονταροχτυπηθείς,
να δώσεις γροθιά και μαχαίρι,
να δηλώσεις “Παρόν “.

Ποιος να σε καταλάβει άραγε??!!!
Ποιος να ανταποκριθεί??!!!!
Πάτησε, πάτησε τον Άδη,
ίσως υπάρχει φως και συνέχεια ψυχής.
Εσύ, εσύ που είχες μυαλό αετού
και χέρια που σκίζανε σαν φτερά,
προσωπικότητα αρχηγού,
κάθεσε σε ένα σταθμό της ζωής
αλλά πίστεψέ με δεν είσαι ο μόνος,
έχεις συντρόφους αφανείς και αληθινούς.

Πίνακας : Maher A. Hassan

15-9-2018

Poem: Stamatina Vathi

Ήταν γλυκό αυτό το αεράκι,
έπλεκε και χάιδευε τις φυλλωσιές.
Έδινε στον ουρανό φιλάκι,
λάξευε των δέντρων τις ψηλές κορμοστασιές.
Και οι ματιές!!!
Άστρα που φεγγοβολούσαν, φωτεινές επιγραφές.

Και τα νερά ατίθασα γλυκοτραγουδούσαν,
όπως έπεφταν ασύστολα στον έρωτα με βιασύνη πολλή,
χτύπαγαν και τσαλαβουτούσαν,
η ανάσα γινόταν άτι αχόρταγο στου αγέρα την τρελή ριπή.
Καταρράκτης άγριος όταν η αγάπη σε καλεί.

Γαλαξίες και νεφελώματα μια γέλιο, μια δάκρυ ζεστό,
αγκαλιά να σε συντροφεύει από τα χείλη του το “σε αγαπώ”
και η καρδιά, αχ η καρδιά, νερό που κατακρημνίζεται με φόρα σε αβέβαιο μέλλον αλλά ζωντανά υπαρκτό.
Ζωωωωωωω…..

Η αμφιβολία να κάνει κάποιες φορές την παρουσία της δυνατή,
ενέργεια που τρυπώνει βαθιά στην ψυχή.
Χτύπος, χτύπος εκκωφαντικός,
που σε ταλανίζει,
πότε να αισθάνεσαι ολόκληρη θάλασσα,
πότε απεοροελάχιστη σταγόνα στον ωκεανό να σε εκμαυλίζει με δυνατή ροπή.

Είναι όμως δυσθεώρητα τα αποθέματα της ψυχής,
είναι αυτό που κάνει τον έρωτα αχόρταγο ποτάμι της δημιουργίας ή της καταστροφής.
Ακου, άκου πως τρέχει και πως χτυπάει καταγής!!!!
Μια να είσαι στο ουρανό με τα αστέρια,
μια στο ναδίρ της παρακμής.

Αλλά η καρδούλα φλέγεται,
κομμάτι από πεφταστέρια που πέφτουν περιμένοντας την σκέψη μιας ευχής.
Τρέχει, τρέχει το νερό,
ο έρωτας είναι δύναμη ζωής!!
Ασύδοτος, ασύστολος, ουραγός επίμονος.

Γαλαξίες και νεφελώματα,
όνειρα και βιώματα,
καρδιές που χτυπούν γρήγορα,
ριπές που σε γεμίζουν πότε χαρές, πότε σύννεφα…
Και η ζωή συνεχιζεται,
Καταρράκτης άγριος όταν η αγάπη σε καλεί…
Την ακούς??!!!!
Φεγγοβολεί!!

Φωτογραφία : Paul Wilson

Poem :Stamatina Vathi

5-5-2018

Αχ του Ελικώνα πλαγιές και κορυφές,
τόπος των μουσών και των τεχνών.
Μέσα στο πράσινο και το φως,
με τον φθόνο των ερινύων που αγναντεύουν απο τον Κιθαιρώνα τον άξιό του αδερφό!

Πόσο θαυμάσια χορεύετε και τραγουδάτε,
παίζετε με τον άνεμο,
τα μυστικά με την βροχή και την καταιγίδα συζητάτε!
Φύση, πλούτος, ζωή και ο φθόνος από αντίκρυ να παραμονεύει την κάθε στιγμή.

Κλωθογυρίζει φιδίσια ο δρόμος την κάθε στάλα
και η κάθε μία κόρη από της εννιά για ειρήνη να καλεί.
Ο Πήγασος χτύπησε την οπλή του με πυγμή και το νερό τρέχει άφθονο από την Ιπποκρήνη πηγή.
Ένα τραγούδι, ένα κελαρρυστό νερό, ένα θρόισμα να καλεί.

Poem :Stamatina Vathi

8-5-2018

Γυναίκα, νεράιδα, ψυχή,
χρυσά μαλλιά, μπαλαρίνα της ζωής.
Να ισορροπείς τα θέλω και γιατί,
να λειαίνεις διαφωνίες, να κρατάς ισορροπίες, να δίνεις της αγάπης φιλί.

