Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem : Stamatina Vathi

29-3-2019

Πορφυρό μου πουλί, αθάνατο, γλυκό, όπως η ψυχή,
έλα κάθησε κοντά μου,
να σου πω τα μυστικά μου.
Άτρωτο μπαούλο σκαλίζω,
για τα πλούτη από την καρδιά μου να ορίζω.

Τα άνθη της Παυλώνιας με χαϊδεύουν,
ρίζες βαθιές, αποθεωτικές,
με αποπλανούν, με λατρεύουν.
Με της φλόγας ζέση από τα φτερά σου φτάνω μέχρι το ουράνιο άγγιγμά σου.

Τόσο λιλά, τόσο πορφυρό, με μύρο και αθανασία τορνευτό,
έλα πες μου ένα τραγούδι, δώσε μου της ψυχής φλογερό λουλούδι.
Δώσε μου γλωσσολαλιά, χέρια πεφταστέρια, αιώνια φωτιά.

Χέρια πουλιά, στόμα φωτιά, σκέψη σπείρα χρυσοστολισμένη, ψυχή από αστέρια καμωμένη.
Το μπαούλο το λαξεύω και όλα τα αποστάγματα του μυαλού και της καρδιάς μαζεύω.

Τα άνθη έγιναν ένα με τα μαλλιά,
λιλά κλωστές το κάθε “σε αγαπώ”, μια καρδιά.
Πλέκω μες τον Γαλαξία, κάθε μάτι, κάθε ύπαρξη, να σε σκέφτεται με λατρεία.

Πίνακας : Apostolos Holevas

Poem : Stamatina Vathi

30-3-2019

Το ένα σπίτι δίπλα στο άλλο,
καρδιές, ψυχές κοντά κοντά,
προβλήματα, σκέψεις, υποθέσεις,
κάτω από κεραμίδια πλαϊνά και αντικριστά.
Φώτιζαν τα βλέμματα των ανθρώπων από συμπαράσταση αληθινά.

Τα σύννεφα νωχελικά περνούσαν από επάνω,
ουραγοί του ήλιου και του νοτιά,
οι νοικοκυρές απλώνανε τα ρούχα
και έλεγαν τα τελευταία νέα από την γειτονιά.

Οι μυρωδιές χυνόντουσαν πλεονεκτικά σε κάθε εκατοστό,
είχε θεριέψει το μεσημέρι και τα παιδιά αγκωμαχούσαν με τις βαρυφορτωμένες τσάντες τους να πάνε να φάνε φαΐ ζεστό.

Ένας νόστος από παλιές μνήμες, μια θαλπωρή,
μια κοινωνία αγαπημένη, μια ενδόμυχη ευχή.
Ήταν νοσταλγική και μυρωμένη η παλιά η πόλη,
κάθε σοκάκι, κάθε στενό, μια γλυκιά εικόνα,
ένα καρδιοχτύπι κοινό.

Μαζί στα άσχημα, μαζί στα καλά,
μια γειτονιά ένα, άνθρωποι μια γροθιά.
Ο ένας να συντρέχει στον άλλον,
όλοι μια αγκαλιά.
Το ένα κεραμίδι πάνω στο άλλο,
αφήνοντας κάθε εμπάθεια μακριά.

Ο καπνός έβγαινε κοινός, κοινός και φιδογυριστός από τις καμινάδες
και έπαιζε με τα σύννεφα και τις φωνακλούδες τις μαμάδες.
Καπνός και ζεστό φαΐ, ο ένας δίπλα στον άλλον, στο τραπέζι όλοι μαζί.

Πίνακας : Odysseas Anninos

Γόβες στιλέτο,
ξίφη του πόθου καυτά,
έρωτας φωτιά.

29-3-2019

Stamatina Vathi Χαϊκού
Sofia Orologa Φωτογραφία

Κόκκινο και μπλε,
μαγεία στον αέρα,
μωβ στροβιλισμέ.

Χαλιά τα άνθη,
ζωής γλυκιάς σημάδι,
γη ερωτική.

Οίστρος και σπορά,
με του αγέρα φτερά,
ταξίδια γοργά.

Αλαβάστρινος,
φωτεινός ο ουρανός,
φως αλαργινό.

Γη και φεγγάρι,
ήλιος πυρόλουστος νου,
λατρεία Θεού.

Γλυκιά μου ζωή,
λιλά του νου προσευχή,
λιβάδια φυγής.

Αστρα πλανήτες,
καρδιάς μετεωρίτες,
φιλί ερωτικό.

Ερωτεύομαι,
ζω, αναπνέω, ποθώ,
νιώθω, ΑΓΑΠΩ.

1-4-2019

Χαϊκού : Stamatina Vathi

Poem : Stamatina Vathi

Ήταν σαν άχνη ζάχαρη η ηλιαχτίδα,
γλύκαινε και φώτιζε κάθε στιγμή.
Έπαιζε με τις σκέψεις και με τους χτύπους,
έπλεκε και κένταγε, έγραφε ευχή.

Όλα τα χρώματα σε ένα χορό
και το φεγγάρι αντάρτης σε ένα σκοπό.
Λείαινε και χάιδευε τα μαύρα μαλλιά,
περίμενε να έρθει η νύχτα, να δώσει φιλιά.

Σταλιές, σταλιές και προσευχές,
γέλια, δάκρυα και χαρές.
Και ένα μελτέμι ηλιοστάλαχτο, φεγγαρομυστικό, έπαιζε με το πρόσωπό της, έδινε ρυθμό.

Κάθε σταλιά και ένας χτύπος του ρολογιού.
Εποχές , χρόνια, σε ένα αφηνιασμένο καλπασμό του καιρού.
Πληγές, ψυχές, πουλιά ταξιδευτές
και ο χρόνος γυρίζει σε νέες ζωές.

Ποτάμι ανδρειωμένο, μια ήρεμο, μια αφηνιασμένο ο νους
και η καρδιά φύλλο που ριχνόταν χωρίς λογική στους δικούς του παλμούς.
Καταρράκτης κελαρρυστός, έρωτας, αγάπη, τυρβή, στροβιλισμός.

Ομόκεντροι κύκλοι οι σταλιές
όπως έπεφταν στα ήσυχα νερά της λήθης, αναταραχές.
Γύριζε στο χθες το μυαλό και ένα πετραδάκι τρικυμία και φουρτούνα ήταν να κάνει ικανό.

Χαμόγελο στα χείλη φωτεινό,
με το φεγγάρι και τον ήλιο για αρωγό,
την συννεφιά να προστατεύει
και την βροχή το δάκρυ της να ξεπλένει.

Ο χιονιάς να δίνει την δροσιά
και η Άνοιξη τις μυρωδιές από της φύσης τα κεντητά.
Έλικα γλυκιά είναι η ζωή
και ένα χέρι να σε αγκαλιάζει, μια ψυχή να σε αποζητεί.

Αυτό το δώρο που έχει δώσει ο Θεός,
ένα χαμόγελο που λειαίνει τον κάθε πόνο,
της θλίψης εχθρός.
Φύσηξε το αεράκι,
έστειλε από το φεγγάρι ένα φιλάκι.

Σε αγαπώ…. Σε αγαπώ….
Οι φεγγαροαχτίδες πάνω στην επιδερμίδα έχουν χορό.
Νερό, νερό και γη, αγέρας, φωτιά σε ένα φιλί.
Φίλησέ με…
Φίλησέ με πολύ.

5-4-2019

Poem : Stamatina Vathi

6-4-2019

Άκρατος οίνος,
αδυσώπητα σκληρός,
νους ερωτικός.

Πορφύρα ροής,
άλκιμα σαρωτικής,
παθιασμένης γης.

Πασχαλιάς οσμές,
του αύριο και τους χτες,
καρδιές ζωηρές.

Εσύ και εγώ,
υπέρτατο αγαπώ,
διθυραμβικό.

Σάρκες και χείλη,
εύπλαστη ζωής ύλη,
σμίλη και μνήμη.

Γλυκό αεράκι,
Άνοιξης τραγουδάκι,
άπλετο στο φως.

Χαϊκού με ροή….