Νερό τα γεγονότα, να θέλουν να σε παρασύρουν χωρίς στόχο, χωρίς ρότα.
Και εσύ μια αγωνίστρια,
μια αδιαφιλονίκιτη πολεμίστρια,
να αποκτάς εξαιρετικές ιδιότητες για να πετύχεις το πολυπόθητο “το χαμόγελο στων αγαπημένων σου το πρόσωπο”.
Μια αγκαλιά στο όνειρο, ένας λόγος βάλσαμο, μια συμβουλή χωρίς υπονοούμενα και συμφέρον στο περιθώριο.

Όπως λικνίζονται τα μαλλιά, γοργόνα της καρδιάς,
σμιλεμένη με υπομονή, με προσμονή, με αιθέρια γλυκύτητα,
μια γυναίκα σαγήνη, αληθινή πυρκαγιά.
Είσαι μια μούσα της τέχνης της Αγάπης,
ρόλλοι πολλοί και εσύ μια της ζωής ηρωίδα,
μια μητέρα, μια αγκαλιά παρηγοριάς στο δάκρυ.
Μάνα, μητέρα, μαμά, νεράιδα της ζωής, χορεύτρια δεινή.
Σε αγαπώ γυναίκα – μαμά…

Πίνακας :Maria Bozia

Poem :Stamatina Vathi

7-5-2018

Ήταν όπως η σάρκα γινόταν ένα με το νερό.
Ερεε τρεχούμενο σε κάθε καμπύλη, σε κάθε κρυφό μυστικό.
Πορτοκαλόχρυσα τα φιλιά και αυτή μια μέλισσα που αποζητούσε με πάθος όλο το νέκταρ, κάθε γλυκιά πινελιά.

Βομβητά από τα χάδια του αγέρα όπως έπαιζε με τα πέταλα, τρυγώντας τα ολόδροσα,
εκλύοντας μυρωδιές θεσπέσιες,
δίνοντας του ηλιοκράτορα χάδια πάμπολλα από έρωτα καιγόμενα.

Και όπως άγγιζε την πηγή, υγρό να τρέχει άφθονο, να ξεδιψά κάθε εκατοστό, κάθε άνυδρη ψυχή.
Και το λουλούδι να καθρεφτίζεται, νερό διαμάντι το κάθε φιλί.
Άκουγα τις σταγόνες όπως γλυκά λεηλατούσαν την κάθε καρδιά χωρίς υπομονή.

Και αυτή πέταξε με την γύρη γεμάτη πάνω στα φτερά.
Χρύσιζε σε κάθε αχτίδα του ήλιου,
έλαμπε από χαρά.
Την σκόρπισε παντού σε κάθε φύλλο, σε κάθε κρυφή γωνιά.
Και η καρδιά πετάρησε, ήθελε αχόρταγη να κοιμηθεί σε αυτή την αγκαλιά.

Φωτογραφία :Kostas Andreopoulos

Poem :Stamatina Vathi

13-4-2018

Ήλιος πορφυρός θεός.
Τιτιβίσματα από πουλιά,
ψυχές από κεραυνόμορφα βουνά.
Τραγούδια, ιστορίες, νότες, γλυκόπικρες εμπειρίες.
Χίμαιρες μπερδεμένες σαν φύλλα του φθινοπώρου από την ένταση του βοριά.
Φτερούγες, σκέψεις, τι να πρωτοπιστέψεις?
Ελπίδες στις στέγες, φωνές, ουρλιαχτά.
Μυρωδιές μιας πόλης που αναμιγνύονται με της θάλασσας την νοστιμιά.
Κάπου πέρα στον ορίζοντα ένας γλάρος, σαν κουκίδα, του ουρανού ένας φάρος.
Και η αλητοπαρέα να ψιθυρίζει για τα μυστικά της γειτονιάς.
Να μιλάει και να ορίζει.
Πετάνε ξαφνικά σαν σκέψεις στον αέρα,
πάνε για ψίχουλα, για ιστορίες, για να μάθουν καινούρια νέα.
Και ο ήλιος να τα αγναντεύει με τις ηλιαχτίδες, λεπτές ίνες, να τα κανακεύει, να τα χαϊδεύει.
Φεύγει, φεύγει η ματιά.
Ακολουθεί τα πουλιά.
Ταξιδεύει και χορεύει,
κάνει όνειρα πολλά.
Ονειροϋφάντινα φιλιά,
μέρη αλαργινά.
Χωρίς σύνορα στης ελπίδας τα μερτικά.
Ελευθεροκαμωμένα όνειρα και ηλιοστεφανωμένες σκέψεις.
Πουλιά.