Poem : Stamatina Vathi

7-4-2019

Ο ήχος από τις κουδούνες χάνονταν στο αέρα.
Γίνονταν ένα με τις μυρωδιές της ιερής γης.
Ένας λαφίτης σέρνονταν πάνω στα χόρτα,
φλισκούνι, ίριδα, φρύγανα και όλα της πλάσης τα πλούτη ασύδοτα είχαν ξεχυθεί.
Οι ελιές ασήμιζαν από το χάδι του ήλιου
και τα βουνά σαν νύμφες στο φως είχαν παραταχθεί.
Πέτρα, πέτρα και χώμα,
ιερές πηγές,
μάρμαρα ηλιοστόλιστα όλο ιστορία
και θάλασσες από τέχνη κεντητές.
Γεράκια και αετοί, περιστέρια να πετούν ελεύθερα με ένα κλαδί στο ράμφος και οι κουκουβάγιες να έχουν γιορτή.
Ένας τσαλαπετεινός το ταίρι του να καλεί και τα μυρμήγκια να ψάχνουν ασταμάτητα για τροφή.
Τα μάρμαρα είχαν φωνή.

Στο ιερό στάδιο ακούγονταν οι ιακχές,
λες και είχαν ξυπνήσει μνήμες από τους αιώνες, δυνατές.
Διαχέονταν από κορυφή σε κορυφή,
σε κάθε ξερολιθιά, σε κάθε ιερή σκηνή.
Έφταναν μέχρι τα σύννεφα και ακόμα πιο μακριά μαζί με τα βελάσματα και την ηχώ από τις θεατρικές τελετές, κόσμος πολύς.
Φωνές, φωνές και αλαλαγμοί, ιερά ειδώλια, λαοί από όλη την γη.
Οι θεατές στον Ασκληπιό έκαναν σπονδή
και η θεά Ήρα από την ψηλότερη κορυφή
έβλεπε την φρυκτωρία που από την Τροία είχε φωτιά να δει.
Το Αραχναίο είχε στολιστεί,
αγριολούλουδα που λικνίζονταν στον αγέρα, αρώματα, νύμφες και μούσες σε χορό με τα κύμβαλα και την φλογέρα σε ένα εκκωφαντικά χαρούμενο παιανισμό.

Τιμή, τιμή και ελιά, λάδι, κρασί, ψωμί από τα χρυσοστόλιστα σιτηρά.
Σπόροι, λουλούδια, καρποί, ξόρκιζαν τον Άδη,
τα παιδιά έπαιζαν ανέμελα μέσα στου κάμπου το λιβάδι.
Φλόγες χαράς και ταΐσματα για του ιατρού Ασκληπιού τα προικιά.
Βούλιαζε ο τόπος από μέλισσες και πουλιά,
κάθε ράχη, κάθε πετρόχτιστη γέφυρα, κάθε κρήνη είχε καρδιά.
Τραγούδι από την αρχαία Λήσσα κελλαρυστό,
έφτανε μέχρι του Απόλλωνα το ιερό.
Πάνω στην πυραμίδα του Λυγουριού λες και είχαν ξανάρθει οι πέτρες,
κάθονταν οι φρουροί του αρχαίου ιερού.
Η θέα Άρτεμις είχε βγάλει τα τόξα και η φαρέτρα κείτονταν κάτω,
πάνω στις πορφυροστάλαχτες παπαρούνες και τα άγρια χόρτα.

Ω Ασκληπιέ εσύ, πορφυρόλαμπρε ιατρέ, φύλακα της ζωής!!
Πιάνω το χώμα το ιερό, ακούω τον αγέρα τον μακρινό, νιώθω την φωτιά από την ψυχή, αισθάνομαι το νερό που ρέει κάτω από την γη.
Νιώθω την βροχή πως πέφτει από ψηλά,
από του αιθέρα τα μακρινά ιερά,
πως χαϊδεύει την σάρκα και την ψυχή,
πως δίνει ελπίδα, ίαση, θάρρος για μια νέα αρχή.
Μυρίζει άγρια μέντα και μυρτιά και τα αγριολούλουδα έχουν ετοιμάσει όλα τα γιατρικά.
Η μάνα γη έχει γιορτή
και ο ηλιοστόλιστος ουρανός έχει γίνει φωτεινός ακόμα πιο πολύ.
Η ζωή, η ζωή έχει ηλιοστάλαχτα στολιστεί
και οι τέχνες χαίρονται αυτό το σκίρτημα για νέα αρχή.

Φωτογραφία : Ανδρέας Αίσωπος

Poem : Stamatina Vathi

Love birds

7-4-2019

I hear the music of the flute,
I hear my heart trembling of my lover’s mood.
So affectionate, so tender, my eyes, my soul, my endless breathless.
I can hide myself to your brown eyes like solid,
I can be your endless tree of joy.
Love birds are singing,
hearts, souls are feeling.
Unseparated partners, affectionate lovers.
Two as one.

Hear, hear my love…
Feel, feel my soul…
The flute is doing like my heart,
is playing till the galaxy and beyond that.
Earth and sun, moon and sky,
wings of stars as I am looking to your eyes.
I want to feel you on my flesh,
I want to give you all my breath.
I want to be the rhythm of your heart,
I want to be your eternal oath of love.

My passion, my tention, my eternal nation.
Leaves and feathers, flesh and leathers.
Come, come my love,
come to my hug to kiss you with all my heart.
Drink from my cup the eternal life,
be my light to the darkness of the night.
Play, play with all your strength,
play so loud to feel the trembling of the ground.
Two in one.
My light, my sun.

Art : Puransingh Jhala

Poem : Stamatina Vathi

12-4-2019

Τα φύλλα έκρυβαν την πέτρα,
το καμπαναριό είχε αποκοιμηθεί,
μια σιγαλιά πλανεύτρα,
είχε εδώ και ώρα ξεχυθεί.

Αυτή η κυρά στην ρίζα του Αρνά,
καθόταν εδώ και αιώνες σιωπηλή.
Μόνο κάθε Ιούλη με του ήλιου τα προικιά,
είχε γιορτή.

Έλαμπε ο τόπος, έλαμπε το καμπαναριό,
τα δέντρα, οι ξερολιθιές και η πυραμίδα είχαν χορό.
Χαιρόταν, χαιρόταν που έβλεπε τόσο κόσμο που είχε να δει εδώ και καιρό.

Τέσσερις κολώνες γερές και στητές,
φύλακες και βιγλάτορες, νύμφες αληθινές,
έβλεπαν αιώνια το κάθε μικρό παιδί,
το κάθε έντομο, το κάθε ελεύθερο πουλί.

Η Θέα Άρτεμις είχε κουραστεί
και η Αγία Μαρίνα άγρυπνος φρουρός για κάθε του κάμπου και του βουνού ψυχή,
στεκόταν εκεί, ασάλευτη, με αυτιά ανοιχτά στην κάθε προσευχή.

Έξω δέντρα ψηλά, χόρτα άγρια, νερά κελαϊδοκέντητα και δροσερά.
Εκεί, εκεί αφουγκραζόταν κάθε λέξη σιωπηλή,
κάθε δάκρυ, κάθε σκέψη, κάθε πράξη,
με υπομονή.

Οι πέτρες πάνω τους είχαν ονόματα πολλά,
άτομα που πέρασαν από αυτή τη γη,
ιστορίες που μέσα στο χρόνο και στα μυαλά είχαν αφήσει και ένα πόνο,
μια ανεξίτηλη ουλή.

Γύρω, γύρω όλο εκκλησιές,
η Παναγίτσα, ο Άγιος Θανάσης,
ο Άγιος Νικόλας μάρτυρες και φρουροί,
έλουζαν τις πέτρες τους από του ήλιου τις ηλιαχτίδες κάθε πρωί.

Ελιά, ελιά και θυμάρι
και ένας ύμνος της ιστορίας σε κάθε χώμα, σε κάθε αγκωνάρι.
Γλυκολάλητη και ηλιοκεντημένη,
χάριζε άπλετα η κυρά την αγάπη της,
σε κάθε άνθρωπο, σε κάθε χαμένο της ζωής διαβάτη, πιστή να περιμένει.

Τα σκυλιά από το περιφραγμένο κτήμα είχαν αρχίσει να ουρλιάζουν,
ίσως είχαν αισθανθεί κάτι,
οι αισθήσεις δυνατά κραυγάζουν.

Δυο μπόμπιρες μικροί, με τα ποδήλατά τους, Ροβινσώνες κανονικοί,
είχαν την περιέργειά τους θεριέψει
και είχαν σε νέες περιπέτειες ξεπεζέψει.

Αλάλαζαν και έκαναν τους εξερευνητές,
οι πέτρες και τα ζωντανά, τα ζωύφια, τα μυρμήγκια και όλα τα ξωτικά κάθονταν και αφουγκραζόντουσαν κάθε σκέψη τους, κάθε ζαβολιά.

Γέμιζε ο τόπος από φωνές,
είχαν δεχτεί επίθεση από των μικρών τις σκανδαλιές.
Ο αγέρας φύσηξε ξαφνικά,
παρέσυρε τα σύννεφα και ο ήλιος ζεμάτισε τα παιδιά.

Πήγαν στην βρύση κρύο νερό να πιούν ,
να κάνουν και οι ίδιοι τους βιγλάτορες,
στην αγκαλιά της κυράς να κρυφτούν.
Είχε χαρές η Αγία Μαρίνα,
τα αγαπούσε τα παιδιά,
τους έδωσε ίσκιο και δροσερά γλυκά φιλιά.

Το λάδι της δύσης.

14-4-2019

Poem : Stamatina Vathi

Όλο το λάδι από τις ελιές της ειρήνης,
είχε βαφτεί πορτοκαλόχρυσος θησαυρός,
είχε απλωθεί σε όλη την θάλασσα,
λείος, υδάτινος, λαμπερός.
Αστραποβολούσε και σεργιάνιζε,
με την τελευταία αγκαλιά του ήλιου
γινόταν ένα με τον ουρανό.

Αχ γλυκιά που ήταν η ζωή!!
Βέβαια όταν νευρίαζε φουρτούνιαζε πολύ,
δεν ήταν πλοίο με πυξίδα και καιρό,
ήταν ένας άνθρωπος με συναισθήματα και εγωισμό.
Σαράκι ο εγωισμός,
δεν τον άφηνε να γίνει λιμάνι,
ακόμα και λάδι λείος που γινόταν,
δεν γινόταν άγκυρα, να γειάνει.

Ταξίδευε, ταξίδευε και αναζητούσε,
τον άνθρωπο να καταλάβει,
τι η καρδιά του ζητούσε.
Αλλά αυτή δεν του έλεγε πολλά,
σαν την νυχτιά του είχε μυστικά,
μόνο όταν ο ήλιος σπινθιροβολούσε,
πότε πότε καταλάβαινε ότι την ίδια την ζωή του, αδικούσε.

Την ήθελε την άγκυρα, ήθελε να την ακούσει να πιάνει γη,
αλλά ο εγωισμός, η περιπέτεια,
του είχαν μπει μέχρι το πετσί.
Αυτή η δύση όμως,
του είχε ημερέψει την καρδιά
την είχε λειάνει, μέλι ολόχρυσο την είχε κάνει.

Και είχε χυθεί μαζί με την λογική,
μέχρι εκεί που πήγαινε ο νους του σε κάθε παρελθόν, σε κάθε ψυχή.
Είχε φτάσει μέχρι τα έγκατα του εαυτού του και εκεί κατάλαβε την μοναξιά, την άκουσε που καθόταν πάνω στο χτύπο από την δική του καρδιά και μονολογούσε.

Ήθελε να μοιράσει τότε το εγώ του,
να γίνει τρωτός στον άλλον εαυτό του.
Δεν το περίμενε αυτό.
Η έκπληξη ήταν βέλος ξαφνικό!
Βελούδο η ματιά, ο ήλιος χόρευε το τελευταίο του χορό πριν έρθει η νυχτιά.

Σήμερα τα αστέρια θα ήταν πιο φωτεινά
γιατί κατάλαβε, αισθάνθηκε πολλά.
Τι πορτοκαλόχρυσος θησαυρός!!!
Απλωνόταν με πάθος το τελευταίο φως.
Ήθελε απεγνωσμένα δυό φιλιά, έναν καλό λόγο, μια χρυσή αγκαλιά.

Λάδι από τις ελιές όλου του κάμπου της ζωής,
όλο το αγαπώ μιας ψυχής.
Δέντρα, νερό, άγκυρα σε ένα λιμάνι,
ένα πρωινό, μια νέα αρχή να κάνει.

Να δει μαζί με ένα άλλο εγώ το εμείς μιας δύσης,
δυο καρδιές σε έναν ρυθμό χωρίς πολλά λόγια και παρεξηγήσεις.
Να μιλάει η καρδιά, χωρίς λόγια περιττά.

Τι καπετάνιος, τι φουρτούνες, τι σειρήνες, τι αναμπουμπούλες??!!!
Όλα τα είχε γευτεί, αλλά πιότερο ήθελε της αγάπης το φιλί.
Ήταν σαν αυτό το πορτοκαλί του ήλιου λίγο πριν πάει να κοιμηθεί,
όταν αγκαλιάζει την αγαπημένη του θάλασσα και της δίνει καυτό του έρωτα φιλί.

Ήθελε το εγώ να γίνει εμείς.

Φωτογραφία : Vasilis Kekakis